Δευτέρα 7 Μαΐου 2012
Εκτός βουλής ηχηρά ονόματα, εκπλήξεις και μετακινήσεις εδρών Με καταμετρημένες περισσότερες από τις μισές ψήφους, στη Β' Αθήνας το ΠΑΣΟΚ εξέλεγε 4 βουλευτές έναντι 20 που είχε εκλέξει το 2009. "Η" Online 7/5 09:39
Οι σημαντικές ανατροπές στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες -όπως αυτές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης- αλλά και στα παραδοσιακά πράσινα «κάστρα» όπως επίσης και οι ιδιαιτερότητες του καινούργιου εκλογικού νόμου δείχνουν την πόρτα της εξόδου σε παλιούς υπουργούς και πρωτοκλασάτα στελέχη του Κινήματος.Με ενσωματωμένο το 60% των ψήφων, το ΠΑΣΟΚ φαινόταν να κερδίζει 42 έδρες έναντι 160 που είχε μετά τις εκλογές του 2009
Από την άλλη, η πτώση των εκλογικών της ΝΔ δεν μεταφράστηκε και σε αντίστοιχη απώλεια εδρών, καθώς ευνοήθηκε ως πρώτο κόμμα από τον εκλογικό νόμο, με αποτέλεσμα να σημειωθούν διάφορα παράδοξα.
Για παράδειγμα στην Α' Αθήνας η ΝΔ με 31,75% το 2009 έβγαλε 5 βουλευτές, ενώ χθες με μόλις 16,10% εξέλεγε εννέα βουλευτές, δηλαδή σχεδόν τους διπλάσιους. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν διασφάλιζε την άνετη επανεκλογή των κορυφαίων στελεχών της παράταξης, οι οποίοι έδιναν τη μάχη του σταυρού μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μάχη για την πρώτη θέση στην Α' Αθήνας έδιναν ο Δ. Αβραμόπουλος με την Ο. Κεφαλογιάννη, ενώ φαίνονταν να εκλέγονται ο Ν. Κακλαμάνης, ο Πρ. Παυλόπουλος και η Φ. Πιπιλή.
Ενδεικτικό είναι το σκηνικό στη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας. Με καταμετρημένες περισσότερες από τις μισές ψήφους, στη Β' Αθήνας το ΠΑΣΟΚ εξέλεγε 4 βουλευτές έναντι 20 που είχε εκλέξει το 2009.
Αυτό σημαίνει ότι εκτός Βουλής κινδύνευαν να μείνουν πολλά σημαίνοντα στελέχη του μέχρι πρότινος κυβερνώντος κόμματος, αφού στη Β' Αθήνας κατέβαιναν -μεταξύ άλλων- οι Μ. Χρυσοχοΐδης, Μ. Ανδρουλάκης, Α. Δρέττα, Απ. Κακλαμάνης, Μ. Αποστολάκη, Π. Ευθυμίου, Γ. Κουτρουμάνης, Μ. Ξενογιαννακοπούλου, Δ. Ρέππας, Χρ. Πρωτόπαπας, Γ. Ραγκούσης.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο Αν. Λοβέρδος έδειχνε να προηγείται στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ενώ ψηλά στη σταυροδοσία ήταν οι Δ. Ρέππας, Μ. Χρυσοχοΐδης και Π. Ευθυμίου.
Αντίστοιχη εικόνα και στην Α' Αθήνας, όπου το ΠΑΣΟΚ έδειχνε να κρατάει μόνο μία από τις 8 έδρες που είχε το 2009, με τον Κ. Σκανδαλίδη να προηγείται έναντι του Χρ. Παπουτσή και της Αν. Διαμαντοπούλου.
Πανωλεθρία υπέστη το ΠΑΣΟΚ και στο Υπόλοιπο Αττικής όπου εκλέγεται μόλις ένας βουλευτής έναντι 6 που εκλέχθηκαν το 2009, με τον Γ. Παπακωνσταντίνου και την Εύη Χριστοφιλοπούλου να προηγούνται. Κατά την προηγούμενη εκλογική διαδικασία είχαν εκλεγεί η Εύη Χριστοφιλοπούλου, ο Θ. Πάγκαλος, ο Π. Ασπραδάκης, ο Σπ. Βρεττός, ο Βασίλης Οικονόμου και ο Γιώργος Παπανδρέου. Σε αυτές τις εκλογές, ο κ. Πάγκαλος δεν ήταν υποψήφιος, ενώ ο Βασίλης Οικονόμου είχε έτσι κι αλλιώς «μετακομίσει» στη ΔΗΜΑΡ.
Στον Πειραιά το ΠΑΣΟΚ δεν εξέλεγε με ενσωματωμένο το 60% των ψήφων κανέναν βουλευτή, έναντι 5 που είχε το 2009. Συγκεκριμένα, στην Α' Πειραιά, το Κίνημα είχε δύο έδρες και τώρα δεν έχει καμία, επομένως ο Δημήτρης Καρύδης μένει εκτός Βουλής.
Ο έτερος βουλευτής Μανώλης Μπεντενιώτης δεν ήταν υποψήφιος. Στη Β' Πειραιά, το ΠΑΣΟΚ είχε μετά τις εκλογές του 2009 τρεις έδρες, τώρα δεν έχει καμία. Οι κ. Γρηγόρης Νιώτης, Δημήτρης Λιντζέρης και Ιωάννης Διαμαντίδης δεν εκλέγονται.
Από τη ΔΗΜΑΡ, στα πρώτα αποτελέσματα για τους σταυρούς, προηγούνται στην Α' Αθήνας ο καθηγητής Γ. Πανούσης και στη Β' Αθήνας ο Γρ. Ψαριανός.
Οι εκπλήξεις δεν περιορίστηκαν μόνο στην Αττική. Στην Αιτωλοακαρνανία το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να κρατήσει μόνο τη μία έδρα από τις 4 που είχε κερδίσει το 2009. Αντίστοιχη εικόνα και στην Καρδίτσα, όπου στο 65% των ψήφων, το ΠΑΣΟΚ έδειχνε να εκλέγει έναν βουλευτή έναντι 3 το 2009. Στη Βοιωτία δεν φαινόταν να εκλέγεται κανείς βουλευτής από το ΠΑΣΟΚ, ενώ στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση είχαν εκλεγεί τρεις.
Στην Α' Θεσσαλονίκης, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε 7 έδρες, η ΝΔ 5, το ΚΚΕ 2, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ 1 έδρα, παίρνουν 6 η ΝΔ, 3 ο ΣΥΡΙΖΑ, 1 το ΠΑΣΟΚ, 2 οι Ανεξάρτητοι Eλληνες, 2 το ΚΚΕ, μία η Χρυσή Αυγή και μία η ΔΗΜΑΡ. Από τη ΝΔ, όπου τη μια έδρα θα καταλάβει ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, προηγούνταν ο Κ. Γκιουλέκας και ακολουθούσαν οι Στ. Καλαφάτης, Γ. Ιωαννίδης. Ε. Ράπτη, Γ. Ορφανός και Στ. Σιμόπουλος.
Στο ΠΑΣΟΚ Γ. Μαγκριώτης, Ε. Καϊλή και Χρ. Αράπογλου έδιναν μάχη για την πρωτιά σε σταυρούς, αλλά το πιο πιθανό είναι να μην εκλεγεί κανένας από τους τρεις και να πάρει την έδρα ο πρόεδρος, Ευ. Βενιζέλος.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, που εκλέγει 3, προηγούνταν ο βουλευτής Τ. Κουράκης και ακολουθούσε η συνδικαλίστρια Δ. Χαραλαμπίδου και οι Γ. Αμανατίδης και Γ. Θεοδωρόπουλος. Στη ΔΗΜΑΡ προηγούνταν η πρώην βουλευτής του ΣΥΝ Α. Ξηροτύρη.
Στη Β' Θεσσαλονίκης, όπου μοιράζονταν από δύο βουλευτές η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και από μία το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ, τώρα παίρνουν από μία έδρα επτά κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Ανεξάρτητοι Eλληνες, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή και ΔΗΜΑΡ).
Από τη ΝΔ προηγούνταν ο βουλευτής Θ. Καράογλου και ακολουθούσε ο επίσης βουλευτής Σ. Αναστασιάδης. Στον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά ήταν η Ε. Αμμανατίδου. Στο ΠΑΣΟΚ έδιναν μάχη ο βουλευτής Γ. Αρβανιτίδης και ο πρώην βουλευτής Χ. Τσιόκας. Στο ΚΚΕ πρώτη σε σταυρούς ήταν η Ε. Γερασιμίδου, στους Ανεξάρτητους Eλληνες ο Απ. Χαρουπάκης, και στη ΔΗΜΑΡ η Αικ. Μάρκου.
Στις Σέρρες, όπου το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ είχαν από 3 έδρες και 1 ο ΛΑΟΣ, παίρνουν 2 η ΝΔ και από μία το ΠΑΣΟΚ, οι Ανεξάρτητοι Eλληνες, το ΚΚΕ, η Χρυσή Αυγή και η Δημοκρατική Αριστερά. Με καταμετρημένα τα μισά εκλογικά τμήματα, για τη ΝΔ προηγούνται δύο νέα πρόσωπα: ο Μενέλαος Βλάχβεης (6.029) και η Φωτεινή Αραμπατζή (5.042). Ο βουλευτής Θεόφιλος Λεονταρίδης (4.483) έρχεται τρίτος.
Στο ΠΑΣΟΚ εκλέγεται ο Μάρκος Μπόλαρης με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο (5.392 σταυροί έναντι 3.718 του δεύτερου Μιχαήλ Τζελέπη). Εκτός μένει και ο Στ. Κουτμερίδης.
Από τους Ανεξάρτητους Eλληνες εκλέγεται η πρώην βουλευτής της ΝΔ Μαρία Κόλλια Τσαρουχά. Από το ΚΚΕ προηγούνταν ο Παύλος Φαρμάκης, από τη Χρυσή Αυγή ο Νικήτας Σιώης και από τη ΔΗΜΑΡ ο Μιχάλης Φωτίου.
Στη Χαλκιδική, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε 2 έδρες και η ΝΔ μία, οι τρεις έδρες μοιράζονται σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Από τη ΝΔ προηγούνταν ο Ευ. Καρανάσιος και ακολουθούσε ο Ν. Καραμανλής. Στο ΠΑΣΟΚ με μεγάλη διαφορά προηγούνταν ο Γ. Δριβελέγκας, ο οποίος εκλέγεται, ενώ από τον ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται η Αικ. Ιγγλέζη.
Στο Κιλκίς, όπου είχαν 2 το ΠΑΣΟΚ και 1 η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Στην Ημαθία, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε 3 έδρες και 1 η ΝΔ, δεν παίρνουν καμία έδρα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Τις τέσσερις έδρες μοιράζονται τα κόμματα Ανεξάρτητοι Eλληνες, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή και ΔΗΜΑΡ.
Στην Πέλλα, όπου είχε 3 έδρες το ΠΑΣΟΚ και 1 η ΝΔ, η κατάσταση αντιστράφηκε. Στη ΝΔ, που εκλέγει τρεις βουλευτές, προηγούνταν οι Γ. Καρασμάνης, Αλκ. Νουσηκύρου, Ι. Τζαμτζής και Δ. Σταμενίτης, ενώ στο ΠΑΣΟΚ που εκλέγει έναν, πρώτη έρχεται η Θ. Τζάκρη που εκλέγεται και ακολουθεί ο βουλευτής Β. Γιουμαντζίδης.
Στην Πιερία, όπου είχε 3 έδρες το ΠΑΣΟΚ και 1 η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ανεξάρτητοι Ελληνες και ΔΗΜΑΡ. Στη ΝΔ προηγούνταν ο Κ. Κουκοδήμος (1.099) έναντι του Γ. Κωνσταντόπουλου 1.038. Στο ΠΑΣΟΚ πρώτος με διαφορά ήταν ο σημερινός βουλευτής Θ. Παπαγεωργίου και ακολουθούσε η επίσης βουλευτής Μ. Μίχου. Από τους Αν. Eλληνες προηγούνταν με 295 ο Ευ. Παπαδόπουλος και ακολουθούσε ο Α. Μυστρίδης, ενώ από τη ΔΗΜΑΡ πρώτος σε σταυρούς με μεγάλη διαφορά ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γ. Αμοιρίδης.
Στον Eβρο, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε τρεις έδρες και η ΝΔ μία, το ΠΑΣΟΚ παίρνει μόνο μία έδρα, η ΝΔ δύο και μια έδρα πηγαίνει στους Ανεξάρτητους Eλληνες.
Στη Ροδόπη, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε δύο έδρες και μία η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Προηγούνται στη ΝΔ ο Ευριπίδης Στυλιανίδης (1.156), στον ΣΥΡΙΖΑ ο Καρά Γιουσούφ Αϊχάν (530) ενώ στο ΠΑΣΟΚ ο Α. Χατζηοσμάν προηγείται του Γ. Πεταλωτή, με 2.013 έναντι 672.
Στην Ξάνθη, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε δύο έδρες και μία η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Προηγούνται στη ΝΔ ο Αλ. Κοντός, στο ΠΑΣΟΚ ο πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Δ. Σαλτούρος και στον ΣΥΡΙΖΑ με μεγάλη διαφορά ο μουσουλμάνος Χ. Ζεϊμπέκ.
Σημαντικές «μετακινήσεις» εδρών καταγράφονται στην Πελοπόννησο, στις Κυκλάδες, στα Δωδεκάνησα αλλά και στις μονοεδρικές περιφέρειες. Η «μάχη» μεταξύ των υποψηφίων ήταν σκληρή, καθώς πολλοί από όσους συμμετείχαν στη Βουλή δεν κατόρθωσαν να επανεκλεγούν. Αργά χθες το βράδυ το τοπίο είχε διαμορφωθεί ως εξής:
Μονοεδρικές περιφέρειες. Η Νέα Δημοκρατία προηγούνταν σε τρεις από τις μονοεδρικές περιφέρειες και συγκεκριμένα στα Γρεβενά, στη Ζάκυνθο και στην Ευρυτανία (στην τελευταία περιφέρεια υψηλό ποσοστό είχε και η Δημοκρατική Συμμαχία). Στην Κεφαλονιά με καταμετρημένο το 82,5% των τμημάτων ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε την έδρα.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Περιφέρειας Σάμου, όπου το ΠΑΣΟΚ έχασε τη βουλευτική έδρα που κατείχε. Ο Πυθαγόρας Βαρδίκος επί χρόνια βουλευτής αλλά και νομάρχης Σάμου δεν επανεξελέγη, καθώς το ΠΑΣΟΚ τερμάτισε τέταρτο στην εκλογική μάχη και τη μοναδική έδρα της περιφέρειας κέρδισε το ΚΚΕ.
Πελοπόννησος. Μία μόλις έδρα παίρνει το ΠΑΣΟΚ στη Μεσσηνία (είχε τρεις), την οποία διεκδικούν οι Δ. Κουσελάς και Ν. Γιαννακοπούλου (συμμετείχαν και οι δύο στην τελευταία Βουλή). Μία έδρα βγάζει η Νέα Δημοκρατία και μένει να διευκρινιστεί αν θα την επιλέξει ο Α. Σαμαράς που κατεβαίνει υποψήφιος και στη Μαγνησία.
Στην Ηλεία το ΠΑΣΟΚ περιορίστηκε στη μία έδρα από τις τέσσερις που είχε, την οποία διεκδικούσαν οι Μ. Κατρίνης και Γ. Κουτσούκος. Σταθερή στις δύο έδρες έμεινε η Νέα Δημοκρατία.
Στην Αργολίδα (με αποτελέσματα από περίπου το 40% των τμημάτων) τη μία έδρα της Νέας Δημοκρατίας διεκδικούσε ο Γ. Ανδριανός, ενώ ακολουθούσε ο Π. Αναγνωσταράς. Από το ΠΑΣΟΚ προηγούνταν ο Γ. Μανιάτης, ενώ ακολουθούσε ο Χ. Μίχος. Από τον ΣΥΡΙΖΑ τη μία έδρα διεκδικούσαν οι Ζαφείρης και Κοδέλας.
Κυκλάδες. Με καταμετρημένο τα 53,87% των τμημάτων δεν έβγαζε βουλευτή το ΠΑΣΟΚ, κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία. Ετσι μένει εκτός από το ΠΑΣΟΚ ο Π. Ρήγας. Από τη Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως επανεκλέγεται ο Γ. Βρούτσης, ενώ από τον ΣΥΡΙΖΑ προηγούνταν Ν. Συρμαλένιος. Τέλος, μία έδρα βγάζουν και οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες» και προηγούνταν οι Μ. Βουτσίνος και Αγγ. Ημελλου.
Εύβοια. Μοιρασμένες είναι οι έξι έδρες με καταμετρημένο το 44,37% των τμημάτων. Από μία έδρα παίρνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία, οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες», το ΠΑΣΟΚ, η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ.
Μεγάλη έκπληξη προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα και στα Δωδεκάνησα. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες το ΠΑΣΟΚ έχασε την πρωτιά στις εκλογικές προτιμήσεις των κατοίκων του νομού και από τις 4 έδρες που είχε κερδίσει στις εκλογές του 2009 κράτησε μόνο τη μία. Τη μάχη του σταυρού για την κατάκτηση της έδρας έδιναν μέχρι τα ξημερώματα οι επί χρόνια βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Νικητιάδης και ο Δημήτρης Κρεμαστινός. Η Νέα Δημοκρατία βγάζει τρεις έδρες, ενώ μία έδρα παίρνουν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες.
Πεσμένο εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ και στα... παραδοσιακά του προπύργια, την Κρήτη και την Αχαΐα. Τα παράδοξα του εκλογικού νόμου είναι εμφανή στην Κρήτη, όπου το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε πρώτο σε ψήφους σε Ηράκλειο, Ρέθυμνο και Λασίθι, αλλά παρουσιάζει αφαίμαξη εδρών.
Από πέντε βουλευτές που είχαν εκλεγεί το 2009 στο Ηράκλειο, τώρα εκλέγεται -με καταμετρημένο το 34% των σταυρών των υποψηφίων- μόλις ένας. Υπενθυμίζεται ότι στο Ηράκλειο έβαζε υποψηφιότητα και ο Ευ. Βενιζέλος.
Αν τελικά επιλέξει την έδρα του στη Θεσσαλονίκη, όπως είχε δεσμευτεί, φαίνεται πως εκλέγεται ο Β. Κεγκέρογλου. Από τους υπόλοιπους υποψηφίους, δεν εκλέγονται ο Φραγκίσκος Παρασύρης και η Μαρία Σκραφνάκη, ενώ ο Εμμανουήλ Στρατάκης δεν ήταν υποψήφιος αυτήν τη φορά. Ο δε Ιωάννης Μιχελογιαννάκης, που το 2009 είχε εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ, στην παρούσα αναμέτρηση εκλέγεται με τη ΔΗΜΑΡ.
Το κόμμα της ΝΔ λαμβάνει στο Ηράκλειο 3 έδρες. Μέχρι στιγμής εκλέγονται οι Μ. Κεφαλογιάννης, Μ. Σενετάκης και Γ. Δικτάκης. Μία έδρα λαμβάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον νυν βουλευτή Μιχάλη Κριτσωτάκη, μία έδρα λαμβάνουν και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες με εκλεγμένο τον Νότη Μαριά και μία έδρα το ΚΚΕ με τον Μ. Συντιχάκη.
Επίσης, στα Χανιά, από 3 έδρες που είχε το ΠΑΣΟΚ, δεν παίρνει καμία έδρα - με ολοκληρωμένο το 85% της καταμέτρησης.
Το 2009 είχαν εκλεγεί οι Ευτύχιος Δαμιανάκης, Σήφης Βαλυράκης και Ευαγγελία Κουρουπάκη. Τρεις έδρες φαίνεται να καταλαμβάνει η ΝΔ με τον Μανούσο Βολουδάκη, τον Κώστα Γύπαρη και τον ανιψιό του Κ. Μητσοτάκη, Κυριάκο Βιρβιδάκη. Μία έδρα κερδίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Γιώργο Σταθάκη.
Στο Ρέθυμνο, το ΠΑΣΟΚ παίρνει μία έδρα, όπως και το 2009, και φαίνεται να επανεκλέγεται ο Μανόλης Οθωνας. Την άλλη έδρα καταλαμβάνει για τον ΣΥΡΙΖΑ ο Ανδρέας Ξάνθος. Στο Λασίθι επανεκλέγεται ο Μιχάλης Καρχιμάκης. Την άλλη έδρα λαμβάνει η ΝΔ με τον νυν βουλευτή Γιάννη Πλακιωτάκη.
Στην Αχαΐα, από τέσσερις έδρες, το ΠΑΣΟΚ λαμβάνει μόλις μία. Αναμένεται να εκλεγεί ο πρώην πρόεδρος του Κινήματος, Γιώργος Παπανδρέου.
Από την άλλη, η πτώση των εκλογικών της ΝΔ δεν μεταφράστηκε και σε αντίστοιχη απώλεια εδρών, καθώς ευνοήθηκε ως πρώτο κόμμα από τον εκλογικό νόμο, με αποτέλεσμα να σημειωθούν διάφορα παράδοξα.
Για παράδειγμα στην Α' Αθήνας η ΝΔ με 31,75% το 2009 έβγαλε 5 βουλευτές, ενώ χθες με μόλις 16,10% εξέλεγε εννέα βουλευτές, δηλαδή σχεδόν τους διπλάσιους. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν διασφάλιζε την άνετη επανεκλογή των κορυφαίων στελεχών της παράταξης, οι οποίοι έδιναν τη μάχη του σταυρού μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μάχη για την πρώτη θέση στην Α' Αθήνας έδιναν ο Δ. Αβραμόπουλος με την Ο. Κεφαλογιάννη, ενώ φαίνονταν να εκλέγονται ο Ν. Κακλαμάνης, ο Πρ. Παυλόπουλος και η Φ. Πιπιλή.
Ενδεικτικό είναι το σκηνικό στη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας. Με καταμετρημένες περισσότερες από τις μισές ψήφους, στη Β' Αθήνας το ΠΑΣΟΚ εξέλεγε 4 βουλευτές έναντι 20 που είχε εκλέξει το 2009.
Αυτό σημαίνει ότι εκτός Βουλής κινδύνευαν να μείνουν πολλά σημαίνοντα στελέχη του μέχρι πρότινος κυβερνώντος κόμματος, αφού στη Β' Αθήνας κατέβαιναν -μεταξύ άλλων- οι Μ. Χρυσοχοΐδης, Μ. Ανδρουλάκης, Α. Δρέττα, Απ. Κακλαμάνης, Μ. Αποστολάκη, Π. Ευθυμίου, Γ. Κουτρουμάνης, Μ. Ξενογιαννακοπούλου, Δ. Ρέππας, Χρ. Πρωτόπαπας, Γ. Ραγκούσης.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο Αν. Λοβέρδος έδειχνε να προηγείται στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ενώ ψηλά στη σταυροδοσία ήταν οι Δ. Ρέππας, Μ. Χρυσοχοΐδης και Π. Ευθυμίου.
Αντίστοιχη εικόνα και στην Α' Αθήνας, όπου το ΠΑΣΟΚ έδειχνε να κρατάει μόνο μία από τις 8 έδρες που είχε το 2009, με τον Κ. Σκανδαλίδη να προηγείται έναντι του Χρ. Παπουτσή και της Αν. Διαμαντοπούλου.
Πανωλεθρία υπέστη το ΠΑΣΟΚ και στο Υπόλοιπο Αττικής όπου εκλέγεται μόλις ένας βουλευτής έναντι 6 που εκλέχθηκαν το 2009, με τον Γ. Παπακωνσταντίνου και την Εύη Χριστοφιλοπούλου να προηγούνται. Κατά την προηγούμενη εκλογική διαδικασία είχαν εκλεγεί η Εύη Χριστοφιλοπούλου, ο Θ. Πάγκαλος, ο Π. Ασπραδάκης, ο Σπ. Βρεττός, ο Βασίλης Οικονόμου και ο Γιώργος Παπανδρέου. Σε αυτές τις εκλογές, ο κ. Πάγκαλος δεν ήταν υποψήφιος, ενώ ο Βασίλης Οικονόμου είχε έτσι κι αλλιώς «μετακομίσει» στη ΔΗΜΑΡ.
Στον Πειραιά το ΠΑΣΟΚ δεν εξέλεγε με ενσωματωμένο το 60% των ψήφων κανέναν βουλευτή, έναντι 5 που είχε το 2009. Συγκεκριμένα, στην Α' Πειραιά, το Κίνημα είχε δύο έδρες και τώρα δεν έχει καμία, επομένως ο Δημήτρης Καρύδης μένει εκτός Βουλής.
Ο έτερος βουλευτής Μανώλης Μπεντενιώτης δεν ήταν υποψήφιος. Στη Β' Πειραιά, το ΠΑΣΟΚ είχε μετά τις εκλογές του 2009 τρεις έδρες, τώρα δεν έχει καμία. Οι κ. Γρηγόρης Νιώτης, Δημήτρης Λιντζέρης και Ιωάννης Διαμαντίδης δεν εκλέγονται.
Από τη ΔΗΜΑΡ, στα πρώτα αποτελέσματα για τους σταυρούς, προηγούνται στην Α' Αθήνας ο καθηγητής Γ. Πανούσης και στη Β' Αθήνας ο Γρ. Ψαριανός.
Οι εκπλήξεις δεν περιορίστηκαν μόνο στην Αττική. Στην Αιτωλοακαρνανία το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να κρατήσει μόνο τη μία έδρα από τις 4 που είχε κερδίσει το 2009. Αντίστοιχη εικόνα και στην Καρδίτσα, όπου στο 65% των ψήφων, το ΠΑΣΟΚ έδειχνε να εκλέγει έναν βουλευτή έναντι 3 το 2009. Στη Βοιωτία δεν φαινόταν να εκλέγεται κανείς βουλευτής από το ΠΑΣΟΚ, ενώ στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση είχαν εκλεγεί τρεις.
Στην Α' Θεσσαλονίκης, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε 7 έδρες, η ΝΔ 5, το ΚΚΕ 2, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ 1 έδρα, παίρνουν 6 η ΝΔ, 3 ο ΣΥΡΙΖΑ, 1 το ΠΑΣΟΚ, 2 οι Ανεξάρτητοι Eλληνες, 2 το ΚΚΕ, μία η Χρυσή Αυγή και μία η ΔΗΜΑΡ. Από τη ΝΔ, όπου τη μια έδρα θα καταλάβει ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, προηγούνταν ο Κ. Γκιουλέκας και ακολουθούσαν οι Στ. Καλαφάτης, Γ. Ιωαννίδης. Ε. Ράπτη, Γ. Ορφανός και Στ. Σιμόπουλος.
Στο ΠΑΣΟΚ Γ. Μαγκριώτης, Ε. Καϊλή και Χρ. Αράπογλου έδιναν μάχη για την πρωτιά σε σταυρούς, αλλά το πιο πιθανό είναι να μην εκλεγεί κανένας από τους τρεις και να πάρει την έδρα ο πρόεδρος, Ευ. Βενιζέλος.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, που εκλέγει 3, προηγούνταν ο βουλευτής Τ. Κουράκης και ακολουθούσε η συνδικαλίστρια Δ. Χαραλαμπίδου και οι Γ. Αμανατίδης και Γ. Θεοδωρόπουλος. Στη ΔΗΜΑΡ προηγούνταν η πρώην βουλευτής του ΣΥΝ Α. Ξηροτύρη.
Στη Β' Θεσσαλονίκης, όπου μοιράζονταν από δύο βουλευτές η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και από μία το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ, τώρα παίρνουν από μία έδρα επτά κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Ανεξάρτητοι Eλληνες, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή και ΔΗΜΑΡ).
Από τη ΝΔ προηγούνταν ο βουλευτής Θ. Καράογλου και ακολουθούσε ο επίσης βουλευτής Σ. Αναστασιάδης. Στον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά ήταν η Ε. Αμμανατίδου. Στο ΠΑΣΟΚ έδιναν μάχη ο βουλευτής Γ. Αρβανιτίδης και ο πρώην βουλευτής Χ. Τσιόκας. Στο ΚΚΕ πρώτη σε σταυρούς ήταν η Ε. Γερασιμίδου, στους Ανεξάρτητους Eλληνες ο Απ. Χαρουπάκης, και στη ΔΗΜΑΡ η Αικ. Μάρκου.
Στις Σέρρες, όπου το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ είχαν από 3 έδρες και 1 ο ΛΑΟΣ, παίρνουν 2 η ΝΔ και από μία το ΠΑΣΟΚ, οι Ανεξάρτητοι Eλληνες, το ΚΚΕ, η Χρυσή Αυγή και η Δημοκρατική Αριστερά. Με καταμετρημένα τα μισά εκλογικά τμήματα, για τη ΝΔ προηγούνται δύο νέα πρόσωπα: ο Μενέλαος Βλάχβεης (6.029) και η Φωτεινή Αραμπατζή (5.042). Ο βουλευτής Θεόφιλος Λεονταρίδης (4.483) έρχεται τρίτος.
Στο ΠΑΣΟΚ εκλέγεται ο Μάρκος Μπόλαρης με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο (5.392 σταυροί έναντι 3.718 του δεύτερου Μιχαήλ Τζελέπη). Εκτός μένει και ο Στ. Κουτμερίδης.
Από τους Ανεξάρτητους Eλληνες εκλέγεται η πρώην βουλευτής της ΝΔ Μαρία Κόλλια Τσαρουχά. Από το ΚΚΕ προηγούνταν ο Παύλος Φαρμάκης, από τη Χρυσή Αυγή ο Νικήτας Σιώης και από τη ΔΗΜΑΡ ο Μιχάλης Φωτίου.
Στη Χαλκιδική, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε 2 έδρες και η ΝΔ μία, οι τρεις έδρες μοιράζονται σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Από τη ΝΔ προηγούνταν ο Ευ. Καρανάσιος και ακολουθούσε ο Ν. Καραμανλής. Στο ΠΑΣΟΚ με μεγάλη διαφορά προηγούνταν ο Γ. Δριβελέγκας, ο οποίος εκλέγεται, ενώ από τον ΣΥΡΙΖΑ εκλέγεται η Αικ. Ιγγλέζη.
Στο Κιλκίς, όπου είχαν 2 το ΠΑΣΟΚ και 1 η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Στην Ημαθία, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε 3 έδρες και 1 η ΝΔ, δεν παίρνουν καμία έδρα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Τις τέσσερις έδρες μοιράζονται τα κόμματα Ανεξάρτητοι Eλληνες, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή και ΔΗΜΑΡ.
Στην Πέλλα, όπου είχε 3 έδρες το ΠΑΣΟΚ και 1 η ΝΔ, η κατάσταση αντιστράφηκε. Στη ΝΔ, που εκλέγει τρεις βουλευτές, προηγούνταν οι Γ. Καρασμάνης, Αλκ. Νουσηκύρου, Ι. Τζαμτζής και Δ. Σταμενίτης, ενώ στο ΠΑΣΟΚ που εκλέγει έναν, πρώτη έρχεται η Θ. Τζάκρη που εκλέγεται και ακολουθεί ο βουλευτής Β. Γιουμαντζίδης.
Στην Πιερία, όπου είχε 3 έδρες το ΠΑΣΟΚ και 1 η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ανεξάρτητοι Ελληνες και ΔΗΜΑΡ. Στη ΝΔ προηγούνταν ο Κ. Κουκοδήμος (1.099) έναντι του Γ. Κωνσταντόπουλου 1.038. Στο ΠΑΣΟΚ πρώτος με διαφορά ήταν ο σημερινός βουλευτής Θ. Παπαγεωργίου και ακολουθούσε η επίσης βουλευτής Μ. Μίχου. Από τους Αν. Eλληνες προηγούνταν με 295 ο Ευ. Παπαδόπουλος και ακολουθούσε ο Α. Μυστρίδης, ενώ από τη ΔΗΜΑΡ πρώτος σε σταυρούς με μεγάλη διαφορά ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γ. Αμοιρίδης.
Στον Eβρο, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε τρεις έδρες και η ΝΔ μία, το ΠΑΣΟΚ παίρνει μόνο μία έδρα, η ΝΔ δύο και μια έδρα πηγαίνει στους Ανεξάρτητους Eλληνες.
Στη Ροδόπη, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε δύο έδρες και μία η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Προηγούνται στη ΝΔ ο Ευριπίδης Στυλιανίδης (1.156), στον ΣΥΡΙΖΑ ο Καρά Γιουσούφ Αϊχάν (530) ενώ στο ΠΑΣΟΚ ο Α. Χατζηοσμάν προηγείται του Γ. Πεταλωτή, με 2.013 έναντι 672.
Στην Ξάνθη, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε δύο έδρες και μία η ΝΔ, παίρνουν από μία έδρα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Προηγούνται στη ΝΔ ο Αλ. Κοντός, στο ΠΑΣΟΚ ο πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Δ. Σαλτούρος και στον ΣΥΡΙΖΑ με μεγάλη διαφορά ο μουσουλμάνος Χ. Ζεϊμπέκ.
Σημαντικές «μετακινήσεις» εδρών καταγράφονται στην Πελοπόννησο, στις Κυκλάδες, στα Δωδεκάνησα αλλά και στις μονοεδρικές περιφέρειες. Η «μάχη» μεταξύ των υποψηφίων ήταν σκληρή, καθώς πολλοί από όσους συμμετείχαν στη Βουλή δεν κατόρθωσαν να επανεκλεγούν. Αργά χθες το βράδυ το τοπίο είχε διαμορφωθεί ως εξής:
Μονοεδρικές περιφέρειες. Η Νέα Δημοκρατία προηγούνταν σε τρεις από τις μονοεδρικές περιφέρειες και συγκεκριμένα στα Γρεβενά, στη Ζάκυνθο και στην Ευρυτανία (στην τελευταία περιφέρεια υψηλό ποσοστό είχε και η Δημοκρατική Συμμαχία). Στην Κεφαλονιά με καταμετρημένο το 82,5% των τμημάτων ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε την έδρα.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Περιφέρειας Σάμου, όπου το ΠΑΣΟΚ έχασε τη βουλευτική έδρα που κατείχε. Ο Πυθαγόρας Βαρδίκος επί χρόνια βουλευτής αλλά και νομάρχης Σάμου δεν επανεξελέγη, καθώς το ΠΑΣΟΚ τερμάτισε τέταρτο στην εκλογική μάχη και τη μοναδική έδρα της περιφέρειας κέρδισε το ΚΚΕ.
Πελοπόννησος. Μία μόλις έδρα παίρνει το ΠΑΣΟΚ στη Μεσσηνία (είχε τρεις), την οποία διεκδικούν οι Δ. Κουσελάς και Ν. Γιαννακοπούλου (συμμετείχαν και οι δύο στην τελευταία Βουλή). Μία έδρα βγάζει η Νέα Δημοκρατία και μένει να διευκρινιστεί αν θα την επιλέξει ο Α. Σαμαράς που κατεβαίνει υποψήφιος και στη Μαγνησία.
Στην Ηλεία το ΠΑΣΟΚ περιορίστηκε στη μία έδρα από τις τέσσερις που είχε, την οποία διεκδικούσαν οι Μ. Κατρίνης και Γ. Κουτσούκος. Σταθερή στις δύο έδρες έμεινε η Νέα Δημοκρατία.
Στην Αργολίδα (με αποτελέσματα από περίπου το 40% των τμημάτων) τη μία έδρα της Νέας Δημοκρατίας διεκδικούσε ο Γ. Ανδριανός, ενώ ακολουθούσε ο Π. Αναγνωσταράς. Από το ΠΑΣΟΚ προηγούνταν ο Γ. Μανιάτης, ενώ ακολουθούσε ο Χ. Μίχος. Από τον ΣΥΡΙΖΑ τη μία έδρα διεκδικούσαν οι Ζαφείρης και Κοδέλας.
Κυκλάδες. Με καταμετρημένο τα 53,87% των τμημάτων δεν έβγαζε βουλευτή το ΠΑΣΟΚ, κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία. Ετσι μένει εκτός από το ΠΑΣΟΚ ο Π. Ρήγας. Από τη Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως επανεκλέγεται ο Γ. Βρούτσης, ενώ από τον ΣΥΡΙΖΑ προηγούνταν Ν. Συρμαλένιος. Τέλος, μία έδρα βγάζουν και οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες» και προηγούνταν οι Μ. Βουτσίνος και Αγγ. Ημελλου.
Εύβοια. Μοιρασμένες είναι οι έξι έδρες με καταμετρημένο το 44,37% των τμημάτων. Από μία έδρα παίρνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία, οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες», το ΠΑΣΟΚ, η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ.
Μεγάλη έκπληξη προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα και στα Δωδεκάνησα. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες το ΠΑΣΟΚ έχασε την πρωτιά στις εκλογικές προτιμήσεις των κατοίκων του νομού και από τις 4 έδρες που είχε κερδίσει στις εκλογές του 2009 κράτησε μόνο τη μία. Τη μάχη του σταυρού για την κατάκτηση της έδρας έδιναν μέχρι τα ξημερώματα οι επί χρόνια βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Νικητιάδης και ο Δημήτρης Κρεμαστινός. Η Νέα Δημοκρατία βγάζει τρεις έδρες, ενώ μία έδρα παίρνουν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες.
Πεσμένο εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ και στα... παραδοσιακά του προπύργια, την Κρήτη και την Αχαΐα. Τα παράδοξα του εκλογικού νόμου είναι εμφανή στην Κρήτη, όπου το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε πρώτο σε ψήφους σε Ηράκλειο, Ρέθυμνο και Λασίθι, αλλά παρουσιάζει αφαίμαξη εδρών.
Από πέντε βουλευτές που είχαν εκλεγεί το 2009 στο Ηράκλειο, τώρα εκλέγεται -με καταμετρημένο το 34% των σταυρών των υποψηφίων- μόλις ένας. Υπενθυμίζεται ότι στο Ηράκλειο έβαζε υποψηφιότητα και ο Ευ. Βενιζέλος.
Αν τελικά επιλέξει την έδρα του στη Θεσσαλονίκη, όπως είχε δεσμευτεί, φαίνεται πως εκλέγεται ο Β. Κεγκέρογλου. Από τους υπόλοιπους υποψηφίους, δεν εκλέγονται ο Φραγκίσκος Παρασύρης και η Μαρία Σκραφνάκη, ενώ ο Εμμανουήλ Στρατάκης δεν ήταν υποψήφιος αυτήν τη φορά. Ο δε Ιωάννης Μιχελογιαννάκης, που το 2009 είχε εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ, στην παρούσα αναμέτρηση εκλέγεται με τη ΔΗΜΑΡ.
Το κόμμα της ΝΔ λαμβάνει στο Ηράκλειο 3 έδρες. Μέχρι στιγμής εκλέγονται οι Μ. Κεφαλογιάννης, Μ. Σενετάκης και Γ. Δικτάκης. Μία έδρα λαμβάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον νυν βουλευτή Μιχάλη Κριτσωτάκη, μία έδρα λαμβάνουν και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες με εκλεγμένο τον Νότη Μαριά και μία έδρα το ΚΚΕ με τον Μ. Συντιχάκη.
Επίσης, στα Χανιά, από 3 έδρες που είχε το ΠΑΣΟΚ, δεν παίρνει καμία έδρα - με ολοκληρωμένο το 85% της καταμέτρησης.
Το 2009 είχαν εκλεγεί οι Ευτύχιος Δαμιανάκης, Σήφης Βαλυράκης και Ευαγγελία Κουρουπάκη. Τρεις έδρες φαίνεται να καταλαμβάνει η ΝΔ με τον Μανούσο Βολουδάκη, τον Κώστα Γύπαρη και τον ανιψιό του Κ. Μητσοτάκη, Κυριάκο Βιρβιδάκη. Μία έδρα κερδίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Γιώργο Σταθάκη.
Στο Ρέθυμνο, το ΠΑΣΟΚ παίρνει μία έδρα, όπως και το 2009, και φαίνεται να επανεκλέγεται ο Μανόλης Οθωνας. Την άλλη έδρα καταλαμβάνει για τον ΣΥΡΙΖΑ ο Ανδρέας Ξάνθος. Στο Λασίθι επανεκλέγεται ο Μιχάλης Καρχιμάκης. Την άλλη έδρα λαμβάνει η ΝΔ με τον νυν βουλευτή Γιάννη Πλακιωτάκη.
Στην Αχαΐα, από τέσσερις έδρες, το ΠΑΣΟΚ λαμβάνει μόλις μία. Αναμένεται να εκλεγεί ο πρώην πρόεδρος του Κινήματος, Γιώργος Παπανδρέου.
FIMOTRO: ΜΟΝΟ Ο ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΣΤΗΝ Α' ΑΘ...
FIMOTRO: ΜΟΝΟ Ο ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΣΤΗΝ Α' ΑΘ...: ΜΕΝΟΥΝ ΕΞΩ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ, ΑΛΕΥΡΑΣ, ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ! Προηγείται με μεγάλη διαφορά στην καταμέτρηση που δεν έχει ολοκληρωθεί ο Κ. Σ...
ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΗ ΕΣΤΙΑ: ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ!
ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΗ ΕΣΤΙΑ: ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ!: Τη φωτογραφία από την Αίθουσα Τύπου της Π.Ε. Καστοριάς μας παραχώρησε το blog Μπέτσκας Καταχωρημένα αποτελέσματα σε 25 Ε.Τ. σε σύνολο ...
ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΗ ΕΣΤΙΑ: H μεγάλη ανατροπή στην Περιφερειακή Ενότητα Καστορ...
ΚΑΣΤΟΡΙΑΝΗ ΕΣΤΙΑ: H μεγάλη ανατροπή στην Περιφερειακή Ενότητα Καστορ...: Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, απέδωσε με την ψήφο του ο λαός της Καστοριάς,
Μπέτσκας Blog για την Καστοριά και οχι μόνο...: Χωρίς βουλευτή του ΠΑΣΟΚ 20 περιφέρειες της χώρας ...
Μπέτσκας Blog για την Καστοριά και οχι μόνο...: Χωρίς βουλευτή του ΠΑΣΟΚ 20 περιφέρειες της χώρας ...: Η πανωλεθρία του ΠΑΣΟΚ έχει ως συνέπεια το γεγονός, για πρώτη φορά μετά το 1977, να μην έχει εκλέγει βουλευτή σε 20 από τις 56 περιφέρειες ...
10:49Στις 17 Ιουνίου νέες εκλογές
7 Μαΐου 2012 Πολιτική
7
Τα δεδομένα, όπως προέκυψαν από το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα, ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες συγκρότησης κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» με αρχηγό τη ΝΔ.
Σε λίγη ώρα, ο Σαμαράς παίρνει από τον Κάρολο Παπούλια την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και αμέσως ξεκινά τις διερευνητικές επαφές με τους αρχηγούς των υπολοίπων κομμάτων. Αν αποβούν άκαρπες οι επαφές, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες για επαναληπτικές εκλογές.
Ως πιθανότερη ημερομηνία για να στηθούν (νέες) κάλπες είναι η 17η Ιουνίου, όπως το δίνει η Συγγρού.
7
Τα δεδομένα, όπως προέκυψαν από το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα, ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες συγκρότησης κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» με αρχηγό τη ΝΔ.
Σε λίγη ώρα, ο Σαμαράς παίρνει από τον Κάρολο Παπούλια την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και αμέσως ξεκινά τις διερευνητικές επαφές με τους αρχηγούς των υπολοίπων κομμάτων. Αν αποβούν άκαρπες οι επαφές, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες για επαναληπτικές εκλογές.
Ως πιθανότερη ημερομηνία για να στηθούν (νέες) κάλπες είναι η 17η Ιουνίου, όπως το δίνει η Συγγρού.
Τα «όπλα» που χάρισαν τη νίκη στον Ολάντ «E» 7/5 Ενθερμος υποστηρικτής της συναίνεσης ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας. Δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του και απεχθάνεται τόσο πολύ τους καβγάδες, που κάποτε, μέσα στο κόμμα του, του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «το ζαχαρωτό». Ενσάρκωσε τις ελπίδες όλων εκείνων που έχουν κουραστεί από την πολιτική της αυστηρής λιτότητας και θεωρούν αναγκαία τη στροφή στην ανάπτυξη
Text Size
Υπομονή, εξυπνάδα, συνοχή, καλυμμένος δυναμισμός καθώς και μπόλικη καλή τύχη (που μεταφράστηκε σε μεγάλη κακοτυχία για τον μέχρι πέρυσι αδιαφιλονίκητο φαβορί Ντομινίκ Στρος Καν) ήταν μερικά από τα πλεονεκτήματα του Φρανσουά Ολάντ έναντι του αντιπάλου του, Νικολά Σαρκοζί, τα οποία και τον οδήγησαν στα Ηλύσια Πεδία.
Eνθερμος υποστηρικτής της πολιτικής της συναίνεσης, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας ήταν αποφασισμένος να αποδείξει κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα ότι είναι ο «κύριος Φυσιολογικός», ο μέσος Γάλλος.
Τέτοια ήταν η αγωνία του για να πείσει ότι είναι? κανονικός άνθρωπος που μέχρι πρόσφατα κυκλοφορούσε στους δρόμους του Παρισιού με το σκούτερ του, με αποτέλεσμα οι βοηθοί του να γκρινιάζουν ότι μοιάζει με «ντελιβερά». Παράλληλα, όμως, λένε γι' αυτόν ότι δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του κι ότι σιχαίνεται τόσο πολύ τους καβγάδες που κάποτε, μέσα στο κόμμα του, του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «το ζαχαρωτό».
Eπιθέσεις
Ο Νικολά Σαρκοζί, δε, τον έλεγε «κύβο ζάχαρης που λιώνει στο νερό», κατηγορώντας τον ταυτόχρονα ότι φοβάται να πει «όχι» κι ότι ήταν ανίκανος να πάρει μία απόφαση.
Εξάλλου, και η πολιτική του σταδιοδρομία δεν τον βοήθησε να αποκτήσει ένα πιο δυναμικό προφίλ: υπήρξε ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 1997 έως το 2008, περίοδο που το κόμμα πάλευε μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας. Πιο πολύ ντόρο έκανε ο χωρισμός του από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ το 2007, όταν εκείνη διεκδικούσε την προεδρία, απ' ό,τι η προεδρεία του, η οποία χαρακτηρίστηκε από τις γέφυρες που έριχνε μεταξύ των διαφωνούντων.
Η ψυχραιμία του φάνηκε και τότε και τώρα χρήσιμη. Δεν την έχασε ούτε όταν ο Σαρκοζί ύψωσε τους τόνους γλυκοκοιτάζοντας την ακροδεξιά. Μόνο στο ντιμπέιτ εμφανίστηκε πολύ πιο επιθετικός απ' ό,τι όλοι περίμεναν, μεταξύ των οποίων και ο Σαρκοζί.
Με τις προκλήσεις που έχει δε να αντιμετωπίσει εντός κι εκτός Γαλλίας, θα χρειαστεί μπόλικη ηρεμία και ψυχραιμία. Εξάλλου, οι προσδοκίες από την εκλογή του στην Ευρώπη ήταν ήδη πολύ μεγαλύτερες απ' ό,τι στην ίδια του τη χώρα, σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει αρκετά την περίπτωση Ομπάμα.
Το 2008, ήταν η Ευρώπη που περίμενε με μεγαλύτερη ανυπομονησία την αλλαγή στον Λευκό Οίκο απ' ό,τι οι ΗΠΑ και ο Ομπάμα για πολύ καιρό ήταν ο δημοφιλέστερος πολιτικός στο μεγαλύτερο μέρος της γηραιάς ηπείρου.
Το ίδιο συμβαίνει τώρα με τον Ολάντ. Οσοι έχουν κουραστεί από την πολιτική της αυστηρής λιτότητας και πιστεύουν πως είναι αναγκαία η στροφή προς την ανάπτυξη, προκειμένου να χαλαρώσει ο κλοιός, ο Ολάντ αποτελούσε τη μεγαλύτερη ελπίδα για την υιοθέτηση τέτοιων πολιτικών και ο ίδιος φρόντισε να μη τους διαψεύσει- τουλάχιστον προεκλογικά- μιλώντας για την ανάγκη της ανάπτυξης.
Σοσιαλιστές
Πανηγυρισμοί με μνήμες Μιτεράν
Σε ξέφρενους πανηγυρισμούς ξέσπασαν οι οπαδοί του Φρανσουά Ολάντ στη σημαντική για τη γαλλική Αριστερά πλατεία της Βαστίλης, εκεί όπου το 1981 είχαν γιορτάσει τη νίκη του Φρανσουά Μιτεράν, του πρώτου Σοσιαλιστή προέδρου της Γαλλίας. Η νεολαία των Σοσιαλιστών, δε, σχεδίαζε να «εισβάλει» στη Βαστίλη, για να θυμίσει την ιστορική έφοδο στο φρούριο, που σηματοδότησε την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης. «Τι όμορφη που είναι η ζωή απόψε», είπε στους συγκεντρωμένους στην εκλογική του περιφέρεια στην Τουλ και πριν κατευθυνθεί για το Παρίσι ο Φρανσουά Ολάντ, ενώ ανάλογες δηλώσεις ευφορίας έκαναν και οι άλλοι Γάλλοι Σοσιαλιστές. «Είναι μια τεράστια ευτυχία», δήλωσε στο κανάλι TF1 η γενική γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μαρτίν Ομπρί, μόλις ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα. υπερήφανοι «Νιώθουμε υπερήφανοι που παίρνει σήμερα στα χέρια του το πεπρωμένο της χώρας, περιμέναμε τόσα χρόνια αυτήν τη στιγμή. Θέλησή μας είναι η σημερινή νίκη να μην είναι η νίκη του ενός στρατοπέδου εναντίον του άλλου, αλλά μια νίκη της Γαλλίας, την οποία ο Ολάντ θέλει να ανορθώσει μέσα από τη δικαιοσύνη και τη συσπείρωση του λαού».
Τη συγκίνησή του εξέφρασε και ο Πιερ Μοσκοβισί, διευθυντής της προεκλογικής εκστρατείας του Φρανσουά Ολάντ. «Δουλέψαμε μαζί 10 μήνες, έκανε μια υπέροχη εκστρατεία», είπε. «Θεωρώ ότι ένας πραγματικός πολιτικός ηγέτης παίρνει σήμερα την προεδρία». Την «υπέροχη νίκη» χαιρέτισε και ο πρώην πρωθυπουργός Λοράν Φαμπιούς, ενώ τη «μεγάλη της χαρά» εξέφρασε και η πρώην σύντροφος του Ολάντ και υποψήφια των Σοσιαλιστών το 2007, Σεγκολέν Ρουαγιάλ.
Υπομονή, εξυπνάδα, συνοχή, καλυμμένος δυναμισμός καθώς και μπόλικη καλή τύχη (που μεταφράστηκε σε μεγάλη κακοτυχία για τον μέχρι πέρυσι αδιαφιλονίκητο φαβορί Ντομινίκ Στρος Καν) ήταν μερικά από τα πλεονεκτήματα του Φρανσουά Ολάντ έναντι του αντιπάλου του, Νικολά Σαρκοζί, τα οποία και τον οδήγησαν στα Ηλύσια Πεδία.
Eνθερμος υποστηρικτής της πολιτικής της συναίνεσης, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας ήταν αποφασισμένος να αποδείξει κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα ότι είναι ο «κύριος Φυσιολογικός», ο μέσος Γάλλος.
Τέτοια ήταν η αγωνία του για να πείσει ότι είναι? κανονικός άνθρωπος που μέχρι πρόσφατα κυκλοφορούσε στους δρόμους του Παρισιού με το σκούτερ του, με αποτέλεσμα οι βοηθοί του να γκρινιάζουν ότι μοιάζει με «ντελιβερά». Παράλληλα, όμως, λένε γι' αυτόν ότι δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του κι ότι σιχαίνεται τόσο πολύ τους καβγάδες που κάποτε, μέσα στο κόμμα του, του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «το ζαχαρωτό».
Eπιθέσεις
Ο Νικολά Σαρκοζί, δε, τον έλεγε «κύβο ζάχαρης που λιώνει στο νερό», κατηγορώντας τον ταυτόχρονα ότι φοβάται να πει «όχι» κι ότι ήταν ανίκανος να πάρει μία απόφαση.
Εξάλλου, και η πολιτική του σταδιοδρομία δεν τον βοήθησε να αποκτήσει ένα πιο δυναμικό προφίλ: υπήρξε ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 1997 έως το 2008, περίοδο που το κόμμα πάλευε μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας. Πιο πολύ ντόρο έκανε ο χωρισμός του από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ το 2007, όταν εκείνη διεκδικούσε την προεδρία, απ' ό,τι η προεδρεία του, η οποία χαρακτηρίστηκε από τις γέφυρες που έριχνε μεταξύ των διαφωνούντων.
Η ψυχραιμία του φάνηκε και τότε και τώρα χρήσιμη. Δεν την έχασε ούτε όταν ο Σαρκοζί ύψωσε τους τόνους γλυκοκοιτάζοντας την ακροδεξιά. Μόνο στο ντιμπέιτ εμφανίστηκε πολύ πιο επιθετικός απ' ό,τι όλοι περίμεναν, μεταξύ των οποίων και ο Σαρκοζί.
Με τις προκλήσεις που έχει δε να αντιμετωπίσει εντός κι εκτός Γαλλίας, θα χρειαστεί μπόλικη ηρεμία και ψυχραιμία. Εξάλλου, οι προσδοκίες από την εκλογή του στην Ευρώπη ήταν ήδη πολύ μεγαλύτερες απ' ό,τι στην ίδια του τη χώρα, σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει αρκετά την περίπτωση Ομπάμα.
Το 2008, ήταν η Ευρώπη που περίμενε με μεγαλύτερη ανυπομονησία την αλλαγή στον Λευκό Οίκο απ' ό,τι οι ΗΠΑ και ο Ομπάμα για πολύ καιρό ήταν ο δημοφιλέστερος πολιτικός στο μεγαλύτερο μέρος της γηραιάς ηπείρου.
Το ίδιο συμβαίνει τώρα με τον Ολάντ. Οσοι έχουν κουραστεί από την πολιτική της αυστηρής λιτότητας και πιστεύουν πως είναι αναγκαία η στροφή προς την ανάπτυξη, προκειμένου να χαλαρώσει ο κλοιός, ο Ολάντ αποτελούσε τη μεγαλύτερη ελπίδα για την υιοθέτηση τέτοιων πολιτικών και ο ίδιος φρόντισε να μη τους διαψεύσει- τουλάχιστον προεκλογικά- μιλώντας για την ανάγκη της ανάπτυξης.
Σοσιαλιστές
Πανηγυρισμοί με μνήμες Μιτεράν
Σε ξέφρενους πανηγυρισμούς ξέσπασαν οι οπαδοί του Φρανσουά Ολάντ στη σημαντική για τη γαλλική Αριστερά πλατεία της Βαστίλης, εκεί όπου το 1981 είχαν γιορτάσει τη νίκη του Φρανσουά Μιτεράν, του πρώτου Σοσιαλιστή προέδρου της Γαλλίας. Η νεολαία των Σοσιαλιστών, δε, σχεδίαζε να «εισβάλει» στη Βαστίλη, για να θυμίσει την ιστορική έφοδο στο φρούριο, που σηματοδότησε την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης. «Τι όμορφη που είναι η ζωή απόψε», είπε στους συγκεντρωμένους στην εκλογική του περιφέρεια στην Τουλ και πριν κατευθυνθεί για το Παρίσι ο Φρανσουά Ολάντ, ενώ ανάλογες δηλώσεις ευφορίας έκαναν και οι άλλοι Γάλλοι Σοσιαλιστές. «Είναι μια τεράστια ευτυχία», δήλωσε στο κανάλι TF1 η γενική γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μαρτίν Ομπρί, μόλις ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα. υπερήφανοι «Νιώθουμε υπερήφανοι που παίρνει σήμερα στα χέρια του το πεπρωμένο της χώρας, περιμέναμε τόσα χρόνια αυτήν τη στιγμή. Θέλησή μας είναι η σημερινή νίκη να μην είναι η νίκη του ενός στρατοπέδου εναντίον του άλλου, αλλά μια νίκη της Γαλλίας, την οποία ο Ολάντ θέλει να ανορθώσει μέσα από τη δικαιοσύνη και τη συσπείρωση του λαού».
Τη συγκίνησή του εξέφρασε και ο Πιερ Μοσκοβισί, διευθυντής της προεκλογικής εκστρατείας του Φρανσουά Ολάντ. «Δουλέψαμε μαζί 10 μήνες, έκανε μια υπέροχη εκστρατεία», είπε. «Θεωρώ ότι ένας πραγματικός πολιτικός ηγέτης παίρνει σήμερα την προεδρία». Την «υπέροχη νίκη» χαιρέτισε και ο πρώην πρωθυπουργός Λοράν Φαμπιούς, ενώ τη «μεγάλη της χαρά» εξέφρασε και η πρώην σύντροφος του Ολάντ και υποψήφια των Σοσιαλιστών το 2007, Σεγκολέν Ρουαγιάλ.
Μπέτσκας Blog για την Καστοριά και οχι μόνο...: Βουλή για φίλημα!
Μπέτσκας Blog για την Καστοριά και οχι μόνο...: Βουλή για φίλημα!: γράφει ο πιτσιρίκος Σοφά ψήφισε ο σοφός ελληνικός λαός στις εθνικές εκλογές αλλά το έκανε με τρία χρόνια καθυστέρηση• αν οι Έλληνες είχαν...
Το μισό υπουργικό συμβούλιο και ο πρόεδρος της Βουλής μένουν εκτός 07.05.2012 09:08 0 Share -A+A Το μισό υπουργικό συμβούλιο και ο πρόεδρος της Βουλής Φίλιππος Πετσάλνικος μένουν εκτός της νέας Βουλής ως συνέπεια της εκλογικής καταβαράθρωσης του ΠΑΣΟΚ στη χθεσινή εκλογική διαδικασία. Ονόματα όπως ο Γιάννης Ραγκούσης, η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Χρήστος Παπουτσής, ο Νάσος Αλευράς, ο Παντελής Οικονόμου, ο Πέτρος Ευθυμίου, ο Δημήτρης Ρέππας, ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ο Γιώργος Κουτρουμάνης, ο Χρήστος Πρωτόπαπας, η Αννα Νταλάρα, η Μιλένα Αποστολάκη, και ο Γιάννης Βούρος χάνουν την έδρα τους στην Α' και Β' Αθήνας. Ακόμη, ο Ντίνος Βρεττός στην περιφέρεια Αττικής, η Χρύσα Αράπογλου και ο Γιάννης Μαγκριώτης στη Θεσσαλονίκη. Η Εύα Καϊλή θα μπει στη Βουλή μόνον αν ο Ευάγγελος Βενιζέλος επιλέξει να κρατήσει την έδρα στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ακόμη, σίγουρα εκτός Βουλής εκτός από τον Φίλιππο Πετσάλνικο που χάνει την έδρα γιατί το ΠΑΣΟΚ βγήκε τρίτο κόμμα στην Καστοριά, την έδρα του χάνει και ο Κώστας Καρτάλης στη Μαγνησία γιατί εκεί το ΠΑΣΟΚ δεν εκλέγει κανέναν βουλευτή. Διαβάστε περισσότερα:Πολιτική Άννα Διαμαντοπούλου Άννα Νταλάρα βουλευτές Γιάννης Ραγκούσης δεν εκλέγονται Δημήτρης Ρέππας εκλογές 2012 εκτός Βουλής Εύα Καϊλή Κάλπες 2012 Κώστας Καρτάλης ΠΑΣΟΚ Πέτρος Ευθυμίου Φίλιππος Πετσάλνικος Χρήστος Παπουτσής
ΕΞΥΠΝΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΣ... Τα «όπλα» που χάρισαν τη νίκη στον Ολάντ
Ενθερμος υποστηρικτής της συναίνεσης ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας. Δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του και απεχθάνεται τόσο πολύ τους καβγάδες, που κάποτε, μέσα στο κόμμα του, του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «το ζαχαρωτό». Ενσάρκωσε τις ελπίδες όλων εκείνων που έχουν κουραστεί από την πολιτική της αυστηρής λιτότητας και θεωρούν αναγκαία τη στροφή στην ανάπτυξη
Νεαροί ψηφοφόροι του Ολάντ πανηγυρίζουν για την επιστροφή των Σοσιαλιστών στο Μέγαρο Ηλυσίων
Υπομονή, εξυπνάδα, συνοχή, καλυμμένος δυναμισμός καθώς και μπόλικη καλή τύχη (που μεταφράστηκε σε μεγάλη κακοτυχία για τον μέχρι πέρυσι αδιαφιλονίκητο φαβορί Ντομινίκ Στρος Καν) ήταν μερικά από τα πλεονεκτήματα του Φρανσουά Ολάντ έναντι του αντιπάλου του, Νικολά Σαρκοζί, τα οποία και τον οδήγησαν στα Ηλύσια Πεδία.
Eνθερμος υποστηρικτής της πολιτικής της συναίνεσης, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας ήταν αποφασισμένος να αποδείξει κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα ότι είναι ο «κύριος Φυσιολογικός», ο μέσος Γάλλος.
Τέτοια ήταν η αγωνία του για να πείσει ότι είναι? κανονικός άνθρωπος που μέχρι πρόσφατα κυκλοφορούσε στους δρόμους του Παρισιού με το σκούτερ του, με αποτέλεσμα οι βοηθοί του να γκρινιάζουν ότι μοιάζει με «ντελιβερά». Παράλληλα, όμως, λένε γι' αυτόν ότι δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του κι ότι σιχαίνεται τόσο πολύ τους καβγάδες που κάποτε, μέσα στο κόμμα του, του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «το ζαχαρωτό».
Eπιθέσεις
Ο Νικολά Σαρκοζί, δε, τον έλεγε «κύβο ζάχαρης που λιώνει στο νερό», κατηγορώντας τον ταυτόχρονα ότι φοβάται να πει «όχι» κι ότι ήταν ανίκανος να πάρει μία απόφαση.
Εξάλλου, και η πολιτική του σταδιοδρομία δεν τον βοήθησε να αποκτήσει ένα πιο δυναμικό προφίλ: υπήρξε ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 1997 έως το 2008, περίοδο που το κόμμα πάλευε μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας. Πιο πολύ ντόρο έκανε ο χωρισμός του από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ το 2007, όταν εκείνη διεκδικούσε την προεδρία, απ' ό,τι η προεδρεία του, η οποία χαρακτηρίστηκε από τις γέφυρες που έριχνε μεταξύ των διαφωνούντων.
Η ψυχραιμία του φάνηκε και τότε και τώρα χρήσιμη. Δεν την έχασε ούτε όταν ο Σαρκοζί ύψωσε τους τόνους γλυκοκοιτάζοντας την ακροδεξιά. Μόνο στο ντιμπέιτ εμφανίστηκε πολύ πιο επιθετικός απ' ό,τι όλοι περίμεναν, μεταξύ των οποίων και ο Σαρκοζί.
Με τις προκλήσεις που έχει δε να αντιμετωπίσει εντός κι εκτός Γαλλίας, θα χρειαστεί μπόλικη ηρεμία και ψυχραιμία. Εξάλλου, οι προσδοκίες από την εκλογή του στην Ευρώπη ήταν ήδη πολύ μεγαλύτερες απ' ό,τι στην ίδια του τη χώρα, σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει αρκετά την περίπτωση Ομπάμα.
Το 2008, ήταν η Ευρώπη που περίμενε με μεγαλύτερη ανυπομονησία την αλλαγή στον Λευκό Οίκο απ' ό,τι οι ΗΠΑ και ο Ομπάμα για πολύ καιρό ήταν ο δημοφιλέστερος πολιτικός στο μεγαλύτερο μέρος της γηραιάς ηπείρου.
Το ίδιο συμβαίνει τώρα με τον Ολάντ. Οσοι έχουν κουραστεί από την πολιτική της αυστηρής λιτότητας και πιστεύουν πως είναι αναγκαία η στροφή προς την ανάπτυξη, προκειμένου να χαλαρώσει ο κλοιός, ο Ολάντ αποτελούσε τη μεγαλύτερη ελπίδα για την υιοθέτηση τέτοιων πολιτικών και ο ίδιος φρόντισε να μη τους διαψεύσει- τουλάχιστον προεκλογικά- μιλώντας για την ανάγκη της ανάπτυξης.
Σοσιαλιστές
Πανηγυρισμοί με μνήμες Μιτεράν
Σε ξέφρενους πανηγυρισμούς ξέσπασαν οι οπαδοί του Φρανσουά Ολάντ στη σημαντική για τη γαλλική Αριστερά πλατεία της Βαστίλης, εκεί όπου το 1981 είχαν γιορτάσει τη νίκη του Φρανσουά Μιτεράν, του πρώτου Σοσιαλιστή προέδρου της Γαλλίας. Η νεολαία των Σοσιαλιστών, δε, σχεδίαζε να «εισβάλει» στη Βαστίλη, για να θυμίσει την ιστορική έφοδο στο φρούριο, που σηματοδότησε την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης. «Τι όμορφη που είναι η ζωή απόψε», είπε στους συγκεντρωμένους στην εκλογική του περιφέρεια στην Τουλ και πριν κατευθυνθεί για το Παρίσι ο Φρανσουά Ολάντ, ενώ ανάλογες δηλώσεις ευφορίας έκαναν και οι άλλοι Γάλλοι Σοσιαλιστές. «Είναι μια τεράστια ευτυχία», δήλωσε στο κανάλι TF1 η γενική γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μαρτίν Ομπρί, μόλις ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα. υπερήφανοι «Νιώθουμε υπερήφανοι που παίρνει σήμερα στα χέρια του το πεπρωμένο της χώρας, περιμέναμε τόσα χρόνια αυτήν τη στιγμή. Θέλησή μας είναι η σημερινή νίκη να μην είναι η νίκη του ενός στρατοπέδου εναντίον του άλλου, αλλά μια νίκη της Γαλλίας, την οποία ο Ολάντ θέλει να ανορθώσει μέσα από τη δικαιοσύνη και τη συσπείρωση του λαού».
Τη συγκίνησή του εξέφρασε και ο Πιερ Μοσκοβισί, διευθυντής της προεκλογικής εκστρατείας του Φρανσουά Ολάντ. «Δουλέψαμε μαζί 10 μήνες, έκανε μια υπέροχη εκστρατεία», είπε. «Θεωρώ ότι ένας πραγματικός πολιτικός ηγέτης παίρνει σήμερα την προεδρία». Την «υπέροχη νίκη» χαιρέτισε και ο πρώην πρωθυπουργός Λοράν Φαμπιούς, ενώ τη «μεγάλη της χαρά» εξέφρασε και η πρώην σύντροφος του Ολάντ και υποψήφια των Σοσιαλιστών το 2007, Σεγκολέν Ρουαγιάλ.
Νεαροί ψηφοφόροι του Ολάντ πανηγυρίζουν για την επιστροφή των Σοσιαλιστών στο Μέγαρο Ηλυσίων
Υπομονή, εξυπνάδα, συνοχή, καλυμμένος δυναμισμός καθώς και μπόλικη καλή τύχη (που μεταφράστηκε σε μεγάλη κακοτυχία για τον μέχρι πέρυσι αδιαφιλονίκητο φαβορί Ντομινίκ Στρος Καν) ήταν μερικά από τα πλεονεκτήματα του Φρανσουά Ολάντ έναντι του αντιπάλου του, Νικολά Σαρκοζί, τα οποία και τον οδήγησαν στα Ηλύσια Πεδία.
Eνθερμος υποστηρικτής της πολιτικής της συναίνεσης, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας ήταν αποφασισμένος να αποδείξει κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα ότι είναι ο «κύριος Φυσιολογικός», ο μέσος Γάλλος.
Τέτοια ήταν η αγωνία του για να πείσει ότι είναι? κανονικός άνθρωπος που μέχρι πρόσφατα κυκλοφορούσε στους δρόμους του Παρισιού με το σκούτερ του, με αποτέλεσμα οι βοηθοί του να γκρινιάζουν ότι μοιάζει με «ντελιβερά». Παράλληλα, όμως, λένε γι' αυτόν ότι δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του κι ότι σιχαίνεται τόσο πολύ τους καβγάδες που κάποτε, μέσα στο κόμμα του, του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «το ζαχαρωτό».
Eπιθέσεις
Ο Νικολά Σαρκοζί, δε, τον έλεγε «κύβο ζάχαρης που λιώνει στο νερό», κατηγορώντας τον ταυτόχρονα ότι φοβάται να πει «όχι» κι ότι ήταν ανίκανος να πάρει μία απόφαση.
Εξάλλου, και η πολιτική του σταδιοδρομία δεν τον βοήθησε να αποκτήσει ένα πιο δυναμικό προφίλ: υπήρξε ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 1997 έως το 2008, περίοδο που το κόμμα πάλευε μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας. Πιο πολύ ντόρο έκανε ο χωρισμός του από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ το 2007, όταν εκείνη διεκδικούσε την προεδρία, απ' ό,τι η προεδρεία του, η οποία χαρακτηρίστηκε από τις γέφυρες που έριχνε μεταξύ των διαφωνούντων.
Η ψυχραιμία του φάνηκε και τότε και τώρα χρήσιμη. Δεν την έχασε ούτε όταν ο Σαρκοζί ύψωσε τους τόνους γλυκοκοιτάζοντας την ακροδεξιά. Μόνο στο ντιμπέιτ εμφανίστηκε πολύ πιο επιθετικός απ' ό,τι όλοι περίμεναν, μεταξύ των οποίων και ο Σαρκοζί.
Με τις προκλήσεις που έχει δε να αντιμετωπίσει εντός κι εκτός Γαλλίας, θα χρειαστεί μπόλικη ηρεμία και ψυχραιμία. Εξάλλου, οι προσδοκίες από την εκλογή του στην Ευρώπη ήταν ήδη πολύ μεγαλύτερες απ' ό,τι στην ίδια του τη χώρα, σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει αρκετά την περίπτωση Ομπάμα.
Το 2008, ήταν η Ευρώπη που περίμενε με μεγαλύτερη ανυπομονησία την αλλαγή στον Λευκό Οίκο απ' ό,τι οι ΗΠΑ και ο Ομπάμα για πολύ καιρό ήταν ο δημοφιλέστερος πολιτικός στο μεγαλύτερο μέρος της γηραιάς ηπείρου.
Το ίδιο συμβαίνει τώρα με τον Ολάντ. Οσοι έχουν κουραστεί από την πολιτική της αυστηρής λιτότητας και πιστεύουν πως είναι αναγκαία η στροφή προς την ανάπτυξη, προκειμένου να χαλαρώσει ο κλοιός, ο Ολάντ αποτελούσε τη μεγαλύτερη ελπίδα για την υιοθέτηση τέτοιων πολιτικών και ο ίδιος φρόντισε να μη τους διαψεύσει- τουλάχιστον προεκλογικά- μιλώντας για την ανάγκη της ανάπτυξης.
Σοσιαλιστές
Πανηγυρισμοί με μνήμες Μιτεράν
Σε ξέφρενους πανηγυρισμούς ξέσπασαν οι οπαδοί του Φρανσουά Ολάντ στη σημαντική για τη γαλλική Αριστερά πλατεία της Βαστίλης, εκεί όπου το 1981 είχαν γιορτάσει τη νίκη του Φρανσουά Μιτεράν, του πρώτου Σοσιαλιστή προέδρου της Γαλλίας. Η νεολαία των Σοσιαλιστών, δε, σχεδίαζε να «εισβάλει» στη Βαστίλη, για να θυμίσει την ιστορική έφοδο στο φρούριο, που σηματοδότησε την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης. «Τι όμορφη που είναι η ζωή απόψε», είπε στους συγκεντρωμένους στην εκλογική του περιφέρεια στην Τουλ και πριν κατευθυνθεί για το Παρίσι ο Φρανσουά Ολάντ, ενώ ανάλογες δηλώσεις ευφορίας έκαναν και οι άλλοι Γάλλοι Σοσιαλιστές. «Είναι μια τεράστια ευτυχία», δήλωσε στο κανάλι TF1 η γενική γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μαρτίν Ομπρί, μόλις ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα. υπερήφανοι «Νιώθουμε υπερήφανοι που παίρνει σήμερα στα χέρια του το πεπρωμένο της χώρας, περιμέναμε τόσα χρόνια αυτήν τη στιγμή. Θέλησή μας είναι η σημερινή νίκη να μην είναι η νίκη του ενός στρατοπέδου εναντίον του άλλου, αλλά μια νίκη της Γαλλίας, την οποία ο Ολάντ θέλει να ανορθώσει μέσα από τη δικαιοσύνη και τη συσπείρωση του λαού».
Τη συγκίνησή του εξέφρασε και ο Πιερ Μοσκοβισί, διευθυντής της προεκλογικής εκστρατείας του Φρανσουά Ολάντ. «Δουλέψαμε μαζί 10 μήνες, έκανε μια υπέροχη εκστρατεία», είπε. «Θεωρώ ότι ένας πραγματικός πολιτικός ηγέτης παίρνει σήμερα την προεδρία». Την «υπέροχη νίκη» χαιρέτισε και ο πρώην πρωθυπουργός Λοράν Φαμπιούς, ενώ τη «μεγάλη της χαρά» εξέφρασε και η πρώην σύντροφος του Ολάντ και υποψήφια των Σοσιαλιστών το 2007, Σεγκολέν Ρουαγιάλ.
06/05 «Με λασπολογήσατε, με συκοφαντήσατε, σας νίκησα», ήταν το μήνυμα του προέδρου της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου, λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των exit polls που φέρνουν τη Χρυσή Αυγή στο νέο κοινοβούλιο.
Σε δηλώσεις του, ο κ. Μιχαλολιάκος ευχαρίστησε όσους ψήφισαν Χρυσή Αυγή παρά «τη λάσπη των καναλιών και των κίτρινων φυλλάδων» που «μας συκοφάντησαν με το χειρότερο τρόπο», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. «Περιφρόνησαν τον ελληνικό λαό και ο λαός τους περιφρόνησε», πρόσθεσε και κατήγγειλε προσωπικά τον Αντώνη Σαμαρά ως έναν από τους «κατ' εξοχήν συκοφάντες» του εθνικιστικού κινήματος, ο οποίος όπως σημείωσε, «μίλησε για πατριωτισμό όταν έχει υπηρετήσει τρεις μήνες στο ναυτικό» και «έλεγε ψέμματα ότι δε θα κάνει συγκυβέρνηση και αμέσως βγήκε και είπε ότι θα κάνει συγκυβέρνηση». «Η χούντα του Μνημονίου συνεχίζεται. Εμείς θα αντισταθούμε, μέσα κι έξω από τη Βουλή για μια Ελλάδα χωρίς τη δουλεία του μνημονίου» και την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας και «την κοινωνική ζούγκλα που έχουν φέρει οι λαθρομετανάστες στη χώρα μας», τόνισε ο κ. Μιχαλολιάκος και αφού έκανε λόγο για «Έλληνες πατριώτες» και «λεβεντόπαιδα με μαύρες μπλούζες που κρατούσαν ελληνικές σημαίες», διεμήνυσε: «Όσοι προδίδουν τον ελληνισμό να φοβούνται», ερχόμαστε!».
Κυριακή 6 Μαΐου 2012
Les résultats du deuxième tour de l'élection présidentielle française depuis 1958
Les seconds tours des huit élections présidentielles disputées en France depuis 1965 ont été généralement relativement serrés. La victoire la plus large dans un duel droite-gauche classique a été obtenue par le général de Gaulle en 1965 face à François Mitterrand.
L'élection la plus serrée fut celle de 1974, qui s'est jouée à environ 400.000 voix. Il y a eu deux duels atypiques droite-droite en 1969 et droite contre extrême-droite en 2002.
Voici un rappel des résultats :
1965 : Charles de Gaulle 55,2%-François Mitterrand 44,8%
(participation* de 82,0%)
1969 : Georges Pompidou 58,2%-Alain Poher 41,8%
(participation 64,43%)
1974 : Valéry Giscard d'Estaing 50,8%-Mitterrand 49,2%
(participation 86,2%)
1981 : Mitterrand 51,8%-Giscard d'Estaing 48,2%
(participation 83,4%)
1988 : Mitterrand 54%-Jacques Chirac 46%
(participation 81%)
1995 : Chirac 52,6%-Lionel Jospin 47,4%
(participation 74,9%)
2002 : Chirac 82,2%-Jean-Marie Le Pen 17,8%
(participation 75,4%)
2007 : Nicolas Sarkozy 53,1%-Ségolène Royal (PS) 46,9%
(participation 80,04%)
L'élection la plus serrée fut celle de 1974, qui s'est jouée à environ 400.000 voix. Il y a eu deux duels atypiques droite-droite en 1969 et droite contre extrême-droite en 2002.
Voici un rappel des résultats :
1965 : Charles de Gaulle 55,2%-François Mitterrand 44,8%
(participation* de 82,0%)
1969 : Georges Pompidou 58,2%-Alain Poher 41,8%
(participation 64,43%)
1974 : Valéry Giscard d'Estaing 50,8%-Mitterrand 49,2%
(participation 86,2%)
1981 : Mitterrand 51,8%-Giscard d'Estaing 48,2%
(participation 83,4%)
1988 : Mitterrand 54%-Jacques Chirac 46%
(participation 81%)
1995 : Chirac 52,6%-Lionel Jospin 47,4%
(participation 74,9%)
2002 : Chirac 82,2%-Jean-Marie Le Pen 17,8%
(participation 75,4%)
2007 : Nicolas Sarkozy 53,1%-Ségolène Royal (PS) 46,9%
(participation 80,04%)
PSYCHOLOGIE: Winner ou looser? Tout est dans la dopamine
Actualité publiée il y a 7h51mn
The Journal of Neuroscience
Motivé ou découragé ? Le niveau de dopamine dans les différentes zones du cerveau, en réponse à une tâche ou à un défi, peut à lui seul expliquer pourquoi certains sont capables de travailler dur ou pas. Être un fonceur ou un «looser» pourrait ainsi dépendre de différences dans le système de dopamine du cerveau, selon cette étude publiée dans l’édition du 2 mai du Journal of Neuroscience.
Les chercheurs dont le Pr David Zald, de l'Université Vanderbilt, a demandé aux participants d’appuyer rapidement sur un bouton pour pouvoir gagner des sommes d'argent variables. Les participants devaient montrer jusqu’à à quel point ils étaient prêts à travailler en fonction de la probabilité de gagner et la somme d'argent à gagner. Certains ont accepté des défis extrêmement difficiles pour gagner plus d'argent alors que des participants moins motivés renonçaient même à essayer si cela leur coûtait trop d'effort. A l’aide d’imagerie cérébrale par émission de positons (TEP), les chercheurs ont pu mesurer l'activité du système de la dopamine dans les différentes zones du cerveau et examiné la relation entre cette activité et les résultats obtenus aux tests de motivation.
Le niveau de motivation, fonction de la réponse de la dopamine dans les différentes zones du cerveau : L'étude révèle que les personnes susceptibles de faire plus d'effort montrent une réaction plus forte de la dopamine dans le striatum et le cortex préfrontal, deux zones du cerveau importantes dans la récompense et la motivation. En revanche, les personnes les moins susceptibles de se mobiliser et de faire des efforts présentent une réponse de la dopamine plus forte dans l'insula, une autre zone du cerveau impliquée dans la perception, le comportement social et la conscience de soi.
La dopamine, facteur clé de décision et…de motivation : Des études sur l’animal ont déjà montré que l'activité de dopamine dans les différents centres de motivation du cerveau est un facteur clé de la prise de décision. Dans cette expérience, les chercheurs montrent que les participants dont l'activité de la dopamine augmente dans l'insula sont les sujets les moins motivés. Ainsi, l’étude conclut que l'augmentation de la dopamine dans l'insula est associée à la perte de motivation. Ce qui explique aussi que les médicaments dopaminergiques puissent entraîner des effets sur le comportement. Les spécificités individuelles dans le système de la dopamine pourraient donc permettre de cerner « le trait » de motivation d’un individu.
Source: Society for Neuroscience The Journal of Neuroscience (In press) via Eurekalert (AAAS) « Differences in dopamine may determine how hard people work”
Lire aussi: La DOPAMINE, hormone de prise de décision à la microseconde –
NEURO: Le striatum ventral, pour rester motivé, motivé, motivé -
Accéder aux actualités sur la Dopamine
The Journal of Neuroscience
Motivé ou découragé ? Le niveau de dopamine dans les différentes zones du cerveau, en réponse à une tâche ou à un défi, peut à lui seul expliquer pourquoi certains sont capables de travailler dur ou pas. Être un fonceur ou un «looser» pourrait ainsi dépendre de différences dans le système de dopamine du cerveau, selon cette étude publiée dans l’édition du 2 mai du Journal of Neuroscience.
Les chercheurs dont le Pr David Zald, de l'Université Vanderbilt, a demandé aux participants d’appuyer rapidement sur un bouton pour pouvoir gagner des sommes d'argent variables. Les participants devaient montrer jusqu’à à quel point ils étaient prêts à travailler en fonction de la probabilité de gagner et la somme d'argent à gagner. Certains ont accepté des défis extrêmement difficiles pour gagner plus d'argent alors que des participants moins motivés renonçaient même à essayer si cela leur coûtait trop d'effort. A l’aide d’imagerie cérébrale par émission de positons (TEP), les chercheurs ont pu mesurer l'activité du système de la dopamine dans les différentes zones du cerveau et examiné la relation entre cette activité et les résultats obtenus aux tests de motivation.
Le niveau de motivation, fonction de la réponse de la dopamine dans les différentes zones du cerveau : L'étude révèle que les personnes susceptibles de faire plus d'effort montrent une réaction plus forte de la dopamine dans le striatum et le cortex préfrontal, deux zones du cerveau importantes dans la récompense et la motivation. En revanche, les personnes les moins susceptibles de se mobiliser et de faire des efforts présentent une réponse de la dopamine plus forte dans l'insula, une autre zone du cerveau impliquée dans la perception, le comportement social et la conscience de soi.
La dopamine, facteur clé de décision et…de motivation : Des études sur l’animal ont déjà montré que l'activité de dopamine dans les différents centres de motivation du cerveau est un facteur clé de la prise de décision. Dans cette expérience, les chercheurs montrent que les participants dont l'activité de la dopamine augmente dans l'insula sont les sujets les moins motivés. Ainsi, l’étude conclut que l'augmentation de la dopamine dans l'insula est associée à la perte de motivation. Ce qui explique aussi que les médicaments dopaminergiques puissent entraîner des effets sur le comportement. Les spécificités individuelles dans le système de la dopamine pourraient donc permettre de cerner « le trait » de motivation d’un individu.
Source: Society for Neuroscience The Journal of Neuroscience (In press) via Eurekalert (AAAS) « Differences in dopamine may determine how hard people work”
Lire aussi: La DOPAMINE, hormone de prise de décision à la microseconde –
NEURO: Le striatum ventral, pour rester motivé, motivé, motivé -
Accéder aux actualités sur la Dopamine
Σάββατο 5 Μαΐου 2012
MYOPIE en ASIE: Travailler à en perdre la vision
Actualité publiée hier
The Lancet
Cette édition spéciale du Lancet, du 5 mai, consacrée à l’ophtalmologie, donne toute son ampleur aux maladies de l’œil et aux troubles visuels mais aussi à l’absence de mesures de prévention en santé oculaire. Pour preuve, ces 285 millions de personnes malvoyantes dans le monde mas aussi cette prévalence stupéfiante, de 80 à 90%, de ce que les auteurs appellent la myopie « scolaire », en Asie orientale.
Cataracte, glaucome, dégénérescence maculaire liée à l'âge (DMLA), rétinopathie diabétique, troubles de réfraction et maladies de la cornée pèsent de plus en plus lourd avec le vieillissement des populations et les épidémies de maladies chroniques facteurs de maladies ophtalmiques. Ainsi, la dégénérescence maculaire liée à l'âge reste une cause majeure de cécité dans le monde et, à terme, plus de 20% de la population mondiale pourrait avoir la maladie. Là encore, les maladies chroniques et les facteurs de mode de vie dont des facteurs évitables comme le tabagisme, la nutrition, jouent un rôle considérable dans le développement de la maladie.
Alors que cette édition souligne les grandes améliorations dans les traitements, comme celui de la DMLA (avec les anti-VEGF, ranibizumab, bevacizumab) ou la greffe de cornée ou encore les thérapies régénératives, ces traitements ne restent accessibles qu’à une minorité de pays riches. Ainsi, souligne le Lancet, 90% des personnes ayant une déficience visuelle vivent dans des pays en développement mais n’ont pas accès à la plupart des traitements. En Afrique, par exemple, rares sont les greffes de cornées entre rareté des donneurs, absence de chirurgiens qualifiés et équipements insuffisants.
La prévention des troubles visuels reste peu développée. C’est la question posée par l'énorme fardeau que représente la myopie dans les pays asiatiques et qui fait l’objet d’un état des lieux épidémiologique. Aujourd’hui, étant donnée sa prévalence, de 80 à 90% chez les étudiants du secondaire dans les villes de Chine, du Japon et de Corée du Sud, dont 10 à 20% de myopie sévère pouvant mener à la cécité, la myopie s’est imposée comme une priorité de santé publique en Asie orientale. Une prévalence qui reçoit plusieurs explications de la part de l’auteur, Ian Morgan, professeur à l'Université de Canberra (Australie) : Augmentation de la pression scolaire, modes de vie plus sédentaires avec temps d’écran prolongé mais aussi, dans une moindre mesure, spécificités éthiques génétiques. Si la proportion des facteurs génétiques et environnementaux reste à pondérer, les interventions et les mesures de prévention pour prévenir le développement de la myopie ou ralentir sa progression, restent encore à valider dans cette région du monde. Mais, même avec une prévention généralisée, concluent les auteurs, l’Asie de l'Est sera toujours confrontée, pour le siècle à venir, à un risque élevé de myopie, pour la population adulte.
Aux troubles ou à la perte de la vision, sont associés des effets dévastateurs sociaux et économiques. Cette édition du Lancet appelle donc à ouvrir au plus grand nombre, l’effort mondial et les fruits de la recherche.
Source: The Lancet, Volume 379, Issue 9827, 5 May 2012 doi:10.1016 /S0140-6736(12)60701-6 “Focusing on ophthalmology”, doi:10.1016/S0140-6736(12)60272-4 “Myopia” (Visuel The Lancet, vignette NIH)
Lire aussi, sur la DMLA, les greffes de cornée
DMLA: Cibler une composante inflammatoire pour prévenir sa progression
CÉCITÉ héréditaire: Une thérapie génique parvient à restaurer la vision
The Lancet
Cette édition spéciale du Lancet, du 5 mai, consacrée à l’ophtalmologie, donne toute son ampleur aux maladies de l’œil et aux troubles visuels mais aussi à l’absence de mesures de prévention en santé oculaire. Pour preuve, ces 285 millions de personnes malvoyantes dans le monde mas aussi cette prévalence stupéfiante, de 80 à 90%, de ce que les auteurs appellent la myopie « scolaire », en Asie orientale.
Cataracte, glaucome, dégénérescence maculaire liée à l'âge (DMLA), rétinopathie diabétique, troubles de réfraction et maladies de la cornée pèsent de plus en plus lourd avec le vieillissement des populations et les épidémies de maladies chroniques facteurs de maladies ophtalmiques. Ainsi, la dégénérescence maculaire liée à l'âge reste une cause majeure de cécité dans le monde et, à terme, plus de 20% de la population mondiale pourrait avoir la maladie. Là encore, les maladies chroniques et les facteurs de mode de vie dont des facteurs évitables comme le tabagisme, la nutrition, jouent un rôle considérable dans le développement de la maladie.
Alors que cette édition souligne les grandes améliorations dans les traitements, comme celui de la DMLA (avec les anti-VEGF, ranibizumab, bevacizumab) ou la greffe de cornée ou encore les thérapies régénératives, ces traitements ne restent accessibles qu’à une minorité de pays riches. Ainsi, souligne le Lancet, 90% des personnes ayant une déficience visuelle vivent dans des pays en développement mais n’ont pas accès à la plupart des traitements. En Afrique, par exemple, rares sont les greffes de cornées entre rareté des donneurs, absence de chirurgiens qualifiés et équipements insuffisants.
La prévention des troubles visuels reste peu développée. C’est la question posée par l'énorme fardeau que représente la myopie dans les pays asiatiques et qui fait l’objet d’un état des lieux épidémiologique. Aujourd’hui, étant donnée sa prévalence, de 80 à 90% chez les étudiants du secondaire dans les villes de Chine, du Japon et de Corée du Sud, dont 10 à 20% de myopie sévère pouvant mener à la cécité, la myopie s’est imposée comme une priorité de santé publique en Asie orientale. Une prévalence qui reçoit plusieurs explications de la part de l’auteur, Ian Morgan, professeur à l'Université de Canberra (Australie) : Augmentation de la pression scolaire, modes de vie plus sédentaires avec temps d’écran prolongé mais aussi, dans une moindre mesure, spécificités éthiques génétiques. Si la proportion des facteurs génétiques et environnementaux reste à pondérer, les interventions et les mesures de prévention pour prévenir le développement de la myopie ou ralentir sa progression, restent encore à valider dans cette région du monde. Mais, même avec une prévention généralisée, concluent les auteurs, l’Asie de l'Est sera toujours confrontée, pour le siècle à venir, à un risque élevé de myopie, pour la population adulte.
Aux troubles ou à la perte de la vision, sont associés des effets dévastateurs sociaux et économiques. Cette édition du Lancet appelle donc à ouvrir au plus grand nombre, l’effort mondial et les fruits de la recherche.
Source: The Lancet, Volume 379, Issue 9827, 5 May 2012 doi:10.1016 /S0140-6736(12)60701-6 “Focusing on ophthalmology”, doi:10.1016/S0140-6736(12)60272-4 “Myopia” (Visuel The Lancet, vignette NIH)
Lire aussi, sur la DMLA, les greffes de cornée
DMLA: Cibler une composante inflammatoire pour prévenir sa progression
CÉCITÉ héréditaire: Une thérapie génique parvient à restaurer la vision
Facebook: Το ανέκδοτο με τον πολιτικό και τον Αγ. Πέτρο που σαρώνει
Εκτύπωση Email
Social Media
Λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο έμεινε για να ανοίξουν οι κάλπες για τις εκλογές. Οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων έχουν επιστρατεύσει το χιούμορ τους και τα πρώτα ανέκδοτα έκαναν την εμφάνιση τους.
Διαβάστε ένα από αυτά που σαρώνουν:
Πέθανε ένας πολιτικός και πάει στον παράδεισο...
Εκεί βλέπει τον Αγιο Πέτρο ο οποίος του λέει:
"Επειδή είσαι πολιτικός μεγάλων διαστάσεων θα σε αφήσω να περάσεις μια μέρα στην κόλαση και μια στον παράδεισο και μετα να επιλέξεις που σου αρέσει πιο πολύ να μείνεις..."
Παίρνει το ασανσέρ ο πολιτικός και κατεβαίνει στην κόλαση εκει ανοίγει μια πύλη και βλέπει μπροστά του ένα τεράστιο γήπεδο του γκόλφ...
κάτι φίλους του πολιτικούς που είχαν πεθάνει και αυτοί...
ντυμένοι όλοι στην τρίχα...
να παίζουν, να πίνουν...
και να διασκεδάζουν με κάτι νεαρές γκομεναρες...
για ποτε πέρασε το 24ωρο χαμπάρι δεν πήρε...
Την άλλη μέρα παίρνει το ασανσέρ και ανεβαίνει στον παράδεισο όπου πέρασε μια μέρα πηδώντας απο σύννεφο σε σύννεφο και παίζοντας άρπα όλη μέρα..!
Ερχεται ο Άγιος Πετρος το πρωί και του λέει...
-"Τι αποφασισες να διαλεξεις?"
-"Κοιτα Αγιε Πετρο καλός ο παράδεισος αλλα σαν την κόλαση δεν έχει..!"
"Ενταξει" του λεει ο Αγιος Πέτρος ...
Παίρνει λοιπον πάλι το ασανσερ ο πολιτικός και κατεβαίνει στην κόλαση...
ανοιγει η πύλη και βλεπει μπροστα του μια τεραστια ερημο γεματη σκουπίδια ...
τους φίλους του ντυμένους με κουρέλια και κατι κωλογριες να τους την πέφτουν ...τρελάθηκε!
Τρέχει στον Αγιο Πετρο και του λέει
"Τι πραγματα ειναι αυτα...εγω άλλα ειδα χθες ...άλλα εζησα..."
οποτε του απαντα ο Αγιος Πετρος...
"Χθες ήταν προεκλογική εκστρατεία..Σήμερα ψήφισες!..."
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα του mediagate.gr στο Facebook πατώντας εδώ.
Social Media
Λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο έμεινε για να ανοίξουν οι κάλπες για τις εκλογές. Οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων έχουν επιστρατεύσει το χιούμορ τους και τα πρώτα ανέκδοτα έκαναν την εμφάνιση τους.
Διαβάστε ένα από αυτά που σαρώνουν:
Πέθανε ένας πολιτικός και πάει στον παράδεισο...
Εκεί βλέπει τον Αγιο Πέτρο ο οποίος του λέει:
"Επειδή είσαι πολιτικός μεγάλων διαστάσεων θα σε αφήσω να περάσεις μια μέρα στην κόλαση και μια στον παράδεισο και μετα να επιλέξεις που σου αρέσει πιο πολύ να μείνεις..."
Παίρνει το ασανσέρ ο πολιτικός και κατεβαίνει στην κόλαση εκει ανοίγει μια πύλη και βλέπει μπροστά του ένα τεράστιο γήπεδο του γκόλφ...
κάτι φίλους του πολιτικούς που είχαν πεθάνει και αυτοί...
ντυμένοι όλοι στην τρίχα...
να παίζουν, να πίνουν...
και να διασκεδάζουν με κάτι νεαρές γκομεναρες...
για ποτε πέρασε το 24ωρο χαμπάρι δεν πήρε...
Την άλλη μέρα παίρνει το ασανσέρ και ανεβαίνει στον παράδεισο όπου πέρασε μια μέρα πηδώντας απο σύννεφο σε σύννεφο και παίζοντας άρπα όλη μέρα..!
Ερχεται ο Άγιος Πετρος το πρωί και του λέει...
-"Τι αποφασισες να διαλεξεις?"
-"Κοιτα Αγιε Πετρο καλός ο παράδεισος αλλα σαν την κόλαση δεν έχει..!"
"Ενταξει" του λεει ο Αγιος Πέτρος ...
Παίρνει λοιπον πάλι το ασανσερ ο πολιτικός και κατεβαίνει στην κόλαση...
ανοιγει η πύλη και βλεπει μπροστα του μια τεραστια ερημο γεματη σκουπίδια ...
τους φίλους του ντυμένους με κουρέλια και κατι κωλογριες να τους την πέφτουν ...τρελάθηκε!
Τρέχει στον Αγιο Πετρο και του λέει
"Τι πραγματα ειναι αυτα...εγω άλλα ειδα χθες ...άλλα εζησα..."
οποτε του απαντα ο Αγιος Πετρος...
"Χθες ήταν προεκλογική εκστρατεία..Σήμερα ψήφισες!..."
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα του mediagate.gr στο Facebook πατώντας εδώ.
C'est quoi être de droite? Samedi 5 Mai 2012 à 05:00
| Lu 5548 fois I 38 commentaire(s)
PHILIPPE PETIT - MARIANNE
S'ABONNER À MARIANNE+ IMPRIMER AUGMENTER LE TEXTE DIMINUER LE TEXTE
Le sarkozysme aura brouillé les repères, de même que l’implantation du FN depuis les années 80. Rencontre autour des valeurs de la droite d’hier et d’aujourd’hui entre Alain-Gérard Slama et le philosophe Emmanuel Terray, qui vient de publier « Penser à droite ».
(Alain-Gérard Slama - BALTEL/SIPA)
La droite et la gauche sont-ils des invariants constitutifs de la pensée politique ? Le résultat des élections nous inciterait à le croire. Mais pour répondre à cette question, on ne peut se contenter d’entériner une réalité, il faut s’appuyer sur un principe. S’agissant de la gauche, celui-ci est généralement l’égalité. S’agissant de l’homme de droite, le principe qui dicterait ses conduites, selon l’anthropologue Emmanuel Terray qui vient de publier « Penser à droite », est le suivant : le réel est supérieur au possible, parce qu’il peut être connu par la raison alors que le possible affole l’imagination. De ce principe initial découlerait une vison de l’homme qui privilégie l’héritage, la dette, l’ordre, l’autorité, et une conception de l’individu soutenue par la croyance en une nature humaine intangible.
A l’image des moralistes français, le penseur de droite n’a guère confiance en la nature humaine, et la liberté qui vaut à ses yeux pour l’individu qui entreprend, ne vaut pas pour sa conception de l’ordre social et de la hiérachie des places. D’où notre désir d’en apprendre plus, et de provoquer cette rencontre entre deux tempéraments politiques : l’homme de gauche Emmanuel Terrray, défenseur des sans-papiers, et le républicain libéral, Alain-Gérard Slama, notamment chroniqueur au Figaro magazine. Elle eut lieu avant le premier tour des élections. Elle fut animée. Les deux auteurs ne se connaisaient pas. Nous avons appris entre temps avec stupeur le coma dans lequel était plongé Emmanuel Terray. Il n’en rend que plus émouvante la cordialité de cet échange.
L'INTERVIEW
Du même auteur
Premier tour : Hollande a été plébiscité par les « idéopoles »
Premier mai : une bataille très politique
Débat : Sarkozy n'aura finalement pas explosé Hollande
Le dernier livre d'Emmanuel Terray, Penser à droite, est l'occasion de cette rencontre. Au-delà de la diversité des pensées de droite, l’auteur fait l'hypothèse de pouvoir identifier un socle commun qui permettrait à la droite en général d'appréhender les faits et de lire l’histoire au travers des mêmes catégories. Êtes-vous d'accord sur la méthode, Alain-Gérard Slama ?
Alain-Gérard Slama : Le propre de la droite est de ne pas avoir de doctrine. Emmanuel Terray souligne d'ailleurs cette caractéristique majeure dans son livre ! Je considère que la droite et la gauche en France correspondent à des tempéraments, des attitudes déterminées à la fois par une psychologie, une vision du monde et une histoire. A droite, le trait principal repose sur le fait que celle-ci est née par rapport à la gauche, qui a toujours eu le leadership de la création des idées. Elle a pendant longtemps été une anti-gauche, alors qu'aujourd'hui c'est l'inverse qui est en train de se produire.
Emmanuel Terray : J'accepte volontiers l'idée de tempérament. Un tempérament n'est pas seulement affectif, il peut être intellectuel. C'est une manière de voir les choses, une grille de lecture. L'opposition entre la droite et la gauche est largement liée à la Révolution française. C'est l'évènement qui scelle le commencement de l'opposition entre les partisans de la transformation sociale et les défenseurs du maintien de l'ordre établi. Le réalisme et la défense de cet ordre me semblent être les points cardinaux de la droite, et j'allais dire de la droite éternelle. C’est pourquoi je pense que quels que soient les régimes politiques et les régimes sociaux, il y aura toujours une droite et une gauche.
« La pensée de droite est d'abord un réalisme, écrit Emmanuel Terray, elle accorde un privilège à l'existant et tend à s'incliner devant la force des choses, la puissance du fait acquis ». Ce réalisme vous parait-il vraiment consubstantiel à la pensée de droite, Alain-Gérard Slama ?
AGS : Le « sens du réel », au sein de la droite traditionaliste, s’est longtemps opposé à la gauche au nom des valeurs traditionnelles et de l’ordre établi. Mais cette droite n’existe plus guère. La vision du monde de la droite républicaine entend plutôt par le « réel », le sens de la continuité et de l’inévitable concomitance des contraires. A l’opposé de la gauche, elle ne croit pas possible de réduire les conflits à l’unité. En ce sens, il existe une complémentarité des rôles historiques. La gauche prend des risques, la droite rétablit, non pas l’ordre, mais l’équilibre, notamment en matière de finances. En parlant de mouvement, à gauche, et d’ordre établi, à droite, Emmanuel Terray méconnaît les réformes profondes conduites par la droite, de la monarchie de Juillet à de Gaulle ! Par ailleurs, je m'insurge contre une certaine approche culpabilisatrice de la gauche à l'égard de la droite aujourd'hui. Quand la gauche dit que la droite est décomplexée... hélas elle l'est toujours, complexée, croyez-moi. Elle continue à avoir des comportements qui sont liés à des complexes psychologiques vis à vis de son antonyme. On a là de vraies différences, à partir de points de départ assez comparables. C'est très frappant.
ET : Je ne crois pas quant à moi que le point de départ soit comparable. Il y a une notion qui est entièrement récusée par la droite, c'est celle d'utopie. Il me semble que ce terme, chez les penseurs de droite, est toujours péjoratif. C'est une accusation, alors qu'elle est une valeur importante de la gauche. Elle ne l'est pas forcément de façon dominante dans la gauche d'aujourd'hui, mais cela nous renvoie à des problèmes d'hégémonie. Depuis 1980, il y a une domination de la pensée de droite dans le champ intellectuel français. J’ajouterai à ce sujet ceci : je fais une distinction entre la pensée de droite d'un côté, et la pensée réactionnaire de l'autre. La droite décomplexée qui plaide aujourd’hui pour l'ordre établi, plaide du même coup pour la modernité, une mondialisation heureuse si vous préférez ! Et c'est dans ces périodes de crise et de remaniements qu'une partie de la droite conservatrice devient réactionnaire. À l'instar de ce qui s'est passé entre la Restauration et la Monarchie de Juillet. On peut vraiment se demander si aujourd’hui nous n'assistons pas à un phénomène du même genre. C’est-à-dire que le mouvement du monde - pour faire bref, le triomphe du capitalisme ultra-libéral - introduit des éléments nouveaux par rapport auxquels la pensée de droite conservatrice est mal à l'aise. Pour faire simple : entre Sarkozy et Juppé il y a plus que des nuances.
Il n'empêche qu’aujourd’hui, la droite dans son ensemble se retrouve dans une sorte de dirigisme relooké par la communication. Elle dirige l'État comme une entreprise multinationale...
AGS : Bien sûr. C'est l'abandon du politique. Mais je ne crois pas qu’il s’agisse d’ultra-libéralisme pour autant. Nous sommes en présence d’une manière purement pragmatique et entrepreneuriale de gouverner, qui met en avant les régulations nécessaires au nom de l’intérêt général bien compris. Quand la droite aujourd'hui dit que nous avons besoin de repères, c'est précisément en raison du fait que, dès lors que plus rien n’est politique, tout le devient ! C'est ce que je soutenais dans La société d'indifférence : il est urgent de renouer avec les catégories indispensables pour penser le politique, notamment la distinction entre Dieu et César, ou entre l’espace public et la sphère privée. Ce sont les garanties de nos libertés face à un Etat devenu de plus en plus normalisateur.
ET : Ceci représente un compromis entre la vieille droite colbertiste et la nouvelle droite libérale. Nous ne savons pas encore dans quel sens va pencher le fléau de la balance : la crise l’a toutefois ramené du côté des avocats de l’Etat.
Vous raisonnez tous deux en termes de familles politiques, comme si celles-ci étaient immuables, mais ne sommes-nous pas en pleine recomposition ? L'ancrage sur la longue durée du FN dans le paysage politique français depuis le milieu des années 80 n'a-t-il pas eu tendance à homogénéiser les droites ? Quant à la création de l'UMP, en 2002, elle déstabilise le paysage des droites traditionnelles...
AGS : Eh bien non, je ne le crois pas. Et c'est là tout le paradoxe imprévu de l'UMP. Au départ j'étais de ceux qui pensaient qu'il fallait une droite unie, à l’intérieur de laquelle les tendances pourraient s’exprimer. L’idée, classique, était que plus la droite conservatrice est forte, plus l'extrême-droite est tenue en lisière. Le modèle était en somme la bipolarisation à l’anglo-saxonne. Et en fait on s'aperçoit qu'il y a des franges de l'UMP qui, faute de pouvoir s’exprimer, en viennent à se laisser attirer sur les marges, et à demander la proportionnelle. Je doute que l’UMP éclate, mais qu’il faille revoir au moins son fonctionnement, c’est l’évidence.
ET : Je crois que l'unification des droites ne s’effectue que le jour où la gauche est au pouvoir. Cela a été le cas pendant la période du gouvernement Jospin. Mais penser qu'en régime de croisière la droite puisse être unie, c'est nier les traditions politiques de la France. René Rémond l'a bien montré, il y a des traditions différentes à droite. La création de l'UMP est certainement un moment important de l'histoire de la droite parce que d’une certaine manière c'est le moment où se sont effacés les clivages qui avaient été introduits à droite par l'action du général de Gaulle pendant la guerre et en Algérie.
« Le parti des devoirs contre celui des droits, bien des penseurs de droite accepterait volontiers de désigner ainsi le conflit qui les oppose à l'autre camp », écrit Emmanuel Terray. Avez-vous l'impression Alain-Gérard Slama de faire partie de ce parti des devoirs ?
AGS : Moi pas du tout. Pour une raison simple, c'est qu'à droite on distingue entre ce qui s'écrit dans le droit et ce qui relève des rapports de civilité, qui sont non écrits. Le drame de notre époque, c'est que pour mille raisons – les moyens de communications modernes, l'influence des médias, les nouveaux enjeux écologiques – il faut de plus en plus écrire les codes. Du coup le droit a de plus en plus envahi l'espace de notre société, il tend à normaliser les conduites de façon à limiter les frictions et les conflits. Le résultat est que, à gauche comme à droite, la prolifération des « droits » s’accompagne, vis à vis des tiers, d’une multiplication des « devoirs ». Je récuse donc l’idée d’un parti d’ordre moral, d’un parti des devoirs. Je note aussi, contrairement aux clichés, que loin de condamner la solidarité sociale, la droite a faite sienne la doctrine du philosophe John Rawls : il ne faut pas que les inégalités laissent sur les marges de la société des exclus qui, n'ayant plus rien à perdre, ne craindraient plus de la subvertir.
ET : Je suis pour ma part frappé par l'inflation des discours actuels sur la perte des repères, la perte des valeurs, le fait que chaque individu soit désormais libre de faire ce qu'il veut sans tenir compte des autres. C'est une ritournelle ancienne à droite. Le président de la République lui-même rappelle souvent qu'on n'a pas simplement des droits mais aussi des devoirs, des responsabilités vis à vis de la collectivité nationale. Je maintiens donc que l'idée du parti des devoirs est profondément inscrite à droite.
Mais y a-t-il quelque chose qui distingue réellement le démocrate de droite et le démocrate de gauche ?
ET : Je suis convaincu que pour la gauche, l'égalité est une condition de la liberté. C'est une vieille doctrine grecque, celle qui est à l'origine de l'ostracisme. En revanche je ne vois pas du tout comment la liberté peut conduire à l'égalité. Parce que si l'inégalité est donnée dans les faits, alors la liberté entraîne le libre épanouissement des inégalités. L'équité est peut-être une valeur de droite, mais certainement pas l'égalité. Le paradoxe c’est que dans notre société où l'individualisme est considéré comme une valeur cardinale, on assiste en permanence au renforcement du contrôle social, au durcissement des lois pénales, etc. Autrement dit, la rançon de l'individualisme, c'est un pouvoir de plus en plus oppresseur et concentré, de manière à ce que la société puisse vivre.
AGS : La liberté est devenue, à droite, une valeur primordiale : l'homme naît libre. En revanche l'égalité est une valeur historique. Il y a eu pendant longtemps une différence fondamentale entre l’égalité formelle - c'est à dire l'égalité de droit - et l'égalité réelle. Et quand la gauche nous dit que l’égalité est la condition de la liberté, la droite lui oppose l’objection classique des effets pervers : vous voyez bien, par exemple, que l'égalité devant les diplômes a conduit à leur dévalorisation, au bénéfice des « héritiers ». Les exemples ne manquent pas. Les deux thèses sont respectables, mais il y a en a une qui est à mes yeux plus efficace que l'autre.
ET : La position de la gauche me paraît liée en effet à l'opposition que vous venez de rappeler entre égalité formelle et égalité réelle. Mais cette position consiste à dire que l'égalité formelle est en réalité vidée de son contenu dès lors qu'il n'y a pas égalité réelle. Et l'exemple que vous prenez de l’égalité devant les diplômes est tout à fait clair : c'est vrai que les Français sont égaux face aux concours administratifs et universitaires, mais il se trouve que les enfants de cadres supérieurs ont dix fois plus de chance de les réussir. On retombe sur le problème de l'égalité réelle, de l'égalité culturelle devant l'éducation. C'est cette distinction-là qui paraît essentielle à la gauche.
Ne retombe-t-on pas aussi sur les effets pervers de ce que le démographe Emmanuel Todd appelle la « démocratie oligarchique » ?
ET : De mon point de vue il est tout à fait clair que la notion de démocratie telle qu'elle est utilisée associe deux choses : d'une part les libertés fondamentales et d'autre part le régime parlementaire. Mais ce régime-là ce n'est pas la démocratie, c'est l'oligarchie élective. Cette appréciation n'est d'ailleurs pas le monopole des gens de gauche. Schumpeter (économiste autrichien, 1883-1950) aussi parle d'oligarchie élective. C'est une constatation que tout le monde peut faire.
AGS : On est d'accord sur le diagnostic, la question est : comment y répondre ? Ce qui me frappe c'est que d'une manière générale, droite et gauche confondues, nous n'avons pas en France une culture des contre-pouvoirs. Notre société, convaincue de l’impuissance de l’Etat devant les contraintes de la mondialisation, s'est soumise à la tutelle des sciences sociales et du droit, et les experts occupent l’espace abandonné par les politiques. Il faut une revalorisation des contre-pouvoirs dans notre pays, qui a été ignorée par la pratique de l’« hyperprésidence », accompagnée d’une inflation du clientélisme, et dans un silence des intellectuels proprement effarant.
Si le sarkozysme est une exception dans la longue route du libéralisme, quel est à vos yeux son trait dominant ?
ET : Le caractère spécifique du sarkozysme est à mon sens, d’un côté un pragmatisme sans scrupule dans l’action, de l’autre un opportunisme sans rivage dans le discours. Dans les deux cas ce qui est recherché, c’est l’effet à cours terme et l’efficacité de la communication. Nous avons devant nous un homme qui se veut un magicien et qui n’est qu’un bateleur.
AGS : Tous les prédécesseurs de Nicolas Sarkozy depuis de Gaulle s’étaient jusqu’alors efforcés de retenir chez chacune des sensibilités de droite dégagées par René Rémond, les traits qui ont permis à la droite dans son ensemble d’assumer l’héritage de la République libérale : du légitimisme, le patriotisme institutionnel, plutôt que le nationalisme clérical ; de l’orléanisme, la méritocratie, plutôt que le culte de l’argent ; du bonapartisme, le souci du social, plutôt que la volonté de puissance. Un trop long oubli de ces repères est ce qui a contribué, selon moi, à rendre, surtout au début, ce quinquennat anxiogène. Mais cela n’autorise pas l’opposition à multiplier contre l’homme et l’œuvre des procès d’intention d’une violence inédite par son âpreté : c’est le signe, selon moi, d’un renversement des rapports entre la droite et la gauche, désarmée devant le poids de contraintes auxquelles elle ne parvient plus à s’adapter.
Penser à droite, Emmanuel Terray, éd. Galilée, 168 p., 25 €.
PHILIPPE PETIT - MARIANNE
S'ABONNER À MARIANNE+ IMPRIMER AUGMENTER LE TEXTE DIMINUER LE TEXTE
Le sarkozysme aura brouillé les repères, de même que l’implantation du FN depuis les années 80. Rencontre autour des valeurs de la droite d’hier et d’aujourd’hui entre Alain-Gérard Slama et le philosophe Emmanuel Terray, qui vient de publier « Penser à droite ».
(Alain-Gérard Slama - BALTEL/SIPA)
La droite et la gauche sont-ils des invariants constitutifs de la pensée politique ? Le résultat des élections nous inciterait à le croire. Mais pour répondre à cette question, on ne peut se contenter d’entériner une réalité, il faut s’appuyer sur un principe. S’agissant de la gauche, celui-ci est généralement l’égalité. S’agissant de l’homme de droite, le principe qui dicterait ses conduites, selon l’anthropologue Emmanuel Terray qui vient de publier « Penser à droite », est le suivant : le réel est supérieur au possible, parce qu’il peut être connu par la raison alors que le possible affole l’imagination. De ce principe initial découlerait une vison de l’homme qui privilégie l’héritage, la dette, l’ordre, l’autorité, et une conception de l’individu soutenue par la croyance en une nature humaine intangible.
A l’image des moralistes français, le penseur de droite n’a guère confiance en la nature humaine, et la liberté qui vaut à ses yeux pour l’individu qui entreprend, ne vaut pas pour sa conception de l’ordre social et de la hiérachie des places. D’où notre désir d’en apprendre plus, et de provoquer cette rencontre entre deux tempéraments politiques : l’homme de gauche Emmanuel Terrray, défenseur des sans-papiers, et le républicain libéral, Alain-Gérard Slama, notamment chroniqueur au Figaro magazine. Elle eut lieu avant le premier tour des élections. Elle fut animée. Les deux auteurs ne se connaisaient pas. Nous avons appris entre temps avec stupeur le coma dans lequel était plongé Emmanuel Terray. Il n’en rend que plus émouvante la cordialité de cet échange.
L'INTERVIEW
Du même auteur
Premier tour : Hollande a été plébiscité par les « idéopoles »
Premier mai : une bataille très politique
Débat : Sarkozy n'aura finalement pas explosé Hollande
Le dernier livre d'Emmanuel Terray, Penser à droite, est l'occasion de cette rencontre. Au-delà de la diversité des pensées de droite, l’auteur fait l'hypothèse de pouvoir identifier un socle commun qui permettrait à la droite en général d'appréhender les faits et de lire l’histoire au travers des mêmes catégories. Êtes-vous d'accord sur la méthode, Alain-Gérard Slama ?
Alain-Gérard Slama : Le propre de la droite est de ne pas avoir de doctrine. Emmanuel Terray souligne d'ailleurs cette caractéristique majeure dans son livre ! Je considère que la droite et la gauche en France correspondent à des tempéraments, des attitudes déterminées à la fois par une psychologie, une vision du monde et une histoire. A droite, le trait principal repose sur le fait que celle-ci est née par rapport à la gauche, qui a toujours eu le leadership de la création des idées. Elle a pendant longtemps été une anti-gauche, alors qu'aujourd'hui c'est l'inverse qui est en train de se produire.
Emmanuel Terray : J'accepte volontiers l'idée de tempérament. Un tempérament n'est pas seulement affectif, il peut être intellectuel. C'est une manière de voir les choses, une grille de lecture. L'opposition entre la droite et la gauche est largement liée à la Révolution française. C'est l'évènement qui scelle le commencement de l'opposition entre les partisans de la transformation sociale et les défenseurs du maintien de l'ordre établi. Le réalisme et la défense de cet ordre me semblent être les points cardinaux de la droite, et j'allais dire de la droite éternelle. C’est pourquoi je pense que quels que soient les régimes politiques et les régimes sociaux, il y aura toujours une droite et une gauche.
« La pensée de droite est d'abord un réalisme, écrit Emmanuel Terray, elle accorde un privilège à l'existant et tend à s'incliner devant la force des choses, la puissance du fait acquis ». Ce réalisme vous parait-il vraiment consubstantiel à la pensée de droite, Alain-Gérard Slama ?
AGS : Le « sens du réel », au sein de la droite traditionaliste, s’est longtemps opposé à la gauche au nom des valeurs traditionnelles et de l’ordre établi. Mais cette droite n’existe plus guère. La vision du monde de la droite républicaine entend plutôt par le « réel », le sens de la continuité et de l’inévitable concomitance des contraires. A l’opposé de la gauche, elle ne croit pas possible de réduire les conflits à l’unité. En ce sens, il existe une complémentarité des rôles historiques. La gauche prend des risques, la droite rétablit, non pas l’ordre, mais l’équilibre, notamment en matière de finances. En parlant de mouvement, à gauche, et d’ordre établi, à droite, Emmanuel Terray méconnaît les réformes profondes conduites par la droite, de la monarchie de Juillet à de Gaulle ! Par ailleurs, je m'insurge contre une certaine approche culpabilisatrice de la gauche à l'égard de la droite aujourd'hui. Quand la gauche dit que la droite est décomplexée... hélas elle l'est toujours, complexée, croyez-moi. Elle continue à avoir des comportements qui sont liés à des complexes psychologiques vis à vis de son antonyme. On a là de vraies différences, à partir de points de départ assez comparables. C'est très frappant.
ET : Je ne crois pas quant à moi que le point de départ soit comparable. Il y a une notion qui est entièrement récusée par la droite, c'est celle d'utopie. Il me semble que ce terme, chez les penseurs de droite, est toujours péjoratif. C'est une accusation, alors qu'elle est une valeur importante de la gauche. Elle ne l'est pas forcément de façon dominante dans la gauche d'aujourd'hui, mais cela nous renvoie à des problèmes d'hégémonie. Depuis 1980, il y a une domination de la pensée de droite dans le champ intellectuel français. J’ajouterai à ce sujet ceci : je fais une distinction entre la pensée de droite d'un côté, et la pensée réactionnaire de l'autre. La droite décomplexée qui plaide aujourd’hui pour l'ordre établi, plaide du même coup pour la modernité, une mondialisation heureuse si vous préférez ! Et c'est dans ces périodes de crise et de remaniements qu'une partie de la droite conservatrice devient réactionnaire. À l'instar de ce qui s'est passé entre la Restauration et la Monarchie de Juillet. On peut vraiment se demander si aujourd’hui nous n'assistons pas à un phénomène du même genre. C’est-à-dire que le mouvement du monde - pour faire bref, le triomphe du capitalisme ultra-libéral - introduit des éléments nouveaux par rapport auxquels la pensée de droite conservatrice est mal à l'aise. Pour faire simple : entre Sarkozy et Juppé il y a plus que des nuances.
Il n'empêche qu’aujourd’hui, la droite dans son ensemble se retrouve dans une sorte de dirigisme relooké par la communication. Elle dirige l'État comme une entreprise multinationale...
AGS : Bien sûr. C'est l'abandon du politique. Mais je ne crois pas qu’il s’agisse d’ultra-libéralisme pour autant. Nous sommes en présence d’une manière purement pragmatique et entrepreneuriale de gouverner, qui met en avant les régulations nécessaires au nom de l’intérêt général bien compris. Quand la droite aujourd'hui dit que nous avons besoin de repères, c'est précisément en raison du fait que, dès lors que plus rien n’est politique, tout le devient ! C'est ce que je soutenais dans La société d'indifférence : il est urgent de renouer avec les catégories indispensables pour penser le politique, notamment la distinction entre Dieu et César, ou entre l’espace public et la sphère privée. Ce sont les garanties de nos libertés face à un Etat devenu de plus en plus normalisateur.
ET : Ceci représente un compromis entre la vieille droite colbertiste et la nouvelle droite libérale. Nous ne savons pas encore dans quel sens va pencher le fléau de la balance : la crise l’a toutefois ramené du côté des avocats de l’Etat.
Vous raisonnez tous deux en termes de familles politiques, comme si celles-ci étaient immuables, mais ne sommes-nous pas en pleine recomposition ? L'ancrage sur la longue durée du FN dans le paysage politique français depuis le milieu des années 80 n'a-t-il pas eu tendance à homogénéiser les droites ? Quant à la création de l'UMP, en 2002, elle déstabilise le paysage des droites traditionnelles...
AGS : Eh bien non, je ne le crois pas. Et c'est là tout le paradoxe imprévu de l'UMP. Au départ j'étais de ceux qui pensaient qu'il fallait une droite unie, à l’intérieur de laquelle les tendances pourraient s’exprimer. L’idée, classique, était que plus la droite conservatrice est forte, plus l'extrême-droite est tenue en lisière. Le modèle était en somme la bipolarisation à l’anglo-saxonne. Et en fait on s'aperçoit qu'il y a des franges de l'UMP qui, faute de pouvoir s’exprimer, en viennent à se laisser attirer sur les marges, et à demander la proportionnelle. Je doute que l’UMP éclate, mais qu’il faille revoir au moins son fonctionnement, c’est l’évidence.
ET : Je crois que l'unification des droites ne s’effectue que le jour où la gauche est au pouvoir. Cela a été le cas pendant la période du gouvernement Jospin. Mais penser qu'en régime de croisière la droite puisse être unie, c'est nier les traditions politiques de la France. René Rémond l'a bien montré, il y a des traditions différentes à droite. La création de l'UMP est certainement un moment important de l'histoire de la droite parce que d’une certaine manière c'est le moment où se sont effacés les clivages qui avaient été introduits à droite par l'action du général de Gaulle pendant la guerre et en Algérie.
« Le parti des devoirs contre celui des droits, bien des penseurs de droite accepterait volontiers de désigner ainsi le conflit qui les oppose à l'autre camp », écrit Emmanuel Terray. Avez-vous l'impression Alain-Gérard Slama de faire partie de ce parti des devoirs ?
AGS : Moi pas du tout. Pour une raison simple, c'est qu'à droite on distingue entre ce qui s'écrit dans le droit et ce qui relève des rapports de civilité, qui sont non écrits. Le drame de notre époque, c'est que pour mille raisons – les moyens de communications modernes, l'influence des médias, les nouveaux enjeux écologiques – il faut de plus en plus écrire les codes. Du coup le droit a de plus en plus envahi l'espace de notre société, il tend à normaliser les conduites de façon à limiter les frictions et les conflits. Le résultat est que, à gauche comme à droite, la prolifération des « droits » s’accompagne, vis à vis des tiers, d’une multiplication des « devoirs ». Je récuse donc l’idée d’un parti d’ordre moral, d’un parti des devoirs. Je note aussi, contrairement aux clichés, que loin de condamner la solidarité sociale, la droite a faite sienne la doctrine du philosophe John Rawls : il ne faut pas que les inégalités laissent sur les marges de la société des exclus qui, n'ayant plus rien à perdre, ne craindraient plus de la subvertir.
ET : Je suis pour ma part frappé par l'inflation des discours actuels sur la perte des repères, la perte des valeurs, le fait que chaque individu soit désormais libre de faire ce qu'il veut sans tenir compte des autres. C'est une ritournelle ancienne à droite. Le président de la République lui-même rappelle souvent qu'on n'a pas simplement des droits mais aussi des devoirs, des responsabilités vis à vis de la collectivité nationale. Je maintiens donc que l'idée du parti des devoirs est profondément inscrite à droite.
Mais y a-t-il quelque chose qui distingue réellement le démocrate de droite et le démocrate de gauche ?
ET : Je suis convaincu que pour la gauche, l'égalité est une condition de la liberté. C'est une vieille doctrine grecque, celle qui est à l'origine de l'ostracisme. En revanche je ne vois pas du tout comment la liberté peut conduire à l'égalité. Parce que si l'inégalité est donnée dans les faits, alors la liberté entraîne le libre épanouissement des inégalités. L'équité est peut-être une valeur de droite, mais certainement pas l'égalité. Le paradoxe c’est que dans notre société où l'individualisme est considéré comme une valeur cardinale, on assiste en permanence au renforcement du contrôle social, au durcissement des lois pénales, etc. Autrement dit, la rançon de l'individualisme, c'est un pouvoir de plus en plus oppresseur et concentré, de manière à ce que la société puisse vivre.
AGS : La liberté est devenue, à droite, une valeur primordiale : l'homme naît libre. En revanche l'égalité est une valeur historique. Il y a eu pendant longtemps une différence fondamentale entre l’égalité formelle - c'est à dire l'égalité de droit - et l'égalité réelle. Et quand la gauche nous dit que l’égalité est la condition de la liberté, la droite lui oppose l’objection classique des effets pervers : vous voyez bien, par exemple, que l'égalité devant les diplômes a conduit à leur dévalorisation, au bénéfice des « héritiers ». Les exemples ne manquent pas. Les deux thèses sont respectables, mais il y a en a une qui est à mes yeux plus efficace que l'autre.
ET : La position de la gauche me paraît liée en effet à l'opposition que vous venez de rappeler entre égalité formelle et égalité réelle. Mais cette position consiste à dire que l'égalité formelle est en réalité vidée de son contenu dès lors qu'il n'y a pas égalité réelle. Et l'exemple que vous prenez de l’égalité devant les diplômes est tout à fait clair : c'est vrai que les Français sont égaux face aux concours administratifs et universitaires, mais il se trouve que les enfants de cadres supérieurs ont dix fois plus de chance de les réussir. On retombe sur le problème de l'égalité réelle, de l'égalité culturelle devant l'éducation. C'est cette distinction-là qui paraît essentielle à la gauche.
Ne retombe-t-on pas aussi sur les effets pervers de ce que le démographe Emmanuel Todd appelle la « démocratie oligarchique » ?
ET : De mon point de vue il est tout à fait clair que la notion de démocratie telle qu'elle est utilisée associe deux choses : d'une part les libertés fondamentales et d'autre part le régime parlementaire. Mais ce régime-là ce n'est pas la démocratie, c'est l'oligarchie élective. Cette appréciation n'est d'ailleurs pas le monopole des gens de gauche. Schumpeter (économiste autrichien, 1883-1950) aussi parle d'oligarchie élective. C'est une constatation que tout le monde peut faire.
AGS : On est d'accord sur le diagnostic, la question est : comment y répondre ? Ce qui me frappe c'est que d'une manière générale, droite et gauche confondues, nous n'avons pas en France une culture des contre-pouvoirs. Notre société, convaincue de l’impuissance de l’Etat devant les contraintes de la mondialisation, s'est soumise à la tutelle des sciences sociales et du droit, et les experts occupent l’espace abandonné par les politiques. Il faut une revalorisation des contre-pouvoirs dans notre pays, qui a été ignorée par la pratique de l’« hyperprésidence », accompagnée d’une inflation du clientélisme, et dans un silence des intellectuels proprement effarant.
Si le sarkozysme est une exception dans la longue route du libéralisme, quel est à vos yeux son trait dominant ?
ET : Le caractère spécifique du sarkozysme est à mon sens, d’un côté un pragmatisme sans scrupule dans l’action, de l’autre un opportunisme sans rivage dans le discours. Dans les deux cas ce qui est recherché, c’est l’effet à cours terme et l’efficacité de la communication. Nous avons devant nous un homme qui se veut un magicien et qui n’est qu’un bateleur.
AGS : Tous les prédécesseurs de Nicolas Sarkozy depuis de Gaulle s’étaient jusqu’alors efforcés de retenir chez chacune des sensibilités de droite dégagées par René Rémond, les traits qui ont permis à la droite dans son ensemble d’assumer l’héritage de la République libérale : du légitimisme, le patriotisme institutionnel, plutôt que le nationalisme clérical ; de l’orléanisme, la méritocratie, plutôt que le culte de l’argent ; du bonapartisme, le souci du social, plutôt que la volonté de puissance. Un trop long oubli de ces repères est ce qui a contribué, selon moi, à rendre, surtout au début, ce quinquennat anxiogène. Mais cela n’autorise pas l’opposition à multiplier contre l’homme et l’œuvre des procès d’intention d’une violence inédite par son âpreté : c’est le signe, selon moi, d’un renversement des rapports entre la droite et la gauche, désarmée devant le poids de contraintes auxquelles elle ne parvient plus à s’adapter.
Penser à droite, Emmanuel Terray, éd. Galilée, 168 p., 25 €.
Hollande-Merkel : le deal presque trouvé ?
Vendredi 4 Mai 2012 à 15:00 | Lu 14208 fois I 20 commentaire(s)
RÉGIS SOUBROUILLARD - MARIANNE
Journaliste à Marianne, plus particulièrement chargé des questions internationales En savoir plus sur cet auteur
S'ABONNER À MARIANNE+ IMPRIMER AUGMENTER LE TEXTE DIMINUER LE TEXTE
Au lendemain du débat Hollande-Sarkozy, la presse allemande a compris qu'Angela Merkel aurait très vite un nouvel interlocuteur en face d'elle lors des prochaines rencontres franco-allemandes. Un nouveau président qui, pour imposer un volet croissance au pacte budgétaire européen pourrait menacer, selon le journal Der Spiegel de s'opposer à la nomination du Ministre des finances Wolfgang Schaüble à la tête de l'Eurogroupe. La chancelière le prendrait comme un déshonneur.
Michael Sohn/AP/SIPA
Du même auteur
Le Japon, un pays certifié « 100% sans nucléaire dedans »
Régis Debray - Henri Guaino : débat de « plumes » chez Taddeï
Un an après sa mort, Ben Laden s’invite dans la campagne américaine
« Rien ne va plus…Les jeux sont faits ». Alors que la presse française affiche encore une certaine prudence quand à l’issue du scrutin de dimanche, pour son homologue allemande le débat télévisé a fait passer François Hollande du statut de favori à celui de successeur de Nicolas Sarkozy. Les deux élections régionales qui vont avoir lieu dans le Nord et l’Ouest de la République fédérale [dans le Schleswig-Holstein le 6 mai, et en Rhénanie-du-Nord-Westphalie le 13 mai] détermineront si, de son côté, Angela Merkel a une chance de conserver les rênes du pouvoir.
Certains journaux d’Outre Rhin envisagent déjà les difficultés pour Angela Merkel à gérer l’après Sarkozy. Sur la fin l’idylle avait tourné vinaigre, mais le couple avait trouvé son rythme après les œillades du président français à son homologue britannique en début de mandat. François Hollande a annoncé qu’il jouerait cartes sur table. Le candidat socialiste souhaite rouvrir la négociation sur le pacte budgétaire européen déjà ratifié par plusieurs pays européens pour y ajouter un « volet croissance ».
Un projet qu’en parfaite tenante de l’austérité, Angela Merkel a d’ores et déjà repoussé. Dans un article titré Dans la main de Hollande, le journal der Spiegel annonce que la nomination du prochain chef de l'Euro groupe sera sans nul doute le premier véritable stress-test des relations franco-allemandes
Mi-mars la chancelière allemande Angela Merkel avait souligné «l'excellence» de son ministre des Finances, Wolfgang Schaüble, tout en restant évasive sur la question de sa nomination à la direction de l'Eurogroupe. Pas très chaud dans un premier temps, Nicolas Sarkozy avait donné son accord, mais ses conseillers lui avaient instamment demandé de ne pas s’exprimer en public sur le sujet, avant l’élection.
D’autant que plusieurs nominations de haut rang sont attendues en Europe à l'issue de la fin de l'élection présidentielle française, avec dans certains cas des Allemands en lice.
Wolfgang Schaüble ne s’est pas facilité la tâche pour prendre la succession de Jean-Claude Juncker. Evoquant l'élection présidentielle française, il estimait il y a encore quelques jours que son résultat ne remettrait pas en question le pacte budgétaire européen…
DONNANT-DONNANT: UN VOLET CROISSANCE CONTRE UN TENANT DE L'AUSTÉRITÉ
Angela Merkel et Wolfgang Schaüble
« Le candidat socialiste n’a laissé dans le passé aucun doute sur le fait qu’il entendait adoucir la dure ligne d’austérité allemande. Pourquoi dans ce cas autoriserait-il le placement du tenant d’un des plus durs défenseurs de cette ligne sur le trône de l’Euro-groupe ? » interroge Der Spiegel « Hollande aurait du mal à s’en expliquer auprès de ses soutiens. En tant que nouveau président, ne serait-ce que pour émettre un signal, Hollande devra s’attaquer aux plans du gouvernement Merkel ».
Plus facile à dire qu’à faire. « Du point de vue allemand, un tel démarrage serait perçu comme désastreux. La chancelière serait dupée » écrit le journal. La nouvelle relation franco-allemande partirait sur de très mauvaises bases.
Car c’est la géographie du pouvoir de l'Europe qui va se redessiner dans les prochains mois. Evidemment, l'Allemagne veut jouer son vrai rôle, celle de la puissance dominante de la zone euro. Et il y a peu de chances que la chancelière lâche facilement le dossier « Wolfgang Schäuble ». Placer un Allemand à la tête de l’Eurogroupe serait une forme ouverte d'affirmation de la puissance allemande. Reste à convaincre Paris et surtout François Hollande qui semble attachée à marquer le territoire français et limiter sur le plan formel la puissance de l'Allemagne. A moins d'une contre-partie: « On est dans un donnant-donnant classique des relations entre les deux pays », confie à l'AFP Claire Demesmay, responsable des relations franco-allemandes de la Société allemande pour la politique étrangère, selon qui l'Allemagne aura à coeur « d'éviter l'impression d'un diktat ». Alors ? Un « volet croissance » contre un tenant de l'austérité à la tête de l'Eurogroupe. L'équilibre des forces...
RÉGIS SOUBROUILLARD - MARIANNE
Journaliste à Marianne, plus particulièrement chargé des questions internationales En savoir plus sur cet auteur
S'ABONNER À MARIANNE+ IMPRIMER AUGMENTER LE TEXTE DIMINUER LE TEXTE
Au lendemain du débat Hollande-Sarkozy, la presse allemande a compris qu'Angela Merkel aurait très vite un nouvel interlocuteur en face d'elle lors des prochaines rencontres franco-allemandes. Un nouveau président qui, pour imposer un volet croissance au pacte budgétaire européen pourrait menacer, selon le journal Der Spiegel de s'opposer à la nomination du Ministre des finances Wolfgang Schaüble à la tête de l'Eurogroupe. La chancelière le prendrait comme un déshonneur.
Michael Sohn/AP/SIPA
Du même auteur
Le Japon, un pays certifié « 100% sans nucléaire dedans »
Régis Debray - Henri Guaino : débat de « plumes » chez Taddeï
Un an après sa mort, Ben Laden s’invite dans la campagne américaine
« Rien ne va plus…Les jeux sont faits ». Alors que la presse française affiche encore une certaine prudence quand à l’issue du scrutin de dimanche, pour son homologue allemande le débat télévisé a fait passer François Hollande du statut de favori à celui de successeur de Nicolas Sarkozy. Les deux élections régionales qui vont avoir lieu dans le Nord et l’Ouest de la République fédérale [dans le Schleswig-Holstein le 6 mai, et en Rhénanie-du-Nord-Westphalie le 13 mai] détermineront si, de son côté, Angela Merkel a une chance de conserver les rênes du pouvoir.
Certains journaux d’Outre Rhin envisagent déjà les difficultés pour Angela Merkel à gérer l’après Sarkozy. Sur la fin l’idylle avait tourné vinaigre, mais le couple avait trouvé son rythme après les œillades du président français à son homologue britannique en début de mandat. François Hollande a annoncé qu’il jouerait cartes sur table. Le candidat socialiste souhaite rouvrir la négociation sur le pacte budgétaire européen déjà ratifié par plusieurs pays européens pour y ajouter un « volet croissance ».
Un projet qu’en parfaite tenante de l’austérité, Angela Merkel a d’ores et déjà repoussé. Dans un article titré Dans la main de Hollande, le journal der Spiegel annonce que la nomination du prochain chef de l'Euro groupe sera sans nul doute le premier véritable stress-test des relations franco-allemandes
Mi-mars la chancelière allemande Angela Merkel avait souligné «l'excellence» de son ministre des Finances, Wolfgang Schaüble, tout en restant évasive sur la question de sa nomination à la direction de l'Eurogroupe. Pas très chaud dans un premier temps, Nicolas Sarkozy avait donné son accord, mais ses conseillers lui avaient instamment demandé de ne pas s’exprimer en public sur le sujet, avant l’élection.
D’autant que plusieurs nominations de haut rang sont attendues en Europe à l'issue de la fin de l'élection présidentielle française, avec dans certains cas des Allemands en lice.
Wolfgang Schaüble ne s’est pas facilité la tâche pour prendre la succession de Jean-Claude Juncker. Evoquant l'élection présidentielle française, il estimait il y a encore quelques jours que son résultat ne remettrait pas en question le pacte budgétaire européen…
DONNANT-DONNANT: UN VOLET CROISSANCE CONTRE UN TENANT DE L'AUSTÉRITÉ
Angela Merkel et Wolfgang Schaüble
« Le candidat socialiste n’a laissé dans le passé aucun doute sur le fait qu’il entendait adoucir la dure ligne d’austérité allemande. Pourquoi dans ce cas autoriserait-il le placement du tenant d’un des plus durs défenseurs de cette ligne sur le trône de l’Euro-groupe ? » interroge Der Spiegel « Hollande aurait du mal à s’en expliquer auprès de ses soutiens. En tant que nouveau président, ne serait-ce que pour émettre un signal, Hollande devra s’attaquer aux plans du gouvernement Merkel ».
Plus facile à dire qu’à faire. « Du point de vue allemand, un tel démarrage serait perçu comme désastreux. La chancelière serait dupée » écrit le journal. La nouvelle relation franco-allemande partirait sur de très mauvaises bases.
Car c’est la géographie du pouvoir de l'Europe qui va se redessiner dans les prochains mois. Evidemment, l'Allemagne veut jouer son vrai rôle, celle de la puissance dominante de la zone euro. Et il y a peu de chances que la chancelière lâche facilement le dossier « Wolfgang Schäuble ». Placer un Allemand à la tête de l’Eurogroupe serait une forme ouverte d'affirmation de la puissance allemande. Reste à convaincre Paris et surtout François Hollande qui semble attachée à marquer le territoire français et limiter sur le plan formel la puissance de l'Allemagne. A moins d'une contre-partie: « On est dans un donnant-donnant classique des relations entre les deux pays », confie à l'AFP Claire Demesmay, responsable des relations franco-allemandes de la Société allemande pour la politique étrangère, selon qui l'Allemagne aura à coeur « d'éviter l'impression d'un diktat ». Alors ? Un « volet croissance » contre un tenant de l'austérité à la tête de l'Eurogroupe. L'équilibre des forces...
Ζαννώ Απικιάν: Τέλος στη Θεσσαλονίκη της εσωστρέφειας
Ζαννώ Απικιάν: Τέλος στη Θεσσαλονίκη της εσωστρέφειας: Συνέντευξη του υποψήφιου της Δράσης στην Ά Θεσσαλονίκης: Οι προοπτικές της πόλης ως μικρογραφίας της Κωνσταντινούπολης, οι επενδύσεις από Τουρκία, οι εκμυστηρεύσεις του Γ.Μπουτάρη και η εμπλοκή των επιχειρηματιών στην πολιτική
11:05«Κάνουν πλάκα» στις φυλακές με Άκη και Βίκυ Σταμάτη
5 Μαΐου 2012 Ελλάδα
0
Βράδυ Τρίτης, πρωτομαγιά, και το συγκρότημα των δικαστικών φυλακών Κορυδαλλού κυριολεκτικά βουίζει. Χειροκροτήματα, σφυρίγματα, επευφημίες αλλά και γιουχαίσματα παραπέμπουν σε πρεμιέρα παλιάς καλής επιθεώρησης.
Η εμφάνιση του Παύλου Χαϊκάλη ως δεσμοφύλακα στο σκετς του «κρατούμενου» Λάκη Λαζόπουλου και της «συγκρατούμενης» του Ελένης Γερασιμίδου στο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» δημιουργεί πανζουρλισμό.
Οι αναφορές στο ζεύγος Τσοχατζόπουλου – Σταμάτη, προκαλούν «έκρηξη» στους κρατούμενους τόσο στη δικαστική φυλακή όσο και στις γυναικείες.
Όταν μάλιστα ο «δεσμοφύλακας» Χαϊκάλης μοιράζει στο κοινό τις γραβάτες του Άκη Τσοχατζόπουλου, η φυλακή σείεται από τα γέλια.
Την ίδια ώρα, στον ειδικό χώρο κράτησης των μητέρων κρατουμένων, η Βίκυ Σταμάτη καταφέρνει να περάσει το δικό της και να αλλάξει κανάλι.
Όπως αναφέρει η Real News, η Βίκυ Σταμάτη από την πρώτη στιγμή της προφυλάκισης της είναι απόλυτα αρνητική και καθόλου συνεργάσιμη ζητώντας μάλιστα και προνομιακή μεταχείριση.
Η φοβία που έχει για τα μικρόβια είχε σαν αποτέλεσμα να αρνηθεί το συσσίτιο της φυλακής δηλώνοντας ότι προχωράει σε απεργία πείνας.
Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, η Βίκυ Σταμάτη κάνει light διατροφή καταναλώνοντας γιαούρτια με 2% λιπαρά, ζελέ, φρούτα και κράκερ. Μάλιστα την περασμένη Δευτέρα, ο αδελφός της, της μετέφερε και σπιτικό φαγητό, ψητό κρέας με πατάτες.
Ο Άκης το έχει ρίξει στο… διάβασμα
Χιλιάδες σελίδες της δικογραφίας που έχει σχηματιστεί εις βάρος του στοιβάζονται στο τραπέζι του κελιού της πτέρυγας όπου κρατείται ο Άκης Τσοχατζόπουλος.
Τις περισσότερες ώρες της ημέρας διαβάζει και κρατά σημειώσεις, ενώ οι τηλεφωνικές συνομιλίες του με τους δικηγόρους του είναι πολύωρες.
Νωρίς κάθε πρωί «ξεκοκαλίζει» το σώμα των πολιτικών εφημερίδων που του μεταφέρουν οι υπάλληλοι. Μάλιστα λέγεται ότι ο πρώην υπουργός έχει αναπτύξει έντονες φοβίες και αποφεύγει ακόμη και το νερό της φυλακής καταναλώνοντας μόνο εμφιαλωμένο.
ΠΗΓΗ: 24h.gr
0
Βράδυ Τρίτης, πρωτομαγιά, και το συγκρότημα των δικαστικών φυλακών Κορυδαλλού κυριολεκτικά βουίζει. Χειροκροτήματα, σφυρίγματα, επευφημίες αλλά και γιουχαίσματα παραπέμπουν σε πρεμιέρα παλιάς καλής επιθεώρησης.
Η εμφάνιση του Παύλου Χαϊκάλη ως δεσμοφύλακα στο σκετς του «κρατούμενου» Λάκη Λαζόπουλου και της «συγκρατούμενης» του Ελένης Γερασιμίδου στο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» δημιουργεί πανζουρλισμό.
Οι αναφορές στο ζεύγος Τσοχατζόπουλου – Σταμάτη, προκαλούν «έκρηξη» στους κρατούμενους τόσο στη δικαστική φυλακή όσο και στις γυναικείες.
Όταν μάλιστα ο «δεσμοφύλακας» Χαϊκάλης μοιράζει στο κοινό τις γραβάτες του Άκη Τσοχατζόπουλου, η φυλακή σείεται από τα γέλια.
Την ίδια ώρα, στον ειδικό χώρο κράτησης των μητέρων κρατουμένων, η Βίκυ Σταμάτη καταφέρνει να περάσει το δικό της και να αλλάξει κανάλι.
Όπως αναφέρει η Real News, η Βίκυ Σταμάτη από την πρώτη στιγμή της προφυλάκισης της είναι απόλυτα αρνητική και καθόλου συνεργάσιμη ζητώντας μάλιστα και προνομιακή μεταχείριση.
Η φοβία που έχει για τα μικρόβια είχε σαν αποτέλεσμα να αρνηθεί το συσσίτιο της φυλακής δηλώνοντας ότι προχωράει σε απεργία πείνας.
Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, η Βίκυ Σταμάτη κάνει light διατροφή καταναλώνοντας γιαούρτια με 2% λιπαρά, ζελέ, φρούτα και κράκερ. Μάλιστα την περασμένη Δευτέρα, ο αδελφός της, της μετέφερε και σπιτικό φαγητό, ψητό κρέας με πατάτες.
Ο Άκης το έχει ρίξει στο… διάβασμα
Χιλιάδες σελίδες της δικογραφίας που έχει σχηματιστεί εις βάρος του στοιβάζονται στο τραπέζι του κελιού της πτέρυγας όπου κρατείται ο Άκης Τσοχατζόπουλος.
Τις περισσότερες ώρες της ημέρας διαβάζει και κρατά σημειώσεις, ενώ οι τηλεφωνικές συνομιλίες του με τους δικηγόρους του είναι πολύωρες.
Νωρίς κάθε πρωί «ξεκοκαλίζει» το σώμα των πολιτικών εφημερίδων που του μεταφέρουν οι υπάλληλοι. Μάλιστα λέγεται ότι ο πρώην υπουργός έχει αναπτύξει έντονες φοβίες και αποφεύγει ακόμη και το νερό της φυλακής καταναλώνοντας μόνο εμφιαλωμένο.
ΠΗΓΗ: 24h.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)