Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2012
Gros doutes sur l'huile de palme
Boîte de réception
x
Boîte de réception
19:14 (Il y a 2 heures)
 | | |||
français
estonien
Traduire le message
Désactiver pour : français
Gros doutes sur l'huile de palme
Depuis des années, je reçois des messages de Greenpeace dénonçant les méfaits de l'huile de palme...
Aujourd'hui, le Parlement français est en train de passer à l'action : il est question d'augmenter la taxe sur l'huile de palme de 300 %.
Et là je dis : attention.
Greenpeace a raison d'agir contre la déforestation et la mise en culture des tourbières en Indonésie, liées à la culture du palmier à huile. Ces pratiques provoquent de gigantesques émissions de gaz à effet de serre et la destruction de l'habitat d'espèces en voie de disparition comme l'orang-outang.
Cependant, en faisant des recherches sur l'huile de palme, je suis tombé sur un certain nombre de faits extrêmement troublants, et dont Greenpeace n'a pas parlé (à ma connaissance).
Ces faits pourraient remettre en cause l'idée qu'il soit souhaitable de réduire la demande et la production d'huile de palme. Au contraire, un boycott de l'huile de palme pourrait avoir de graves conséquences inattendues pour notre environnement et pour notre santé.
Cela m'a tellement étonné que j'ai décidé d'écrire au Président de Greenpeace France pour lui demander certaines explications. Je ne sais s'il me répondra, mais en attendant, je vous livre les faits qui m'ont donné de tels doutes :
L'efficace campagne de Greenpeace
Depuis 2007, Greenpeace dénonce à juste titre le déboisement massif, l'extermination de certaines espèces, notamment l'orang-outang, et les énormes émissions de gaz à effet de serre provoquées par la mise en culture des tourbières d'Indonésie et de Malaisie.Ces ravages sont provoqués par le développement de la culture du palmier à huile, qui est un arbre de la famille du cocotier.
Diverses campagnes ont eu lieu contre les sociétés qui achetaient cette huile, notamment Nestlé, qui a cédé à la pression en excluant le producteur indonésien « Sinar Mas Agro Resources and Technology » de sa chaîne de production. Mais les militants de Greenpeace voulaient également que l'on cesse d'utiliser l'huile de palme dans un maximum de produits, pour ainsi faire baisser la demande ce qui, selon eux, allait permettre de ralentir la déforestation.
C'est ce qu'ils ont obtenu de plusieurs enseignes, notamment le groupe Casino qui a banni l'huile de palme de tous ses produits alimentaires, pour des raisons écologiques mais aussi sanitaires. En effet, l'idée court que l'huile de palme, qui contient 50 % d'acides gras saturés, provoquerait une hausse du cholestérol et des maladies cardiovasculaires.
Mais voici des faits sur l'huile de palme que je n'avais pas vus dans les documents de Greenpeace, et qui m'ont beaucoup étonné :
L'huile de palme demande moins de surfaces agricoles que les autres
Le palmier à huile produit une moyenne de 3,72 tonnes d'huile par hectare, soit près de 10 fois plus que le soja (0,4 tonnes/ha), 7 fois plus que le tournesol (0,55 tonnes/ha) et plus de 5 fois plus que le colza (0,72 tonnes/ha). (1)C'est ainsi que, grâce aux palmiers à huile, la Malaisie et l'Indonésie parviennent à produire36,3 % de l'offre mondiale totale d'huiles comestibles en utilisant seulement 5,5 % des surfaces plantées d'oléagineux (plantes produisant de l'huile). (2)
La conséquence pour vous et moi est simple : si Greenpeace parvient à ses fins et que le monde commence à réduire sa consommation d'huile de palme, la demande va forcément se reporter sur d'autres huiles, comme l'huile de soja, de tournesol ou de colza.
Au final, ce que l'on aura gagné en forêts en Indonésie et en Malaise sera perdu au triple, au quintuple, et peut-être même au décuple dans d'autres zones.
Une étude publiée en 2009 a démontré que, d'ici 2050, il faudrait augmenter la surface agricole pour la production d'huile de 95 millions d'hectares si l'on s'oriente vers l'huile de soja, contre 12 à 19 millions si l'on s'oriente vers l'huile de palme. (3)
Vue sous cet angle, la culture du palmier à huile paraît être un moindre mal. Mais ce n'est que le premier point :
L'huile de palme demande moins de carburant, engrais, pesticides
Le palmier à huile n'a pas besoin d'être planté, semé, moissonné chaque année, comme le tournesol, le colza et le soja. C'est un arbre qui produit pendant vingt-cinq ans, de façon régulière.Sa culture nécessite donc beaucoup moins de carburant, d'engrais et de pesticides (ce que les agronomes appellent les « intrants ») que les autres oléagineux.
Au bout du compte, le palmier à huile nécessite trois fois moins d'intrants par unité d'huile produite que les autres oléagineux. (4)
Réduire la production d'huile de palme risque donc de provoquer un report sur les autres types d'huile, qui entraînera une explosion de la consommation de carburant, d'engrais, et de pesticides dans l'agriculture.
Est-ce vraiment ce que nous voulons ??
Aggraver la déforestation
La différence entre l'huile de palme et les autres huiles est qu'elle est solide à température ambiante, comme le beurre. Cela tient à sa richesse en acides gras saturés, qui est de 50 % (60 % pour le beurre). Son moelleux, sa saveur, sa maniabilité, sa texture font qu'elle ne peut pas être remplacée systématiquement par des huiles liquides (dans le chocolat, les biscuits, la confiserie, les pâtisseries notamment). Face à un boycott de l'huile de palme, les fabricants de produits alimentaires qui utilisent aujourd'hui l'huile de palme n'auront que deux possibilités :- remplacer l'huile de palme par du beurre, ce qui augmentera la demande de beurre et donc les besoins d'élevage bovin. Or, l'élevage est encore bien plus nocif pour l'environnement que la culture de palmier à huile. L'élevage est déjà, de loin, la principale cause de déforestation dans les pays tropicaux. Pas moins de 3 460 millions d’hectares sont utilisés régulièrement comme pâturages, soit le double des surfaces agricoles cultivées.
- Ou alors : solidifier artificiellement les huiles liquides, par le processus dit d'hydrogénation, qui entraîne la formation d'acides gras trans artificiels, facteurs de maladies cardiaques et de cancers, ce qui est de toutes façons interdit (à juste titre) dans l'Union Européenne.
Ne pas oublier les êtres humains
Enfin, boycotter l'huile de palme aura pour conséquence d'aggraver la pauvreté d'un grand nombre d'ouvriers agricoles dans les plantations ainsi que de petits agriculteurs en Malaisie et en Indonésie. Or, savez-vous ce que font les personnes qui se retrouvent sans ressources dans les pays où existent des forêts tropicales ? Elles vont dans les forêts pour chasser la « viande » qu'elles peuvent trouver (des singes par exemple...), pour couper du bois pour le vendre et le faire brûler, ou défrichent pour installer des cultures vivrières sur brûlis...Contrairement à ce que nous connaissons en France par exemple, où les forêts gagnent du terrain depuis 1950, ou en Suisse, où les riches habitants consacrent finances et temps à protéger l'environnement, l'environnement des pays pauvres se dégrade à vitesse grand V quand s'aggravent les conditions économiques. Boycotter l'huile de palme provoquera des problèmes économiques en Indonésie et en Malaisie qui risquent de ne faire qu'accélérer la déforestation.
L'huile de palme bonne dans la cuisine
Comme vous l'avez compris, cher lecteur, je suis inquiet comme Greenpeace des conséquences catastrophiques de la déforestation, mais j'ai des doutes sur le fait que boycotter l'huile de palme améliorera le problème. Une piste plus prometteuse serait d’encourager les pays producteurs à respecter les principes de l’agriculture durable et responsable.Le boycott se justifie d'autant moins que, contrairement à ce qui est souvent dit, l'huile de palme (tant qu'elle n'est pas hydrogénée) n'est pas particulièrement mauvaise pour la santé. Comme pour tout, elle est à consommer avec modération, mais elle a toute sa place dans un régime où vous alternez huiles d'olive, de colza, de noix, d'arachide et de lin.
Souvenez-vous bien que l'huile de palme est moins riche en acides gras saturés que le beurre : si vous craignez les acides gras saturés, vous gagnerez donc à l'utiliser à la place du beurre dans vos plats chauds et pâtisseries, surtout qu'elle contient beaucoup d'antioxydants (vitamine E) et des bêta-carotènes. Et elle coûte bien sûr moins cher que le beurre.
Enfin, et c'est sans doute le plus important, l'huile de palmiste, qui est une sorte d'huile de palme, faite avec l'amande du fruit, est une des meilleures huiles pour les fritures, si vous en faites (ce que je ne recommande pas). Comme l'huile de coco, dont elle est d'ailleurs très proche, elle ne s'oxyde pas, et ne produit pas de toxiques lorsque vous la faites chauffer. Faites toutefois attention de ne jamais la chauffer au point de la faire fumer, car la fumée est signe de formation d'éléments cancérigènes.
Ma lettre au Président de Greenpeace
J'ai donc décidé de demander des clarifications au Président de Greenpeace sur les points essentiels cités ci-dessus, à savoir :1) Confirme-t-il le fait que le palmier à huile produit beaucoup plus d'huile, à surface de culture équivalente, que les autres oléagineux et, si oui, ne craint-il pas que sa campagne contre l'huile de palme provoque un report sur les autres huiles, avec augmentation des surfaces cultivées, et donc potentiellement accélération du défrichage et de la déforestation ?
2) Confirme-t-il le fait que la culture du palmier à huile nécessite trois fois moins d'intrants(carburant, engrais, pesticides) que les autres oléagineux, et, si oui, ne craint-il pas que sa campagne provoque une hausse de la pollution ?
3) Confirme-t-il que l'huile de palme, suite à sa campagne, est dans bien des cas en train d'être remplacée par le beurre, qui est un produit animal, avec un impact sur l'environnement bien pire ?
4) Confirme-t-il que nuire aux producteurs d'huile de palme pourrait aggraver la pauvreté en Malaisie et en Indonésie, et donc les inciter à aller chercher les moyens de leur survie dans les forêts pluviales (bois de chauffage, cultures vivrières sur brûlis, braconnage, etc. ) ?
5) Confirme-t-il que, comme toutes les huiles, l'huile de palme est mauvaise pour la santé lorsqu'elle est hydrogénée, mais qu'elle n'est pas pire qu'une autre dans le cadre d'une consommation normale, et même meilleure en ce qui concerne les fritures ? Et que donc la dénoncer comme malsaine en soi n'est pas tout-à-fait juste ?
Je ne sais pas si le Président de Greenpeace va me répondre. Mais s'il le fait et s'il répond oui à une ou plusieurs de ces questions, je me demande pourquoi il n'en a pas mieux informé le public, dans le cadre de ses campagnes contre l'huile de palme.
J'espère évidemment qu'il va me détromper sur tous ces points. Car je ne doute pas qu'il connaisse le dossier bien mieux que moi. Dans tous les cas, je vous tiendrai au courant de sa réaction.
A votre santé !
Jean-Marc Dupuis
Ανοιχτό Συνέδριο της «Δράσης» το Σαββατοκύριακο
Χωρίς τέλος αλλά με (μια νέα) αρχή
Ανοιχτό Συνέδριο της «Δράσης» το Σαββατοκύριακο
Ένα συνέδριο χωρίς... τέλος, αλλά για μια νέα αρχή είναι αυτό που διοργανώνει η Δράση το ερχόμενο Σάββατοκύριακο, στο Μαρούσι. Καθώς το πολιτικό σκηνικό φαίνεται να αλλάζει στη «μετά τη δόση» εποχή, η πρωτοβουλία της Δράσης γίνεται ένα ιδιότυπο «δοκιμαστήριο» για την πιθανότητα σύγκλισης των φιλοευρωπαϊκών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων σε μία από τις πιο κρίσιμες καμπές του τόπου.
Δύο είναι οι σημαντικές πτυχές του συνεδρίου. Η πρώτη έχει να κάνει με τη διαπίστωση ότι οι καλεσμένοι σε αυτό θα έχουν πλήρες δικαίωμα λόγου και έκφρασης για το ζητούμενο των όρων και προϋποθέσεων σύγκλισης των διάσπαρτων μεταρρυθμιστικών, φιλελεύθερων φωνών και κινήσεων. Κάτι σαν ένα είδος προσκλητηρίου προς κεντροδεξιούς μέχρι κεντροαριστερούς μεταρρυθμιστές, οικολόγους ή ακόμα και σοσιαλδημοκράτες. Γι’ αυτό και η λίστα των προσκεκλημένων ομιλητών είναι ασυνήθιστα μεγάλη.
Παρόντες οι εκπρόσωποι της Δημιουργίας Ξανά και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, που συνεργάστηκαν εκλογικά με τη Δράση. Ξεχωριστή η παρουσία του ανεξάρτητου ευρωβουλευτή Θόδωρου Σκυλακάκη, που βλέπει το συνέδριο από εξαιρετικά θετική σκοπιά, αλλά και πολλών στελεχών από την παλιά Δημοκρατική Συμμαχία, που εμφανίζουν αξιοσημείωτη πανελλαδική δραστηριότητα. Η «βεντάλια» των ομιλητών θα ανοίξει και προς τη Δυναμική Ελλάδα του Ηλία Μόσιαλου, στην Κοινωνία Αξιών του Δημήτρη Μπουραντά, στο χώρο της Οικολογίας –έχει προσκληθεί να μιλήσει ο Ν. Χρυσόγελος–, καθώς και σε προσωπικότητες από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς – αναμένεται να δοθεί βήμα στον Γιώργο Προκοπάκη, αλλά και στον Χρήστο Χωμενίδη από τη ΔΗΜΑΡ, ενώ έχει προσκληθεί και ο Γιώργος Φλωρίδης από τον Κοινωνικό Σύνδεσμο. Η λίστα ομιλητών θα είναι ανοιχτή μέχρι και την έναρξη του συνεδρίου.
Η δεύτερη σημαντική πτυχή έχει να κάνει με την πρόθεση πολλών συνιστωσών του εγχειρήματος να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για τη συνένωση των δυνάμεων αυτών, με ορίζοντα τη διεξαγωγή ενός «ιδρυτικού» ή «ενωτικού» Συνεδρίου την άνοιξη του 2013. «Στο συνέδριο της Δράσης καλούμαστε να γνωριστούμε καλύτερα, να μιλήσουμε όλοι με ανοιχτά χαρτιά, να ξεπεράσουμε καχυποψίες και δυσπιστίες, ώστε να οδηγηθούμε σε μια μίνιμουμ πολιτική πλατφόρμα, αλλά και σε συμφωνία σε ό,τι αφορά τους κανόνες για την επιτυχία του εγχειρήματος, από τον τρόπο λειτουργίας μέχρι τη θέσπιση δημοκρατικών διαδικασιών για την εκλογή νέας ηγεσίας»επισημαίνει ο πρόεδρος της Δράσης Αντύπας Καρίπογλου. Η συζήτηση δεν κλείνει την Κυριακή το βράδυ, με τη λήξη του συνεδρίου της Δράσης. Θα υπάρξει συνέχεια με ανοιχτή συμμετοχή και στόχο τη διαμόρφωση ενός οδικού χάρτη μέχρι το συνέδριο της άνοιξης.
Και γιατί τώρα όλα αυτά; «Ο “εισοδισμός” των μεταρρυθμιστών στα μεγάλα κόμματα δοκιμάστηκε και απέτυχε» λέει η αντιπρόεδρος της Δράσης Αντιγόνη Λυμπεράκη. «Τα μεγάλα κόμματα δεν τόλμησαν τομές για τη χώρα και φτάσαμε τώρα να είμαστε θεατές στην ενίσχυση των άκρων. Είναι ώρα οι ανώνυμες και διάσπαρτες φωνές του μεταρρυθμιστικού, φιλοευρωπαϊκού χώρου να αποκτήσουν συγκρότηση και συνοχή, για να είμαστε παρόντες στα δύσκολα».
Θα έχει επιτυχία το πείραμα με το ανοιχτό συνέδριο της Δράσης; Πόσο αποδεκτό θα γίνει το εγχείρημα από την ευρύτερη κοινή γνώμη; Υπάρχει χώρος να ευδοκιμήσει μια νέα κίνηση στο Κέντρο, την ώρα της βαθιάς κρίσης στη χώρα, της περιδίνησης στην Ευρώπη και της «εποχής των άκρων»; «Τουλάχιστον αξίζει να προσπαθήσουμε» λέει ο Αντύπας Καρίπογλου.
«Η Ευρώπη για μία ακόμη φορά έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, ξεπέρασε τις δυσκολίες και ανέλαβε το κόστος. Κι αυτό είναι σωτήριο για μας. Αλλά εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι, ο "τζάμπας" δεν είναι ποτέ προοδευτική στάση, δεν είναι μαγκιά να απαιτείς δανεικά». the paper >>editorial #Του Φώτη Γεωργελέ
Το «επονείδιστο» χρέος.
Πριν λίγες μέρες, οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων που είδαν τον Φεβρουάριο με το PSI τις οικονομίες τους να εκμηδενίζονται, μπήκαν στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας και τα έκαναν λαμπόγυαλο. Δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία, πανεπιστήμια και ασφαλιστικά ταμεία δηλώνουν ότι τα αποθεματικά τους μειώθηκαν δραματικά γιατί είχαν επενδύσει σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου. Αυτοί διαπίστωσαν με τον πιο οδυνηρό τρόπο τι σημαίνουν οι μαγκιές καφενείου για διαγραφή του χρέους, μονομερείς καταγγελίες και «δεν πληρώνω-δεν πληρώνω». Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολιτικά κόμματα και ΜΜΕ που κατηγορούν τους «ξεφτιλισμένους» Ευρωπαίους γιατί δεν ανταποκρίνονται γρήγορα στο αίτημά μας για παράταση 2 χρόνων, γιατί δεν βρίσκουν δηλαδή γρήγορα τη χρηματοδότηση, γιατί δεν αποφασίζουν αμέσως τη διαγραφή κι άλλου μεγάλου μέρους από το χρέος μας. Είναι σίγουρα πολύ προοδευτικό να φορτώνεις τα προβλήματά σου στους Ευρωπαίους συνταξιούχους, στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Η Ευρώπη για μία ακόμη φορά έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, ξεπέρασε τις δυσκολίες και ανέλαβε το κόστος. Κι αυτό είναι σωτήριο για μας. Αλλά εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι, ο «τζάμπας» δεν είναι ποτέ προοδευτική στάση, δεν είναι μαγκιά να απαιτείς δανεικά.
Μακάρι να αντιμετωπίζαμε περήφανα την κρίση, όπως η Αργεντινή.
10 χρόνια μετά την πρώτη χρεοκοπία και μετά από 10 χρόνια σκληρής λιτότητας και καταστροφή της οικονομίας, τέτοια που εμείς ούτε φανταζόμαστε, η Αργεντινή βρίσκεται πάλι στα πρόθυρα νέας χρεοκοπίας και στα λιμάνια κατάσχουν τα πολεμικά της πλοία για χρέη. Όσοι έλεγαν για μονομερείς ενέργειες, εκβιασμούς της Ευρώπης και απειλές εναντίον όλου του υπόλοιπου πλανήτη, δεν μπορούν καν να αντιληφθούν τα μεγέθη και τα προβλήματα της εποχής. Αδαείς και αγράμματοι θαμώνες τηλεοπτικών εκπομπών, μπέρδευαν τους παγκόσμιους συσχετισμούς με τις ατάκες καφενείου στα πάνελ.
10 χρόνια μετά την πρώτη χρεοκοπία και μετά από 10 χρόνια σκληρής λιτότητας και καταστροφή της οικονομίας, τέτοια που εμείς ούτε φανταζόμαστε, η Αργεντινή βρίσκεται πάλι στα πρόθυρα νέας χρεοκοπίας και στα λιμάνια κατάσχουν τα πολεμικά της πλοία για χρέη. Όσοι έλεγαν για μονομερείς ενέργειες, εκβιασμούς της Ευρώπης και απειλές εναντίον όλου του υπόλοιπου πλανήτη, δεν μπορούν καν να αντιληφθούν τα μεγέθη και τα προβλήματα της εποχής. Αδαείς και αγράμματοι θαμώνες τηλεοπτικών εκπομπών, μπέρδευαν τους παγκόσμιους συσχετισμούς με τις ατάκες καφενείου στα πάνελ.
Κάθε τρίμηνο φοβίζουν το λαό ότι χρεοκοπούμε και δεν χρεοκοπήσαμε.
Γιατί δεν το λένε αυτό στους καρκινοπαθείς που δεν βρίσκουν τα φάρμακά τους; Γιατί δεν το λένε στους εκατομμύρια ασφαλισμένους που πρέπει να πληρώνουν τα φάρμακα από την τσέπη τους επειδή δεν εξαργυρώνουν συνταγές των ταμείων τα φαρμακεία; Φυσικά και έχουμε χρεοκοπήσει και περιμένουμε κάθε φορά τη δόση. Μόνο που για να πληρώνονται ακόμα οι μισθοί και οι συντάξεις εκδίδονται σιωπηλά και άλλα έντοκα γραμμάτια και αφαιρείται κι άλλη ρευστότητα από τις τράπεζες, δηλαδή από την οικονομία. Και αυξάνονται τα χρέη προς τους ιδιώτες, με αποτέλεσμα λουκέτα και αύξηση της ανεργίας. Αλλά αυτή η χρεοκοπία δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Ο χώρος των ενδιαφερόντων τους είναι μόνο το δημόσιο.
Γιατί δεν το λένε αυτό στους καρκινοπαθείς που δεν βρίσκουν τα φάρμακά τους; Γιατί δεν το λένε στους εκατομμύρια ασφαλισμένους που πρέπει να πληρώνουν τα φάρμακα από την τσέπη τους επειδή δεν εξαργυρώνουν συνταγές των ταμείων τα φαρμακεία; Φυσικά και έχουμε χρεοκοπήσει και περιμένουμε κάθε φορά τη δόση. Μόνο που για να πληρώνονται ακόμα οι μισθοί και οι συντάξεις εκδίδονται σιωπηλά και άλλα έντοκα γραμμάτια και αφαιρείται κι άλλη ρευστότητα από τις τράπεζες, δηλαδή από την οικονομία. Και αυξάνονται τα χρέη προς τους ιδιώτες, με αποτέλεσμα λουκέτα και αύξηση της ανεργίας. Αλλά αυτή η χρεοκοπία δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Ο χώρος των ενδιαφερόντων τους είναι μόνο το δημόσιο.
Τα λεφτά δεν πάνε στην οικονομία, πάνε στους τοκογλύφους.
Κατά έναν περίεργο τρόπο, όταν το κράτος έχει ανάγκη να πληρώσει τις υποχρεώσεις του εκδίδει έντοκα γραμμάτια και παίρνει λεφτά. Όταν μετά πρέπει να πληρωθούν αυτά τα δανεικά, τότε τα λεφτά «πάνε στους τόκους και στα δάνεια και όχι στην οικονομία». Τα λεφτά βέβαια πάνε στην οικονομία, πάνε στα χρέη του κράτους προς ιδιώτες που είναι αιτία για χιλιάδες λουκέτα στην αγορά. Πάνε στα έντοκα γραμμάτια, πάνε στις τράπεζες για να ανακεφαλαιοποιηθούν, μπας και κυκλοφορήσει ξανά χρήμα στην οικονομία. Πάνε κατευθείαν στο έλλειμμα.
Κατά έναν περίεργο τρόπο, όταν το κράτος έχει ανάγκη να πληρώσει τις υποχρεώσεις του εκδίδει έντοκα γραμμάτια και παίρνει λεφτά. Όταν μετά πρέπει να πληρωθούν αυτά τα δανεικά, τότε τα λεφτά «πάνε στους τόκους και στα δάνεια και όχι στην οικονομία». Τα λεφτά βέβαια πάνε στην οικονομία, πάνε στα χρέη του κράτους προς ιδιώτες που είναι αιτία για χιλιάδες λουκέτα στην αγορά. Πάνε στα έντοκα γραμμάτια, πάνε στις τράπεζες για να ανακεφαλαιοποιηθούν, μπας και κυκλοφορήσει ξανά χρήμα στην οικονομία. Πάνε κατευθείαν στο έλλειμμα.
«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».Η αλήθεια είναι ότι έχει καιρό ν’ ακουστεί στη Βουλή. Καθώς όλο και περισσότερες χώρες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έμπαιναν σε προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, καθώς αισίως έχουμε φτάσει στα 4 τα κόμματα που κάποια στιγμή έχουν πάρει μέρος σε κυβέρνηση, ο μύθος του προδότη Γιώργου Παπανδρέου που οδήγησε τη χώρα στα νύχια του ΔΝΤ μοιάζει πια αστείος. Καθώς ο κομμουνιστής πρόεδρος της Κύπρου Χριστόφιας υπογράφει αυτές τις μέρες το δικό του μνημόνιο με την τρόικα, φαντάζομαι ότι απλώς έχουν ξεχάσει τα ελληνικά αριστερά κόμματα να καταγγείλουν την «κυβέρνηση Τσολάκογλου» του Χριστόφια και τη «δικτατορία και κατοχή» της Κύπρου.
Ο «αφελληνισμός» της οικονομίας.
Είναι ενδιαφέρον να παρατηρείς πόσο εύκολα κυβερνητικά κόμματα, καθεστωτικά Μέσα και «αντισυστημική» αντιπολίτευση συμπίπτουν πάντα στην υπεράσπιση του καθεστώτος της διαφθοράς και της διαπλοκής. Η Ευρώπη λέει το αυτονόητο, ότι αν χρηματοδοτηθούν οι τράπεζες με λεφτά των Ευρωπαίων φορολογούμενων, θα πρέπει να υπάρχει μια επιτροπεία για τη σωστή χρήση της οικονομικής ενίσχυσης. Δηλαδή, για να καταλαβαινόμαστε, να μην πηγαίνουν τα λεφτά των καταθετών σε δάνεια στα πολιτικά κόμματα, ούτε σε πολιτικούς που αποκτούν 50 ακίνητα ο καθένας με μαγικό τρόπο, ούτε σε χρεοκοπημένους επιχειρηματίες, ούτε σε media του εκβιασμού, ούτε στα στελέχη της τράπεζας. Υπερβολικές απαιτήσεις, ε; Η αλήθεια είναι ότι το σύστημα εξουσίας σύσσωμο περιμένει τη δόση, όπως ο ναρκομανής. Κόμματα, δημόσιες επιχειρήσεις, χρεοκοπημένα media, δήμαρχοι και κοινοτάρχες ετοιμάζονται για τη διανομή, όπως πάντα. Το σύστημα εξουσίας είναι μονομπλόκ, κυβερνητικό και «αντισυστημικό», αλλάζει ρόλους, καθεστωτικό πάντα.
Είναι ενδιαφέρον να παρατηρείς πόσο εύκολα κυβερνητικά κόμματα, καθεστωτικά Μέσα και «αντισυστημική» αντιπολίτευση συμπίπτουν πάντα στην υπεράσπιση του καθεστώτος της διαφθοράς και της διαπλοκής. Η Ευρώπη λέει το αυτονόητο, ότι αν χρηματοδοτηθούν οι τράπεζες με λεφτά των Ευρωπαίων φορολογούμενων, θα πρέπει να υπάρχει μια επιτροπεία για τη σωστή χρήση της οικονομικής ενίσχυσης. Δηλαδή, για να καταλαβαινόμαστε, να μην πηγαίνουν τα λεφτά των καταθετών σε δάνεια στα πολιτικά κόμματα, ούτε σε πολιτικούς που αποκτούν 50 ακίνητα ο καθένας με μαγικό τρόπο, ούτε σε χρεοκοπημένους επιχειρηματίες, ούτε σε media του εκβιασμού, ούτε στα στελέχη της τράπεζας. Υπερβολικές απαιτήσεις, ε; Η αλήθεια είναι ότι το σύστημα εξουσίας σύσσωμο περιμένει τη δόση, όπως ο ναρκομανής. Κόμματα, δημόσιες επιχειρήσεις, χρεοκοπημένα media, δήμαρχοι και κοινοτάρχες ετοιμάζονται για τη διανομή, όπως πάντα. Το σύστημα εξουσίας είναι μονομπλόκ, κυβερνητικό και «αντισυστημικό», αλλάζει ρόλους, καθεστωτικό πάντα.
Τώρα έχουμε πλεόνασμα, μπορούμε να διαπραγματευτούμε καλύτερα και να απορρίψουμε το μνημόνιο.
Είναι αλήθεια ότι σιγά-σιγά κοντεύουμε να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό και να μη χρειαζόμαστε καινούργια δανεικά κάθε χρόνο. Αλλά είναι ακριβώς επειδή το επιτύχαμε αυτό, επειδή αντιμετωπίσαμε το έλλειμμα, που η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωράει στη νέα διαγραφή χρεών. Επειδή πείθεται ότι τα δις δεν πάνε πια σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Αν δεν είχαμε επιτύχει τη μείωση των ελλειμμάτων τώρα δεν θα ’μασταν εδώ, αλλά κάπου κοντά στη Λιβύη. Όμως όλοι αυτοί που το λένε αυτό δεν ήταν αντίθετοι στη μείωση των ελλειμμάτων; Δεν ήθελαν να καταργήσουν τα μνημόνια; Λένε δηλαδή ότι τώρα είμαστε σε καλύτερη διαπραγματευτική θέση επειδή κάναμε όσα δεν ήθελαν αυτοί; Κι αφού είναι έτσι, τότε πώς «με ένα νόμο, ένα άρθρο» θα επαναφέρουν μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα του 2009; Τότε δεν θα ’χουμε πάλι το πρόβλημα από την αρχή; Μη βιάζεσαι να χαμογελάσεις με τις λογικές ανακολουθίες των πολιτικών του καφενείου. Όταν μια ολόκληρη κοινωνία ακούει ότι οι μισθοί και οι συντάξεις πολλαπλασιάζονται με ένα νόμο, λες και είναι το θαύμα εν Κανά, δεν δείχνει μόνο το πολιτικό επίπεδο των κομμάτων. Δείχνει πολλά και για την κοινωνία.
Είναι αλήθεια ότι σιγά-σιγά κοντεύουμε να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό και να μη χρειαζόμαστε καινούργια δανεικά κάθε χρόνο. Αλλά είναι ακριβώς επειδή το επιτύχαμε αυτό, επειδή αντιμετωπίσαμε το έλλειμμα, που η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωράει στη νέα διαγραφή χρεών. Επειδή πείθεται ότι τα δις δεν πάνε πια σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Αν δεν είχαμε επιτύχει τη μείωση των ελλειμμάτων τώρα δεν θα ’μασταν εδώ, αλλά κάπου κοντά στη Λιβύη. Όμως όλοι αυτοί που το λένε αυτό δεν ήταν αντίθετοι στη μείωση των ελλειμμάτων; Δεν ήθελαν να καταργήσουν τα μνημόνια; Λένε δηλαδή ότι τώρα είμαστε σε καλύτερη διαπραγματευτική θέση επειδή κάναμε όσα δεν ήθελαν αυτοί; Κι αφού είναι έτσι, τότε πώς «με ένα νόμο, ένα άρθρο» θα επαναφέρουν μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα του 2009; Τότε δεν θα ’χουμε πάλι το πρόβλημα από την αρχή; Μη βιάζεσαι να χαμογελάσεις με τις λογικές ανακολουθίες των πολιτικών του καφενείου. Όταν μια ολόκληρη κοινωνία ακούει ότι οι μισθοί και οι συντάξεις πολλαπλασιάζονται με ένα νόμο, λες και είναι το θαύμα εν Κανά, δεν δείχνει μόνο το πολιτικό επίπεδο των κομμάτων. Δείχνει πολλά και για την κοινωνία.
Το ΔΝΤ πιέζει τη Μέρκελ.
Ξαφνικά το ΔΝΤ, αυτό το ακατανόμαστο, έχει γίνει ο καλύτερός μας σύμμαχος. Τώρα η Λαγκάρντ είναι η καλή που πιέζει τους Γερμανούς και ζητάει μείωση του χρέους μας, ώστε να είναι βιώσιμο. Ωραία. Τότε γιατί κάνουμε εξεταστική για να βρούμε τον ένοχο που μας οδήγησε στο ΔΝΤ; Πρέπει να του δώσουμε και εύσημα, σκέφτεσαι να μας είχε αφήσει μόνους μας με τον Σόιμπλε; Αν δεν ήμασταν σε τόσο άσχημη κατάσταση, ίσως και να γελούσαμε με όλα αυτά. Διαφωνούν με τη δόση γιατί «προσθέτει χρέος πάνω στο χρέος», μετά καταγγέλλουν την κυβέρνηση για τη μη εκταμίευση, ζητάνε λαϊκά δικαστήρια για το ΔΝΤ, μετά «δεν λένε τίποτα παραπάνω απ’ όσα λέει κι ο ίδιος ο Ομπάμα», μετά κάνουν και μια πορεία μέχρι την πρεσβεία των «Αμερικάνων, φονιάδων των λαών», μετά ακυρώνουν τα μνημόνια, έπειτα κατηγορούν την κυβέρνηση που «έκανε την Ελλάδα κλοτσοσκούφι των Γερμανών» που δεν μας δίνουν τη δόση. Ό,τι να ’ναι.
Ξαφνικά το ΔΝΤ, αυτό το ακατανόμαστο, έχει γίνει ο καλύτερός μας σύμμαχος. Τώρα η Λαγκάρντ είναι η καλή που πιέζει τους Γερμανούς και ζητάει μείωση του χρέους μας, ώστε να είναι βιώσιμο. Ωραία. Τότε γιατί κάνουμε εξεταστική για να βρούμε τον ένοχο που μας οδήγησε στο ΔΝΤ; Πρέπει να του δώσουμε και εύσημα, σκέφτεσαι να μας είχε αφήσει μόνους μας με τον Σόιμπλε; Αν δεν ήμασταν σε τόσο άσχημη κατάσταση, ίσως και να γελούσαμε με όλα αυτά. Διαφωνούν με τη δόση γιατί «προσθέτει χρέος πάνω στο χρέος», μετά καταγγέλλουν την κυβέρνηση για τη μη εκταμίευση, ζητάνε λαϊκά δικαστήρια για το ΔΝΤ, μετά «δεν λένε τίποτα παραπάνω απ’ όσα λέει κι ο ίδιος ο Ομπάμα», μετά κάνουν και μια πορεία μέχρι την πρεσβεία των «Αμερικάνων, φονιάδων των λαών», μετά ακυρώνουν τα μνημόνια, έπειτα κατηγορούν την κυβέρνηση που «έκανε την Ελλάδα κλοτσοσκούφι των Γερμανών» που δεν μας δίνουν τη δόση. Ό,τι να ’ναι.
Και ένας «μνημονιακός» μύθος. «Η Ελλάδα εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της».
Η Ελλάδα αυτό που έκανε είναι οριζόντιες μειώσεις μισθών και ένα αβάσταχτο τσουνάμι φόρων επί δικαίων και αδίκων. Κυρίως αδίκων. Ώστε να μειώσει το έλλειμμά της, να μη χρειάζεται κάθε χρόνο δανεικά, να μη γίνεται κάθε χρόνο «φόρτωμα» στους άλλους. Ένα χρόνο όμως τώρα, ο πολιτικός χρόνος έχει σταματήσει. Περιμένουν τα λεφτά. Το κούρεμα του PSI, το κούρεμα της Δευτέρας, τη νέα δόση. Στα 3 χρόνια, το κράτος έχει παραμείνει ίδιο, το σύστημα εξουσίας που παράγει συνεχώς ελλείμματα είναι ίδιο. Ή, για να το πούμε με τα λόγια του ακατανόμαστου ΔΝΤ, «η οικονομία προσαρμόζεται μέσω ύφεσης, των επιπτώσεών της στους μισθούς και τις τιμές, και όχι με διαρθρωτικές αλλαγές που προωθούν την παραγωγικότητα». Ο ελληνικός παρασιτισμός είναι ακόμα το κυρίαρχο σύστημα οικονομίας. Τα δύσκολα δεν έχουν αρχίσει ακόμα. Γιατί την προηγούμενη Δευτέρα φάνηκε ακόμα μια φορά ότι το πρόβλημα δεν είναι έξω, αλλά μέσα στη χώρα. Εκεί που οι δυνάμεις της Ακινησίας κρατούν την κοινωνία αιχμάλωτη.
Η Ελλάδα αυτό που έκανε είναι οριζόντιες μειώσεις μισθών και ένα αβάσταχτο τσουνάμι φόρων επί δικαίων και αδίκων. Κυρίως αδίκων. Ώστε να μειώσει το έλλειμμά της, να μη χρειάζεται κάθε χρόνο δανεικά, να μη γίνεται κάθε χρόνο «φόρτωμα» στους άλλους. Ένα χρόνο όμως τώρα, ο πολιτικός χρόνος έχει σταματήσει. Περιμένουν τα λεφτά. Το κούρεμα του PSI, το κούρεμα της Δευτέρας, τη νέα δόση. Στα 3 χρόνια, το κράτος έχει παραμείνει ίδιο, το σύστημα εξουσίας που παράγει συνεχώς ελλείμματα είναι ίδιο. Ή, για να το πούμε με τα λόγια του ακατανόμαστου ΔΝΤ, «η οικονομία προσαρμόζεται μέσω ύφεσης, των επιπτώσεών της στους μισθούς και τις τιμές, και όχι με διαρθρωτικές αλλαγές που προωθούν την παραγωγικότητα». Ο ελληνικός παρασιτισμός είναι ακόμα το κυρίαρχο σύστημα οικονομίας. Τα δύσκολα δεν έχουν αρχίσει ακόμα. Γιατί την προηγούμενη Δευτέρα φάνηκε ακόμα μια φορά ότι το πρόβλημα δεν είναι έξω, αλλά μέσα στη χώρα. Εκεί που οι δυνάμεις της Ακινησίας κρατούν την κοινωνία αιχμάλωτη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)