Υγεία - Παθολογία - Το ανοσοποιητικό σύστημα και ο κίνδυνος νόσων

Υγεία - Παθολογία - Το ανοσοποιητικό σύστημα και ο κίνδυνος νόσων

ΤΟ ΒΗΜΑ - Σεϊχά Μοζά: στα όρια της «ισλαμικής ορθότητας» - κόσμος

ΤΟ ΒΗΜΑ - Σεϊχά Μοζά: στα όρια της «ισλαμικής ορθότητας» - κόσμος

ΤΟ ΒΗΜΑ - Από τις παράνομες εφημερίδες στις επαναστάσεις του Διαδικτύου - γνώμες

ΤΟ ΒΗΜΑ - Από τις παράνομες εφημερίδες στις επαναστάσεις του Διαδικτύου - γνώμες

ΤΟ ΒΗΜΑ - Πολιτικές αναταράξεις προμηνύουν οι πιέσεις προς τον κ. Σαμαρά - πολιτική

ΤΟ ΒΗΜΑ - Πολιτικές αναταράξεις προμηνύουν οι πιέσεις προς τον κ. Σαμαρά - πολιτική

ΤΟ ΒΗΜΑ - Φ. Κρανιδιώτης: «Χάρτινη απειλή» η μη καταβολή της 6ης δόσης - πολιτική

ΤΟ ΒΗΜΑ - Φ. Κρανιδιώτης: «Χάρτινη απειλή» η μη καταβολή της 6ης δόσης - πολιτική

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Πρωτοσέλιδα

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Πρωτοσέλιδα

Sarkozy accusé d'avoir reçu des mallettes de Bongo et été aidé entre les deux tours - AgoraVox le média citoyen

Sarkozy accusé d'avoir reçu des mallettes de Bongo et été aidé entre les deux tours - AgoraVox le média citoyen

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Ο ήρωας Σαμαράς

η αριστερή στρουθοκάμηλος: Ο ήρωας Σαμαράς: Ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί μέσω Twitter: "Η διεφθαρμένη Νέα Δημοκρατία, που διόγκωσε το έλλειμμα στο 15% του ΑΕΠ και ξεδι...

Ρωμη-Μαδριτη:Η διαδρομή του τρόμου

Τετάρτη, 23 Νοέμβριος 2011 02:23

Φράσεις όπως «Φοβού τους Ελληνες και δώρα φέροντας», «η Ρώμη καίγεται», «ισπανική αρένα» και «η Πόλη του Φωτός χάνει τη λάμψη της» αποτυπώνουν την τρέχουσα δυσάρεστη κατάσταση που επικρατεί στην Ευρωζώνη. Οι διαστάσεις που λαμβάνει το τελευταίο διάστημα η δημοσιονομική κρίση μοιάζουν ανεξέλεγκτες, ενώ πλέον απειλείται και ο πυρήνας της Ε.Ε. Αναλυτές και οικονομολόγοι προειδοποιούν πως ο χρόνος αρχίζει να μετρά αντίστροφα και εάν οι ευρωπαίοι συνεχίσουν να ολιγωρούν, είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσει μία χρηματοοικονομική κρίση τύπου Lehman Brothers. 

Σφίγγει ο κλοιός γύρω από την Ισπανία

O κλοιός αρχίζει να σφίγγει και γύρω από την Ισπανία. Στη δημοπρασία εντόκων γραμματίων που προχώρησε την Τρίτη το ισπανικό δημόσιο, το κόστος δανεισμού διπλασιάστηκε από τις προηγούμενες αντίστοιχες δημοπρασίες. Συγκεκριμένα, η Μαδρίτη άντλησε 2,01 δισ. ευρώ από τη σημερινή δημοπρασία εντόκων γραμματίων 3μηνης διάρκειας, όπου η μέση απόδοση διαμορφώθηκε στο 5,11% από 2,292%. Επίσης, άντλησε 0,97 δισ. ευρώ από έντοκα 6μηνης διάρκειας, όπου η μέση απόδοση διαμορφώθηκε στο 5,227% από 3,302%.

Παράλληλα συνεχίζεται η διεύρυνση των spreads των ιταλικών ομολόγων, γεγονός αποτελεί ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό σημάδι για την Ισπανία, που αποδεικνύει ότι η αγορά δυσπιστεί απέναντί της, παρά το γεγονός ότι έχει προχωρήσει σε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις, με απώτερο σκοπό να «τιθασεύσει» το δημοσιονομικό της χρέος. Ωστόσο, φαίνεται ότι οι προσπάθειες δεν βρίσκουν ανταπόκριση.

Μέτρα ζητά η Fitch

Μάλιστα η Fitch έκρουσε καμπανάκι στην ισπανική κυβέρνηση πως θα πρέπει να νομοθετήσει επιπλέον μέτρα ώστε να επιτύχει τους στόχους που έχουν τεθεί για το έλλειμμα στο πλαίσιο του υφιστάμενου προγράμματος σταθερότητας της χώρας, Όπως αναφέρει ο διεθνής οίκος, αν η νέα κυβέρνηση θέλει να βελτιώσει τις προσδοκίες της αγοράς σε ό,τι αφορά την ικανότητά της να αναπτυχθεί και να μειώσει το χρέος εντός των ορίων της ευρωζώνης, θα πρέπει να εκπλήξει θετικά τους επενδυτές με ένα φιλόδοξο και ριζοσπαστικό πρόγραμμα δημοσιονομικών και δομικών μεταρρυθμίσεων. Η Ισπανία είναι προσηλωμένη στη δημοσιονομική πειθαρχία και έχει ένα ισχυρό ιστορικό λήψης επιπλέον μέτρων για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων που θέτει, σχολιάζει η Fitch. Σύμφωνα με τις βασικές εκτιμήσεις του οίκου, το δημόσιο χρέος της θα αγγίξει το 72% του ΑΕΠ, επίπεδο που είναι διατηρήσιμο παρά τα υψηλότερα επιτόκια. Ωστόσο, το ρίσκο αυτής της πρόβλεψης είναι υψηλό και αυξάνεται λόγω της έντασης της κρίσης στην ευρωζώνη μετά τις συνόδους της Ε.Ε. και του G20.

H Ιταλία δεν διέφυγε τον κίνδυνο

Οσον αφορά τη γειτονική μας Ιταλία, παραμένει στο στόχαστρο των αγορών, παρά την παραίτηση Μπερλουσκόνι και την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Μάριο Μόντι. Τώρα, η νέα ιταλική κυβέρνηση καλείται να πείσει τις αγορές πως η οικονομία θα επισπεύσει τις μεταρρυθμίσεις ώστε να επιστρέψει σε αναπτυξιακή τροχιά και να περιοριστεί το χρέος. Ο τεχνοκράτης Μάριο Μόντι αναλαμβάνει βαρύ φορτίο, να εφαρμόσει το πακέτο οικονομικής σταθερότητας, που περικλείει τα αυστηρότατα μέτρα λιτότητας τα οποία απαιτούν οι Βρυξέλλες. Αν και το έργο μοιάζει τιτάνιο, ο Μόντι έχει τη φήμη ανθρώπου που δεν διστάζει να συγκρουστεί, προκειμένου να επιβάλει την πολιτική του. Εχει άλλωστε στο ενεργητικό του δύο μεγάλες νίκες επί κολοσσών -της General Electric και της Microsoft-, ενώ ήταν επίτροπος με αρμοδιότητες για τον Ανταγωνισμό. Τώρα ο Μόντι θα πρέπει να τα βάλει με τη Λερναία Υδρα του τεράστιου χρέους της χώρας του, κάτι που αναπόφευκτα θα τον φέρει σε τροχιά σύγκρουσης με διάφορα κοινωνικά στρώματα. Εχει, πάντως, ήδη φανερώσει τις προθέσεις του, ότι δηλαδή δεν θα διστάσει να συγκρουστεί με όποιον χρειάζεται προκειμένου να πετύχει τους στόχους του: «Η ανάπτυξη» δήλωσε «απαιτεί δομικές μεταρρυθμίσεις, την ακύρωση προνομίων και τη συμμετοχή όλων των κοινωνικών στρωμάτων».

Επόμενο θύμα η Γαλλία;

Θέση πρωταγωνιστή στην κλιμάκωση της ευρωπαϊκής κρίσης έχει λάβει η Γαλλία. Μπορεί η γαλλική οικονομία να είναι πιο εύρωστη από τις οικονομίες των χωρών της περιφέρειας, όμως, με την Ιταλία να βουλιάζει όλο και βαθύτερα στην κρίση, οι αναλυτές και οι οικονομολόγοι έχουν ήδη αρχίσει να δείχνουν προς την πλευρά της Γαλλίας ως το επόμενο θύμα της μετάδοσης. Τα spreads των 10ετών γαλλικών ομολόγων εκτινάχθηκαν έως τις 190 μονάδες, το υψηλότερο επίπεδο 20 ετών, σημειώνοντας άνοδο μεγαλύτερη των 60 μονάδων βάσης από την περασμένη εβδομάδα.

Πηγές ανησυχίας τράπεζες και οικονομία

Η βασική ανησυχία είναι η έκθεση του γαλλικού τραπεζικού συστήματος στα ιταλικά, στα ελληνικά και τα ισπανικά ομόλογα, που αγγίζει τα 600 δισ. ευρώ, και είναι η μεγαλύτερη που έχει χώρα της Ευρωζώνης, ενώ πάνω από τα μισά είναι τοποθετημένα αποκλειστικά στην Ιταλία. Τις χείριστες εκτιμήσεις επιφυλάσσει έκθεση ενός think tank για τη δεύτερη ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, η οποία κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες. Οι συγγραφείς της έκθεσης υπογράμμισαν την πραγματική ανησυχία ότι η Γαλλία αμαυρώθηκε από το χαμηλό ποσοστό προόδου σχετικά με την προσαρμογή της στην οικονομική κρίση. Σύμφωνα με τα κριτήρια προσαρμογής, η Γαλλία τοποθετείται στην 15η θέση στην Ευρωζώνη, ακολουθώντας τη Γερμανία, η οποία χαρακτηρίζεται ως «σχεδόν τέλειος εκτελεστής των μεταρρυθμίσεων». Ανάμεσα στις 6 χώρες της Ευρωζώνης με αξιολόγηση ΑΑΑ, η Γαλλία επιτυγχάνει με μεγάλη διαφορά τη χαμηλότερη κατάταξη στον γενικό έλεγχο κατάστασης, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Λισαβόνας στην έκθεση του Euro Plus Monitor 2011. «Τα αποτελέσματα είναι πολύ μέτρια για μια χώρα που θέλει να διασφαλίσει τον ηγετικό της ρόλο» υποστηρίζει η μελέτη. Στη σελίδα 72 του Συνολικού Δείκτη Υγείας της οικονομίας, η Γαλλία βρίσκεται στην 13η θέση ανάμεσα στις 17 χώρες της Ευρωζώνης, μπροστά από την Ιταλία (14η), αλλά πίσω από την Ισπανία (12η).

Le cinquième suicide européen

LE 20 NOVEMBRE 2011 23H39 | PAR 

JACQUES ATTALI

L’Allemagne et la France se sont trouvées à quatre reprises en un siècle, chacune à son tour, en situation de pouvoir, par des décisions absurdes, ou honteuses, transformer l’Europe en un champ de ruine. Et elles l’ont fait. En 1914, toutes les deux ont participé à l’engrenage qui a conduit à la première guerre mondiale. En 1919, c’est la France, qui a pris la mauvaise décision en exigeant de l’Allemagne qu’elle paie le prix de la guerre. En 1933, c’est l’Allemagne qui a pris le mauvais chemin en choisissant Hitler comme chancelier . En 1936, c’est la France qui commit l’erreur de laisser le Führer réoccuper la Ruhr, ouvrant la voie à la deuxième tragédie siècle. A chaque fois, une autre décision était possible, qui aurait fait du vingtième siècle un temps d’abondance.
Aujourd’hui, c’est de nouveau au tour de ’Allemagne de tenir dans sa main l’arme du suicide collectif du continent le plus avancé du monde : Si elle refuse d’accepter le chemin étroit qui passe par le rachat par la BCE des obligations arrivées à maturité, suivi de l’émission d’une dette souveraine européenne, remboursée par deux points de tva européenne et d’une réforme des traités permettant de mieux contrôler les laxismes des uns et les égoïsmes des autres, la catastrophe aura lieu.
Pour que Berlin ne soit pas, une fois de plus, responsable d’un suicide européen, l’Allemagne doit sortir de trois illusions :
1. Elle n’est pas le bon élève de l’Union, qui refuse de payer pour les erreurs des autres. Sa dette publique est de 82% du PIB, pratiquement égale à la dette française ; dix de ses banques, toutes publiques, qui fournissent 20% des crédits au secteur non financier allemand, sont en tres mauvaises situation. Sa consommation d’énergie dépendra de plus en plus du gaz russe, qui représente 37% de ses importations. Sa démographie est catastrophique au point que , en 2060, il y aura moins d’Allemands que de Français et que 44% de la population allemande aura plus de 65 ans contre seulement 35% en France, ce qui rendra particulièrement difficile le remboursement de la dette publique allemande. Enfin l’avenir de l’industrie allemande n’est pas si prometteur qu’elle le croit : selon une récente étude anglaise, sur les 100 entreprises les plus innovantes du monde, 11 sont françaises et seulement 4 sont allemandes.
2. Elle est le premier bénéficiaire de l’Union européenne , qui a financé en partie sa réunification, et lui a permis de gagner près de 15 points de parts de marché à l’intérieur de la zone euro et de devenir le premier pays exportateur de produits agroalimentaires en recrutant du personnel venu de l’Est de l’Europe au tarif de ces pays, ce que la France ne veut et ne peut faire.
3. Elle a tout à perdre à sortir de la zone euro, qui ruinerait son système bancaire et lui couterait, selon une étude suisse, de 20 à 25% de son PIB la première année et la moitié chacune des années suivantes.
4. Elle croit à tort qu’un soutien provisoire de la BCE à la liquidité des banques et des Etats européens entrainerait une inflation massive, qui ruinera ses vieux, majoritaires , alors qu’il ne peut y avoir d’inflation massive quand le chômage est aussi élevé et quand la financiarisation de l’économie freine la transmission de la monnaie vers l’économie réelle.
Lueur d’espoir : à lire les toutes dernières déclarations de la Chancelière, et le programme de son parti approuvé le 15 novembre, (souhaitant une évolution vers un fédéralisme européen, et laissant entendre qu’elle pourrait accepter de faire de la Banque centrale Européenne le garant de dernier recours) il semble que l’Allemagne se prépare à reconnaitre ces évidences. Il appartient maintenant à la France de la prendre au mot. Tout est encore possible.

j@attali.com

Ο Σαμαράς, ο Καβάφης και ο Δρ. Χάουζ

Νικηφόρος Μαλεβίτης

malevitis@reporter.gr

Ημ/νία: 01:36 - 23 Νοε 2011

Στην πολιτική, κάθε επιλογή καθορίζει το εύρος των επόμενων επιλογών. Με άλλα λόγια, όταν πάρεις ένα δρόμο, δεν μπορείς παρά να στρίψεις στην επόμενη διασταύρωση, όχι στην προηγούμενη. Και πάντως, αν έπαιρνες άλλο δρόμο, θα συναντούσες διαφορετικούς παράδρομους.

Το σκληρό αυτό μάθημα της πολιτικής επιστήμης μαθαίνει τώρα ο Αντώνης Σαμαράς. Κανονικά, θα έπρεπε να το είχε μάθει πριν από 20 χρόνια, στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το Μακεδονικό. Αλλά, όπως συνηθίζει να λέει και ο αγαπημένος μου τηλεοπτικός ήρωας, Δρ. Χάουζ (της σειράς «Ιατρικές Υποθέσεις»), «οι άνθρωποι δεν αλλάζουν». Όπως τότε η Ελλάδα παγιδεύτηκε σε μία απολύτως μαξιμαλιστική θέση και δεν μπορούσε να βγει από το μονοπάτι που πήρε, έτσι και σήμερα, ο κ. Σαμαράς ακολούθησε το δρόμο του «Δεν υπογράφω» και δεν έχει κανένα περιθώριο ελιγμών.

Στην ουσία, πρόκειται για υπόθεση αστεία. Ο κ. Σαμαράς έχει τονίσει επανειλλημένως, σε συνεντεύξεις και ομιλίες του, ότι υπάρχει συνέχεια του κράτους και ότι η επόμενη κυβέρνηση θα δεσμεύεται από τις υπογραφές της προηγούμενης. Αυτό είναι κανονικά αυτονόητο. Επίσης, με τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, οι πολιτικοί αρχηγοί δεσμεύτηκαν να υλοποιήσουν τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου «και τις οικονομικές πολιτικές που τις συνοδεύουν». Οπότε, που το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι ότι ο κ. Σαμαράς έχασε για άλλη μία φορά την ψυχραιμία του και είπε ότι αν αυτά που έχει δηλώσει εδώ, στο εσωτερικό της Ελλάδας, τα πει και επισήμως στους ξένους, τότε θα είναι «δηλωσίας». Έχει επίσης επικαλεστεί την ανδρική του τιμή και την υπόληψή του, υποστηρίζοντας ότι «ο λόγος του είναι συμβόλαιο». Όταν λοιπόν υιοθετείς τόσο ακραίες θέσεις, δεν είναι μόνο ότι οι επιλογές σου μειώνονται. Δεν έχεις καν επιλογές ελιγμών. Είναι σαν να έχεις μπει σε αυτοκινητόδρομο χωρίς εξόδους. Αυτό εννοούν οι αγγλοσάξονες κοινωνικοί επιστήμονες όταν κάνουν λόγο για «path dependency». Εδώ που φτάσαμε λοιπόν, η μόνη εναλλακτική από το να συνεχίσει την πορεία του στον αυτοκινητόδρομο ο κ. Σαμαράς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, είναι να κάνει όπισθεν. Δηλαδή μία απίστευτη κωλοτούμπα, την οποία οι υπόλοιποι θα πρέπει να προσποιηθούμε ότι δεν την είδαμε. Θα το κάνει; Ή θα επιμείνει στην πορεία που έχει χαράξει, όπως συνέβη και με το Σκοπιανό; Κύριος Οίδε...

Και οι Ευρωπαίοι; Αφού έχει πει τόσες φορές ο κ. Σαμαράς ότι θα κάνει αυτά που πρέπει να κάνει, γιατί επιμένουν; Γιατί του ζητάνε ρητή δέσμευση ενώπιόν τους; Διότι είμαστε παντελώς αναξιόπιστοι. Δεν είναι μόνο το δημοψήφισμα του κ. Παπανδρέου που ξεχείλισε το ποτήρι. Θυμηθείτε ότι η νέα λίστα των βαρέων και ανθυγιεινών θα έπρεπε να εφαρμόζεται από το καλοκαίρι και τώρα ακόμη στη συζήτηση είμαστε. Ο κ. Βορίδης ήδη τα μασάει και για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και για την εφεδρεία. Για μία ακόμη, πολλοστή, φορά κωλλυσιεργούμε σε όλα (πλην των φόρων). Προσπαθούμε να αποποιηθούμε των ευθυνών και των καθηκόντων μας. Και οι Ευρωπαίοι το βλέπουν και θέλουν να μας πιέσουν, αφήνοντάς μας ίσως χωρίς μισθούς και συντάξεις για λίγες μέρες. Ίσως να έχουν διαβάσει από τον Καβάφη τι συνέβαινε «Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.Χ» και πιστεύουν ότι συνεχίζει να γίνεται και στην Ελλάδα του 2011:

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Τολμάει να το κάνει Κούγκι ο Α. Σαμαράς, ή απλά...αυτοεγκλωβίστηκε;

Άγγελος Στάγκος

astagkos@reporter.gr

Ημ/νία: 01:40 - 23 Νοε 2011

Αν ο Αντώνης Σαμαράς είχε και έχει κάποιο σχέδιο στο μυαλό του αρνούμενος και κλιμακώνοντας την άρνησή του να υπογράψει έγγραφη δέσμευση ότι αποδέχεται και θα εφαρμόσει την οικονομική πολιτική που απορρέει από τη συμφωνία της 26ης – 27ης Οκτωβρίου, να το συζητήσουμε. Αν δηλαδή έχει κατά νου να ρίξει την κυβέρνηση Παπαδήμου, ας πούμε για να γίνουν γρήγορα οι εκλογές. Αν πάλι είχε και έχει κατά νου ότι θα εφαρμόσει δική του οικονομική πολιτική, αδιαφορώντας για τις επιθυμίες και τις απόψεις των δανειστών εταίρων και του ΔΝΤ, είναι τουλάχιστον αφελής. Αν όμως όλα αυτά τα κάνει (και ταυτόχρονα αυτοεγκλωβίζεται) για να εμφανιστεί ως αντιμνημονιακός και λαϊκιστής εν όψει εκλογών, νομίζοντας μέχρι προχθές κυριολεκτικά ότι θα του περνούσε, τότε είναι πολύ λίγος και επικίνδυνος για τη σημερινή συγκυρία. Ενδεχομένως πιο λίγος και σίγουρα πιο επικίνδυνος ακόμη και από τον Γ. Παπανδρέου.

Αρκετοί στα μήντια, που γενικά συμπεριφέρονται με «το σεις και με το σας» στον Σαμαρά, θεωρούν ότι η δυσπιστία των ξένων στο πρόσωπό του και η απαίτησή τους οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην αναξιοπιστία που δημιούργησε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, πρώτα με τις συνεχείς αποτυχίες της στην επίτευξη των στόχων και δεύτερον, με το μεγαλειώδες κατόρθωμα του τέως πρωθυπουργού να αναγγείλει δημοψήφισμα. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Η αναξιοπιστία της Ελλάδας πήρε διαστάσεις από την περιβόητη απογραφή του φοβερού Αλογοσκούφη που ήθελε σώνει και καλά να λασπώσει την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη. Άλλαξε τον τρόπο υπολογισμού των αμυντικών εξοπλισμών για να εμφανίσει μεγαλύτερο το έλλειμμα που κληρονόμησε και μετά αναγκάστηκε από τη Γιούροστατ να επανέλθει στο προηγούμενο καθεστώς για να επωφεληθεί και πάλι.

Ειδικά για την περίπτωση του Σαμαρά, ήταν θέμα χρόνου να ζητηθεί η υπογραφή του το νέο πακέτο στήριξης που θα έχει ορίζοντα μέχρι και το 2015, δηλαδή θα ξεπερνούσε την θητεία της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, αν αυτή ολοκληρωνόταν. Από την περασμένη Άνοιξη το ξέραμε αυτό, αν όχι και πιο νωρίς. Τα λεφτά του νέου πακέτου θα ήταν πολλά, είχαν προηγηθεί οι περιπτώσεις της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας δίχως να ανοίξει μύτη και επιπλέον, ο Σαμαράς είχε αρνηθεί να συναινέσει στο πρώτο μνημόνιο, κάτι που ήταν αδιανόητο για τους ευρωπαίους και ιδιαίτερα τους ομοϊδεάτες του. Από τη στιγμή δε που οι εκλογές έγιναν άμεσα ορατές δεν υπήρχε περίπτωση να μη ζητήσουν την γραπτή δέσμευση όλων όσων βρίσκονται στην εξουσία σήμερα ή ενδεχομένως να την αναλάβουν αύριο.

Ο Σαμαράς από την πλευρά του, αντί να φροντίσει να αποκτήσει μεγαλύτερη ευελιξία, έκανε το αντίθετο. Γινόταν όλο και πιο ανελαστικός, δημιουργούσε ερωτηματικά για το αύριο και αυτοεγκλωβιζόταν. Μιλούσε συνεχώς για αναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου, για λάθος πολιτική, σύρθηκε κυριολεκτικά με το ζόρι στην νέα κυβέρνηση, ταυτόχρονα ισχυριζόταν ότι δεν συγκυβερνά, μίλησε μέσα στη Βουλή ότι διατηρεί τις απόψεις του για την οικονομική πολιτική και το κορυφαίο, άρχισε να μιλάει για εθνική υπερηφάνεια στο θέμα των δεσμεύσεων και τελικά έφτασε να διαλαλεί ότι δεν βάζει υπογραφή. Το δε γράμμα που έστειλε στον Μαρτένς βρίσκεται σε αρμονία με όλα τα παραπάνω...

Τώρα βρίσκεται με το πιστόλι στον κρόταφο, αλλά μαζί του κει εμείς. Οι ευρωπαίοι με μία φωνή έχουν ξεκαθαρίσει ότι δίχως την υπογραφή και του Σαμαρά ή έκτη δόση δεν θα ξεμπλοκάρει. Επομένως πρέπει να κάνει κωλοτούμπα μέσα σε ελάχιστο διάστημα γιατί και ο χρόνος δεν μας παίρνει. Εκτός και αν έχει αποφασίσει να πάρει την ευθύνη της μη πληρωμής των μισθών και των συντάξεων εν όψει γιορτών και να μας πάει στη δραχμή παρά τους όρκους που παίρνει υπέρ του ευρώ. Μπορεί και να θέλει να ανατρέψει την κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά πάλι δεν έχει χρόνο για τέτοια τερτίπια. Ή υπογράφει λοιπόν και δεσμεύεται, αποδεικνύοντας πόσο λίγο πολιτικό μυαλό έχει αφού φρόντισε προηγουμένως να αυτοεγκλωβιστεί, ή το κάνει Κούγκι. Έχει όμως τα κότσια για το δεύτερο;

Άγγελος Στάγκος
astagkos@reporter.gr