Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011


Κορόιδευαν την Ελλάδα τέσσερις μέρες

«Ψιλικατζίδικο η Ελλάς».
Έτσι αντιμετώπιζαν τη χώρα για τέσσερις μέρες, από το πρωί της περασμένη Κυριακής έως τα ξημερώματα της Πέμπτης, ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του στο Μέγαρο Μαξίμου, που εννοείται ότι αναζητούσαν την καλύτερη λύση για τη θέση του μεταβατικού πρωθυπουργού.

Κορόιδευαν την Ελλάδα τέσσερις μέρες
Τώρα που λύθηκαν τα στόματα και το «4ήμερο της ντροπή» τέλειωσε με την επιλογή Παπαδήμου , αποκαλύπτεται όλη η μικροψυχία και η μιζέρια όλων όσοι κράταγαν τις τύχες αυτής της χώρας στα χέρια τους από το πρωί της περασμένης Κυριακής.
Ο ίδιος ο Γ.Παπανδρέου παρακάλεσε το περασμένο Σάββατο τον κ. Λ.Παπαδήμο που ήταν στη Βοστόνη της Αμερικής να έρθει κατεπειγόντως στην Ελλάδα για να συζητήσουν την ανάληψη της πρωθυπουργίας για τη σωτηρία της χώρας.
Αυτό ήταν το αντίδωρο Παπανδρέου σε Μέρκελ - Σαρκοζί για να τους καθησυχάσει μετά την τρέλα της αναγγελία του δημοψηφίσματος. Αλλά ο Παπανδρέου άλλα είχε στο μυαλό του και πάντως όχι τον Παπαδήμο, γιατί τον φοβόταν σαν εν δυνάμει στο μέλλον πολιτικό αρχηγό του μεσαίου χώρου.
Ήρθε ο Παπαδήμος την περασμένη Κυριακή από Βοστόνη μέσω Φραγκφούρτης, το απόγευμα της ίδιας ημέρας του τηλεφώνησε η γραμματέας του Γ.Παπανδρέου, κ.Ρεγγίνα Βάρτζελη και του λέει να είναι έτοιμος γιατί ανά πάσα στιγμή θα κληθεί από τον πρωθυπουργό να συζητήσουν για ανάληψη της ηγεσίας της μεταβατικής κυβέρνησης. Από κει και πέρα άκρα του τάφου σιωπή.
Τις επόμενες ημέρες «παγώνει» η ιστορία με τον Παπαδήμο και σε ερωτήσεις του Σαμαρά, των δημοσιογράφων και στελεχών του ΠΑΣΟΚ, οι διάφοροι στενοί συνεργάτες Παπανδρέου στο Μέγαρο Μαξίμου ( Ελενόπουλος, Αθανασάκης, κ.λ.π) διαδίδουν ότι ο Παπαδήμος βάζει όρους που δεν δέχεται ο Σαμαράς κι άρα δεν μπορεί να προχωρήσει αυτή η λύση.
Κι αρχίζει το γαϊτανάκι με τα διάφορα απίθανα ονόματα από πλευράς ΠΑΣΟΚ: Κακλαμάνης, Κουκιάδης, Σκουρής, Πετσάλνικος, με τη φανερή πια στόχευση Παπανδρέου να υπάρχει ένας μεταβατικός πρωθυπουργός απόλυτα του χεριού του και πάντως ακίνδυνος για το πολιτικό του μέλλον.
Τώρα αποκαλύπτεται ότι το «όχι» για τα ονόματα αυτά δεν προήλθε ούτε από τους ίδιους τους προτεινόμενους, ούτε από τη ΝΔ, αλλά από τα ισχυρά κέντρα του εξωτερικού (Κομισιόν και ΔΝΤ) που παρακολουθούσαν με κομμένη ανάσα τις «τρέλες» στην Ελλάδα με τα απίθανα πρόσωπα που προτεινόντουσαν από τον Παπανδρέου για πρωθυπουργοί. Πρόσωπα αξιοσέβαστα πολιτικά, αλλά με καμία σχέση σε θέματα οικονομίας και χωρίς να έχουν ούτε μία γνωριμία στο εξωτερικό.
Τέσσερις μέρες προσπαθούσε ο Παπανδρέου να «κάψει» το όνομα Παπαδήμος για να βάλει άνθρωπο του χεριού του στην ηγεσία της μεταβατικής κυβέρνησης, την ώρα που η Ελλάδα κατέρρεε και είχε ήδη αρχίσει η διαδικασία εξόδου της από το ευρώ.
Μία φράση χθες του Λ.Παπαδήμου αποκάλυψε την αθλιότητα της πολιτικής ίντριγκας των τελευταίων ημερών από πλευράς ΠΑΣΟΚ:
«Ουδέποτε έβαλα όρους για να αναλάβω την πρωθυπουργία» δήλωσε ο κ. Παπαδήμος και αποκάλυψε την κοροϊδία που δεχόταν επί τέσσερις μέρες ο ελληνικός λαός.
Ενημέρωση για όλες τις ειδήσεις και την επικαιρότητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό με ένα Like στη σελίδα του Newsbomb.gr. Κάντε κλικ εδώ.

ΤΟ ΒΗΜΑ - Σαμαράς: «Εκλογές 19 Φεβρουαρίου - δεν υπογράφω δήλωση» - πολιτική

ΤΟ ΒΗΜΑ - Σαμαράς: «Εκλογές 19 Φεβρουαρίου - δεν υπογράφω δήλωση» - πολιτική

ΤΟ ΒΗΜΑ - Εύα Καϊλή: «Θα πρέπει να υπάρξει ένας απολογισμός και ένας καταλογισμός ευθυνών όσων εισηγήθηκαν το δημοψήφισμα» - ΒΗΜΑ FM - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΤΟ ΒΗΜΑ - Εύα Καϊλή: «Θα πρέπει να υπάρξει ένας απολογισμός και ένας καταλογισμός ευθυνών όσων εισηγήθηκαν το δημοψήφισμα» - ΒΗΜΑ FM - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η δραχμή είναι η μοίρα μας!
Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*
«Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή
Είπε το Τίποτα στο Κάτι
Κι εκείνο το ηλίθιο τόχαψε»
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
Είχα την ελπίδα ότι η δραχμή θα είναι για τα παιδιά μου ό,τι ήταν η οκά για μένα: γραφικό στοιχείο στις οικογενειακές αφηγήσεις ενός μακρινού παρελθόντος. Φοβάμαι ότι αυτό θα συμβεί αντιστρόφως: η Ελλάδα του ευρώ θα είναι το αντικείμενο αφηγήσεων των Ελλήνων στο μέλλον.
Θα οδηγηθούμε στη δραχμή όχι τόσο γιατί το επιλέξαμε, όσο γιατί δεν καταφέραμε να το αποφύγουμε. Θα πρόκειται για ένα απρόθετο αποτέλεσμα εμπρόθετων κομματικών - προσωπικών στρατηγικών του πολιτικού προσωπικού. Η διαχείριση της κρίσης σφραγίζεται καθοριστικά από την παθολογία του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Μακροχρονίως εθισμένοι στη φαύλη κομματοκρατία πολιτικάντηδες διαχειρίζονται την τύχη της χώρας. Ως αποτέλεσμα, κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από διαρκώς δυσμενέστερη θέση.
Το κομματικό παιχνίδι δεν έπαψε να διεξάγεται με όρους μετα-οθωμανικής πολιτικής κουλτούρας: συγκρουσιακά, καιροσκοπικά, εγωκεντρικά, παλαιοκομματικά. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι κομματικοί παίκτες προωθούν ιδιοτελείς στρατηγικές, οι οποίες αργότερα τους εγκλωβίζουν, ωθώντας τους είτε στην εμμονή σε προγενέστερες επιλογές (π.χ. πόλωση) είτε στην απόκρυψη, τη φενάκη και την υποκρισία. Ακολουθώντας ο καθένας το βέλτιστο γι' αυτόν συμφέρον επιφέρει κακά αποτελέσματα για όλους. Το εθνικό συμφέρον πλήττεται, η χώρα καταστρέφεται. Οι συνέπειες είναι τόσο οδυνηρές όσο είναι αναπότρεπτες.
Εδώ και δύο χρόνια, τα επώδυνα μέτρα πασχίζουν να υλοποιήσουν κυρίως άνθρωποι που θήτευσαν στη σχολή του φαύλου ανδρεοπαπανδρεϊκού λαϊκισμού. Φυσικά, δυσκολεύονται λίγο… Ο Σαμαράς, όπως ο Παπανδρέου τον Μάρτιο 2009, επιλέγει την άμετρη σύγκρουση. Βασίζει τη στρατηγική του στην πολωτική («αντιμνημονιακή») αντιπαράθεση και στον μύθο της «επαναδιαπραγμάτευσης» με τους δανειστές. Πόσο αίολη ήταν αυτή η στρατηγική αποδείχθηκε όταν αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει, αποδεχόμενος τελικά τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου.
Για να μπορείς να επαναδιαπραγματευθείς με τους δανειστές σου πρέπει να είσαι σε θέση να το κάνεις. Να έχεις ανακτήσει την αξιοπιστία σου, να μην είσαι μακριά από τους στόχους σου, να οικοδομείς συμμαχίες. Μόνον έτσι συσσωρεύεις πολιτικό κεφάλαιο. Αν ο Σαμαράς εννοούσε πράγματι την «επαναδιαπραγμάτευση», θα απαιτούσε (δεν θα ανεχόταν, όπως τώρα!) συγκυβέρνηση με τον Παπανδρέου εδώ και καιρό. Θα μειωνόταν έτσι η πολιτική ένταση και η συνακόλουθη αβεβαιότητα. Κυρίως, όμως, θα θραυόταν ένας βασικός πυλώνας της πολιτικής κουλτούρας: η πολωτική σύγκρουση. Δεν το έκανε, προτίμησε την πεπατημένη: άμετρη αντιπαράθεση προς ίδιον κομματικό όφελος.
Αποκαλυπτικό της πολιτικής παθολογίας είναι πόσο παλαιοκομματικά αντιμετωπίζονται οι αρχηγοί των δύο κομμάτων εξουσίας, μετά την προφανή αποτυχία των στρατηγικών επιλογών τους. Ουδείς τους αμφισβητεί! Μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος, η «αντιμνημονιακή» στρατηγική Σαμαρά κατέρρευσε, αλλά αυτό δεν ομολογείται, ούτε ο ίδιος πιέζεται να παραιτηθεί, το κομματικό λεξιλόγιο γίνεται όλο και πιο φενακιστικό, η δοξολογία του αρχηγού εντείνεται. Με την πρόταση του δημοψηφίσματος, ο Παπανδρέου επέδειξε κολοσσιαία ακρισία. Η όποια διαφωνία μερικών «μεταρρυθμιστών» υπουργών του περιορίστηκε σε ιδιωτικές, ακατάληπτα στρογγυλεμένες, δηλώσεις. Το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε ομοφώνως να συνταχθεί με την πρόταση για δημοψήφισμα! Ουδείς όρθωσε το ανάστημά του. Οι λίγοι βουλευτές που επέκριναν τον πρωθυπουργό, του έδωσαν παρ' όλα αυτά ψήφο εμπιστοσύνης. Τέτοια συνέπεια! Κανείς δεν θέλει να ρισκάρει τη θεσούλα του!
Σε ένα παλαιοκομματικό παιχνίδι, οι «παίκτες» δεν ενοχλούνται να χάνουν όχι μόνο το ηγετικό ανάστημά τους, αλλά και την αξιοπρέπειά τους, ακόμη και την αίσθηση του γελοίου. Δεν εκπλήσσει: η ηγετική επάρκεια, η σοβαρότητα και η αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο ατομικά επιτεύγματα αλλά και συλλογικά κατορθώματα - απηχούν συλλογικές αξίες. Αν η εικόνα της πολιτικής μας ζωής είναι τόσο σουρεαλιστική, είναι γιατί κυριαρχείται από άμετρα καιροσκοπικές - εγωκεντρικές επιλογές. Ολα λέγονται και ξελέγονται, το μόνο για το οποίο δεσμεύονται άρρητα οι «παίκτες» είναι η προώθηση του ιδίου συμφέροντος. Δεν υπάρχει συνέπεια, ειρμός στις κινήσεις τους, δεν συμπεριφέρονται με βάση κάποιες κοινές παραδοχές, δεν υπάγουν τις αποφάσεις τους σε υπερκείμενες αξίες και πρακτικές. Λειτουργούν ως «ιδιώτες». Ο αυτοεξευτελιστικός εκφυλισμός είναι η λογική απόληξη του πολιτικού αυτισμού.
Αν η Θάτσερ αμφισβητήθηκε επιτυχώς από το κόμμα της το 1990, αυτό συνέβη επειδή αφενός μεν τα κόμματα στη Βρετανία δεν θεωρούνται προέκταση του αρχηγού, αφετέρου δε τα σημαίνοντα στελέχη τους δεν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως υπηρέτες του αρχηγού αλλά ως αυτόφωτα πολιτικά όντα, για τα οποία η αξιοπρέπεια συμπληρώνει τη φιλοδοξία. Σε μια τέτοια έλλογη πολιτική κουλτούρα κατέστη δυνατόν για τον τότε αναπληρωτή πρωθυπουργό Τζέφρι Χάου να διαφωνήσει με την πρωθυπουργό του και να παραιτηθεί, εκφωνώντας μια ιστορική πλέον ομιλία στη Βουλή. Ο αρχηγός ηγείται, αλλά και αμφισβητείται.
Σε μας κυριαρχεί η μετα-οθωμανική δουλικότητα. Μετά την τελευταία ομιλία του Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο, ομάδα υφυπουργών τού παρέδωσε το εξής σημείωμα: «Πρόεδρε, σήμερα, εκτός από τη μεγαλοψυχία σας, πάνω στο τραπέζι θα είναι και η αξιοπρέπεια του Παπανδρέου και η ιστορία της δημοκρατικής παράταξης. Είμαστε όλοι μαζί σου». Πολυχρονεμένε μας πασά, ευχαριστούμε που υπάρχετε! Χάρη σε σας υπάρχουμε κι εμείς!
Η Ελλάδα της δραχμής θα θυμάται με ευγνωμοσύνη τους κυρίους Δόλλη, Μπόλαρη, Πεταλωτή, Ρόβλια και τόσους άλλους υπηρέτες του Μεγάλου Ηγέτη. Να θυμηθούν μόνο να κλείσουν το φως βγαίνοντας. Στην Ελλάδα της δραχμής υπάρχει έλλειψη ηλεκτρικού…
* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ


Από το άρθρο του Χ. Τσούκα στην Καθημερινή: Αποκαλυπτικό της πολιτικής παθολογίας είναι πόσο παλαιοκομματικά αντιμετωπίζονται οι αρχηγοί των δύο κομμάτων εξουσίας, μετά την προφανή αποτυχία των στρατηγικών επιλογών τους. Ουδείς τους αμφισβητεί! Μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος, η «αντιμνημονιακή» στρατηγική Σαμαρά κατέρρευσε, αλλά αυτό δεν ομολογείται, ούτε ο ίδιος πιέζεται να παραιτηθεί, το κομματικό λεξιλόγιο γίνεται όλο και πιο φενακιστικό, η δοξολογία του αρχηγού εντείνεται. Με την πρόταση του δημοψηφίσματος, ο Παπανδρέου επέδειξε κολοσσιαία ακρισία. Η όποια διαφωνία μερικών «μεταρρυθμιστών» υπουργών του περιορίστηκε σε ιδιωτικές, ακατάληπτα στρογγυλεμένες, δηλώσεις. Το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε ομοφώνως να συνταχθεί με την πρόταση για δημοψήφισμα! Ουδείς όρθωσε το ανάστημά του. Οι λίγοι βουλευτές που επέκριναν τον πρωθυπουργό, του έδωσαν παρ' όλα αυτά ψήφο εμπιστοσύνης. Τέτοια συνέπεια! Κανείς δεν θέλει να ρισκάρει τη θεσούλα του!
Voir la traduction

Αγωνία για το έλλειμμα του 2011

Αγωνία για το έλλειμμα του 2011

Les Etats-Unis, un pays ingouvernable ?

LEMONDE | 13.11.11 | 16h21   •  Mis à jour le 13.11.11 | 17h08
REUTERS/JIM YOUNG

WASHINGTON, CORRESPONDANTE - L'Amérique est-elle devenue ingouvernable ? Ses Pères fondateurs "se sont-ils plantés", comme le suggérait, fin septembre, le magazine American Prospect ? L'incapacité des responsables américains àrépondre à la crise, la paralysie institutionnelle à Washington, l'omniprésence de l'argent dans le système politique ont propagé d'angoissantes questions aux Etats-Unis sur le modèle lui-même - un phénomène assez rare dans un pays qui s'enorgueillit d'avoir donné au monde les "checks and balances", le savant système d'équilibre des pouvoirs entre le président, le Congrès et la Cour suprême qui régit la démocratie américaine depuis 1787.

La Constitution a rang de "religion", comme le disent eux-mêmes les Américains. Quand George Washington et ses amis Benjamin FranklinJames Madison et autres Pères fondateurs (Thomas Jefferson était retenu par son ambassade à Paris) se sont enfermés à l'été 1787 à Philadelphie, ils avaient conscience de faireoeuvre historique. Personne n'avait jamais remplacé la monarchie par une république.
Rédigée alors pour un pays de 4 millions d'habitants, la Constitution est aujourd'hui la plus ancienne du monde, et la plus courte - 4 400 mots. Ce qui ne l'empêche pas de faire autorité pour 300 millions de personnes. Composée d'un préambule et de sept articles, auxquels se sont ajoutés au fil des ans 27 amendements, elle définit le rôle du président et du Congrès, leur mode d'élection, et pose les grands principes sur lesquels est fondée la nation américaine : la liberté d'expression et de religion, le droit de porter des armes à feu, la présomption d'innocence...
Depuis deux siècles, les écoles de pensée s'affrontent sur l'interprétation des formules évasives dont le texte est émaillé ("châtiment cruel et inhabituel""fouilles déraisonnables"). Et régulièrement, les tensions s'exacerbent entre le pouvoirfédéral et les Etats, que ce soit sur l'éducation, les moeurs, la peine de mort, ou les aides sociales.
"NOUS SOMMES DEVENUS L'ANGLETERRE, OU ROME"
Mais depuis l'apparition du Tea Party, mouvement radical anti-Etat et contre Barack Obama, le débat sur la Constitution est sorti des prétoires. Rarement le système a été autant questionné qu'aujour-d'hui. Rarement les Américains ont autant douté de leurs institutions. La Charte de 1787 est devenue "un document assiégé", comme l'a titré Time Magazine. Le Tea Party aurait réussi à imposer sa lecture, "l'idée que les Fondateurs ont établi un gouvernement central faible", selon Elizabeth Wydra, juriste au Constitutional Accountability Center.
Dans un livre qui vient de paraîtreRepublic, Lost, le professeur de droit de Harvard Lawrence Lessig résume le climat actuel : "De trop nombreux Américains ont aujourd'hui l'impression que nous n'allons pas y arriver, écrit-il. Ce n'est pas que la fin soit proche mais il semble que ce sentiment si américain de notre grandeur inévitable - culturelle, économique ou politique - s'est évanoui. Nous sommes devenus l'Angleterre, ou Rome ou la Grèce."
Ce n'est pas la première fois que la morosité atteint les Américains et il suffit derelire le discours de Jimmy Carter, en 1979, sur le "malaise" de ses compatriotes pour relativiser. Mais selon le professeur Lessig, le mal d'aujourd'hui n'affecte pas les individus mais les structures : "Notre capacité à gouverner, le produit d'une Constitution que nous avons révérée depuis plus de deux siècles, est arrivée à son terme. Le gouvernement a perdu sa capacité à prendre les décisions les plus essentielles. Lentement, nous commençons à en prendre conscience : un navire qui n'est plus dirigé est un navire qui finira par couler."
Rassemblement du Tea Party, fin octobre à Reno dans le Nevada.
Rassemblement du Tea Party, fin octobre à Reno dans le Nevada.AFP/SPENCER PLATT
La classe politique a atteint des records d'impopularité : 89 % des Américains n'ont pas confiance en leur gouvernement. 75 % d'entre eux pensent que l'argent "achète des résultats" au Congrès. Comme le note le professeur Sanford Levinson, auteur d'un livre sur les failles de la Constitution (Our Undemocratic ConstitutionOxford University Press), le système politique souffre d'un "sérieux problème de légitimité".
"LES ETATS-UNIS ONT-ILS BESOIN D'UN PREMIER MINISTRE ?"
Comment en est-on arrivé là, trois ans après l'élection de Barack Obama ? D'abord, par un phénomène purement politique : depuis que les démocrates ont perdu leur super-majorité au Sénat, en février 2010, Washington est paralysé par un affrontement titanesque avec les républicains. Dans le Washington du gridlock("blocage"), 51 voix sur 100 ne suffisent pas pour gouverner. Il en faut 60 pourbriser les manoeuvres d'obstruction des républicains - selon une règle de procédure qui n'est d'ailleurs pas inscrite dans la Constitution. Résultat : la première puissance du monde fonctionne d'une mesure budgétaire à la suivante sans qu'aucune loi de finances ait été votée.
En plein bras-de-fer avec les républicains sur le relèvement du plafond de la dette, en août, Barack Obama a mis ses compatriotes en garde. A l'heure de la mondialisation, les systèmes politiques n'échappent pas à la compétition : "Le monde entier nous observe, a-t-il prévenu. Montrons que les Etats-Unis sont toujours la plus grande nation de la planète." Mais l'accord a minima qui est intervenu entre la Maison Blanche et le Congrès n'a pas renforcé la crédibilité de Washington. Après la dégradation de la note des Etats-Unis, le politologue Fareed Zakaria a noté que seuls les pays à régime parlementaire bénéficiaient encore du triple A des trois agences de notation (la France étant une exception car un cas hybride, selon lui). "Les Etats-Unis ont-ils besoin d'un premier ministre ?", s'est-il interrogé.
Au-delà de la conjoncture politique actuelle, les structures sont en cause. Si le Tea Party estime que la Constitution est la solution, certains en viennent à penserqu'elle fait plutôt partie du problème. "Le système de "checks and balances" avait du sens au XVIIIe siècle, quand les problèmes se développaient beaucoup plus lentement, estime Larry Sabato, professeur à l'université de Virginie. Aujourd'hui, il rend difficile la possibilité de prendre des décisions rapides." Harold Meyerson, du magazine American Prospect, rappelle que le gridlock est inscrit, de fait, dans le système d'équilibre des pouvoirs : les Fondateurs voulaient se prémunir contre tout retour à la monarchie. L'Amérique "paie", selon lui, le fait qu'elle a rédigé sa Constitution la première, un demi-siècle avant que le règne de la majorité et du suffrage universel se soit propagé. "Des institutions inspirées par les phobies antiaristocratiques de l'Amérique et ses intérêts esclavagistes - le collège électoral, le Sénat - ont survécu à des principes qui ont été oubliés. Pourtant ils nous gouvernent toujours", regrette-t-il.
Sans aller jusqu'à déclarer la Constitution obsolète, Time a fait une liste de ce que l'Amérique de 1787 ignorait : les avions, l'ADN, les virus, les ordinateurs, Lady Gaga... George Washington ne pouvait pas imaginer qu'un homme traverserait un jour l'océan dans un engin volant, rappelle l'hebdomadaire. Et pourtant on l'interroge, parmi les auteurs de la Constitution, sur la légalité des frappes de drones en Libye...
Le président américain, le 3 novembre, lors d'une conférence de presse.
Le président américain, le 3 novembre, lors d'une conférence de presse.REUTERS/KEVIN LAMARQUE
"Il est clair qu'il y a un échec. Mais une partie de notre problème vient de notre difficulté à identifier où il réside", déclare Peter Alexander Meyers, spécialiste de Jean-Jacques Rousseau et auteur d'un livre sur la démocratie à l'âge du terrorisme(Civic War and the Corruption of the Citizen). A gauche, il est devenu presque banal de relever que le capitalisme autoritaire à la chinoise n'a pas que des inconvénients quand il s'agit de répondre aux défis multinationaux tels que le changement climatique. Au point que certains progressistes plaident pour un renforcement des pouvoirs du président, comme Bruce Ackerman, constitutionnaliste à la faculté de droit de Yale, ou Peter Orszag, le premier directeur du budget de Barack Obama. Dans l'hebdomadaire de gauche The Nation, Orszag a rédigé mi-septembre une chronique qui en a fait sursauter plus d'un : "Aussi radical que cela puisse paraître, nous devons répondre à la paralysie de nos institutions politiques en les rendant un peu moins démocratiques", avance-t-il. Ou quand les démocrates plaident pour moins de démocratie...
ARCHITECTURE INSTITUTIONNELLE
D'autres trouvent au contraire que c'est la démocratie qui manque et qu'il faut un mécanisme pour limiter les tentations présidentielles. Le chercheur Chris Phillips, qui vient de sortir un livre (Constitution Café), pense que le problème est moins dans le texte lui-même que dans les pouvoirs supplémentaires que se sont arrogés les branches exécutive et législative : le président, en engageant les forces armées sans approbation du Congrès, comme en Libye, ou en signant des décrets qui précisent l'interprétation qu'il fait des lois ; ou la Cour suprême, par un pouvoir de"révision judiciaire" qui ne figure pas dans la Constitution.
Pour son livre, Chris Phillips a organisé des "discussions citoyennes" autour de l'idée de réforme. Les participants ont émis des propositions iconoclastes : rédigerune "déclaration des responsabilités", qui accompagnerait la Déclaration des droits (Bill of Rights) ; mettre fin au pouvoir de n'importe quel juge fédéral de statuer sur la constitutionnalité des lois - ce qui aboutit in fine à ce que ce soit la Cour suprême, plutôt que le Congrès, qui ait à décider de sujets hautement contentieux comme l'avortement ; ou encore limiter la pratique du secret d'Etat en incluant un membre de la presse dans toutes les délibérations confidentielles. L'heureux journaliste n'aurait pas le droit de divulguer ses scoops sur-le-champ, "mais au moins on n'aurait pas besoin d'attendre trente ans pour savoir la vérité sur l'attaque du Tonkin" (qui a donné le prétexte à la guerre du Vietnam), dit Chris Phillips.
L'architecture du système institutionnel lui-même est en question, mais plus rarement, parce que c'est l'aspect le plus émotionnel. Les Etats-Unis sont "une république et pas une démocratie", selon la formule que répète à l'envi le Tea Party : le principe "un homme une voix" ne s'applique pas uniformément (les Fondateurs voulaient contrebalancer le poids du peuple). Comme le dit Laurence Tribe, ex-mentor de Barack Obama à Harvard, cette originalité est partie intégrante de l'""exceptionnalisme" américain", ce sentiment qu'ont les Américains d'avoir un destin particulier.
L'énoncé de ces dispositions est connu. Chaque Etat gros ou petit possède deux sénateurs. La Californie, avec 35 millions d'habitants, a donc autant de sénateurs que le Wyoming, 560 000 habitants. En vertu de cette représentation, un quart du Sénat est contrôlé par des Etats qui ne représentent que 5 % de la population. Le président n'est pas élu au suffrage universel direct mais par des grands électeurs choisis dans chaque Etat. Depuis la fin de la guerre, ce système a installé à la Maison Blanche cinq hommes qui n'avaient pas remporté 50 % des voix (Harry Truman, John KennedyRichard NixonBill Clinton et George W. Bush), critique le professeur Levinson, le doyen des constitutionnalistes américains. Le héraut de l'écologie Al Gore a été déclaré perdant en 2000 alors qu'il avait 500 000 voix d'avance sur George W. Bush. Si le système avait été différent, les Etats-Unis n'en seraient peut-être pas à se désoler de l'avance prise par la Chine dans la fabrication de panneaux solaires...
Larry Sabato est l'un des politologues réputés du pays. Avec sa "boule de cristal" de l'université de Virginie, il donne régulièrement les prévisions les plus fiables sur les résultats électoraux. Quand il a publié un livre (A More Perfect Constitution) sur la réforme de la Constitution, en 2008, les médias ne s'en sont pas souciés. "La presse américaine est surtout orientée vers l'événementiel, excuse-t-il. Pas sur le débat d'idées."
Dans son livre, il fait 23 propositions pour moderniser le système politique.Augmenter le nombre d'élus, par exemple : Au lieu de 100, le Sénat comprendrait 136 membres, ce qui permettrait de diluer le poids des petits Etats. La chambre comprendrait 1 000 membres - contre 435 actuellement -, ce qui rapprocherait les élus de leurs administrés et limiterait les coûts des campagnes électorales. Les juges fédéraux ne pourraient plus être nommés à vie. Le mandat du président serait de six ans, non renouvelable, sauf à obtenir par référendum une extension de deux ans. Cela permettrait de limiter l'effet de campagne permanente : deux ans après l'élection de 2008, Barack Obama était déjà en campagne. Il n'aura finalement pleinement gouverné que deux ans.
Larry Sabato a eu la surprise de recevoir une lettre de soutien d'un descendant de James Madison, l'architecte de la Constitution. Lequel lui a rappelé que son ancêtre avait lui-même acquiescé à l'idée de Thomas Jefferson de rafraîchir le texte tous les vingt ans. Mais les Fondateurs, s'ils n'étaient pas fermés aux aménagements, ont fait en sorte qu'il soit difficile de défaire leur oeuvre. Pour réviser le texte (il n'y a eu que 17 modifications, outre les 10 amendements de la Déclaration des droits, pour quelque 11 000 propositions), il faut une majorité de deux tiers dans les deux chambres du Congrès et une ratification dans trois quarts des Etats dans les sept ans. "Pour changer, il faudrait une crise massive, dit le professeur Sabato, une situation extrême comme une catastrophe naturelle terrible, une épidémie, une chute de météorite." Et, aux yeux de la plupart des experts, l'époque est trop agitée pour ouvrir la boîte de Pandore de la Constitution.

Pourquoi l'euro est le problème, et pas la solution

Pourquoi l'euro est le problème, et pas la solution

Impôts et prélèvements : les idées erronées de Nicolas Sarkozy - AgoraVox le média citoyen

Impôts et prélèvements : les idées erronées de Nicolas Sarkozy - AgoraVox le média citoyen

Vers un déblocage de l'aide aux démunis dans l'Union européenne

Vers un déblocage de l'aide aux démunis dans l'Union européenne

Έδιναν δάνεια παρά την απαγόρευση των ελεγκτών

Έδιναν δάνεια παρά την απαγόρευση των ελεγκτών

Δείπνο Καραμανλή με πέντε βουλευτές της Ν.Δ

Δείπνο Καραμανλή με πέντε βουλευτές της Ν.Δ
Δείπνο με πέντε (εν ενεργεία) βουλευτές της Ν.Δ. είχε πριν από δύο μέρες ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, που δείχνει έντονα προβληματισμένος από τις εξελίξεις στο κόμμα που ίδρυσε ο θείος του.
Για πρώτη φορά από την ημέρα που παρέδωσε τα ηνία του κόμματος στον Αντώνη Σαμαρά, ο Καραμανλής, δείχνει να ανησυχεί για το μέλλον της Ν.Δ. «Πρέπει να παρέμβεις» τον προτρέπουν στενοί συνεργάτες του. Παρά τις πιέσεις που του ασκούνται, ο ίδιος θα προτιμούσε να υπάρξει ένα κίνημα υπέρ της επαναδραστηριοποίησής του.
Αύριο ο πρώην πρωθυπουργός έχει προγραμματίσει αλλεπάλληλες συναντήσεις με βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ. Στόχος της κινητικότητας που αναπτύσσει είναι να μην αφήσει τιο «μαγαζί» να διαλυθεί. Στο πλαίσιο αυτό αναμένεται να δώσει το παρόν και στην συνεδρίαση της Κ.Ο., προκειμένου να κάνει «μασάζ» στους δικούς του, βουλευτές.

Βάιντμαν: Παράνομη περαιτέρω εμπλοκή της ΕΚΤ στην κρίση χρέους — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Βάιντμαν: Παράνομη περαιτέρω εμπλοκή της ΕΚΤ στην κρίση χρέους — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Σαμαράς: “Να γιατί στηρίζω την κυβέρνηση Παπαδήμου” - Πολιτική

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Σαμαράς: “Να γιατί στηρίζω την κυβέρνηση Παπαδήμου” - Πολιτική

Π. Μπεγλίτης: Έσπασα υποσυστήματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο ΥΠΕΘΑ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Π. Μπεγλίτης: Έσπασα υποσυστήματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο ΥΠΕΘΑ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Μακαρόνια Σαλάτα με σκόρδο | Συνταγούλης

Μακαρόνια Σαλάτα με σκόρδο | Συνταγούλης

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους...


Δεν πρόλαβε ο άνθρωπος να ορκιστεί και άρχισαν οι γκρίνιες, με πρωτοβουλία βέβαια εφημερίδων, τηλεοράσεων και ραδιοφώνων, δηλαδή των μήντια που δεν επιτρέπουν τίποτα να ανθίσει στον έρμο τόπο μας. 
Αφορμή της γκρίνιας η σύνθεση της κυβέρνησης, που έφτασε τα 49 άτομα και σύντομα θα γίνουν 50, όταν προστεθεί άλλος ένας υπουργός επικρατείας, ο οποίος θα κάνει και τον κυβερνητικός εκπρόσωπο. Οπότε εμμέσως τα ρίχνουν στον Παπαδήμο που δεν πάτησε πόδι για να σχηματισθεί μικρότερη κυβέρνηση, που δεν συγκρούστηκε από την πρώτη στιγμή με τα κόμματα και που δεν έβαλε περισσότερους δικούς του, αλλά δέχτηκε να συνεργαστεί με το πολιτικό προσωπικό που αρκετοί δεν θέλουν να βλέπουν στα μάτια τους.

Για να πούμε λοιπόν τα αυτονόητα και ταυτόχρονα να θωρακιστούμε απέναντι στις μπαρούφες που άρχισαν ήδη να λέγονται και να γράφονται, είτε για να υπονομεύσουν, είτε με καλή πίστη, πρέπει να επισημανθούν τα εξής: Ο Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι Ελευθέριος Βενιζέλος. Δεν είναι πολιτικός και δεν είναι επαναστάτης, άνθρωπος των υφιστάμενων θεσμών στην Ελλάδα και παγκοσμίως είναι. Δεν τον κάλεσε να αναλάβει κανένας Στρατιωτικός Σύνδεσμος, όπως στην περίπτωση του Ε. Βενιζέλου, αλλά τα ίδια τα κόμματα που έθεσαν και το πλαίσιο της αποστολής του, για όποιον θυμάται. Επομένως μέσα σε αυτό το πλαίσιο και λίγο-πολύ στον χρόνο που του δόθηκε είναι υποχρεωμένος να κινείται, για να έχει την στήριξη των κομμάτων.

Αυτά είναι τα δεδομένα, είτε θέλουμε να τα δεχθούμε, είτε όχι. Ο Λ. Παπαδήμος ήλθε για να κάνει μία συγκεκριμένη δουλειά. Πρώτον, να αποκαταστήσει την επικοινωνία με τους ευρωπαίους δανειστές και το ΔΝΤ, καθώς δεν μπορούσαν πλέον να επικοινωνήσουν ούτε με τον Γ. Παπανδρέου, ούτε με τον Α. Σαμαρά. Δεύτερον, να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της χώρας, καθώς οι ευρωπαίοι δανειστές δεν εμπιστεύονται ούτε τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, ούτε τον Σαμαρά και τη Ν.Δ. και γι αυτό απαιτούν γραπτές δεσμεύσεις ότι θα σεβαστούν τις συμφωνίες και θα υλοποιήσουν τα μνημόνια και τις πολιτικές που απορρέουν από αυτές. Τρίτον, να εξασφαλίσει την εκταμίευση της έκτης δόσης μέσα στις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις και να μην τιναχθεί η χώρα στον αέρα. Τέταρτον, να ξαναβάλει την Ελλάδα στις ράγες της Ευρωζώνης, για να προχωρήσει η υλοποίηση της συμφωνίας της 26-27ης Οκτωβρίου, να πάρουμε τα χρήματα, να εξασφαλιστεί η ρευστότητα των τραπεζών και να ολοκληρωθεί η συμφωνία του «κουρέματος» χωρίς επιπλοκές. Πέμπτον, να βάλει, αν είναι δυνατόν, κάποιες βάσεις για να αντιμετωπισθούν η ύφεση και η ανεργία και ταυτόχρονα να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας.

Αυτά ήλθε να κάνει ο Παπαδήμος μέσα στον ελάχιστο χρόνο που του έχει δοθεί από τα κόμματα και δεν είχε κανένα λόγο να πλακωθεί από την πρώτη στιγμή μαζί τους για το πόσα και ποια πρόσωπα ήθελε να βάλει το καθένα στην κυβέρνησή του. Άλλωστε θα ήταν πολύ δύσκολο να ανανεωθούν τα πρόσωπα σε όλα τα υπουργεία, αφού οι καινούργιοι θα χρειάζονταν μεγάλο διάστημα για να καταλάβουν που βρίσκονται και να ενημερωθούν και χρόνος δεν υπάρχει. Θέλετε και κάτι ακόμη; Οι πολλοί υφυπουργοί χρησιμεύουν για να παίζουν ρόλο γενικών διευθυντών σε ένα κράτος που η διοικητική μηχανή του είναι τόσο ξεχαρβαλωμένη που δεν υπάρχει.

Οσοι έχουν αρχίσει ήδη τις επικρίσεις, να θυμούνται ακόμη ότι απέναντι στον Παπαδήμο τοποθετήθηκε η Αριστερά, που εμφανίζεται ενισχυμένη στις σφυγμομετρήσεις και ο ίδιος θα είναι αναγκασμένος να περπατά σε ναρκοπέδιο έχοντας να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τους Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη και τις ανομολόγητες, ή ομολογημένες επιδιώξεις τους. Ήδη, ο Σαμαράς φρόντισε πάλι να κάνει αντιφατικές δηλώσεις που δεν προοιωνίζονται ομαλές εξελίξεις. Είπε ότι δεν συγκυβερνά, ενώ έχει βάλει στην κυβέρνηση έξη πρωτοκλασάτα στελέχη του (τους δυο αντιπροέδρους της Ν.Δ., δύο προσωπικούς συνεργάτες του, τον πρόεδρο της Νομαρχιακής Επιτροπής της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη και έναν αξιοπρεπή πρώην βουλευτή), πρόσθεσε ότι διατηρεί τις απόψεις του σχετικά με τη συνταγή που πρέπει να εφαρμοστεί, ενώ η κυβέρνηση έγινε για να εφαρμόσει αυτά που θέλουν οι δανειστές, ίσως με κάποιες παραλλαγές και ότι δεν διαπραγματεύεται την εθνική αξιοπρέπεια, ενώ οι δανειστές και οι Βρυξέλλες επιμένουν κάθε μέρα ότι θέλουν γραπτές δεσμεύσεις. Άρα, ή θα αναγκαστεί να κάνει άλλη μία θεαματική κωλοτούμπα, ή θα τινάξει την κυβέρνηση στον αέρα.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν και καλοί οιωνοί. Εκτός από τον ίδιο τον Παπαδήμο, ένας ικανός αριθμός υπουργών και υφυπουργών θα κάνουν ό,τι μπορούν για να πετύχει η κυβέρνηση. Κάποιοι, όπως ο Αβραμόπουλος και ο Δήμας έδωσαν εσωκομματική μάχη για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, άλλοι, όπως η Διαμαντοπούλου, ο Λοβέρδος, ο Βορίδης, θα θελήσουν να διακριθούν για να ανοίξουν τα πολιτικά φτερά τους και να προωθήσουν τις φιλοδοξίες τους, άλλοι όπως ο εξαιρετικός Γιαννίτσης, έχουν συνείδηση προσφοράς στη δύσκολη συγκυρία και άλλοι, όπως ο Πάγκαλος δηλώνουν ότι δεν θα επιτρέψουν σε κανένα να την υπονομεύσει. Ας ελπίσουμε ότι και οι υπόλοιποι, όπως ο Βενιζέλος, αντιλαμβάνονται ότι είναι προς όφελος τους η επιτυχία της κυβέρνησης. Δηλαδή το να πετύχει αυτά που ανέλαβε να κάνει.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους...

Bundesbank:"Τα ιταλικά επιτόκια δεν συνιστούν ιδιαίτερο πρόβλημα"


Την αντίθεσή του σε περαιτέρω εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην κρίση κρατικού χρέους, με την ανάληψη του ρόλου του "δανειστή ύστατης καταφυγής" εξέφρασε ο πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ Γιένς Βάϊντμαν, υποστηρίζοντας, με συνέντευξή του στους Financial Times, ότι τα ιταλικά επιτόκια "δεν συνιστούν ιδιαίτερο πρόβλημα".

Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος της Γερμανίας εκτίμησε, τη Δευτέρα, ότι το παρόν επίπεδο των ιταλικών επιτοκίων "δεν συνιστά ένα ιδιαίτερο πρόβλημα", μολονότι τούτα αναρριχήθηκαν την προηγουμένη εβδομάδα στο 7%, καθιστώντας μακροπρόθεσμα μη βιώσιμη την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων της χώρας.

"Δεν συνιστά ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα" υποστήριξε, επαναλαμβάνοντας την αντίθεσή του σε ενδεχόμενη παρέμβαση της ΕΚΤ υπέρ της Ιταλίας.

"Στην Ιταλία έχουμε να κάνουμε με μια οξεία κρίση εμπιστοσύνης και μόνον η ιταλική κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την κρίση", σημείωσε ο κ.Βάϊντμαν.

Ενδεχόμενη μεγαλύτερη εμπλοκή της ΕΚΤ στην κρίση χρέους και ανάληψη του ρόλου του δανειστή ύστατης καταφυγής θα ήταν παράνομη, βάσει της κείμενης κοινοτικής νομοθεσίας, είπε ο κ.Βάϊντμαν. "Δεν μπορώ να δω πώς μπορούμε να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη, με ένα σύστημα που παραβιάζει το νόμο", σημείωσε χαρακτηριστικά.