Πέμπτη 10 Μαΐου 2012
Ο Ανδρέας του ‘77
Αν αναδεικνύει κάποιον, στη σημερινή φάση, το μπάχαλο στην πολιτική και νομίζω αναδεικνύει, αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ειδικοί και μη αναγνωρίζουν ότι συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτικού που μάχεται να πιάσει στασίδι αρχηγικό στην πολιτική σκηνή και όχι στην απέναντι γωνία της διαμαρτυρίας.
Με λίγα λόγια, θα έλεγα ότι γεννήθηκε ο Ανδρέας του ΄77! Κουβαλώντας όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτικού που δηλώνει και με την Ευρώπη, και με ευρώ, αλλά φυσικά και με τη διατήρηση του κρατισμού που πήρε θηριώδεις διαστάσεις με την κομματική-συνδικαλιστική αντίληψη της αριστεροδεξιάς στα τιμημένα χρόνια της Πασοκονεοδημοκρατίας. Από τη δική του σκοπιά ο κ. Τσίπρας κινείται σωστά. Αγκαλιάζει όλο τον κόσμο που ζητά στοργή και προστασία. Λέει ναι σ’ όλα. Ποια μεταρρύθμιση και αλλαγές, διερωτάται τμήμα της κοινωνίας, όταν για χρόνια το πολιτικό σύστημα γαλούχησε πλειονότητες πολιτών με την ιδέα του Κράτους που τα κάνει όλα και συμφέρει. Που και τη διαπλοκή εξυπηρετεί και τη διαφθορά τακτοποιεί και το χρέος δεν πληρώνει και στο τέλος μοιράζει ο, τι περισσεύει. Η σκέψη και μόνο πως η χρεωκοπία μας μπορεί να καταπιεί αυτό το μοντέλο κάνει πολλούς να αγωνιούν και άλλους να αναρωτιούνται αν μπορεί να έρθει ποτέ ανάπτυξη στην Ελλάδα με την προσκόλληση στο κομματικό κράτος.
Πρώτη φορά, η πολιτική ζωή κτύπησε την πόρτα του Τσίπρα το 2007. Το κάψιμο της Αθήνας την επόμενη χρονιά μπορεί να τον φρέναρε. Αλλά να που η κατηφόρα λόγω του μνημονίου του δίνει πάλι τη φόρα. Θα την κρατήσει και πως; Απλώς σαν κόμμα διαμαρτυρίας ή μήπως θα επιλέξει μια άλλη στάση της ευθύνης; Θα το δούμε. Εξαρτάται από το αποτέλεσμα των εκλογών.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπαίνει δυναμικά μπροστά και μαζεύει οργή, αγανάκτηση, διαμαρτυρία. Μαζεύει ΠΑΣΟΚους, για το ΠΑΣΟΚ που γκρέμισε τη γλυκιά ζωή και τα όνειρα που χάριζε το Κράτος σαν πατέρας και μάνα και αδελφός. Μαζεύει επαγγελματίες για τους φόρους του Γιώργου και του Βαγγέλη. Μαζεύει δεξιούς για το «Ναι» του Σαμαρά στη δεύτερη δανειακή. Μαζεύει γενικώς. Στη λογική να τους «δείξουμε εμείς»! Και Κολωνάκι και προάστια. Και αστούς και επαναστάτες.
Φαντάσου μια αξιωματική αντιπολίτευση με τον Αλέξη αρχηγό, σα να είμαστε σ’ ένα καινούργιο ΄80 και γράφουμε τη μετά μεταπολίτευση.
Μπορείς να αποκλείσεις εάν μια μέρα, μας πει ο Αλέξης πως βγαίνουμε από το μνημόνιο εφαρμόζοντας, εννοείται, τις διατάξεις του; Διότι όταν παίρνεις μαζί σου πολλούς θα πρέπει μ’ έναν τρόπο να διαχειριστείς τα άκρα. Για αυτά όμως είναι ακόμη νωρίς…
Φτάνοντας στο τέλος της πρώτης διαδρομής μερικές παρατηρήσεις:
Σαν καλοί χαρτοπαίκτες δείχνουμε εξαιρετικοί στη μπλόφα. Κι ας μην έχουν πιάσει πολλοί από μας τράπουλα στη ζωή τους. Σαν τραπουλόχαρτα τους παίζουμε τους πολιτικούς και τους σιγοψήνουμε. Μπλοφάρουν αυτοί κατά την άποψη μας; Μπλοφάρουμε κι εμείς.
Φυσικά, συζήτηση σοβαρή για σοβαρά πράγματα δεν γίνεται. Ακούς παράλληλους μονολόγους. Ακούς, πχ για ανάπτυξη και όλοι εννοούν κάτι διαφορετικό. Αλλά και αυτοί που λένε σχετικά τα ίδια, όπως η Ντόρα, ο Μάνος και ο Τζήμερος είναι τρία κομμάτια. Κινδυνεύουν να μην πιάσουν το όριο όταν και οι τρείς σ’ ένα κόμμα θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλούς να τους ψηφίσουν χωρίς τον ενδοιασμό μήπως χαθεί η ψήφος τους.
Άλλοι αισιοδοξούν ότι στο τέλος κάτι θα γίνει, άλλοι φοβούνται ότι η Ελλάδα πάει κανονικά για τα βράχια, άλλοι δεν πιστεύουν πως μπορεί να συμβεί το κοινοβουλευτικό ατύχημα και άλλοι πως όλα τα δυσάρεστα λέγονται για φοβηθούν και να εκβιαστούν οι ψηφοφόροι. Όλα αυτά δημιουργούν μια κατάσταση μπλόφας. Δύσκολο να ξεχωρίσεις την καθαρή αλήθεια από το ψέμα και τις πραγματικές προθέσεις.
Σε κάθε περίπτωση εύχομαι καλό βόλι σ’ όλους. Θα τα ξαναπούμε στην επόμενη φάση. Από βδομάδα…
Με λίγα λόγια, θα έλεγα ότι γεννήθηκε ο Ανδρέας του ΄77! Κουβαλώντας όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτικού που δηλώνει και με την Ευρώπη, και με ευρώ, αλλά φυσικά και με τη διατήρηση του κρατισμού που πήρε θηριώδεις διαστάσεις με την κομματική-συνδικαλιστική αντίληψη της αριστεροδεξιάς στα τιμημένα χρόνια της Πασοκονεοδημοκρατίας. Από τη δική του σκοπιά ο κ. Τσίπρας κινείται σωστά. Αγκαλιάζει όλο τον κόσμο που ζητά στοργή και προστασία. Λέει ναι σ’ όλα. Ποια μεταρρύθμιση και αλλαγές, διερωτάται τμήμα της κοινωνίας, όταν για χρόνια το πολιτικό σύστημα γαλούχησε πλειονότητες πολιτών με την ιδέα του Κράτους που τα κάνει όλα και συμφέρει. Που και τη διαπλοκή εξυπηρετεί και τη διαφθορά τακτοποιεί και το χρέος δεν πληρώνει και στο τέλος μοιράζει ο, τι περισσεύει. Η σκέψη και μόνο πως η χρεωκοπία μας μπορεί να καταπιεί αυτό το μοντέλο κάνει πολλούς να αγωνιούν και άλλους να αναρωτιούνται αν μπορεί να έρθει ποτέ ανάπτυξη στην Ελλάδα με την προσκόλληση στο κομματικό κράτος.
Πρώτη φορά, η πολιτική ζωή κτύπησε την πόρτα του Τσίπρα το 2007. Το κάψιμο της Αθήνας την επόμενη χρονιά μπορεί να τον φρέναρε. Αλλά να που η κατηφόρα λόγω του μνημονίου του δίνει πάλι τη φόρα. Θα την κρατήσει και πως; Απλώς σαν κόμμα διαμαρτυρίας ή μήπως θα επιλέξει μια άλλη στάση της ευθύνης; Θα το δούμε. Εξαρτάται από το αποτέλεσμα των εκλογών.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπαίνει δυναμικά μπροστά και μαζεύει οργή, αγανάκτηση, διαμαρτυρία. Μαζεύει ΠΑΣΟΚους, για το ΠΑΣΟΚ που γκρέμισε τη γλυκιά ζωή και τα όνειρα που χάριζε το Κράτος σαν πατέρας και μάνα και αδελφός. Μαζεύει επαγγελματίες για τους φόρους του Γιώργου και του Βαγγέλη. Μαζεύει δεξιούς για το «Ναι» του Σαμαρά στη δεύτερη δανειακή. Μαζεύει γενικώς. Στη λογική να τους «δείξουμε εμείς»! Και Κολωνάκι και προάστια. Και αστούς και επαναστάτες.
Φαντάσου μια αξιωματική αντιπολίτευση με τον Αλέξη αρχηγό, σα να είμαστε σ’ ένα καινούργιο ΄80 και γράφουμε τη μετά μεταπολίτευση.
Μπορείς να αποκλείσεις εάν μια μέρα, μας πει ο Αλέξης πως βγαίνουμε από το μνημόνιο εφαρμόζοντας, εννοείται, τις διατάξεις του; Διότι όταν παίρνεις μαζί σου πολλούς θα πρέπει μ’ έναν τρόπο να διαχειριστείς τα άκρα. Για αυτά όμως είναι ακόμη νωρίς…
Φτάνοντας στο τέλος της πρώτης διαδρομής μερικές παρατηρήσεις:
Σαν καλοί χαρτοπαίκτες δείχνουμε εξαιρετικοί στη μπλόφα. Κι ας μην έχουν πιάσει πολλοί από μας τράπουλα στη ζωή τους. Σαν τραπουλόχαρτα τους παίζουμε τους πολιτικούς και τους σιγοψήνουμε. Μπλοφάρουν αυτοί κατά την άποψη μας; Μπλοφάρουμε κι εμείς.
Φυσικά, συζήτηση σοβαρή για σοβαρά πράγματα δεν γίνεται. Ακούς παράλληλους μονολόγους. Ακούς, πχ για ανάπτυξη και όλοι εννοούν κάτι διαφορετικό. Αλλά και αυτοί που λένε σχετικά τα ίδια, όπως η Ντόρα, ο Μάνος και ο Τζήμερος είναι τρία κομμάτια. Κινδυνεύουν να μην πιάσουν το όριο όταν και οι τρείς σ’ ένα κόμμα θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλούς να τους ψηφίσουν χωρίς τον ενδοιασμό μήπως χαθεί η ψήφος τους.
Άλλοι αισιοδοξούν ότι στο τέλος κάτι θα γίνει, άλλοι φοβούνται ότι η Ελλάδα πάει κανονικά για τα βράχια, άλλοι δεν πιστεύουν πως μπορεί να συμβεί το κοινοβουλευτικό ατύχημα και άλλοι πως όλα τα δυσάρεστα λέγονται για φοβηθούν και να εκβιαστούν οι ψηφοφόροι. Όλα αυτά δημιουργούν μια κατάσταση μπλόφας. Δύσκολο να ξεχωρίσεις την καθαρή αλήθεια από το ψέμα και τις πραγματικές προθέσεις.
Σε κάθε περίπτωση εύχομαι καλό βόλι σ’ όλους. Θα τα ξαναπούμε στην επόμενη φάση. Από βδομάδα…
07/05/2012 Στην επόμενη κάλπη
Το πρώτο λάθος που έκανε ο Αντ. Σαμαράς ήταν να πετάξει το «δώρο» του Καραμανλή. Η αποδοχή της τεράστιας δυσκολίας που εμφάνιζε η κατάσταση της οικονομίας ήταν η μόνη λογική στάση τον Νοέμβριο 2009. Οφειλε να πιέζει αφόρητα τον Παπανδρέου προκειμένου να μειωθούν τα κρατικά ελλείμματα και να περιοριστεί η ταχύτατη απώλεια ανταγωνιστικότητας.
Αν το έκανε αυτό ήδη από τον Νοέμβριο του 2009, τότε η συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση Παπαδήμου, δύο χρόνια αργότερα, δεν θα εμφανιζόταν ως υποχώρηση στις «απαιτήσεις των ξένων». Αλλά ως αναπόφευκτη κίνηση εθνικής συσπείρωσης. Με μόνο κοινό παρονομαστή την πραγματικότητα για τα δημόσια οικονομικά και την αλήθεια για τις δυνατότητες της οικονομίας.
Το τελευταίο λάθος του κ. Σαμαρά ήταν η επιμονή του να ρωτήσει έναν παραζαλισμένο και ταλαιπωρημένο λαό για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η χώρα. Μια μεγάλη πλειοψηφία πολιτών, ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών, αρνήθηκε χθες να συμφωνήσει με τις αποφάσεις που του προτείνονται.
Οι πολίτες δεν καταδίκασαν μόνον τις δυσμενείς γι’ αυτούς πλευρές των μέτρων προσαρμογής. Είναι απογοητευμένοι από την έλλειψη ικανοτήτων των στελεχών των μεγάλων κομμάτων. Ψήφισαν, λοιπόν, εκδικητικά προς ένα μοντέλο διακυβέρνησης που τους ξεγέλασε. Και για την αλήθεια των οικονομικών τους και για το κόστος που θα χρειαζόταν να πληρώσουν για να αποκατασταθεί η ζημιά.
Μια πολύ μεγάλη μερίδα πολιτών πιστεύει ότι οι απειλές πως απειλείται η έξοδός μας από την Ευρωζώνη δεν ήταν αληθινές. Επέλεξε, λοιπόν, έχοντας την ψυχική βεβαιότητα πως ό,τι κι αν αποφασίσει, οι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν να μας υποστηρίζουν.
Αυτό είναι σωστό. Θα ήταν λάθος να «τιμωρηθεί» μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης επειδή οι πολιτικοί της ηγέτες της απέκρυπταν την αλήθεια. Ούτε επειδή, όπως αποκαλύφθηκε τους τελευταίους μήνες, η πολιτική διοίκηση είναι ανίκανη να κάνει όσα χρειάζονται για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την αναδιοργάνωση των θεσμών λειτουργίας του κράτους.
Ομως, η βούληση του σώματος των Ελλήνων πολιτών δεν πρόκειται να αλλάξει σε τίποτε τα στοιχεία του προϋπολογισμού ή το εξωτερικό μας ισοζύγιο ή την έλλειψη διαθέσιμων πιστώσεων. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνον μια στιβαρή και καλοκουρδισμένη κυβέρνηση. Αλλά γι’ αυτήν θα χρειαστεί να περιμένουμε την επόμενη κάλπη.
Tags: εκλογές 2012 κρίση χρέους Ελλάδα Ευρωζώνη Σαμαράς
Αν το έκανε αυτό ήδη από τον Νοέμβριο του 2009, τότε η συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση Παπαδήμου, δύο χρόνια αργότερα, δεν θα εμφανιζόταν ως υποχώρηση στις «απαιτήσεις των ξένων». Αλλά ως αναπόφευκτη κίνηση εθνικής συσπείρωσης. Με μόνο κοινό παρονομαστή την πραγματικότητα για τα δημόσια οικονομικά και την αλήθεια για τις δυνατότητες της οικονομίας.
Το τελευταίο λάθος του κ. Σαμαρά ήταν η επιμονή του να ρωτήσει έναν παραζαλισμένο και ταλαιπωρημένο λαό για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει η χώρα. Μια μεγάλη πλειοψηφία πολιτών, ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών, αρνήθηκε χθες να συμφωνήσει με τις αποφάσεις που του προτείνονται.
Οι πολίτες δεν καταδίκασαν μόνον τις δυσμενείς γι’ αυτούς πλευρές των μέτρων προσαρμογής. Είναι απογοητευμένοι από την έλλειψη ικανοτήτων των στελεχών των μεγάλων κομμάτων. Ψήφισαν, λοιπόν, εκδικητικά προς ένα μοντέλο διακυβέρνησης που τους ξεγέλασε. Και για την αλήθεια των οικονομικών τους και για το κόστος που θα χρειαζόταν να πληρώσουν για να αποκατασταθεί η ζημιά.
Μια πολύ μεγάλη μερίδα πολιτών πιστεύει ότι οι απειλές πως απειλείται η έξοδός μας από την Ευρωζώνη δεν ήταν αληθινές. Επέλεξε, λοιπόν, έχοντας την ψυχική βεβαιότητα πως ό,τι κι αν αποφασίσει, οι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν να μας υποστηρίζουν.
Αυτό είναι σωστό. Θα ήταν λάθος να «τιμωρηθεί» μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης επειδή οι πολιτικοί της ηγέτες της απέκρυπταν την αλήθεια. Ούτε επειδή, όπως αποκαλύφθηκε τους τελευταίους μήνες, η πολιτική διοίκηση είναι ανίκανη να κάνει όσα χρειάζονται για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την αναδιοργάνωση των θεσμών λειτουργίας του κράτους.
Ομως, η βούληση του σώματος των Ελλήνων πολιτών δεν πρόκειται να αλλάξει σε τίποτε τα στοιχεία του προϋπολογισμού ή το εξωτερικό μας ισοζύγιο ή την έλλειψη διαθέσιμων πιστώσεων. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνον μια στιβαρή και καλοκουρδισμένη κυβέρνηση. Αλλά γι’ αυτήν θα χρειαστεί να περιμένουμε την επόμενη κάλπη.
Tags: εκλογές 2012 κρίση χρέους Ελλάδα Ευρωζώνη Σαμαράς
Νίκος Φιλιππίδης 08/05/2012 Λεφτά υπάρχουν: Οι καταθέσεις σας..
Τελικά λεφτά υπάρχουν. Τα έχουν οι τραπεζίτες στα σεντούκια τους και θα τα δώσει στον λαό με την μορφή δανείων ο κ. Στρατούλης… Τον άλυτο γρίφο από το 2009 και την γνωστή προεκλογική ρήση του Γ. Παπανδρέου τον έλυσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σε λίγα λεπτά…
Η κατάσταση δεν σηκώνει καθόλου αστεϊσμούς. Το στέλεχος του δεύτερου τη τάξει κόμματος αφού τόνισε ότι θα διακόψει εφόσον κυβερνήσει την δανειακή σύμβαση (δικαίωμα του(!)), στην οποία περιλαμβάνονται και τα 50 δις. ευρώ προς τις τράπεζες, ώστε να είναι κεφαλαιακά ισχυρές και άρα οι καταθέσεις όλων μας ασφαλείς, χωρίς να εξηγεί το πως εξήγγειλε την κρατικοποίηση των τραπεζών.
Αφού η κρατικοποίηση ολοκληρωθεί, λέει ο κ. Στρατούλης, τότε θα χρησιμοποιηθούν οι καταθέσεις – ύψους σήμερα 165 δις. ευρώ – για να δοθούν δάνεια προς τους μικρομεσαίους. Εκ πρώτοις θα έλεγε κάποιος, εξαιρετική η ιδέα του. Τα λεφτά είναι εκεί και μας περιμένουν…
Το γεγονός βέβαια ότι οι τράπεζες έχουν δανείσει με 240 δις. ευρώ όλους εμάς. Δηλαδή νοικοκυριά και επιχειρήσεις είτε το παραβλέπει είτε το ξεχνάει ο κ. Στρατούλης.
Αυτό που επίσης δεν σκέφτεται είναι το ενδεχόμενο, μόλις γίνει κυβέρνηση, οι τελευταίοι πιστοί του ελληνικού τραπεζικού συστήματος να δημιουργήσουν ουρές έξω από τις «κρατικές» τράπεζες για να σηκώσουν και τα τελευταία ευρώ τους…
Tags: εκλογες 2012 ΣΥΡΙΖΑ
Η κατάσταση δεν σηκώνει καθόλου αστεϊσμούς. Το στέλεχος του δεύτερου τη τάξει κόμματος αφού τόνισε ότι θα διακόψει εφόσον κυβερνήσει την δανειακή σύμβαση (δικαίωμα του(!)), στην οποία περιλαμβάνονται και τα 50 δις. ευρώ προς τις τράπεζες, ώστε να είναι κεφαλαιακά ισχυρές και άρα οι καταθέσεις όλων μας ασφαλείς, χωρίς να εξηγεί το πως εξήγγειλε την κρατικοποίηση των τραπεζών.
Αφού η κρατικοποίηση ολοκληρωθεί, λέει ο κ. Στρατούλης, τότε θα χρησιμοποιηθούν οι καταθέσεις – ύψους σήμερα 165 δις. ευρώ – για να δοθούν δάνεια προς τους μικρομεσαίους. Εκ πρώτοις θα έλεγε κάποιος, εξαιρετική η ιδέα του. Τα λεφτά είναι εκεί και μας περιμένουν…
Το γεγονός βέβαια ότι οι τράπεζες έχουν δανείσει με 240 δις. ευρώ όλους εμάς. Δηλαδή νοικοκυριά και επιχειρήσεις είτε το παραβλέπει είτε το ξεχνάει ο κ. Στρατούλης.
Αυτό που επίσης δεν σκέφτεται είναι το ενδεχόμενο, μόλις γίνει κυβέρνηση, οι τελευταίοι πιστοί του ελληνικού τραπεζικού συστήματος να δημιουργήσουν ουρές έξω από τις «κρατικές» τράπεζες για να σηκώσουν και τα τελευταία ευρώ τους…
Tags: εκλογες 2012 ΣΥΡΙΖΑ
ΑΝΟΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΗΣΥ Πρωτοβουλία της Δράσης για μεταρρυθμιστικό μέτωπο Προσπάθειες για τη συγκρότηση ενός φιλοευρωπαϊκού μεταρρυθμιστικού μετώπου ξεκινά η Δράση με φόντο τη δέσμευση του κόμματος να βοηθήσει τη χώρα να κυβερνηθεί «αποτελεσματικά και προς τη σωστή κατεύθυνση».
Στην κατεύθυνση αυτή, η Κεντρική Επιτροπή της Δράσης εξουσιοδότησε κατά τη σημερινή της συνεδρίαση τον πρόεδρο του κόμματος, Στέφανο Μάνο, να χειριστεί τις συνομιλίες με άλλους φιλευρωπαϊστές πολιτικούς, με φόντο και το ενδεχόμενο προσφυγής σε νέες εκλογές.
Ηδη από την Δράση έχουν γίνει ανοίγματα στο νεοσύστατο κόμμα «Δημιουργία Ξανά» του Θάνου Τζήμερου, οι οποίες δεν καρποφόρησαν, καθώς ο ίδιος αρνείται τη συνεργασία, εμμένοντας στο κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας «πολιτική χωρίς πολιτικούς», αλλά μόνον με τεχνοκράτες.
Αντίθετα, δείχνουν να προχωρούν οι διεργασίες με τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη και φαίνεται να παραμερίζεται το εμπόδιο της ηγεσίας του όποιου νέου σχήματος, καθώς συζητείται να μην ηγηθεί, ούτε ο κ. Μάνος ούτε η κ. Μπακογιάννη, όπως αναφέρουν στελέχη του κόμματος.
Η Δράση, προσθέτουν τα ίδια στελέχη, συζητεί επίσης με μεταρρυθμιστές πολιτικούς, που στεγάζονται τόσο στη ΝΔ όσο και στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι «ασφυκτιούν» από τα στελέχη της λαϊκής δεξιάς και του παλαιοκομματικού ΠΑΣΟΚ, μη έχοντας έδαφος να αναπτύξουν τις απόψεις τους.
Από το επιτελείο της Δράσης, τονίζεται επίσης ότι οι προσπάθειες αυτές αποσκοπούν σε ευρύτερο πολιτικό φάσμα, απ' αυτό στο οποίο απευθύνεται η πρόταση του προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά, για τη δημιουργία ενός κεντροδεξιού μετώπου. «Εμείς δεν βολιδοσκοπούμε μόνον κεντροδεξιές δυνάμεις», υπογραμμίζουν από τη Δράση «και στοχεύουμε κυρίως στο κέντρο».
Νωρίτερα ο Στέφανος Μάνος, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Real είχε πει πως «είναι ευκολότερο και πιο λογικό να υπάρξει συνεργασία της "Δράσης" με τη "Δημοκρατική Συμμαχία", παρά με τη ΝΔ σε ενδεχόμενες νέες εκλογές». Αναρωτήθηκε ακόμη πόσο αξιόπιστη είναι η προσπάθεια του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά να συνενώσει την κεντροδεξιά, όταν ο ίδιος τη διέλυσε, διώχνοντας στελέχη.
Εκτίμησε παράλληλα ότι η λύση θα βρεθεί «μέσα από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ. «Δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει απ' έξω. Είναι δύσκολη και δυσάρεστη δουλειά που πρέπει να γίνει στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ» σημείωσε ο πρόεδρος της Δράσης.
Ηδη από την Δράση έχουν γίνει ανοίγματα στο νεοσύστατο κόμμα «Δημιουργία Ξανά» του Θάνου Τζήμερου, οι οποίες δεν καρποφόρησαν, καθώς ο ίδιος αρνείται τη συνεργασία, εμμένοντας στο κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας «πολιτική χωρίς πολιτικούς», αλλά μόνον με τεχνοκράτες.
Αντίθετα, δείχνουν να προχωρούν οι διεργασίες με τη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη και φαίνεται να παραμερίζεται το εμπόδιο της ηγεσίας του όποιου νέου σχήματος, καθώς συζητείται να μην ηγηθεί, ούτε ο κ. Μάνος ούτε η κ. Μπακογιάννη, όπως αναφέρουν στελέχη του κόμματος.
Η Δράση, προσθέτουν τα ίδια στελέχη, συζητεί επίσης με μεταρρυθμιστές πολιτικούς, που στεγάζονται τόσο στη ΝΔ όσο και στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι «ασφυκτιούν» από τα στελέχη της λαϊκής δεξιάς και του παλαιοκομματικού ΠΑΣΟΚ, μη έχοντας έδαφος να αναπτύξουν τις απόψεις τους.
Από το επιτελείο της Δράσης, τονίζεται επίσης ότι οι προσπάθειες αυτές αποσκοπούν σε ευρύτερο πολιτικό φάσμα, απ' αυτό στο οποίο απευθύνεται η πρόταση του προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά, για τη δημιουργία ενός κεντροδεξιού μετώπου. «Εμείς δεν βολιδοσκοπούμε μόνον κεντροδεξιές δυνάμεις», υπογραμμίζουν από τη Δράση «και στοχεύουμε κυρίως στο κέντρο».
Νωρίτερα ο Στέφανος Μάνος, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Real είχε πει πως «είναι ευκολότερο και πιο λογικό να υπάρξει συνεργασία της "Δράσης" με τη "Δημοκρατική Συμμαχία", παρά με τη ΝΔ σε ενδεχόμενες νέες εκλογές». Αναρωτήθηκε ακόμη πόσο αξιόπιστη είναι η προσπάθεια του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά να συνενώσει την κεντροδεξιά, όταν ο ίδιος τη διέλυσε, διώχνοντας στελέχη.
Εκτίμησε παράλληλα ότι η λύση θα βρεθεί «μέσα από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ. «Δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει απ' έξω. Είναι δύσκολη και δυσάρεστη δουλειά που πρέπει να γίνει στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ» σημείωσε ο πρόεδρος της Δράσης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)