DÉMOCRATIE-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τρίτη 10 Απριλίου 2012

Τρόικα και πάλι τρόικα! Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*

MONIMEΣ ΣTHΛEΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 10-04-12

Λένε πολλοί, ακόμη και οι πολιτικοί της φαυλότητας, ότι η χώρα χρειάζεται «επανεκκίνηση». Ακούγεται ευρηματικό. Μακάρι να ήταν όμως τόσο απλό! Ακόμα κι αν παρακάμψουμε την υποκρισία, το λεξιλόγιο αυτό είναι πολύ μηχανιστικό για να είναι διαφωτιστικό. Η χώρα δεν είναι προσωπικός υπολογιστής για να κάνουμε restart ή reboot. Δεν θα βάλουμε μπρος μια μηχανή που παρουσίασε προβλήματα, τα διορθώσαμε και κάνουμε επανεκκίνηση. Οι ιστορικοί εθισμοί μιας κοινωνίας κι ενός πολιτικού συστήματος δεν ξεπερνιούνται τόσο μηχανιστικά – τείνουν, συχνά ανεπίγνωστα, να αναπαράγονται.

Θέλετε αποδείξεις; Κοιτάξτε γύρω σας! Πάνω από εκατό τροπολογίες υπέβαλαν πρόσφατα πολλοί βουλευτές μας, σχεδόν όλες σε άσχετα νομοσχέδια, οι περισσότερες από τις οποίες αφορούν την εξυπηρέτηση επιμέρους οργανωμένων συμφερόντων. Η Ελλάδα μπορεί να ψυχορραγεί, αλλά οι πολιτικοί δεν αποβάλλουν τις συνήθειές τους – κάνουν τα πάντα για τους «πελάτες» τους. Η «επανεκκίνηση», βλέπετε, δεν αλλάζει απαραίτητα το σύστημα, επιβεβαιώνει τη λειτουργία του!

Η σκανδαλώδης χρηματοδότηση των κομμάτων συνεχίζεται, ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν χρήματα! Τα κρατικοποιημένα κόμματα του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου και του κ. Αντώνη Σαμαρά νομοθετούν ό,τι τα συμφέρει. Πρακτικώς είναι χρεοκοπημένα, δεν πληρώνουν τους υπαλλήλους τους, σπατάλησαν την κρατική χρηματοδότηση και, έχοντας ξεμείνει από χρήματα, τι κάνουν; Ελέγχοντας τη Βουλή, νομοθετούν την κρατική χρηματοδότησή τους! Προσπαθούν να ξεφύγουν από την πίεση των δανειστών τους (των κρατικών τραπεζών!), νομοθετώντας ξεδιάντροπα υπέρ των συμφερόντων τους. Κάνουν, δηλαδή, αυτό που έκαναν πάντα!

Ο υπουργός Παιδείας Γ. Μπαμπινιώτης αναστέλλει την εφαρμογή της κρισιμότερης διάταξης του νόμου Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστήμια – τη σύνδεση της χρηματοδότησης με την εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης. Τα οργανωμένα συμφέροντα, υπό την ιδιοτελή καθοδήγηση λιλιπούτειων δήθεν πρυτάνεων, επιχαίρουν. Φυσικά, όσοι παρακολουθούμε τον δημόσιο βίο του κ. Μπαμπινιώτη ουδόλως εκπλησσόμεθα. Οι άνθρωποι του «συστήματος» υπάρχουν για να το προστατεύουν, όχι να το αλλάζουν. Δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που πολέμησε λυσσαλέα τον νόμο Γιαννάκου;

Ολοι παίζουν τον ιστορικό ρόλο που έμαθαν να παίζουν: τα οργανωμένα συμφέροντα να ανθίστανται, συχνά βίαια και αντιδημοκρατικά, στην αλλαγή, οι δε υποτίθεται διαχειριστές της αλλαγής, τύπου Μπαμπινιώτη, να ενδίδουν στις πιέσεις τους. Η ενδοτικότητα ενθαρρύνει φυσικά τις αντιδραστικές δυνάμεις και ακυρώνει τις μεταρρυθμίσεις. Αλλά αυτό ποσώς ενδιαφέρει τους Μπαμπινιώτηδες! Δεν θα είναι για πάντα υπουργοί! Εχοντας συλλέξει ακόμα έναν τίτλο, θα βάλουν πλώρη για μια θέση σε κάποιο επόμενο Ιδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού.

Οσοι θέλουν να δουν την Ελλάδα να μετασχηματίζεται σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, είναι προτιμότερο να μη μιλάνε για «επανεκκίνηση». Αυτό το λεξιλόγιο μόνο μιντιακές ανάγκες εξυπηρετεί, αποπροσανατολίζει. Υιοθετεί, με μηχανιστικό τρόπο, τη γλώσσα της αλλαγής για να μην αλλάξει τίποτα! Πολιτικάντηδες, διανοούμενοι του «συστήματος» και οργανωμένα συμφέροντα μετέχουν σε μια φαύλη συμπαιγνία δήθεν μεταρρυθμίσεων, ακριβώς για να αποτρέψουν τις μεταρρυθμίσεις!

Εκεί που υπόκεινται στον διεθνή οικονομικό έλεγχο των δανειστών μας, τα περιθώρια του πολιτικού συστήματος είναι περιορισμένα. Οι ελεγκτές της τρόικας είναι το μόνο όργανο στο οποίο οι πολιτικάντηδες υποχρεούνται να λογοδοτούν. Αφού προσάρμοσαν τη δημοκρατία στα πελατειακά-κομματοκρατικά κριτήριά τους, δεν νιώθουν την υποχρέωση να λογοδοτήσουν στο Κοινοβούλιο, ούτε αισθάνονται το Σύνταγμα και τις άγραφες αξίες που διέπουν τον δημόσιο βίο σε μια δημοκρατία ως αμετακίνητα σημεία αναφοράς. Το κύριο σημείο αναφοράς που γνωρίζουν είναι το ίδιον (κομματικό, συντεχνιακό, προσωπικό) συμφέρον. Μόνο η τρόικα τους καθιστά υπόλογους για τις επιδόσεις τους.

Οι «εξωτερικοί περιορισμοί» των διεθνών δανειακών συμβάσεων πιέζουν για ριζικές αλλαγές. Οπου αυτοί οι περιορισμοί ατονούν ή απουσιάζουν, η φυσική τάση του «συστήματος» είναι η αδράνεια – η διαιώνιση των ιστορικών εθισμών της φαυλότητας. Ρουσφέτια, εξυπηρέτηση επιμέρους συμφερόντων, αυτοεξυπηρετική χρήση του νόμου, ενδοτικότητα στην ανομία χάριν της επίπλαστης συστημικής «ηρεμίας».

Συμπέρασμα: Οσοι λαχταρούμε η Ελλάδα να γίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα πρέπει να έχουμε το κουράγιο να προεκτείνουμε τον συλλογισμό μας στα άκρα: αν αφεθεί στις εγχώριες δυνάμεις και μόνον, η χώρα δεν θα αλλάξει ουσιωδώς. Η ιστορικά εμπεδωμένη θεσμική φαυλότητα θα τείνει να επικρατήσει. Η χώρα θα αλλάξει, στο μέτρο που η επιτήρηση των δανειστών μας είναι εκτεταμένη και αποτελεσματική. Δεν μας τιμά, φυσικά, κάτι τέτοιο, αλλά αν μας ενδιέφερε στ’ αλήθεια, όχι προσχηματικά, η αξιοπρέπεια, θα είχαμε κάνει διαφορετικές επιλογές. Οχι «επανεκκίνηση» λοιπόν, επιτήρηση! Τρόικα, περισσότερη τρόικα!

*Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail. com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

ΤΟ ΒΗΜΑ - «Φταίει το κράτος, όχι εσύ. Άλλαξε το!» - πολιτική

Το σκιώδες τραπεζικό σύστημα απειλεί τον πλανήτη

Δώρο Μπαμπινιώτη στους γόνους εύπορων πολύτεκνων οικογενειών | Παραπολιτική

Joie de vivre, rire et santé !

Η πρόταση εξουσίας της ΔΗΜΑΡ σε 18 λέξεις | Παραπολιτική

Το σωστό σχόλιο του Αντώνη Σαμαρά για τις δημοσκοπήσεις | Παραπολιτική

Αντιμνημονιακός Πούτιν

09/04/2012
Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράςΜείωση μεγέθους γραμματοσειράς

1 εικόνα
του Τάκη Μίχα
Σχόλια
Την άμεση χρεωκοπία της Ελλάδας και την σύγκρουση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση επιζητούν κάποιοι στα κυβερνητικά κλιμάκια της Ρωσίας. Αυτό προκύπτει από άρθρο πού δημοσιεύεται στον ιστότοπο «Η Ρωσσία Tωρα » της μεγάλης κρατικής εφημερίδας «Ρωσίσκαγια Γκαζέτα», η οποία εκφράζει την επίσημη γραμμή της ρωσικής κυβέρνησης.

Στο άρθρο με τίτλο «Μοναδική ελπίδα για τους Έλληνες να ανακοινώσουν χρεοκοπία» προτείνεται μεταξύ άλλων η χρεoκοπία της Ελλάδας και η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα η κυβέρνηση Παπαδήμου χαρακτηρίζεται ξενόφερτη και στερούμενης νομιμότητας.

Στο άρθρο υποστηρίζεται μεταξύ άλλων:

Ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι ξενόφερτη και παράνομη: «Η ΕΕ» αναφέρει το κείμενο «εγκαταλείποντας όλες τις δημοκρατικές της αρχές, τοποθέτησε στην Ελλάδα μια αμφιλεγόμενη από νομική άποψη κυβέρνηση. Γεγονός που οδήγησε σε μια πολύ σκληρή κοινωνική σύγκρουση, η οποία είναι σίγουρο ότι θα ενταθεί».
Ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι θέμα άμεσο: «Η κατάσταση απλά θα γίνει εκρηκτική, η Ελλάδα εντελώς απρόσμενα (για το ευρύ κοινό φυσικά) θα ανακοινώσει τη χρεoκοπία της και όλη η ευθύνη θα βαρύνει τους ηγέτες της.»
Ότι οι Έλληνες θα πρέπει να εξεγερθούν να διώξουν την κυβέρνηση και να κάνουν στάση πληρωμών: «Η μοναδική ελπίδα για τους Έλληνες» αναφέρει το άρθρο «είναι να αποτινάξουν την κυβέρνηση που τους έχει επιβληθεί από την ΕΕ και να ανακοινώσουν χρεoκοπία».
Αυτό το οποίο καθιστά ιδιαίτερα ενδιαφέρον το ρωσικό άρθρο είναι ότι αναπαράγει με εκπληκτική πιστότητα τα επιχειρήματα και τους αφορισμούς του ντόπιου φαιοκόκκινου «αντιμνημονιακού» μετώπου: Ότι δηλαδή η κυβέρνηση Παπαδήμου και οι υποστηρικτές της είναι προδότες, ότι ο ξένος δανεισμός έχει ως μοναδικό στόχο να στηρίξει τις τράπεζες και τέλος ότι η λύση είναι η ανταρσία και η άρνηση πληρωμής του «επαχθούς» χρέους.

Όμως οι ομοιότητες μεταξύ των ντόπιων «αντιμνημονιακών» και των ρώσων συμμάχων (καθοδηγητών;) δεν σταματάει εδώ. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι στο ρωσικό άρθρο-οπως ακριβώς και στις αναλύσεις των εγχώριων «αντιμνημονιακών»- απουσιάζει κάθε αναφορά στα αίτια στα οποία, για τους περισσότερους διεθνείς αναλυτές, οφείλεται η οικονομική κρίση της χώρας: H διαφθορά του δημόσιου τομέα, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, το τεράστιο αντιπαραγωγικό κράτος, η φοροδιαφυγή, η έλλειψη ανταγωνισμού, το πελατειακό σύστημα κλπ.

Με άλλα λόγια τόσο από την ανάλυση της ρωσικής πλευράς όσο και από την ανάλυση ων ντόπιων αντιμνημονιακών αποσιωπάται κάθε αναφορά σε ενδογενείς παράγοντες που διαμόρφωσαν την κρίση. Αντίθετα και από τις δύο πλευρές η κρίση παρουσιάζεται ως το αποτέλεσμα μιας πολιτικής την οποία επέβαλλαν οι «ξένοι» -δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ-στην Ελλάδα. Η κρίση δηλαδή εμφανίζεται ως ένα πρόβλημα «εθνικής κυριαρχίας» και όχι ως ένα πρόβλημα «κακοδιαχείρισης» της οικονομίας της χώρας.
Εξίσου εντυπωσιακή είναι και μία άλλη ομοιότητα: Ότι τόσο από τις ρωσικές προτάσεις όσο και από τις ντόπιες «αντιμνημονιακές» προτάσεις εξόδου από την κρίση απουσιάζει κάθε αναφορά στην ανάγκη εφαρμογής ριζικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Αντίθετα η λύση σε αμφότερες τις αναλύσεις είναι η χρεοκοπία και η σύγκρουση με την Δύση.

Είναι προφανές ότι η ρωσική ανάλυση στοχεύει στην αποδυνάμωση της επιρροής της ΕΕ στην χώρα και οπωσδήποτε συνάδει με τις ευρύτερες γεωστρατηγικές και ενεργειακές στοχεύσεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος.
Αυτό το οποίο δεν είναι όμως προφανές είναι αν οι ντόπιες αντιμνημονιακές δυνάμεις έχουν καταλάβει ότι αποτελούν-ηθελημένα η άθελα-κεντρικά πιόνια στην προώθηση αυτής της στρατηγικής…

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών