Οι πολίτες δεν επιστρέφουν στα κομματικά μαντριά
- Κάτω απο 45% το άθροισμα των δύο μεγάλων κομμάτων
- Βενιζέλος: Αν επαληθευτούν δεν ξέρω για ποιά χώρα θα μιλάμε
- Μεγάλη ανησυχία και από το εξωτερικό
Οσο οι μέρες περνούν και τα κόμματα δεν συσπειρώνονται ο φόβος γίνεται τρόμος. Ακόμα κι αν τα δύο κόμματα μετά τις εκλογές θα έχουν ως άθροισμα τους 151 βουλευτές, που μπορει να γίνει λόγω του μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, θα πρέπει να έχουν τουλάχιστον 50% των ψηφοφόρων για να νομιμοποιήσουν μέτρα.
Κι ενώ οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων εβδομάδων έδειχναν πως θα έχουμε βουλή με οκτώ κόμματα, δύο νέες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται στον κυριακάτικο τύπο δείχνουν ότι στην Βουλή ίσως τελικά βρεθούν...9 κόμματα.
Σε δημοσκόπηση της ALCO για το "Πρώτο Θέμα" η ΝΔ προηγείται με οκτώ μονάδες διαφορά, του ΠΑΣΟΚ, στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων. Στην πρόθεση ψήφου με αναποφάσιστους, άκυρα και αποχή, η διαφορά μειώνεται στο 6,7%.
Ειδικότερα, η ΝΔ συγκεντρώνει 20,5%, το ΠΑΣΟΚ 13,8%, το ΚΚΕ 7,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 7,4%, η ΔΗΜΑΡ 6,75%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες 6,5%, η Χρυσή Αυγή 3%, ο ΛΑΟΣ 2,9%, οι Οικολόγοι Πράσινοι 2,55%, η ΔΗΣΥ 2%, η Κοινωνική Συμφωνία 1,4% και το Αρμα Πολιτών 0,8%.
Στην πρόθεση ψήφου με αναγωγή, τα ποσοστά έχουν ως εξής: ΝΔ 24%, ΠΑΣΟΚ 16%, ΚΚΕ 8,6%, ΣΥΡΙΖΑ 8,5%, ΔΗΜΑΡ 8%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 7,5%, Χρυσή Αυγή 3,5%, ΛΑΟΣ 3,3%, Οικολόγοι-Πράσινοι 3%, ΔΗΣΥ 2,5%, Κοινωνική Συμφωνία 1,6%, 'Αρμα Πολιτών 1%.
Εξάλλου, στις 5,8 μονάδες καταγράφει τη διαφορά της ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ στην πρόθεση ψήφου με αναγωγή, δημοσκόπηση της Metron Analysis που δημοσιεύει το «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής». Στην πρόθεση ψήφου χωρίς αναγωγή η διαφορά είναι 3,7%.
Ειδικότερα, η ΝΔ στην πρόθεση ψήφου, με αναγωγή, συγκεντρώνει 20,8%, το ΠΑΣΟΚ 15% και ακολουθούν ΣΥΡΙΖΑ 11,5%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 10,6%, ΚΚΕ 10,5%, ΔΗΜΑΡ 9%, Χρυσή Αυγή 5,5%, Οικολόγοι- Πράσινοι 4,6%, ΛΑΟΣ 3%, ΔΗΣΥ 2,1% και ΔΡΑΣΗ 2%.
Στην πρόθεση ψήφου χωρίς αναγωγή, οι δυνάμεις καταγράφονται ως εξής: ΝΔ 13,4%, ΠΑΣΟΚ 9,7%, ΣΥΡΙΖΑ 7,4%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 6,9%, ΚΚΕ 6,8%, ΔΗΜΑΡ 5,8%, Χρυσή Αυγή 3,6%, Οικολόγοι- Πράσινοι 2,9%, ΛΑΟΣ 1,9%, ΔΗΣΥ 1,3% και ΔΡΑΣΗ 1,3%.
Βενιζέλος: Κίνδυνος ακυβερνησίας για τη χώρα
“Οι εκλογές είναι η ώρα της απόφασης” λέει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και κάνει λόγο για κίνδυνο η χώρα να οδηγηθεί σε ακυβερνησία αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις.
Ο κ. Βενιζέλος, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής τονίζει ότι κυρίαρχο δίλημμα των εκλογών είναι αν θα μείνουμε στην Ευρώπη ή αν θα μπούμε σε μεγάλες περιπέτειες.
Χαρακτηρίζει τις εκλογές «ώρα της αλήθειας για το πολιτικό σύστημα και για τους πολίτες που κρατούν τη φυσιογνωμία της πατρίδας μας και της μοίρας της για τα επόμενα 20 χρόνια στα χέρια τους».
Διαβάστε την είδηση με τη συνέντευξη του Ευ. Βενιζέλου
"Η Ελλάδα θα τα καταφέρει" το σύνθημα της ΝΔ
Στις 6 Μαΐου οι εκλογές, δήλωσε με κατηγορηματικότητα ο πρόεδρος της ΝΔ μιλώντας στην πρώτη -ουσιαστικά- προεκλογική του συγκέντρωση, στο κλειστό στάδιο του Αιγάλεω και πρόσθεσε ότι «οι εκλογές θα γίνουν θέλουν δεν θέλουν κάποιοι, εμείς δεν φοβόμαστε τον λαό, άλλοι κρύβονται».
«Διώξαμε τον Γιώργο Παπανδρέου τώρα θα διώξουμε και το ΠΑΣΟΚ» δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ και απέρριψε τη συγκυβέρνηση εξηγώντας: «τη συγκυβέρνηση τη θέλουν τριών ειδών συμφέροντα: Πρώτον, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Δεύτερον, τη στηρίζουν όλα εκείνα τα συμφέροντα και οι συντεχνίες που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στην Ελλάδα και τρίτον την προτιμούν όσοι εντός και εκτός χώρας θέλουν την αυριανή κυβέρνηση αδύναμη και ελεγχόμενη». Συνέχισε ξεκαθαρίζοντας τον στόχο του για τις εκλογές: «Εμείς ζητάμε καθαρή εντολή από τον ελληνικό λαό για να αλλάξουμε τα πάντα».
Διαβάστε την είδηση για την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά
Διαβάστε
Παράλυση της κρατικής μηχανής στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου φοβούνται οι Βρυξέλλες
Βενιζέλος: Κίνδυνος ακυβερνησίας για τη χώρα
"Η Ελλάδα θα τα καταφέρει" το σύνθημα της ΝΔ
ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΜΕΓAΛΗ ΔΗΜΟΣΚOΠΗΣΗ ΤΟΥ NEWSIT
Ads by Google
Σχάρα Ποδηλάτων 39,95€
Βάση Στήριξης για 3 Ποδήλατα Μεγάλη Ποικιλία, Δωρεάν Τοποθέτηση
www.autoplus.gr
Superkamin Τζάκια
Ενεργειακές Κασέτες Τζακιών Οικονομία με σύγχρονη Τεχνολογία
www.superkamin.gr
Ταξί από υπολογιστή τώρα
Δες όλα τα ελεύθερα ταξί Διάλεξε, κάλεσε όποιο θέλεις Δωρεάν
taxibeat.gr/now
DNA Τεστ στα Φαρμακεία
Έχεις Αμφιβολίες Πατρότητας? Μάθε την αλήθεια απλά και αξιόπιστα
www.dnalogy.eu
Κυριακή 8 Απριλίου 2012
Πόσο ανόητη είναι η ελληνική άρχουσα τάξη;
0
Share
-A+A
Μια από τις μεγάλες φαντασιώσεις της Ελλάδας της μεταπολίτευσης ήταν ότι μπορεί να υπάρξει και να προοδεύσει μια κοινωνία χωρίς ελίτ. Μέσα στην ευφορία του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης πιστέψαμε αφελώς ότι οι κοινωνίες χτίζονται χωρίς προσπάθεια, χωρίς αξιοκρατία (ενδεχομένως και χωρίς ηθική) και κυρίως ότι η ευκολία μπορεί να αντικαταστήσει την φύση. Αν κατεδαφίσεις το αξιακό σύστημα που ρυθμίζει μια κοινωνία, οι έσχατοι έρχονται εύκολα πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι και καταιδρωμένοι...
Όταν δεν υπάρχει ένα υπερταξικό, αντικειμενικό, αδιάβλητο και αξιοκρατικό σύστημα επιλογής οι ικανότητες παύουν να έχουν σημασία. Ο πατέρας θα επιλέξει να τον διαδεχτεί στην οικογενειακή επιχείρηση ο γιό του, ακόμα και αν το βλαστάρι του είναι «καθυστερημένο», αντί να προτιμήσει έναν ξένο που έχει τις ικανότητες να πάει την επιχείρηση ένα βήμα παραπέρα. Η Ελλάδα είναι γεμάτη παραδείγματα επιχειρήσεων που δημιουργήθηκαν από ικανούς ανθρώπους, αλλά παρήκμασαν όταν τις ανέλαβαν οι κληρονόμοι τους.
Στις πολιτισμένες κοινωνίες που σέβονται τους θεσμούς οι επιλογές γίνονται με ασφαλή και αυτονόητα κριτήρια. Ποτέ δεν θα μάθουμε ποιός είναι ο γιός του BMW, ούτε φυσικά ο Μπιλ Γκέιτς διανοήθηκε να παραδώσει την Microsoft στα παιδιά του. Οι οικογένειες παίρνουν τις υπεραξίες που τους αναλογούν, αλλά άλλοι είναι αυτοί που τις τρέχουν.
Κατά μία μάλιστα έννοια ένα κομμάτι του πλούτου που δημιουργεί ένας βιομηχανικός κολοσσός επιστρέφει στην κοινωνία μέσα από θηριώδεις δωρεές και τις ευκαιρίες που δίνει. Η Ελλάδα της στενοκεφαλιάς, της φάρας, της αυταρχικότητας, της υπεκφυγής, της ευνοιοκρατίας, του βολέματος και της ελάσσονος προσπάθειας υπήρξε ερμητικά κλειστή στον επαρχιωτισμό της. Και για αυτό ενώ υπάρχει πολύ ταλέντο σε αυτήν την χώρα προτιμήσαμε έναν ιδιότυπο απομονωτισμό. Πώς να βγεις έξω από το χωριό σου και να επιβιώσεις σε άλλες αγορές χωρίς αξίες; Πώς να ανταγωνιστείς τους άλλους που έχουν απαιτητικούς κανόνες και συγκεκριμένες προϋποθέσεις;
Το τέλος αυτής της φαντασιώσης με τους τραγικούς όρους που όλοι ζούμε σήμερα ήταν στην πραγματικότητα προδιαγεγραμμένο. Η κοινωνία που δημιουργήσαμε ήταν τόσο «ερασιτεχνική» που κατέρρευσε σχεδόν αυτονόητα. Την μεγάλη ευθύνη την έχει η ιδιοτελής, ανεύθυνη και κυρίως απαίδευτη πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας που σκεφτόταν και αντιδρούσε με απληστία.
Ζούσε σε ένα φαντασιακό παρόν νομίζοντας ότι θα διαρκέσει μια αιωνιότητα.
Και το χειρότερο είναι ότι το πιστέψαμε και εμείς!
Διαβάστε περισσότερα:Πολιτική αξιοκρατικό σύστημα ελίτ ελληνική άρχουσα τάξη κοινωνία Μεταπολίτευση οικονομική ελίτ
Share
-A+A
Μια από τις μεγάλες φαντασιώσεις της Ελλάδας της μεταπολίτευσης ήταν ότι μπορεί να υπάρξει και να προοδεύσει μια κοινωνία χωρίς ελίτ. Μέσα στην ευφορία του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης πιστέψαμε αφελώς ότι οι κοινωνίες χτίζονται χωρίς προσπάθεια, χωρίς αξιοκρατία (ενδεχομένως και χωρίς ηθική) και κυρίως ότι η ευκολία μπορεί να αντικαταστήσει την φύση. Αν κατεδαφίσεις το αξιακό σύστημα που ρυθμίζει μια κοινωνία, οι έσχατοι έρχονται εύκολα πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι και καταιδρωμένοι...
Όταν δεν υπάρχει ένα υπερταξικό, αντικειμενικό, αδιάβλητο και αξιοκρατικό σύστημα επιλογής οι ικανότητες παύουν να έχουν σημασία. Ο πατέρας θα επιλέξει να τον διαδεχτεί στην οικογενειακή επιχείρηση ο γιό του, ακόμα και αν το βλαστάρι του είναι «καθυστερημένο», αντί να προτιμήσει έναν ξένο που έχει τις ικανότητες να πάει την επιχείρηση ένα βήμα παραπέρα. Η Ελλάδα είναι γεμάτη παραδείγματα επιχειρήσεων που δημιουργήθηκαν από ικανούς ανθρώπους, αλλά παρήκμασαν όταν τις ανέλαβαν οι κληρονόμοι τους.
Στις πολιτισμένες κοινωνίες που σέβονται τους θεσμούς οι επιλογές γίνονται με ασφαλή και αυτονόητα κριτήρια. Ποτέ δεν θα μάθουμε ποιός είναι ο γιός του BMW, ούτε φυσικά ο Μπιλ Γκέιτς διανοήθηκε να παραδώσει την Microsoft στα παιδιά του. Οι οικογένειες παίρνουν τις υπεραξίες που τους αναλογούν, αλλά άλλοι είναι αυτοί που τις τρέχουν.
Κατά μία μάλιστα έννοια ένα κομμάτι του πλούτου που δημιουργεί ένας βιομηχανικός κολοσσός επιστρέφει στην κοινωνία μέσα από θηριώδεις δωρεές και τις ευκαιρίες που δίνει. Η Ελλάδα της στενοκεφαλιάς, της φάρας, της αυταρχικότητας, της υπεκφυγής, της ευνοιοκρατίας, του βολέματος και της ελάσσονος προσπάθειας υπήρξε ερμητικά κλειστή στον επαρχιωτισμό της. Και για αυτό ενώ υπάρχει πολύ ταλέντο σε αυτήν την χώρα προτιμήσαμε έναν ιδιότυπο απομονωτισμό. Πώς να βγεις έξω από το χωριό σου και να επιβιώσεις σε άλλες αγορές χωρίς αξίες; Πώς να ανταγωνιστείς τους άλλους που έχουν απαιτητικούς κανόνες και συγκεκριμένες προϋποθέσεις;
Το τέλος αυτής της φαντασιώσης με τους τραγικούς όρους που όλοι ζούμε σήμερα ήταν στην πραγματικότητα προδιαγεγραμμένο. Η κοινωνία που δημιουργήσαμε ήταν τόσο «ερασιτεχνική» που κατέρρευσε σχεδόν αυτονόητα. Την μεγάλη ευθύνη την έχει η ιδιοτελής, ανεύθυνη και κυρίως απαίδευτη πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας που σκεφτόταν και αντιδρούσε με απληστία.
Ζούσε σε ένα φαντασιακό παρόν νομίζοντας ότι θα διαρκέσει μια αιωνιότητα.
Και το χειρότερο είναι ότι το πιστέψαμε και εμείς!
Διαβάστε περισσότερα:Πολιτική αξιοκρατικό σύστημα ελίτ ελληνική άρχουσα τάξη κοινωνία Μεταπολίτευση οικονομική ελίτ
Βαρύγδουπες κενολογίες ως πολιτική πρόταση
Η Αριστερά, ας πούμε από το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ μέχρι και τον ΣΥΝ, έχει συνειδητοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που δεν αρκείται στη στείρα συνθηματολογία. Επιλέγει λοιπόν να βάλει λούστρο στον αντιμνημονιασμό της, καταθέτοντας προτάσεις οι οποίες υποτίθεται θα έλυναν το πρόβλημα της ελληνικής κρίσης. Τις προτάσεις αυτές, βέβαια, δεν μπορεί ή δεν θέλει να δει, κατ’ αυτούς, η συντηρητική Ευρώπη. Έτσι, οι σύντροφοι έχουν και την πίτα ακέραιη και το σκύλο χορτάτο. Προβάλλουν εικόνα σοβαρότητας και με άνεση πια μπορούν να επιδίδονται σε αντιμνημονιακή ρητορεία, χωρίς να απαιτείται να αρθρώσουν ούτε λέξη για τις πραγματικές προοπτικές εξόδου από την κρίση. Θα συζητήσουμε μερικές απ’ αυτές.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Ουκ εν τω πολλώ το ευ Μη αναγκαίες και ίσως επικίνδυνες οι συχνές ιατρικές εξετάσεις
Δημοσίευση: 05 Απρ. 2012, 15:16 | Τελευταία ενημέρωση: 05 Απρ. 2012, 15:27
Σε λιγότερες ιατρικές εξετάσεις πρέπει να υποβαλλόμαστε και μόνο όταν ειναι αναγκαίες, υποστηρίζουν εννέα ιατρικές εταιρείες των ΗΠΑ
0
Ads by Google
Αιματολογικές εξετάσεις
Σύγχρονο μικροβιολογικό εργαστήριο Σύμβαση με όλα τα ταμεία
www.apostolakopoulos.gr
Νέα Υόρκη
Λιγότερες ιατρικές εξετάσεις συστήνουν εννέα ιατρικές ενώσεις των ΗΠΑ, καθώς συχνά είναι μπορεί να αποβούν επιζήμιες για τους ασθενείς.
Η Αμερικανική Εταιρεία Κλινικής Ογκολογίας, η Αμερικανική Εταιρεία Καρδιολογίας και άλλες επτά επιστημονικές ενώσεις που συνολικά εκπροσωπούν περισσότερους από 370.000 γιατρούς, επαναξιολόγησαν τις 45 συνηθέστερες εξετάσεις και διαδικασίες πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας.
Στην λίστα των εξετάσεων που διενεργούνται με υπερβολική συχνότητα και ενίοτε μάταια, είναι το ηλεκτροκαρδιογράφημα (εξέταση ρουτίνας στο πλαίσιο ενός ετήσιου check-up), η μαγνητική τομογραφία (γίνεται συστηματικά όταν ο ασθενής παραπονείται για πόνους στην πλάτη) καθώς και η συνταγογράφηση αντιβιοτικών για την θεραπεία της ιγμορίτιδας (η οποία τις περισσότερες φορές εξομαλύνεται εντός δέκα ημέρων).
Όπως εξηγεί ο Δρ Γκλεν Μπρόνστάιν του Τμήματος Κλινικής Καινοτομίας του Ιατρικού Κέντρου «Κέδροι του Σινά» στο Λος Άντζελες «οι ιατρικές αυτές εξετάσεις ενδεχομένως να είναι μάταιες για ασθενείς που διανύουν το τελευταίο στάδιο της ζωής τους, αλλά αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων των ετησίων δαπανών υγείας στις ΗΠΑ».
Η Αμερικανική Εταιρία Κλινικής Ογκολογίας συνιστά τη μείωση του αριθμού των υπερηχογραφημάτων για τις γυναίκες με πρώιμο όγκο στο μαστό και της αιματολογικής εξέτασης PSA (ειδικό προστατικό αντιγόνο) για την ανίχνευση καρκίνου του προστάτη σε ορισμένους άνδρες των οποίων ένας ενδεχόμενος όγκος
παρουσιάζει ελάχιστον κίνδυνο να αναπτυχθεί.
Στην περίπτωση που οι συστάσεις αυτές εισακουστούν, θα εξοικονομηθούν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για το εθνικό σύστημα υγείας, οι δαπάνες του οποίου συνεχίζουν να αυξάνονται στις ΗΠΑ.
«Οι επιστημονικές αυτές εταιρείες έχουν υποδειγματική αίσθηση της ευθύνης τους. Πρόκειται για γιατρούς που συνεργάζονται με τους ασθενείς ώστε να μπορούν να εγγυηθούν την παροχή της βέλτιστης φροντίδας υγείας», επισημαίνει η Δρ Κριστίν Κάσελ πρόεδρος του Ιδρύματος ΑΒΙΜ, το οποίο διεξάγει την εκστρατεία «Choosing Wisely» (Επιλέγοντας με Σύνεση).
«Ο διάλογος που ξεκινά με αφορμή τις συστάσεις των σημαντικότερων ιατρικών εταιρειών των ΗΠΑ, ελπίζουμε ότι τελικά θα οδηγήσει τον ασθενή να κατανοεί καλύτερα το είδος της θεραπείας που πραγματικά είναι απαραίτητη για την ασθένειά του», συμπληρώνει.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι εκτός από το γεγονός ότι οι γιατροί πολλές φορές δίνουν εντολή για τη διενέργεια μη αναγκαίων εξετάσεων με σκοπό την προστασία τους από τυχόν δικαστικές περιπέτειες, πολύ συχνά οι ασθενείς επιθυμούν να υποβληθούν σε «άχρηστες» εξετάσεις έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ενδεχομένως να εντοπίσουν κάποια πάθηση σε αρχικό στάδιο και άρα να έχουν καλύτερες πιθανότητες ίασης.
«Το πολιτιστικό αυτό πρόβλημα» κατά τον Δρ Μπρόνστάιν αφορά συχνότερα τα υπερηχογραφήματα και άλλες παρόμοιες εξετάσεις, που οδηγούν μετά σε επώδυνες και ψυχοφθόρες βιοψίες, θέτοντας τους ασθενείς σε κίνδυνο παρενεργειών αλλά ίσως και θανάτου.
health.in.gr
Σε λιγότερες ιατρικές εξετάσεις πρέπει να υποβαλλόμαστε και μόνο όταν ειναι αναγκαίες, υποστηρίζουν εννέα ιατρικές εταιρείες των ΗΠΑ
0
Ads by Google
Αιματολογικές εξετάσεις
Σύγχρονο μικροβιολογικό εργαστήριο Σύμβαση με όλα τα ταμεία
www.apostolakopoulos.gr
Νέα Υόρκη
Λιγότερες ιατρικές εξετάσεις συστήνουν εννέα ιατρικές ενώσεις των ΗΠΑ, καθώς συχνά είναι μπορεί να αποβούν επιζήμιες για τους ασθενείς.
Η Αμερικανική Εταιρεία Κλινικής Ογκολογίας, η Αμερικανική Εταιρεία Καρδιολογίας και άλλες επτά επιστημονικές ενώσεις που συνολικά εκπροσωπούν περισσότερους από 370.000 γιατρούς, επαναξιολόγησαν τις 45 συνηθέστερες εξετάσεις και διαδικασίες πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας.
Στην λίστα των εξετάσεων που διενεργούνται με υπερβολική συχνότητα και ενίοτε μάταια, είναι το ηλεκτροκαρδιογράφημα (εξέταση ρουτίνας στο πλαίσιο ενός ετήσιου check-up), η μαγνητική τομογραφία (γίνεται συστηματικά όταν ο ασθενής παραπονείται για πόνους στην πλάτη) καθώς και η συνταγογράφηση αντιβιοτικών για την θεραπεία της ιγμορίτιδας (η οποία τις περισσότερες φορές εξομαλύνεται εντός δέκα ημέρων).
Όπως εξηγεί ο Δρ Γκλεν Μπρόνστάιν του Τμήματος Κλινικής Καινοτομίας του Ιατρικού Κέντρου «Κέδροι του Σινά» στο Λος Άντζελες «οι ιατρικές αυτές εξετάσεις ενδεχομένως να είναι μάταιες για ασθενείς που διανύουν το τελευταίο στάδιο της ζωής τους, αλλά αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων των ετησίων δαπανών υγείας στις ΗΠΑ».
Η Αμερικανική Εταιρία Κλινικής Ογκολογίας συνιστά τη μείωση του αριθμού των υπερηχογραφημάτων για τις γυναίκες με πρώιμο όγκο στο μαστό και της αιματολογικής εξέτασης PSA (ειδικό προστατικό αντιγόνο) για την ανίχνευση καρκίνου του προστάτη σε ορισμένους άνδρες των οποίων ένας ενδεχόμενος όγκος
παρουσιάζει ελάχιστον κίνδυνο να αναπτυχθεί.
Στην περίπτωση που οι συστάσεις αυτές εισακουστούν, θα εξοικονομηθούν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για το εθνικό σύστημα υγείας, οι δαπάνες του οποίου συνεχίζουν να αυξάνονται στις ΗΠΑ.
«Οι επιστημονικές αυτές εταιρείες έχουν υποδειγματική αίσθηση της ευθύνης τους. Πρόκειται για γιατρούς που συνεργάζονται με τους ασθενείς ώστε να μπορούν να εγγυηθούν την παροχή της βέλτιστης φροντίδας υγείας», επισημαίνει η Δρ Κριστίν Κάσελ πρόεδρος του Ιδρύματος ΑΒΙΜ, το οποίο διεξάγει την εκστρατεία «Choosing Wisely» (Επιλέγοντας με Σύνεση).
«Ο διάλογος που ξεκινά με αφορμή τις συστάσεις των σημαντικότερων ιατρικών εταιρειών των ΗΠΑ, ελπίζουμε ότι τελικά θα οδηγήσει τον ασθενή να κατανοεί καλύτερα το είδος της θεραπείας που πραγματικά είναι απαραίτητη για την ασθένειά του», συμπληρώνει.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι εκτός από το γεγονός ότι οι γιατροί πολλές φορές δίνουν εντολή για τη διενέργεια μη αναγκαίων εξετάσεων με σκοπό την προστασία τους από τυχόν δικαστικές περιπέτειες, πολύ συχνά οι ασθενείς επιθυμούν να υποβληθούν σε «άχρηστες» εξετάσεις έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ενδεχομένως να εντοπίσουν κάποια πάθηση σε αρχικό στάδιο και άρα να έχουν καλύτερες πιθανότητες ίασης.
«Το πολιτιστικό αυτό πρόβλημα» κατά τον Δρ Μπρόνστάιν αφορά συχνότερα τα υπερηχογραφήματα και άλλες παρόμοιες εξετάσεις, που οδηγούν μετά σε επώδυνες και ψυχοφθόρες βιοψίες, θέτοντας τους ασθενείς σε κίνδυνο παρενεργειών αλλά ίσως και θανάτου.
health.in.gr
Μήνυμα για ψήφο σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στέλνει το ΔΝΤ
Μήνυμα για ψήφο σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στέλνει το ΔΝΤ: Οι εκλογές δημιουργούν μια αβεβαιότητα για την εφαρμογή των δημόσιων πολιτικών, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Ταμείου Τζέρι Ράις
Σαμαράς: Οι εκλογές θα γίνουν 6 Μαΐου θέλουν δεν θέλουν
Σαμαράς: Οι εκλογές θα γίνουν 6 Μαΐου θέλουν δεν θέλουν: Η Ελλάδα θα τα καταφέρει, υπογράμμισε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς κατά την ομιλία του στο Αιγάλεω με την οποία άνοιξε ουσιαστικά η προεκλογική εκστρατεία της ΝΔ. Τι είπε για συγκυβέρνηση, κομματίδια και δανειολήπτες
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)