Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012
Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012
Αρχαία Φάρμακα και Βότανα
Τα διάφορα φυτά στην αρχαιότητα εκτός από το να καλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες των ανθρώπων, χρησιμοποιούνταν επίσης στον καλλωπισμό, αλλά και στην παραγωγή διαφόρων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Οι Μινωίτες και οι Μυκηναΐοι χρησιμοποιούσαν...ρίζες, ξύλα, φλοιούς, άνθη, βλαστούς, καρπούς, σπόρους, έλαια και ρητίνες από διάφορα φαρμακευτικά φυτά και βότανα τα οποία φύονταν στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα πραγματοποιούσαν εισαγωγή πρώτων υλών φυτικής προέλευσης, εξάγοντας παράλληλα δικά τους αρωματικά και φαρμακευτικά προϊόντα. Πολλά μάλιστα από τα προϊόντα αυτά πέρα από το φαρμακευτικό, θρησκευτικό και τελετουργικό ρόλο τους, χρησιμοποιούνταν επίσης και σε διάφορες μαγείες. Ο ελλαδικός χώρος λόγω της συστάσεως του εδάφους, της φυσικής του διαμόρφωσης, αλλά και του κλίματός του, διέθετε πλουσιότατη χλωρίδα από την αρχαιότητα, με την Κρήτη να αποτελεί έναν βοτανολογικό παράδεισο.
Οι Μινωίτες (2500-1400 π.Χ.) γνώριζαν τις φαρμακευτικές και αρωματικές ιδιότητες των φυτών και εκμεταλλεύονταν την πλούσια βλάστηση του νησιού για την παρασκευή αρωμάτων, αλοιφών, καλλυντικών και φαρμάκων. Στις πήλινες πινακίδες μάλιστα της γραμμικής Β περιλαμβάνονται διάφορα φαρμακευτικά και αρωματικά φυτά, όπως ο κορίανδρος (κόλιαντρο), η κύππερις, το σφάκον ή αλελίσφακον του Διοσκουρίδου (φασκομηλιά), το κρίταμον ή Κρίθμον το παράλιον, η μαστίχη από τη ρητίνη της τερεμίνθου, το φοινίκιον ή λάδανον από το φυτό Κίστος ο κρητικός (αγριοροδανιά ή μεταξόχορτο). Επίσης οι Μινωίτες χρησιμοποιούσαν τον κρόκο τον ήμερο, τον κρίνο, τη μυρτιά, την ίριδα, τη μαντζουράνα, το μάραθο, τον άνηθο, τον ασπάλαθο, τη Μήκωνα την υπνοφόρο, τον Στύρακα τον φαρμακευτικό, τον κέδρο, το κυπαρίσσι, το ελαιόλαδο και πολλά άλλα.
Οι Μυκηναΐοι μεταξύ άλλων χρησιμοποιούσαν την κύπερη, το φασκόμηλο, το κύμινο, τον κορίανδο, την ίριδα, το μάραθο, τη μαντζουράνα, το γλυκάνισο, τη μυρτιά, το ελαιόλαδο, ενώ ο Όμηρος αναφέρει διάφορα αρωματικά έλαια, καλλυντικά και φαρμακευτικά σκευάσματα.
Στην ελληνική μυθολογία γίνονται αναφορές σε διάφορα φαρμακευτικά και θαυματουργά βότανα, όπως για παράδειγμα σ' αυτό με το οποίο ο μάντης Πολύιδος ανέστησε το Γλαύκο, γιο του βασιλιά Μίνωα. Στην Οδύσσεια αναφέρεται πως η Κίρκη έριξε μέσα στο κρασί των συντρόφων του Οδυσσέα μαζί με άλλα συστατικά και διάφορα κακά βότανα, τα λυγρά φάρμακα, τα οποία προκαλούσαν αμνησία, για να τους κάνει να λησμονήσουν την πατρίδα τους, ενώ με φάρμακο άλειψε τους συντρόφους για να τους επαναφέρει πάλι στην ανθρώπινη μορφή τους. Ο Ερμής ήταν αυτός που είχε δώσει μόλις πριν στον Οδυσσέα ένα βότανο, το μώλυ, το αντίδοτο των λυγρών φαρμάκων, για να τον προστατέψει από τη μαγεία της Κίρκης. Όμως και οι μεγάλοι γιατροί της αρχαιότητας, όπως ο Ιπποκράτης και ο Γαληνός μιλούν για τη σημασία της διαίτης και των βοτάνων στην πρόληψη και τη θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Γενικά από την εποχή του Ομήρου ήδη αναφέρονται φάρμακα ανδροφόνα ή θυμοφθόρα, δηλαδή δηλητηριώδη βότανα με τα οποία επάλειφαν τα βέλη ή δηλητηρίαζαν την τροφή, φάρμακα ήπια ή οδυνήφατα τα οποία ήταν παυσίπονα, αλλά και φάρμακα λυγρά τα οποία προκαλούσαν αμνησία, καθώς και το μώλυ, από το μωλύω που σημαίνει αφανίζω, ως αντίδοτο των λυγρών φαρμάκων. Στον Όμηρο αναφέρεται επίσης το νηπενθές, με φαρμακοδυναμική δράση, ως κατευναστικό και παυσίλυπον, καθώς και ένα είδος γάζας η ονομαζόμενη σφενδόνη από καλοστριμμένο μαλλί προβάτου για να περιδένονται τα τραύματα.
Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Ηρόδοτος, ο Θεόφραστος, ο Ιπποκράτης, ο Διοσκουρίδης και άλλοι αναφέρουν λεπτομέρειες σε σχέση με αρώματα, αλοιφές, καλλυντικά και φάρμακα των οποίων η παρασκευή στηρίζονταν σε φαρμακευτικά και αρωματικά φυτά και βότανα.
tmth.edu.gr
Οι Μινωίτες (2500-1400 π.Χ.) γνώριζαν τις φαρμακευτικές και αρωματικές ιδιότητες των φυτών και εκμεταλλεύονταν την πλούσια βλάστηση του νησιού για την παρασκευή αρωμάτων, αλοιφών, καλλυντικών και φαρμάκων. Στις πήλινες πινακίδες μάλιστα της γραμμικής Β περιλαμβάνονται διάφορα φαρμακευτικά και αρωματικά φυτά, όπως ο κορίανδρος (κόλιαντρο), η κύππερις, το σφάκον ή αλελίσφακον του Διοσκουρίδου (φασκομηλιά), το κρίταμον ή Κρίθμον το παράλιον, η μαστίχη από τη ρητίνη της τερεμίνθου, το φοινίκιον ή λάδανον από το φυτό Κίστος ο κρητικός (αγριοροδανιά ή μεταξόχορτο). Επίσης οι Μινωίτες χρησιμοποιούσαν τον κρόκο τον ήμερο, τον κρίνο, τη μυρτιά, την ίριδα, τη μαντζουράνα, το μάραθο, τον άνηθο, τον ασπάλαθο, τη Μήκωνα την υπνοφόρο, τον Στύρακα τον φαρμακευτικό, τον κέδρο, το κυπαρίσσι, το ελαιόλαδο και πολλά άλλα.
Οι Μυκηναΐοι μεταξύ άλλων χρησιμοποιούσαν την κύπερη, το φασκόμηλο, το κύμινο, τον κορίανδο, την ίριδα, το μάραθο, τη μαντζουράνα, το γλυκάνισο, τη μυρτιά, το ελαιόλαδο, ενώ ο Όμηρος αναφέρει διάφορα αρωματικά έλαια, καλλυντικά και φαρμακευτικά σκευάσματα.
Στην ελληνική μυθολογία γίνονται αναφορές σε διάφορα φαρμακευτικά και θαυματουργά βότανα, όπως για παράδειγμα σ' αυτό με το οποίο ο μάντης Πολύιδος ανέστησε το Γλαύκο, γιο του βασιλιά Μίνωα. Στην Οδύσσεια αναφέρεται πως η Κίρκη έριξε μέσα στο κρασί των συντρόφων του Οδυσσέα μαζί με άλλα συστατικά και διάφορα κακά βότανα, τα λυγρά φάρμακα, τα οποία προκαλούσαν αμνησία, για να τους κάνει να λησμονήσουν την πατρίδα τους, ενώ με φάρμακο άλειψε τους συντρόφους για να τους επαναφέρει πάλι στην ανθρώπινη μορφή τους. Ο Ερμής ήταν αυτός που είχε δώσει μόλις πριν στον Οδυσσέα ένα βότανο, το μώλυ, το αντίδοτο των λυγρών φαρμάκων, για να τον προστατέψει από τη μαγεία της Κίρκης. Όμως και οι μεγάλοι γιατροί της αρχαιότητας, όπως ο Ιπποκράτης και ο Γαληνός μιλούν για τη σημασία της διαίτης και των βοτάνων στην πρόληψη και τη θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Γενικά από την εποχή του Ομήρου ήδη αναφέρονται φάρμακα ανδροφόνα ή θυμοφθόρα, δηλαδή δηλητηριώδη βότανα με τα οποία επάλειφαν τα βέλη ή δηλητηρίαζαν την τροφή, φάρμακα ήπια ή οδυνήφατα τα οποία ήταν παυσίπονα, αλλά και φάρμακα λυγρά τα οποία προκαλούσαν αμνησία, καθώς και το μώλυ, από το μωλύω που σημαίνει αφανίζω, ως αντίδοτο των λυγρών φαρμάκων. Στον Όμηρο αναφέρεται επίσης το νηπενθές, με φαρμακοδυναμική δράση, ως κατευναστικό και παυσίλυπον, καθώς και ένα είδος γάζας η ονομαζόμενη σφενδόνη από καλοστριμμένο μαλλί προβάτου για να περιδένονται τα τραύματα.
Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Ηρόδοτος, ο Θεόφραστος, ο Ιπποκράτης, ο Διοσκουρίδης και άλλοι αναφέρουν λεπτομέρειες σε σχέση με αρώματα, αλοιφές, καλλυντικά και φάρμακα των οποίων η παρασκευή στηρίζονταν σε φαρμακευτικά και αρωματικά φυτά και βότανα.
tmth.edu.gr
"L'inflation n'est pas le problème, c'est la solution"
Paul Krugman, Prix Nobel d'économie | | 30.01.12 | 15h45 • Mis à jour le 30.01.12 | 17h43
34
Classez
Imprimez
Envoyez
Partagez
Facebook
Twitter
LinkedIn
Paul Krugman, prix nobel d'économie et chroniqueur au New York Times, a confié dans un entretien accordé au journal Le Monde : "Jusqu'ici, aucun sommet n'a su apporter de réponses adéquates, aucune décision politique n'a su traiter le problème dans son intégralité".AFP
Prix Nobel d'économie et chroniqueur au New York Times, Paul Krugman donnera à Paris, mardi 31 janvier, une conférence sur la crise de la zone euro à l'initiative de la société Lunalogic.
Au moment où devait se tenir un nouveau sommet européen, lundi, l'économiste américain se montre sévère envers les mesures décidées jusqu'ici, regrettant la rigidité de l'Allemagne.
Vue des Etats-Unis, comment est perçue la crise de la zone euro ?
La vieille question est toujours d'actualité : "L'Europe, quel numéro de téléphone ?" Et ce malgré l'émergence de "Merkozy", le duo formé par Angela Merkel et Nicolas Sarkozy. Personnellement, je suis très préoccupé par ce qui arrive. Il est devenu très difficile de comprendre comment l'Europe peut fonctionner, trouver les moyens de s'ajuster. C'est une réelle source d'inquiétude pour l'avenir de l'économie mondiale.
Les mesures prises fin 2011 vont-elles dans la bonne voie ? Jusqu'ici, aucun sommet n'a su apporter de réponses adéquates, aucune décision politique n'a su traiter le problème dans son intégralité. La crise reste considérée uniquement comme un problème de dérives budgétaires. Ce n'est pas le cas. Ces déséquilibres existent, mais il y a aussi un écart de compétitivité et de flux de capitaux. Le seul élément positif est venu de Mario Draghi, le président de la Banque centrale européenne (BCE), qui a indirectement soulagé le marché des dettes souveraines. Mais, encore une fois, cela ne traite que l'urgence sans apporter de réponse fondamentale.
La BCE devrait-elle agir comme le fait la Réserve fédérale (Fed), qui achète massivement de la dette américaine ?
Si on met de côté les blocages politiques, oui, l'Europe a besoin d'une politique monétaire très agressive. Plus agressive encore que celle des Etats-Unis. Il n'y a pas d'autre moyen de faire les ajustements nécessaires. La BCE devrait racheter plus de dettes d'Etat mais aussi favoriser davantage l'expansion monétaire.
Cela ne risque-t-il pas de faire déraper les prix ?
L'inflation n'est pas le problème, c'est la solution.
Que voulez-vous dire ?
Pour restaurer la compétitivité en Europe, il faudrait que, disons d'ici les cinq prochaines années, les salaires baissent, dans les pays européens moins compétitifs, de 20 % par rapport à l'Allemagne. Avec un peu d'inflation, cet ajustement est plus facile à réaliser (en laissant filer les prix sans faire grimper les salaires en conséquence).
Le problème de compétitivité viendrait donc de salaires trop élevés en Europe du Sud par rapport à l'Allemagne ?
Au final, le problème est celui d'un déséquilibre des balances des paiements. Mais, si on prend l'exemple de l'Espagne, les salaires espagnols n'ont pas toujours été au-dessus de la moyenne. C'est un phénomène récent. Après la création de l'euro, il y a eu des afflux massifs de capitaux dans les pays dits à la périphérie de l'Europe qui ont provoqué une bulle du crédit.
Ainsi, que faut-il faire ?
Le problème de la zone euro, c'est sa construction même. Tout cela n'arrive pas par surprise : il y a vingt ans déjà, cette union monétaire provoquait des débats académiques, on se demandait comment ce système pouvait gérer un choc asymétrique, une récession plus profonde dans un pays que dans un autre. Mais la question a été négligée. Aux Etats-Unis, ces chocs asymétriques sont gérés, pas toujours parfaitement, grâce à un système budgétaire intégré et une mobilité très élevée.
L'Europe n'a aucun de ces deux atouts. II lui faut donc quelque chose d'autre pour donner plus de souplesse au système. Une politique monétaire moins stricte avec une inflation plus élevée - autour de 4 % - offrirait une part de la flexibilité qui manque à la zone euro.
Croyez-vous à l'émergence, au final, d'Etats-Unis d'Europe ?
J'aimerais ! On peut imaginer un renforcement de l'intégration budgétaire, ou la création d'euro-obligations. Mais il y a beaucoup de freins à tout cela : les pays endettés redoutent de perdre leur souveraineté, les autres ne veulent pas sauver des "irresponsables". Ces débats pour l'heure contribuent plutôt à détruire l'idée de l'Europe.
Je dois dire que, quand je pense à la zone euro, je me trouve dans cette situation étrange où tout semble inextricable. Je ne peux imaginer que la zone euro s'effondre. Cela me paraît inconcevable, on perdrait tant. Je me dis donc que les politiques feront tout pour résoudre cette crise. Mais je pense alors aux solutions à mettre en place, et là je me dis : "Non, il est impossible qu'ils prennent de telles mesures." Je suis alors confronté à une double impasse.
L'Allemagne a-t-elle une mauvaise influence sur l'Europe ?
L'Allemagne croit que la rectitude et la discipline budgétaires sont la solution. Elle a tort. Leur histoire les pousse à proposer un mauvais remède. Les Allemands étaient en mauvaise posture à la fin des années 1990. Alors ils regardent ce qu'ils ont fait, comment ils sont parvenus à redresser leur économie et transformer des déficits en excédents commerciaux. Ils pensent appliquer leurs solutions à la zone euro. Mais, si tel était le cas, il faudrait trouver une autre planète pour exporter les produits de l'Europe !
On parle parfois d'un "complot anglo-saxon" anti-euro...
Il y a toujours quelqu'un quelque part qui complote. Mais les gens raisonnables aux Etats-Unis comprennent bien que le succès de l'Europe nous profite. Ce n'est pas seulement une question économique. Il est question de démocratie, des droits de l'homme, de la victoire de nos idéaux. Et ce qui se passe aujourd'hui en zone euro ne vient pas des Etats-Unis, c'est un problème interne à l'Europe.
Lors des primaires républicaines, Mitt Romney a dit que Barack Obama conduisait les Etats-Unis vers la voie de l'Europe en tentant de copier son modèle social. Le modèle européen est-il l'exemple à ne pas suivre ?
Non. La crise de la zone euro n'a d'ailleurs rien à voir avec le coût de son système social. Des économies avec un fort Etat-providence ne s'en sortent pas si mal. Regardez la France ! D'un point de vue américain, on se dit que personne n'a aucune incitation à la productivité, que vous avez plus de jours de vacances. Mais, au final, la productivité horaire est la même qu'aux Etats-Unis. En aucune manière cette crise ne montre l'échec de ces systèmes sociaux. Il est possible de préserver un niveau élevé de protection sociale avec une politique budgétaire responsable : il suffit de regarder la Suède.
On parle d'un retour du protectionnisme. Est-ce un danger ?
Au regard de l'Histoire, les petits réflexes protectionnistes ne sont pas un problème majeur. On essaie parfois de faire un parallèle avec la Grande Dépression. Cela n'a rien à voir. Il n'y a pas de barrière importante érigée contre le libre commerce.
Propos recueillis par Claire Gatinois et Clément Lacombe
34
Classez
Imprimez
Envoyez
Partagez
Paul Krugman, prix nobel d'économie et chroniqueur au New York Times, a confié dans un entretien accordé au journal Le Monde : "Jusqu'ici, aucun sommet n'a su apporter de réponses adéquates, aucune décision politique n'a su traiter le problème dans son intégralité".AFP
Prix Nobel d'économie et chroniqueur au New York Times, Paul Krugman donnera à Paris, mardi 31 janvier, une conférence sur la crise de la zone euro à l'initiative de la société Lunalogic.
Au moment où devait se tenir un nouveau sommet européen, lundi, l'économiste américain se montre sévère envers les mesures décidées jusqu'ici, regrettant la rigidité de l'Allemagne.
Vue des Etats-Unis, comment est perçue la crise de la zone euro ?
La vieille question est toujours d'actualité : "L'Europe, quel numéro de téléphone ?" Et ce malgré l'émergence de "Merkozy", le duo formé par Angela Merkel et Nicolas Sarkozy. Personnellement, je suis très préoccupé par ce qui arrive. Il est devenu très difficile de comprendre comment l'Europe peut fonctionner, trouver les moyens de s'ajuster. C'est une réelle source d'inquiétude pour l'avenir de l'économie mondiale.
Les mesures prises fin 2011 vont-elles dans la bonne voie ? Jusqu'ici, aucun sommet n'a su apporter de réponses adéquates, aucune décision politique n'a su traiter le problème dans son intégralité. La crise reste considérée uniquement comme un problème de dérives budgétaires. Ce n'est pas le cas. Ces déséquilibres existent, mais il y a aussi un écart de compétitivité et de flux de capitaux. Le seul élément positif est venu de Mario Draghi, le président de la Banque centrale européenne (BCE), qui a indirectement soulagé le marché des dettes souveraines. Mais, encore une fois, cela ne traite que l'urgence sans apporter de réponse fondamentale.
La BCE devrait-elle agir comme le fait la Réserve fédérale (Fed), qui achète massivement de la dette américaine ?
Si on met de côté les blocages politiques, oui, l'Europe a besoin d'une politique monétaire très agressive. Plus agressive encore que celle des Etats-Unis. Il n'y a pas d'autre moyen de faire les ajustements nécessaires. La BCE devrait racheter plus de dettes d'Etat mais aussi favoriser davantage l'expansion monétaire.
Cela ne risque-t-il pas de faire déraper les prix ?
L'inflation n'est pas le problème, c'est la solution.
Que voulez-vous dire ?
Pour restaurer la compétitivité en Europe, il faudrait que, disons d'ici les cinq prochaines années, les salaires baissent, dans les pays européens moins compétitifs, de 20 % par rapport à l'Allemagne. Avec un peu d'inflation, cet ajustement est plus facile à réaliser (en laissant filer les prix sans faire grimper les salaires en conséquence).
Le problème de compétitivité viendrait donc de salaires trop élevés en Europe du Sud par rapport à l'Allemagne ?
Au final, le problème est celui d'un déséquilibre des balances des paiements. Mais, si on prend l'exemple de l'Espagne, les salaires espagnols n'ont pas toujours été au-dessus de la moyenne. C'est un phénomène récent. Après la création de l'euro, il y a eu des afflux massifs de capitaux dans les pays dits à la périphérie de l'Europe qui ont provoqué une bulle du crédit.
Ainsi, que faut-il faire ?
Le problème de la zone euro, c'est sa construction même. Tout cela n'arrive pas par surprise : il y a vingt ans déjà, cette union monétaire provoquait des débats académiques, on se demandait comment ce système pouvait gérer un choc asymétrique, une récession plus profonde dans un pays que dans un autre. Mais la question a été négligée. Aux Etats-Unis, ces chocs asymétriques sont gérés, pas toujours parfaitement, grâce à un système budgétaire intégré et une mobilité très élevée.
L'Europe n'a aucun de ces deux atouts. II lui faut donc quelque chose d'autre pour donner plus de souplesse au système. Une politique monétaire moins stricte avec une inflation plus élevée - autour de 4 % - offrirait une part de la flexibilité qui manque à la zone euro.
Croyez-vous à l'émergence, au final, d'Etats-Unis d'Europe ?
J'aimerais ! On peut imaginer un renforcement de l'intégration budgétaire, ou la création d'euro-obligations. Mais il y a beaucoup de freins à tout cela : les pays endettés redoutent de perdre leur souveraineté, les autres ne veulent pas sauver des "irresponsables". Ces débats pour l'heure contribuent plutôt à détruire l'idée de l'Europe.
Je dois dire que, quand je pense à la zone euro, je me trouve dans cette situation étrange où tout semble inextricable. Je ne peux imaginer que la zone euro s'effondre. Cela me paraît inconcevable, on perdrait tant. Je me dis donc que les politiques feront tout pour résoudre cette crise. Mais je pense alors aux solutions à mettre en place, et là je me dis : "Non, il est impossible qu'ils prennent de telles mesures." Je suis alors confronté à une double impasse.
L'Allemagne a-t-elle une mauvaise influence sur l'Europe ?
L'Allemagne croit que la rectitude et la discipline budgétaires sont la solution. Elle a tort. Leur histoire les pousse à proposer un mauvais remède. Les Allemands étaient en mauvaise posture à la fin des années 1990. Alors ils regardent ce qu'ils ont fait, comment ils sont parvenus à redresser leur économie et transformer des déficits en excédents commerciaux. Ils pensent appliquer leurs solutions à la zone euro. Mais, si tel était le cas, il faudrait trouver une autre planète pour exporter les produits de l'Europe !
On parle parfois d'un "complot anglo-saxon" anti-euro...
Il y a toujours quelqu'un quelque part qui complote. Mais les gens raisonnables aux Etats-Unis comprennent bien que le succès de l'Europe nous profite. Ce n'est pas seulement une question économique. Il est question de démocratie, des droits de l'homme, de la victoire de nos idéaux. Et ce qui se passe aujourd'hui en zone euro ne vient pas des Etats-Unis, c'est un problème interne à l'Europe.
Lors des primaires républicaines, Mitt Romney a dit que Barack Obama conduisait les Etats-Unis vers la voie de l'Europe en tentant de copier son modèle social. Le modèle européen est-il l'exemple à ne pas suivre ?
Non. La crise de la zone euro n'a d'ailleurs rien à voir avec le coût de son système social. Des économies avec un fort Etat-providence ne s'en sortent pas si mal. Regardez la France ! D'un point de vue américain, on se dit que personne n'a aucune incitation à la productivité, que vous avez plus de jours de vacances. Mais, au final, la productivité horaire est la même qu'aux Etats-Unis. En aucune manière cette crise ne montre l'échec de ces systèmes sociaux. Il est possible de préserver un niveau élevé de protection sociale avec une politique budgétaire responsable : il suffit de regarder la Suède.
On parle d'un retour du protectionnisme. Est-ce un danger ?
Au regard de l'Histoire, les petits réflexes protectionnistes ne sont pas un problème majeur. On essaie parfois de faire un parallèle avec la Grande Dépression. Cela n'a rien à voir. Il n'y a pas de barrière importante érigée contre le libre commerce.
Propos recueillis par Claire Gatinois et Clément Lacombe
De l'art de gâcher une bonne idée
Editorial | | 30.01.12 | 20h57
0
Classez
Imprimez
Envoyez
Partagez
Facebook
Twitter
LinkedIn
Nicolas Sarkozy a ouvert dimanche 29 janvier un débat fondamental pour l'économie française. Il faut l'en féliciter. Le président de la République, candidat à sa réélection en mai, a posé la question de la compétitivité des entreprises nationales. Elle est au coeur du malaise hexagonal. Mais elle ne concerne pas que la France. Tous les grands pays industrialisés, du moins ceux qui ont tenu à développer un Etat social fort, débattent de cette affaire.
En somme, il s'agit, en ces temps de globalisation économique, d'imaginer d'autres sources de financement de l'Etat-providence que celle qui consiste à en faire peser une grande partie sur les entreprises.
D'où cette idée de TVA sociale. M. Sarkozy dit ne pas aimer l'expression, mais c'est bien de ça qu'on parle. Le chef de l'Etat a donc annoncé le transfert sur les consommateurs d'une partie des charges qui pèsent sur le travail. Au risque de l'incompréhension et de l'impopularité.
La proposition est d'une actualité particulière. Elle intervient à un moment où la France - comme les Etats-Unis et bien d'autres pays, notamment en Europe - entend répondre aux défis des délocalisations. A l'instar des Etats-Unis, qui veulent réhabiliter le "made in America", il s'agit de promouvoir le "produit en France". Il est symptomatique et heureux de constater que tous les candidats déclarés manifestent ce même souci. Le débat porte, légitimement, sur la méthode.
On relèvera à ce sujet que le professeur Sarkozy, devant seize millions de téléspectateurs, a commis une bourde au milieu de sa leçon en affirmant que le Royaume-Uni ne disposait quasiment plus d'industries. En fait, le poids de l'industrie dans le PIB britannique est légèrement supérieur à ce qu'il est dans le nôtre...
En revanche, le président parle vrai quand, défendant son projet, il pointe la perte de compétitivité de nos entreprises ces dernières années. Cela peut se concevoir face à la concurrence du Sud émergent. C'est beaucoup plus grave quand il s'agit de parts de marché perdues par la France au sein même de la zone euro.
L'intérêt de la TVA sociale est d'élargir aux consommateurs le financement de l'Etat-providence. Ce faisant, elle diminue le coût du travail. Elle réoriente vers l'offre le profil d'une économie, la nôtre, dont le moteur est la consommation intérieure plus que l'exportation.
Les économistes sont divisés. Partisans et adversaires de la TVA sociale se retrouvent à droite et à gauche. Les critiques portent sur les risques d'inflation ; ils font valoir que la question de la compétitivité ne se réduit pas au coût du travail.
La proposition Sarkozy a ses mérites, mais la méthode est étonnante. Elle consiste, à trois mois du scrutin, à forcer une réforme-clé du financement de l'Etat social sans se donner le temps d'une large consultation. S'il avait voulu gâcher une bonne idée, le président ne s'y serait pas pris autrement. La démocratie commande qu'il fasse de la TVA sociale l'un des éléments de son programme de candidat, pas qu'il l'impose, comme président, à la hussarde.
0
Classez
Imprimez
Envoyez
Partagez
Nicolas Sarkozy a ouvert dimanche 29 janvier un débat fondamental pour l'économie française. Il faut l'en féliciter. Le président de la République, candidat à sa réélection en mai, a posé la question de la compétitivité des entreprises nationales. Elle est au coeur du malaise hexagonal. Mais elle ne concerne pas que la France. Tous les grands pays industrialisés, du moins ceux qui ont tenu à développer un Etat social fort, débattent de cette affaire.
En somme, il s'agit, en ces temps de globalisation économique, d'imaginer d'autres sources de financement de l'Etat-providence que celle qui consiste à en faire peser une grande partie sur les entreprises.
D'où cette idée de TVA sociale. M. Sarkozy dit ne pas aimer l'expression, mais c'est bien de ça qu'on parle. Le chef de l'Etat a donc annoncé le transfert sur les consommateurs d'une partie des charges qui pèsent sur le travail. Au risque de l'incompréhension et de l'impopularité.
La proposition est d'une actualité particulière. Elle intervient à un moment où la France - comme les Etats-Unis et bien d'autres pays, notamment en Europe - entend répondre aux défis des délocalisations. A l'instar des Etats-Unis, qui veulent réhabiliter le "made in America", il s'agit de promouvoir le "produit en France". Il est symptomatique et heureux de constater que tous les candidats déclarés manifestent ce même souci. Le débat porte, légitimement, sur la méthode.
On relèvera à ce sujet que le professeur Sarkozy, devant seize millions de téléspectateurs, a commis une bourde au milieu de sa leçon en affirmant que le Royaume-Uni ne disposait quasiment plus d'industries. En fait, le poids de l'industrie dans le PIB britannique est légèrement supérieur à ce qu'il est dans le nôtre...
En revanche, le président parle vrai quand, défendant son projet, il pointe la perte de compétitivité de nos entreprises ces dernières années. Cela peut se concevoir face à la concurrence du Sud émergent. C'est beaucoup plus grave quand il s'agit de parts de marché perdues par la France au sein même de la zone euro.
L'intérêt de la TVA sociale est d'élargir aux consommateurs le financement de l'Etat-providence. Ce faisant, elle diminue le coût du travail. Elle réoriente vers l'offre le profil d'une économie, la nôtre, dont le moteur est la consommation intérieure plus que l'exportation.
Les économistes sont divisés. Partisans et adversaires de la TVA sociale se retrouvent à droite et à gauche. Les critiques portent sur les risques d'inflation ; ils font valoir que la question de la compétitivité ne se réduit pas au coût du travail.
La proposition Sarkozy a ses mérites, mais la méthode est étonnante. Elle consiste, à trois mois du scrutin, à forcer une réforme-clé du financement de l'Etat social sans se donner le temps d'une large consultation. S'il avait voulu gâcher une bonne idée, le président ne s'y serait pas pris autrement. La démocratie commande qu'il fasse de la TVA sociale l'un des éléments de son programme de candidat, pas qu'il l'impose, comme président, à la hussarde.
Το ΣτΕ άδειασε Βενιζέλο και ΔΕΗ
Πρώτη Δημοσίευση: Δευτέρα, 30. 01. 2012 - 19:25 μέγεθος γραμματοσειράς Εκτύπωση E-mail Σχολιάστε πρώτοι!
Απόφαση που αδειάζει την πολιτική εξουσία της χώρας εξέδωσε το Συμβούλιο της Επικρατείας του οποίου η απόφαση έχει να κάνει με το χαράτσι της ΔΕΗ.
Μάλιστα σύμφωνα με το ΣτΕ η συγκεκριμένη πρακτική κρίνεται ως αντισυνταγματική, η ΔΕΗ δεν δικαιούται να εισπράττει φόρους, ούτε να διακόπτει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, σε πελάτες της, οι οποίοι για οποιοδήποτε λόγο αρνούνται να καταβάλλουν το τέλος ακινήτων.
Παράλληλα, ούτε οι άλλες ιδιωτικές εταιρίες – πάροχοι ηλεκτρικού ρεύματος, έχουν το δικαίωμα να προβαίνουν σε είσπραξη φόρων ή διακοπή της ηλεκτροδότησης.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της παραπάνω απόφασης, αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 3 και 26 παρ. 2 του Συντάγματος, η οποιαδήποτε ανάθεση άσκησης δημόσιας εξουσίας σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (όπως η Δ.Ε.Η. και οι άλλες ιδιωτικές εταιρείες παροχής ρεύματος).
Τόσο η είσπραξη φόρων, όσο και η επιβολή διοικητικών κυρώσεων λόγω της άρνησης πληρωμής φόρων, αποτελούν στοιχεία άσκησης δημόσιας εξουσίας.
Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, η άσκηση δημόσιας εξουσίας αποτελεί την κατ΄εξοχήν έκφραση κυριαρχίας του Κράτους και ασκείται μόνο από το Δημόσιο και τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου.
Η προτεινόμενη τροπολογία δεν αναθέτει τις αρμοδιότητες αυτές μόνο στη ΔΕΗ (η οποία έχει και κάποιο δημόσιο χαρακτήρα) αλλά και σε ιδιωτικές εταιρείες παροχής ηλεκτροδότησης (δηλ.εναλλακτικούς παρόχους). Η επιβολή της κύρωσης ναι μεν προβλέπεται από το Νόμο, αλλά αναθέτει σε ιδιώτη να επιβάλει αυτές τις κυρώσεις.
Εναπόκειται στην κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας να κρίνει εάν αυτή η εκχώρηση των αρμοδιοτήτων συμβαδίζει με τα άρθρα 1 παρ. 3 και 26 παρ. 2 του Συντάγματος. Το παραπάνω, προστίθεται στους λόγους αντισυνταγματικότητας που ήδη έχουν επισημανθεί από νομικούς κύκλους.
Απόφαση που αδειάζει την πολιτική εξουσία της χώρας εξέδωσε το Συμβούλιο της Επικρατείας του οποίου η απόφαση έχει να κάνει με το χαράτσι της ΔΕΗ.
Μάλιστα σύμφωνα με το ΣτΕ η συγκεκριμένη πρακτική κρίνεται ως αντισυνταγματική, η ΔΕΗ δεν δικαιούται να εισπράττει φόρους, ούτε να διακόπτει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, σε πελάτες της, οι οποίοι για οποιοδήποτε λόγο αρνούνται να καταβάλλουν το τέλος ακινήτων.
Παράλληλα, ούτε οι άλλες ιδιωτικές εταιρίες – πάροχοι ηλεκτρικού ρεύματος, έχουν το δικαίωμα να προβαίνουν σε είσπραξη φόρων ή διακοπή της ηλεκτροδότησης.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της παραπάνω απόφασης, αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 3 και 26 παρ. 2 του Συντάγματος, η οποιαδήποτε ανάθεση άσκησης δημόσιας εξουσίας σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (όπως η Δ.Ε.Η. και οι άλλες ιδιωτικές εταιρείες παροχής ρεύματος).
Τόσο η είσπραξη φόρων, όσο και η επιβολή διοικητικών κυρώσεων λόγω της άρνησης πληρωμής φόρων, αποτελούν στοιχεία άσκησης δημόσιας εξουσίας.
Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, η άσκηση δημόσιας εξουσίας αποτελεί την κατ΄εξοχήν έκφραση κυριαρχίας του Κράτους και ασκείται μόνο από το Δημόσιο και τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου.
Η προτεινόμενη τροπολογία δεν αναθέτει τις αρμοδιότητες αυτές μόνο στη ΔΕΗ (η οποία έχει και κάποιο δημόσιο χαρακτήρα) αλλά και σε ιδιωτικές εταιρείες παροχής ηλεκτροδότησης (δηλ.εναλλακτικούς παρόχους). Η επιβολή της κύρωσης ναι μεν προβλέπεται από το Νόμο, αλλά αναθέτει σε ιδιώτη να επιβάλει αυτές τις κυρώσεις.
Εναπόκειται στην κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας να κρίνει εάν αυτή η εκχώρηση των αρμοδιοτήτων συμβαδίζει με τα άρθρα 1 παρ. 3 και 26 παρ. 2 του Συντάγματος. Το παραπάνω, προστίθεται στους λόγους αντισυνταγματικότητας που ήδη έχουν επισημανθεί από νομικούς κύκλους.
62 επιχειρηματίες και επιστήμονες υπογράφουν κείμενο υπέρ Παπαδήμου
30.01.2012
14:55
1
Share
-A+A
Παρέμβαση στα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που απασχολούν τη χώρα επιχειρούν με κείμενο που υπογράφουν 62 επιχειρηματίες και επιστήμονες με το οποίο στηρίζουν τον Λουκά Παπαδήμο και ζητούν την «ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών»
Στην παρέμβασή τους που περιγράφουν ως «Κείμενο κοινωνικής παρέμβασης», σύμφωνα με το vima.gr, οι 62 επιχειρηματίες και επιστήμονες ζητούν να στηριχθεί η κυβέρνηση Παπαδήμου τονίζοντας ότι «η νέα κυβερνητική περίοδος που εγκαινιάστηκε πριν από λίγο καιρό προσφέρεται για το γύρισμα της σελίδας και την υιοθέτηση σύγχρονων και εποικοδομητικών αντιλήψεων».
Οι υπογράφοντες προτείνουν να αλλάξει ριζικά ο τρόπος λειτουργίας της πολιτικής και διαχείρισης των κρατικών πόρων ώστε να ανακάμψει η οικονομία, να εξυγιανθεί η πολιτική ζωή και να ξαναλειτουργήσει το κράτος.
Ειδικότερα, το κείμενο προτείνει τους παρακάτω στόχους:
«(α) Υιοθέτηση ενός σύγχρονου οικονομικού προτύπου της χώρας, που να βασίζεται στον δημοσιονομικό εξορθολογισμό, στον επαναπροσδιορισμό της έννοιας και του ρόλου του κράτους, σε ένα υγιές χρηματοπιστωτικό σύστημα, στη δημιουργία ισχυρής, καινοτόμου και εξωστρεφούς επιχειρηματικότητας, στη δημιουργία μιας αποτελεσματικής Παιδείας βασισμένης στη δημιουργία προτύπων και στην επιβράβευση, στην προστασία του περιβάλλοντος και στην έμφαση στο πράσινο ενεργειακό ισοζύγιο, στον ποιοτικό τουρισμό και στη σύνδεσή του με τον πολιτισμό, σε μια ισχυρή εθνική ναυτιλία και, τέλος, σε μια ανταγωνιστική γεωργία.
(β) Θέσπιση σύγχρονων κανόνων εκπαίδευσης, σχεδιασμού, δράσης και συμπεριφοράς όλων ανεξαιρέτως των δημοσίων λειτουργών και εισαγωγή των αρχών της επιβράβευσης και του ότι το Κράτος πρέπει να πάψει να αυτοεξαιρείται των κανόνων που επιβάλλει στην κοινωνία και στην οικονομία και να δίνει το άνωθεν καλό παράδειγμα, αντί για το κακό.
(γ) Συστηματική και ουσιαστική διαβούλευση με την κυβέρνηση για κάθε σημαντικό θέμα, για κάθε αλλαγή πορείας, για κάθε εξαίρεση από τον κανόνα.
(δ) Πειστική και αποτελεσματική διαφάνεια στον ευρύτερο χώρο του Δημοσίου, σε αντίθεση με τη "διαφανοφάνεια" που προκαλεί σύγχυση και χρησιμοποιείται πολλάκις ως εργαλείο απόκρυψης της παραβίασης της νομιμότητας.
(ε) Πάταξη της διαφθοράς με σύγχρονες πρακτικές βασισμένες σε επιτυχείς διεθνείς εφαρμογές».
To κείμενο υπογράφουν οι εξής επιχειρηματίες και επιστήμονες
Αναστασόπουλος Σίμος (ΠΕΤΣΙΑΒΑΣ ΑΕ), Ανδρεάδης Ανδρέας (πρόεδρος ΣΕΤΕ), Ανδρεάδης Σταύρος (επίτιμος πρόεδρος ΣΕΤΕ), Αντωνιάδης Βασίλης (BCG), Βαράγκη Ελένη, Βιδάλης Ευθύμιος, Βλαστός Δημήτρης (Ιδρυμα Μποδοσάκη), Βογιατζόγλου Νίκος (Voyatzoglou Systems), Βορδώνης Εμμανουήλ (καθηγητής), Γερουλάνος Στέφανος (καθηγητής), Γεωργόπουλος Λεωνίδας (Κυριακίδης, Γεωργόπουλος), Γκατένιο Μωρίς (επιχειρηματίας), Γκιγκιλίνης Αλέξανδρος (εφοπλιστής), Γκορμεζάνο Μωρίς (επίτιμος πρόξενος Μονακό), Γραμματίδης Γιάννος (πρόεδρος Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου), Δαυίδ Χάρης (3Ε), Εξαρχος Τάσος (Scavolini), Ζέπος Δημήτρης (ΕΛΙΑΜΕΠ), Ζέπος Κώστας (πρέσβης επί τιμή), Καινούργιος Χρήστος (Διαδικασία ΑΕ), Μπέλλες Αριστείδης (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Νηρεύς ΑΕ), Μπενόπουλος Γιάννος (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Coffee Connection ΑΒΕΕ), Μπήτρος Παναγιώτης (καθηγητής Πανεπ. Αθηνών), Μπρισκόλας Γιώργος (Εurocent), Μωυσής Ραφαήλ, Ντόκος Θάνος (γενικός διευθυντής ΕΛΙΑΜΕΠ), Πανέττας Μάρκος, Παπαδόπουλος Ιωάννης (γιατρός), Παπαϊωάννου Χρήστος (εκδότης περιοδ. Επιλογή), Παπαλεξόπουλος Θεόδωρος, Παπασταύρου Παναγιώτης, Προκοπάκης Ηρακλής, Ρούμπας Θωμάς (όμιλος Dionic), Ρωμνιός Νίκος, Σακελλαρίδη Χριστίνα, Σαρακάκης Γιάννης (Αφοί Σαρακάκη), Σιώτης Ιων (δ/ντής Δημόκριτος), Σούφλης Ιωάννης (ηλεκτρολ. μηχανικός), Στασινόπουλος Νίκος (Βιοχάλκο), Σταυρίδης Στέλιος (όμιλος Ideales - διευθύνων σύμβουλος), Τσαχαγέας Γιάννης, Τσέτη Ιουλία (διευθύνουσα σύμβουλος Uni-Pharma S.A.), Τσουτρέλης Χαράλαμπος, Φραγκάκης Νίκος, Φραγκούλης Σπύρος (δικηγόρος), Φουρλής Βασίλης (Ομιλος Φουρλή), Ψάλτης Μάριος (PWC).
Διαβάστε περισσότερα:Πολιτική Ανδρέας Ανδρεάδης Αριστείδης Μπέλλες Βασίλης Φουρλής Γιάννης Σαρακάκης Θωμάς Ρούμπας Ιουλία Τσέτη Ιων Σιώτης κυβέρνηση Λουκάς Παπαδήμος Μάριος Ψάλτης Νίκος Στασινόπουλος Νίκος Φραγκάκης Παναγιώτης Μπήτρος Χάρης Δαυίδ
14:55
1
Share
-A+A
Παρέμβαση στα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που απασχολούν τη χώρα επιχειρούν με κείμενο που υπογράφουν 62 επιχειρηματίες και επιστήμονες με το οποίο στηρίζουν τον Λουκά Παπαδήμο και ζητούν την «ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών»
Στην παρέμβασή τους που περιγράφουν ως «Κείμενο κοινωνικής παρέμβασης», σύμφωνα με το vima.gr, οι 62 επιχειρηματίες και επιστήμονες ζητούν να στηριχθεί η κυβέρνηση Παπαδήμου τονίζοντας ότι «η νέα κυβερνητική περίοδος που εγκαινιάστηκε πριν από λίγο καιρό προσφέρεται για το γύρισμα της σελίδας και την υιοθέτηση σύγχρονων και εποικοδομητικών αντιλήψεων».
Οι υπογράφοντες προτείνουν να αλλάξει ριζικά ο τρόπος λειτουργίας της πολιτικής και διαχείρισης των κρατικών πόρων ώστε να ανακάμψει η οικονομία, να εξυγιανθεί η πολιτική ζωή και να ξαναλειτουργήσει το κράτος.
Ειδικότερα, το κείμενο προτείνει τους παρακάτω στόχους:
«(α) Υιοθέτηση ενός σύγχρονου οικονομικού προτύπου της χώρας, που να βασίζεται στον δημοσιονομικό εξορθολογισμό, στον επαναπροσδιορισμό της έννοιας και του ρόλου του κράτους, σε ένα υγιές χρηματοπιστωτικό σύστημα, στη δημιουργία ισχυρής, καινοτόμου και εξωστρεφούς επιχειρηματικότητας, στη δημιουργία μιας αποτελεσματικής Παιδείας βασισμένης στη δημιουργία προτύπων και στην επιβράβευση, στην προστασία του περιβάλλοντος και στην έμφαση στο πράσινο ενεργειακό ισοζύγιο, στον ποιοτικό τουρισμό και στη σύνδεσή του με τον πολιτισμό, σε μια ισχυρή εθνική ναυτιλία και, τέλος, σε μια ανταγωνιστική γεωργία.
(β) Θέσπιση σύγχρονων κανόνων εκπαίδευσης, σχεδιασμού, δράσης και συμπεριφοράς όλων ανεξαιρέτως των δημοσίων λειτουργών και εισαγωγή των αρχών της επιβράβευσης και του ότι το Κράτος πρέπει να πάψει να αυτοεξαιρείται των κανόνων που επιβάλλει στην κοινωνία και στην οικονομία και να δίνει το άνωθεν καλό παράδειγμα, αντί για το κακό.
(γ) Συστηματική και ουσιαστική διαβούλευση με την κυβέρνηση για κάθε σημαντικό θέμα, για κάθε αλλαγή πορείας, για κάθε εξαίρεση από τον κανόνα.
(δ) Πειστική και αποτελεσματική διαφάνεια στον ευρύτερο χώρο του Δημοσίου, σε αντίθεση με τη "διαφανοφάνεια" που προκαλεί σύγχυση και χρησιμοποιείται πολλάκις ως εργαλείο απόκρυψης της παραβίασης της νομιμότητας.
(ε) Πάταξη της διαφθοράς με σύγχρονες πρακτικές βασισμένες σε επιτυχείς διεθνείς εφαρμογές».
To κείμενο υπογράφουν οι εξής επιχειρηματίες και επιστήμονες
Αναστασόπουλος Σίμος (ΠΕΤΣΙΑΒΑΣ ΑΕ), Ανδρεάδης Ανδρέας (πρόεδρος ΣΕΤΕ), Ανδρεάδης Σταύρος (επίτιμος πρόεδρος ΣΕΤΕ), Αντωνιάδης Βασίλης (BCG), Βαράγκη Ελένη, Βιδάλης Ευθύμιος, Βλαστός Δημήτρης (Ιδρυμα Μποδοσάκη), Βογιατζόγλου Νίκος (Voyatzoglou Systems), Βορδώνης Εμμανουήλ (καθηγητής), Γερουλάνος Στέφανος (καθηγητής), Γεωργόπουλος Λεωνίδας (Κυριακίδης, Γεωργόπουλος), Γκατένιο Μωρίς (επιχειρηματίας), Γκιγκιλίνης Αλέξανδρος (εφοπλιστής), Γκορμεζάνο Μωρίς (επίτιμος πρόξενος Μονακό), Γραμματίδης Γιάννος (πρόεδρος Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου), Δαυίδ Χάρης (3Ε), Εξαρχος Τάσος (Scavolini), Ζέπος Δημήτρης (ΕΛΙΑΜΕΠ), Ζέπος Κώστας (πρέσβης επί τιμή), Καινούργιος Χρήστος (Διαδικασία ΑΕ), Μπέλλες Αριστείδης (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Νηρεύς ΑΕ), Μπενόπουλος Γιάννος (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Coffee Connection ΑΒΕΕ), Μπήτρος Παναγιώτης (καθηγητής Πανεπ. Αθηνών), Μπρισκόλας Γιώργος (Εurocent), Μωυσής Ραφαήλ, Ντόκος Θάνος (γενικός διευθυντής ΕΛΙΑΜΕΠ), Πανέττας Μάρκος, Παπαδόπουλος Ιωάννης (γιατρός), Παπαϊωάννου Χρήστος (εκδότης περιοδ. Επιλογή), Παπαλεξόπουλος Θεόδωρος, Παπασταύρου Παναγιώτης, Προκοπάκης Ηρακλής, Ρούμπας Θωμάς (όμιλος Dionic), Ρωμνιός Νίκος, Σακελλαρίδη Χριστίνα, Σαρακάκης Γιάννης (Αφοί Σαρακάκη), Σιώτης Ιων (δ/ντής Δημόκριτος), Σούφλης Ιωάννης (ηλεκτρολ. μηχανικός), Στασινόπουλος Νίκος (Βιοχάλκο), Σταυρίδης Στέλιος (όμιλος Ideales - διευθύνων σύμβουλος), Τσαχαγέας Γιάννης, Τσέτη Ιουλία (διευθύνουσα σύμβουλος Uni-Pharma S.A.), Τσουτρέλης Χαράλαμπος, Φραγκάκης Νίκος, Φραγκούλης Σπύρος (δικηγόρος), Φουρλής Βασίλης (Ομιλος Φουρλή), Ψάλτης Μάριος (PWC).
Διαβάστε περισσότερα:Πολιτική Ανδρέας Ανδρεάδης Αριστείδης Μπέλλες Βασίλης Φουρλής Γιάννης Σαρακάκης Θωμάς Ρούμπας Ιουλία Τσέτη Ιων Σιώτης κυβέρνηση Λουκάς Παπαδήμος Μάριος Ψάλτης Νίκος Στασινόπουλος Νίκος Φραγκάκης Παναγιώτης Μπήτρος Χάρης Δαυίδ
Μέρκελ: «Δεν επιθυμώ μια πολεμική, αλλά μια συζήτηση για την Ελλάδαπου θα καταλήξει σε επιτυχία»
Η καγκελάριος Αγ. Μέρκελ μετριάζει τη γερμανική πρόταση να τεθεί η Ελλάδα υπό επιτροπεία.
Πρώτα απ' όλα θα πρέπει να βοηθήσουμε την Ελλάδα να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της για μεταρρυθμίσεις, δήλωσε σήμερα η καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, η οποία προσπάθησε να μετριάσει τις αντιδράσεις, που προκάλεσε η γερμανική πρόταση να τεθεί η Ελλάδα υπό επιτροπεία.
Η συζήτηση θα πρέπει να αφορά το «πώς μπορεί η Ευρώπη να βοηθήσει, ώστε να υλοποιηθούν στην Ελλάδα οι υποχρεώσεις που έχει αναλάβει» δήλωσε στους δημοσιογράφους κατά την άφιξή της στις Βρυξέλλες για τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ.
«Όμως όλα αυτά λειτουργούν μόνον αν η Ελλάδα και τα άλλα κράτη μέλη (της ΕΕ) τα συζητήσουν, γι’ αυτό δεν επιθυμώ μια πολεμική, αλλά μια συζήτηση που θα καταλήξει σε επιτυχία» προσέθεσε η καγκελάριος.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πρώτα απ' όλα θα πρέπει να βοηθήσουμε την Ελλάδα να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της για μεταρρυθμίσεις, δήλωσε σήμερα η καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, η οποία προσπάθησε να μετριάσει τις αντιδράσεις, που προκάλεσε η γερμανική πρόταση να τεθεί η Ελλάδα υπό επιτροπεία.
Η συζήτηση θα πρέπει να αφορά το «πώς μπορεί η Ευρώπη να βοηθήσει, ώστε να υλοποιηθούν στην Ελλάδα οι υποχρεώσεις που έχει αναλάβει» δήλωσε στους δημοσιογράφους κατά την άφιξή της στις Βρυξέλλες για τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ.
«Όμως όλα αυτά λειτουργούν μόνον αν η Ελλάδα και τα άλλα κράτη μέλη (της ΕΕ) τα συζητήσουν, γι’ αυτό δεν επιθυμώ μια πολεμική, αλλά μια συζήτηση που θα καταλήξει σε επιτυχία» προσέθεσε η καγκελάριος.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)