Η καμμένη και εγκαταλελειμμένη Ευρώπη…

Sunday, 06 January 2013 23:47
Ο Peter Hulsmans είχε εργαστεί για τη Ford στη βιομηχανική βελγική πόλη Genk για 26 χρόνια. Έτσι, όταν τα στελέχη της εταιρείας κάλεσαν αυτόν και 4300 συναδέλφους του σε μια συνάντηση σε μια σπάνια καταγάλανη ημέρα του Οκτωβρίου στην ανατολική Φλάνδρα, ήξερε ότι δεν ήταν καλή είδηση.
Περίμενε ένα μικρό τρόμο, ίσως μερικές περικοπές θέσεων εργασίας. Αυτό που συνέβη ήταν ένας σεισμός: η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία είχε βάλει τα πρώτα τούβλα στην εγκατάσταση το 1962, έκλεινε το εργοστάσιο.
“Πάντα θεωρούσαμε ότι υπήρχε περισσότερη ασφάλεια εργασίας σε μια πολυεθνική από μια μικρή εταιρεία, αλλά κάναμε λάθος,” λέει ο κ. Hulsmans, που στέκεται δίπλα στα απανθρακωμένα συντρίμμια ενός Ford Mondeo που κάηκε κατά τη διαμαρτυρία των εργαζομένων έξω από την πύλη του εργοστασίου. “Η Ford φεύγει και κανείς δεν θα την αντικαταστήσει ... κανείς δεν θέλει να επενδύσει εδώ πια.”
Στα τρία χρόνια από τότε που η κρίση άρχισε να αναστατώνει την ήπειρο της ευρωζώνης, ιστορίες όπως του κ. Hulsmans γίνονται όλο και περισσότερο κοινές. Οι ξένες εταιρείες που κάποτε θεωρούσαν την Ευρώπη ένα καταφύγιο για την αργή αλλά σίγουρη ανάπτυξη τώρα κλείνουν γρήγορα τις μονάδες ή μειώνουν τις επενδύσεις.
Μεταξύ 2007 και 2011, οι ετήσιες επενδύσεις στις 27 χώρες της ΕΕ μειώθηκαν κατά περισσότερο από 350 δισ. €, ξεπερνώντας κατά πολύ την πτώση σε άλλους οικονομικούς δείκτες, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε τον περασμένο μήνα από την McKinsey, την εταιρεία παροχής συμβούλων των ΗΠΑ. Η μείωση ήταν 20 φορές η πτώση της ιδιωτικής κατανάλωσης, για παράδειγμα, και τέσσερις φορές η πτώση στο σύνολο της οικονομίας.
Αυτή η χαμένη επένδυση σημαίνει ότι οι εταιρείες στην Ευρώπη δεν θα δημιουργήσουν € 543 δισ. έσοδα που θα παρήγαγαν από τις διεργασίες που θα πραγματοποιούνταν μεταξύ 2009 και 2020, όπως εκτιμά η μελέτη.
Οι επιχειρήσεις μειώνουν το κόστος με τη μετατόπιση των μονάδων στις αναδυόμενες αγορές για να επωφεληθούν από το χαμηλότερο κόστος παραγωγής, και καταργούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, συμβάλλοντας στα επίπεδα ρεκόρ της ανεργίας στη ζώνη του ευρώ.
Στελέχη από παγκόσμιες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη λένε ότι έχουν τεθεί στο αρχείο σε μεγάλο βαθμό τα σχέδια έκτακτης ανάγκης για διάλυση του ευρώ αφού ο Mario Draghi, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ανακοίνωσε τον Αύγουστο ότι θα χρησιμοποιήσει το τυπογραφείο της τράπεζας για να αποφευχθεί η κατάρρευση του νομίσματος. Αλλά δεν έχουν ακόμη επιστρέψει με τα δολάρια, τα γιεν και τα γουάν τους. Ο μεγαλύτερος φόβος τους, καθώς αναμένουν στασιμότητα για δεκαετίες σε όλο το μπλοκ, είναι ότι η ήπειρος έχει μετατραπεί σε μια νέα Ιαπωνία.
“Η Ευρώπη πρόκειται να είναι βραδείας ανάπτυξης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν επιτρέπουν σε μια τράπεζα να καεί σαν αυτό που συνέβη εδώ το Σεπτέμβριο του 2008, θα μπορούσε να είναι χειρότερα. Επομένως υπολογίστε στο ότι η Ευρώπη είναι αργή,” δήλωσε ο Jeff Immelt, διευθύνων σύμβουλος της General Electric, πέρυσι σε μια διάσκεψη στη Νέα Υόρκη.
Τα εταιρικά στελέχη λένε ότι δεν βοήθησε το ότι η εκτόνωση της κρίσης έχει ακολουθηθεί από την άνοδο αντι-μεταρρυθμιστών πολιτικών σε χώρες της ευρωζώνης, όπως η Γαλλία, η Ελλάδα και η Ιταλία.
“Βλέπουμε κάποια ανησυχητικά σημάδια της ρητορικής κατά των επιχειρήσεων μεταξύ μερικών από τους ηγέτες της Ευρώπης και πιστεύω ότι αυτό δεν είναι μια παραγωγική και συνεργατική προσέγγιση που θα ακολουθήσει,” λέει ο Ian Hudson, πρόεδρος των εργασιών της Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Αφρικής για την DuPont, τον αμερικανικό όμιλο χημικών ουσιών. “Επιχειρήσεις και κυβερνήσεις πρέπει να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του μέλλοντος.”
Ο κατάλογος των υψηλού προφίλ παύσεων εργασιών και των πωλήσεων στον τομέα της μεταποίησης αυξάνεται. Μόλις πέντε μήνες πριν η Ford να κλείσει τις εγκαταστάσεις της Genk, η General Motors κλείνει το 50 ετών εργοστάσιο της Opel στο Bochum στην περιοχή Ruhr της Γερμανίας, καταργώντας περισσότερες από 3.000 θέσεις εργασίας. Η GE, που κάποτε ήταν ένας από τους κυρίαρχους κατασκευαστές των ΗΠΑ στην Ευρώπη, εστίασε περισσότερα από 2 δις δολαρίων της εταιρείας σε περικοπές που ανακοινώθηκαν το Μάιο σχετικά με τις ενέργειες στην ΕΕ, όπου τα στελέχη λένε ότι φοβούνται πως η κρίση δεν έχει τελειώσει. Η Dow Chemical, του ομίλου των ΗΠΑ, ανακοίνωσε τον Οκτώβριο το κλείσιμο των εργασιών στο Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο για να στηρίξει την κατώτατη γραμμή παραγωγής.
Η Hewlett-Packard, ο όμιλος τεχνολογίας των ΗΠΑ, περιέκοψε δραστικά 8.000 θέσεις στην Ευρώπη ως μέρος μιας προσπάθειας αναδιάρθρωσης. Εν τω μεταξύ, η Kimberly-Clark, ο δημιουργός των χαρτομάντηλων Kleenex, έχει κλείσει τα περισσότερα από τα ευρωπαϊκά εργοστάσιά της στην προσπάθειά της να αυξήσει την κερδοφορία.
Συνολικά, οι παγκόσμιες εταιρείες έχουν χάσει κοντά στα $ 2 τρις, ως αποτέλεσμα της κρίσης του δημόσιου χρέους που μαστίζει την Ευρώπη από το 2009, σύμφωνα με τα στοιχεία από την Grant Thornton, μια εταιρεία συμβούλων των ΗΠΑ που πήρε συνέντευξη από περισσότερα από 12.000 στελέχη σε 41 χώρες.
Η αλλαγή λαμβάνει χώρα όχι μόνο στον τομέα της μεταποίησης, όπου η κλίση προς τις αναδυόμενες αγορές έχει μακρά παράδοση. Επίσης, έχει αρχίσει να εκδηλώνεται στον τομέα των υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, τον κλάδο στον οποίο η Ευρώπη θεωρείται ότι διαθέτει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Έχοντας περικόψει το κόστος στην Ευρώπη κατά περίπου $ 1 δις, η Nomura, η μεγαλύτερη επενδυτική τράπεζα της Ιαπωνίας, αποφάσισε το Σεπτέμβριο να μειώσει περαιτέρω την παρουσία της και να επικεντρωθεί περισσότερο στις ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές της Ασίας. Η Citigroup, η τράπεζα των ΗΠΑ, ανακοίνωσε πρόσφατα ένα κύμα περικοπών θέσεων εργασίας σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 350 στην Ισπανία και την Ελλάδα.
“Το ταμειακό υπόλοιπο των αμερικανικών εταιρειών είναι πολύ υψηλό, ιδιαίτερα στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας. Αλλά σε γενικές γραμμές, δεν επενδύουν αυτά τα χρήματα [στην Ευρώπη],” αναφέρει ο Walt Shill, ένας ανώτερος διευθυντής στην Accenture. Η εταιρεία παροχής συμβούλων των ΗΠΑ πήρε συνέντευξη από περισσότερα από 450 στελέχη από μεγάλες επιχειρήσεις για την έρευνα των παγκόσμιων επενδύσεων που θα δημοσιευθεί τις επόμενες εβδομάδες. “Αυτό που ακούμε είναι ότι οι λαοί συνεχίζουν να επενδύουν στις ταχέως αναπτυσσόμενες αναδυόμενες αγορές.”
Τα στοιχεία δείχνουν ότι μόνο το 3 % των στελεχών των ΗΠΑ έχουν αύξηση των επενδύσεων στην ευρωζώνη αφότου η κρίση άρχισε, ενώ το 25 % έχουν αυξήσει τις δαπάνες στις αναδυόμενες αγορές. Ακριβώς πάνω από τους μισούς δηλώνουν ότι είτε έχουν ήδη αρχίσει, είτε πρόκειται να ξεκινήσουν, τη μείωση του κόστους με τη μετατόπιση επιχειρήσεων στις αναδυόμενες αγορές.
Η συρρίκνωση των επενδύσεων στην Ευρώπη εγείρει το ερώτημα κατά πόσον η ήπειρος, που κάποιοι ηγέτες ισχυρίζονται ότι τελικά αναδύεται από την οικονομική κρίση και το χρέος της, εισέρχεται μια εξίσου επικίνδυνη οικονομική κρίση. Μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής ταλαιπωρίας έχει επικεντρωθεί στις «περιφερειακές» χώρες, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, οι οποίες έχουν εξαναγκαστεί σε σοβαρά προγράμματα λιτότητας.
Όμως, μια ευρύτερη κλιμάκωση προς τα πίσω των ξένων επενδύσεων στην Ευρώπη θα μπορούσε να εμβαθύνει τη διπλή ύφεση η οποία εμφανίζεται κατά μήκος του δρόμου. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις έχουν συρρικνωθεί σε ποσοστό 10 % ετησίως από το 2008, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η συγχώνευση και η εξαγορά δραστηριότητας στην Ευρώπη το περασμένο έτος ήταν κάτω κατά 34 % το 2011, και κάτω κατά 70 % από τη μέγιστη τιμή του 2007, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, ένα σύλλογο των κυρίως πλούσιων χωρών.
“Το 2010 και το 2011, αρκετοί μη-Ευρωπαίοι κοιτάζοντας την ήπειρο έλεγαν: ‘Λοιπόν, οι εταιρείες σφυρηλατούνται εκεί, πάμε να αγοράσουμε πράγματα’,” λέει ο Michael Gestrin, ανώτερος οικονομολόγος του ΟΟΣΑ. “Αλλά αυτό το συναίσθημα έχει αλλάξει τον τελευταίο χρόνο καθώς επέστρεψε ο σκεπτικισμός.”
Η κρίση της ευρωζώνης έχει επιτείνει επίσης τις ανησυχίες ότι οι ξένες εταιρείες είχαν δει αρκετά στην Ευρώπη, δεδομένου ότι πριν από την κρίση δεν υπήρχε νομική ρύθμιση, αλλά αδυναμία να καταλήξουν σε ένα συνεκτικό σχέδιο αναδιάρθρωσης.
Ο Sergio Marchionne, επικεφαλής της Fiat στην Ευρώπη και της Chrysler στις ΗΠΑ, τον περασμένο Μάρτιο προέτρεψε την ΕΕ να ακολουθήσει την προσέγγιση του Μπαράκ Ομπάμα στις αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Το 2009, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανέλαβε μια πρακτική προσέγγιση για την αναδιάρθρωση της βιομηχανίας.
“Πρέπει να υπάρχει μια διαρθρωτική λύση η οποία να είναι τοπική, και η οποία πρέπει να διαχειριστεί και να απευθύνεται από την ΕΕ ως τον κάτοχο και το αποθετήριο της έννοιας της ενιαίας αγοράς,” δήλωσε ο κ. Marchionne. Αλλά τα στελέχη λένε ότι ελάχιστα έχουν γίνει μέχρι σήμερα.
Μια κοινή κριτική είναι ότι η ΕΕ έδωσε πολλή προσοχή στη λιτότητα - η οποία συμφωνούν οι περισσότεροι ότι ήταν αναγκαία - αλλά έκανε λίγη προσπάθεια στο να ανοίξουν οι αγορές για την τόνωση των επενδύσεων και της ανάπτυξης.
“Το βασικό πρόβλημα έγκειται τελικά στην ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, και υπάρχουν πολλά κανονιστικά εμπόδια που πρέπει να αντιμετωπιστούν,” αναφέρει ο κ. Hudson στη DuPont. “Εάν χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να δημιουργηθεί μια επιχείρηση, για την κατασκευή ενός εργοστασίου ... στην Ευρώπη έναντι αλλού σε όλο τον κόσμο, τότε η Ευρώπη είναι, φυσικά, σε μειονεκτική θέση.”
Ο Hendrik Bourgeois, αντιπρόεδρος της GE της Ευρώπης, αναφέρει ότι η κρίση έχει παίξει σημαντικό ρόλο στο να υποχρεώσει τις χώρες να αντιμετωπίσουν σημαντικά διαρθρωτικά προβλήματα, όπως τις κλειστές αγορές εργασίας στη νότια Ευρώπη. Ωστόσο, ο ρυθμός των μεταρρυθμίσεων υπήρξε αργός.
. . .
Υπήρξαν εξαιρέσεις. Η Liberty Global, η επιχείρηση καλωδιακής τηλεόρασης των ΗΠΑ, έχει πωλήσει εκτός ΕΕ στοιχεία ενεργητικού και επεκτείνει την παρουσία της στη Βόρεια Ευρώπη. Με τη ζήτηση απροσδόκητα κρατημένη υψηλά, έχει επενδύσει περισσότερα από € 7 δισ. ευρώ τα τελευταία δύο χρόνια μέσω τριών εξαγορών. “Ο τομέας μας υπήρξε ανθεκτικός στην κρίση’, λέει ο Manuel Kohnstamm, ανώτερος αντιπρόεδρος της εταιρείας. “Σκοπεύουμε να επενδύσουμε περισσότερο στο μέλλον.”
Επιπλέον, υπάρχει μια αυξανόμενη τάση μεταξύ των εταιρειών αναδυόμενων αγορών - ιδιαίτερα στις κινεζικές ομάδες - με τη χρήση της μεταβλητότητας του σήμερα ως μια στρατηγική ευκαιρία να οικοδομήσουν την παρουσία τους στην Ευρώπη. Η Huawei, ο κινεζικός όμιλος τηλεπικοινωνιών που έχει αντιμετωπίσει εθνικούς φραγμούς ασφαλείας στις ΗΠΑ, επεκτείνεται επιθετικά στην Ευρώπη. Από το τέλος του 2010 έχει επενδύσει περισσότερα από € 6 δισ. και προσέλαβε πάνω από 2.000 άτομα.
“Για μια κινεζική εταιρεία σαν εμάς, η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι ένα πολύ ελκυστικό μέρος για να δραστηριοποιούμαστε, εν μέρει γιατί εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη ζήτηση στις [τεχνολογίες] μας και επειδή το μακροοικονομικό και πολιτικό περιβάλλον είναι αρκετά σταθερό για μας,” αναφέρει ο Leo Sun, πρόεδρος της Huawei στην Ευρώπη.
Αλλά ο Adrian van den Hoven, διευθυντής διεθνών σχέσεων της Business¬europe, κυρίως λόμπι των εργοδοτών της ΕΕ, λέει ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι αναδυόμενοι επενδυτές της αγοράς δε θα μπορούν να αντισταθμίσουν τη ζημία που προκλήθηκε από την περικοπή των αμερικανικών εταιρειών. “Υπάρχει ένα αυξανόμενο ποσό των επενδύσεων από τις αναδυόμενες αγορές, αλλά πολλά από αυτά δεν είναι τόσο σχετικά, επειδή είναι τόσο μικρά,” δηλώνει.
Διευθυντικά στελέχη και αναλυτές για τις ξένες εταιρείες είναι ανένδοτοι ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό μέρος της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας, ακόμη και αν γίνεται ένα μικρότερο τμήμα του παγκόσμιου αποτυπώματος τους.
Αλλά οι πολυεθνικές στις ανεπτυγμένες οικονομίες εμφανίζονται πάρα πολύ φοβισμένες για το τέλμα στο οποίο βρίσκεται σήμερα Ευρώπη, που η ίδια αποδέχεται ως τη νέα πραγματικότητα. Για τον κ. Hulsmans και τους 4.300 συναδέλφους του, οι οποίοι σύντομα θα είναι έξω από την εργασία, η προοπτική να βρουν μια ασφαλή δουλειά σε μια μεγάλη εταιρία δεν είναι πολλά υποσχόμενη.
“Το μέλλον είναι σκοτεινό για την Ευρώπη,” προσθέτει.

Η Γαλλία καταργεί προνόμια διπλά φορολογούμενων με την Ελβετία

Σάββατο, 05 Ιανουάριος 2013 16:41

 05 Ιαν. 2013, 16:41

Περίπου 2.000 Γάλλοι εκατομμυριούχοι ευεργετούνται από ειδικό καθεστώς με την Ελβετία       . ,,,,,,,

Η Γαλλία σκληραίνει τη στάση της απέναντι στους πολίτες της που έγιναν φορολογικοί μετανάστες στην Ελβετία, καθώς με νέα εγκύκλιο προαναγγέλλει σοβαρές συνέπειες για τους Γάλλους που έχουν εγκατασταθεί εκεί, αποκαλύπτει η ελβετική εφημερίδα Le Temps.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο της Γενικής Διεύθυνσης Δημοσίων Οικονομικών, η Γαλλία δεν πρόκειται να αναγνωρίσει πλέον τα ευεργετήματα της σύμβασης για διπλό φορολογικό καθεστώς προς τους Γάλλους που έχουν εγκατασταθεί στην Ελβετία, οι οποίοι θα κληθούν να πληρώσουν πρόστιμο.

Όπως σημειώνει η εφημερίδα, η πρακτική τούτη ίσχυε ήδη εδώ και 40 χρόνια βάσει συμφωνίας που είχε υπογραφεί μεταξύ Ελβετίας και Γαλλίας. Ουσιαστικά η άτυπη ανοχή που επεδείκνυαν οι φορολογικές Αρχές από το 1972 καταργείται από 1ης Ιανουαρίου 2013.

Το μέτρο αυτό θα έχει επιπτώσεις σε όσους έχουν μετακομίσει φορολογικά αλλά συνεχίζουν να διατηρούν επαγγελματικές δραστηριότητες στη Γαλλία ή εξακολουθούν να έχουν έσοδα από μερίσματα στη χώρα, χωρίς όμως να καταβάλουν φόρους διότι θεωρούνται φορολογικά υποκείμενα στην Ελβετία.

Προκειμένου να κάνουν χρήση των ευεργετημάτων, αυτά τα φυσικά πρόσωπα αποδέχονταν να πληρώνουν τους φόρους τους στην Ελβετία, υπό τη μορφή προστίμου με μία προσαύξηση 30%. Σε αντάλλαγμα, η ελβετική εφορία τους απάλλασσε από την υποχρέωση δήλωσης φορολογικής έδρας, επιτρέποντάς τους να επωφελούνται από το διπλό φορολογικό καθεστώς, σύμφωνα με τη συμφωνία που είχε συνάψει με τη Γαλλία το 1966.

Βάσει αυτής, οι Γάλλοι υπήκοοι θεωρούνταν ότι κατοικούσαν στην Ελβετία και ως εκ τούτου κατέβαλλαν μικρότερους φόρους στην πατρίδα τους. Συνεπώς κατέβαλλαν φόρο μόλις 15% επί της πηγής στη Γαλλία για τα μερίσματά τους, αντί για 30% στην περίπτωση που δεν έχαιραν του διπλού καθεστώτος.

Σε ερώτηση της εφημερίδας, ο ειδικός στα φορολογικά Ελβετός δικηγόρος Φιλίπ Κενέλ υποστηρίζει πως εάν το Παρίσι αποφασίσει να εξαιρέσει τους εν λόγω Γάλλους φορολογουμένους στην Ελβετία, «το αποτέλεσμα θα είναι το ακριβώς αντίθετο από το προσδοκώμενο», καθώς οι φορολογικοί μετανάστες θα «κόψουν κάθε δεσμό με την πατρίδα τους προκειμένου να προστατευθούν».

Το 2011 η Ελβετία αριθμούσε 5.445 ξένους πολυεκατομμυριούχους κατοίκους, που ευεργετούνταν από το καθεστώς του διπλού φορολογικού καθεστώτος, μεταξύ των οποίων οι 2.000 είναι Γάλλοι.

Η ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

Δευτέρα, 07 Ιανουάριος 2013 00:07

H λύση που φαίνεται περισσότερο αποτελεσματική αλλά και λιγότερο επικίνδυνη, για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την καταστροφή, είναι το άτοκο «πάγωμα» των υπερβολικών χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, σε όλη την έκταση της Δύσης...

“Η συνεχιζόμενη υπερχρέωση των κρατών, μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της διάσωσης των χρεοκοπημένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τους, οδηγεί στην κλιμάκωση των επιτοκίων δανεισμού τους - οπότε στην ασύμμετρη αύξηση των κεφαλαιακών (τοκογλυφικών) κερδών, εις βάρος των εισοδημάτων από την εργασία.

Όσο κλιμακώνονται τώρα τα εισοδήματα από τους τόκους, τόσο μειώνονται τα αντίστοιχα από την εργασία - έως εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, οι οφειλέτες αδυνατούν να πληρώσουν τους πιστωτές, επειδή τα εισοδήματα τους από την εργασία (φορολογικά για τα κράτη), δεν φτάνουν πια για την εξόφληση των τόκων και των δανείων τους. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, το πρόβλημα λύνεται είτε με αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις, ανάλογες της Γαλλικής επανάστασης, είτε μεπολέμους”.    

Ανάλυση

Είμαστε σχεδόν απολύτως πεπεισμένοι ότι, ο μοναδικός δρόμος εξόδου από την τεράστια κρίση χρέους που βιώνουμε, είναι το κάποιου είδους «άτοκο πάγωμα» τόσο των δημοσίων, όσο και των ιδιωτικών χρεών – αφού η όποια υγιής ανάπτυξη, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, είναι εντελώς ανέφικτη.

Η διαπίστωση μας αυτή δεν αφορά φυσικά μόνο την Ελλάδα ή/και τον Ευρωπαϊκό Νότο, αλλά ολόκληρη τη Δύση – κυρίως δε τηνΙαπωνία, τη Μ. Βρετανία και τις Η.Π.Α. Εκτός αυτού έχουμε την άποψη ότι, πλησιάζουμε σύντομα στο σημείο χωρίς επιστροφή, αφού πολλά κράτη χρησιμοποιούν ήδη «μη συμβατικές» μεθόδους για την επιβίωση τους – όπως για παράδειγμα η Ισπανία, η κυβέρνηση της οποίας «υπεξαίρεσε» κρυφά τα συνταξιοδοτικά της ταμεία, για να μην οδηγηθεί στο μηχανισμό στήριξης και στα «νύχια» της Τρόικας. Στα πλαίσια αυτά τα παρακάτω:   

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας, όταν το δημόσιο χρέος μίας χώρας υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ της, ο ρυθμός ανάπτυξης της επιβραδύνεται συνεχώς – ακόμη και σε εποχές παγκόσμιας ευημερίας. Σήμερα, ο μέσος όρος των δημοσίων χρεών της Ευρωζώνης υπερβαίνει το κρίσιμο ποσοστό του 90%, των Η.Π.Α. πλησιάζει το 115% του ΑΕΠ και της Ιαπωνίας το 230% του ΑΕΠ – χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε τα «κρυφά χρέη», τα οποία προέρχονται από τις «ακάλυπτες» μελλοντικές υποχρεώσεις των ασφαλιστικών ταμείων.  

Εάν τώρα η συγκεκριμένη χώρα ή το περιβάλλον της έχει επί πλέον τραπεζικά προβλήματα, πόσο μάλλον ανάγκη «διάσωσης» των τραπεζών της (η βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της Ευρώπης), τότε είναι φύσει αδύνατον να αναπτυχθεί – ακόμη και αν το δημόσιο χρέος της δεν υπερβαίνει το 50% του ΑΕΠ της (όπως τεκμηριώθηκε πρόσφατα στην περίπτωση της Κύπρου και της Ισπανίας).

Η αιτία είναι το ότι, τα χρήματα για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της «εκβάλλουν» στο δημόσιο χρέος (μεταφέρονται έμμεσα στους εκάστοτε φορολογουμένους), αυξάνοντας το ανάλογα.

ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

Όσον αφορά τα συνολικά χρέη, τόσο τα δημόσια, όσο και τα ιδιωτικά δηλαδή, δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 200% του ΑΕΠ μίας χώρας - εάν θέλει να συνεχίσει να αναπτύσσεται υγιώς.

Όμως, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ, "τα συνολικά χρέη στις 18 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, τα οποία ήταν στο 160% του ΑΕΠ τους το 1980, έχουν εκτοξευθεί σήμερα (2011) στο 321% του ΑΕΠ τους…Αποπληθωρισμένα δε, οι κυβερνήσεις έχουν τετραπλάσια χρέη σε σχέση με το 1980, τα νοικοκυριά εξαπλάσια και οι επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας τριπλάσια”.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Με κριτήριο τις παραπάνω βασικές διαπιστώσεις, είναι προφανώς αδύνατον να επιτευχθεί ανάπτυξη – εκτός εάν αυξηθεί βέβαια πληθωριστικά η ποσότητα του χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες.

Όμως, αφενός μεν η ρευστότητα των κεντρικών τραπεζών δεν κατευθύνεται στην πραγματική οικονομία, αφετέρου χωρίς ανάπτυξη είναι αδύνατον ποτέ να πληρωθούν τα συσσωρεμένα την τελευταία τριακονταετία, τεράστια χρέη των δυτικών κρατών, επιχειρήσεων, τραπεζών και νοικοκυριών.

ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ

Συνεχίζοντας, η επίλυση του προβλήματος αποκλειστικά και μόνο με τη βοήθεια του πληθωρισμού (αύξηση της ποσότητας χρήματος), έτσι όπως επιχειρείται σήμερα, κυρίως από την Ευρώπη (ΕΚΤ), τις Η.Π.Α. (Fed), τη Μ. Βρετανία (BoE) και την Ιαπωνία (BoJ), αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί εσφαλμένη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη – αφού είναι εύκολο να χαθεί ο έλεγχος του, με οδυνηρά αποτελέσματα εάν τυχόν «μεταλλαχθεί» σε υπερπληθωρισμό.

Ειδικά όσον αφορά τον πληθωρισμό, σύμφωνα με τη νεοκλασική και μονεταριστική θεωρία, η τιμή ενός προϊόντος καθορίζεται από το σημείο τομής της καμπύλης ζήτησης, με την καμπύλη προσφοράς.

Εάν εμφανισθεί αυξημένη ζήτηση για ένα προϊόν (μετατόπιση της καμπύλης ζήτησης προς τα δεξιά), ή μειωμένη προσφορά του (μετατόπιση της καμπύλης προσφοράς προς τα αριστερά), τότε αυξάνεται η τιμή πώλησης του. Το φαινόμενο του (υπερ)πληθωρισμού στην οικονομική θεωρία περιγράφεται, κάπως  απλουστευμένα, από την κατωτέρω «ποσοτική εξίσωση»:

ΠΠ x ΕΤ = ΧΠ x ΤΚ

στην οποία το ΠΠ (πραγματική παραγωγή) επί το ΕΤ (επίπεδο τιμών), είναι ίσο με το ΧΠ (ποσότητα χρήματος) επί το ΤΚ(ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος). Επίσης από την «παραλλαγή» αυτής της εξίσωσης (με το x να σημαίνει επί, ενώ το /διά),

ET = (XP x TK) / ΠΠ

όπως και από το ότι, η διαφορά του επιπέδου των τιμών (Δ ΕΤ) είναι ίση με τη διαφορά της ποσότητας χρήματος (Δ ΧΠ) συν τη διαφορά της ταχύτητας κυκλοφορίας (Δ ΤΚ), μείον τη διαφορά της πραγματικής παραγωγής αγαθών (Δ ΠΠ).

Δ (ΕΤ) = Δ (ΧΠ) + Δ (ΤΚ) – Δ (ΠΠ)

Από τις παραπάνω εξισώσεις, καθώς επίσης από τις «παραλλαγές» τους μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, το επίπεδο των τιμών των προϊόντων, μέσω του οποίου μετρείται ο πληθωρισμός, αυξάνεται συνεχώς (με σταθερά τα εκάστοτε δύο άλλα μεγέθη), όταν:

(α)  μεγεθύνεται η ποσότητα χρήματος

(β) αυξάνεται η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος (αν και σύμφωνα με εμπειρικές μελέτες, η ταχύτητα του χρήματος μακροπρόθεσμα είναι σταθερή) και

(γ)  μειώνεται η πραγματική παραγωγή.

Η παραπάνω «ποσοτική εξίσωση» έχει αποδειχθεί εμπειρικά πως ισχύει ως έχει, κυρίως από το ότι η αύξηση της ποσότητας χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες οδηγεί σε μεγέθυνση του πληθωρισμού, ο οποίος είναι δυνατόν να μετατραπεί σε υπερπληθωρισμό - εάν τυχόν η κεντρική τράπεζα δεν καταφέρει να περιορίσει (αναρροφήσει) την ποσότητα χρήματος, την οποία έχει αυξήσει για να καταπολεμήσει την ύφεση, όταν η αγορά επιστρέφει σε μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης.  

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

Όπως φαίνεται, η σημερινή κρίση χρέους της Δύσης, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπερχρέωση των τραπεζών, έχει προκαλέσει ορισμένες «επιπλοκές» στο σύστημα – η κυριότερη των οποίων είναι πως η αύξηση της ποσότητας του χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες, δεν οδηγείται στην πραγματική οικονομία (σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη δε, ο μέσος τραπεζικός δανεισμός των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών στην Ευρώπη συνεχίζει να μειώνεται).

Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι, αφενός μεν οι εμπορικές τράπεζες, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ τους, δεν δανείζουν η μία την άλλη, αφετέρου στις συνθήκες που επικρατούν στην πραγματική οικονομία - λόγω της αυστηρήςπολιτικής λιτότητας που δυστυχώς ακολουθείται (ύφεση, αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, χρεοκοπίες κλπ.). Σε αντίθεση δε με την προηγούμενη κρίση (κραχ του 1987), οι τράπεζες επιτρέπεται πια να κάνουν τα πάντα – έχουν δηλαδή εντελώς «απορυθμισθεί», όπως αποκαλείται συνήθως η ασυδοσία τους.    

Στα πλαίσια αυτά, τα επί πλέον χρήματα που προσφέρουν οι κεντρικές τράπεζες, είτε παραμένουν ανέπαφα στους λογαριασμούς που έχουν οι εμπορικές τράπεζες σε αυτές, είτε οδηγούνται στα χρηματιστήρια – δημιουργώντας τεράστιες και εξαιρετικά επικίνδυνες φούσκες στις μετοχές, στα εμπορεύματα κοκ.

Το συμπέρασμα μας αυτό αποδεικνύεται από τη συνεχιζόμενη αύξηση των δεικτών όλων σχεδόν των χρηματιστηρίων του πλανήτη - σε πλήρη σχεδόν αναντιστοιχία με την κερδοφορία, καθώς επίσης με τις μελλοντικές προοπτικές των επιχειρήσεων της πραγματικής οικονομίας. Όσο αυξάνονται οι δείκτες βέβαια, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται μία ενδεχόμενη κατάρρευση τους (κραχ) – αφού οι αλλαγές στα χρηματιστήρια, σε αντίθεση με την πραγματική οικονομία, είναι ξαφνικές, απρόβλεπτες, απότομες, μαζικές (αγελαίες) και ραγδαίες.      

Ειδικά όσον αφορά την ΕΚΤ, το γεγονός ότι συνδέει την αγορά ομολόγων των ελλειμματικών χωρών από τη δευτερογενή διαπραγμάτευση, με τη υποχρέωση τους να εφαρμόζουν την αυστηρή πολιτική λιτότητας που επιβάλλει ηΓερμανία,δημιουργεί περισσότερες επιπλοκές – ενώ τα επιτόκια δανεισμού των χωρών του Νότου έχουν περιορισθεί σε τέτοιο βαθμό,επειδή ουσιαστικά η ΕΚΤ εγγυάται την πληρωμή των ομολόγων.

Είναι όμως η ΕΚΤ σε θέση να τηρήσει τις υποσχέσεις της, χωρίς να προκαλέσει μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού; Τι θα συμβεί εάν εντελώς απρόοπτα οι αγορές, κυριευμένες από κάποιον πανικό, προσπαθήσουν να «εξαργυρώσουν» τις εγγυήσεις της, «πλημμυρίζοντας» το σύστημα με κρατικά ομόλογα προς πώληση;  

ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΩΜΕΝΑ ΧΡΕΗ

Η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει τεκμηριώσει το ότι, τα μη εξυπηρετούμενα, τα επισφαλή δηλαδή σε μεγάλο βαθμό δάνεια, μειώνουν ουσιαστικά την ταχύτητα κυκλοφορίας χρήματος - με αποτέλεσμα να εμποδίζουν τη δημιουργία πληθωριστικών πιέσεων, όπως συμβαίνει σήμερα, παρά την αύξηση της ποσότητας χρήματος από όλες σχεδόν τις κεντρικές τράπεζες της Δύσης. Στην ποσοτική μας εξίσωση λοιπόν συμβαίνει το εξής:

(α)  Πριν από την αύξηση της ποσότητας χρήματος, ο πληθωρισμός (επίπεδο των τιμών) ήταν, για παράδειγμα,  ΕΤ = (ΧΠ x ΤΚ) / ΠΠ ήτοι ΕΤ = (100 x 10) / 10 = 100.

(β)  Μετά την αύξηση της ποσότητας χρήματος από 100 στα 200 (τυχαίοι αριθμοί), όπου όμως η ταχύτητα της κυκλοφορίας του χρήματος μειώθηκε από 10 στα 5, με σταθερή (ακόμη) την παραγωγή, ο πληθωρισμός στην πραγματική οικονομία παρέμεινε σταθερός – ήτοι: ET = (200 x 5) / 10 = 100.

Αντίθετα, ο πληθωρισμός στην «κερδοσκοπική οικονομία» (μετοχές, παράγωγα κλπ.) μεγεθύνθηκε σε μεγάλο βαθμό – επειδή εκεί οδηγήθηκε η αύξηση της ποσότητας χρήματος, ενώ δεν περιορίσθηκε η ταχύτητα κυκλοφορίας του (ΕΤ = 200 x 10 / 10 = 200, ήτοι 100% αύξηση των τιμών) – εάν υποθέσουμε ότι δεν αυξήθηκε πάνω από το 10 του παραδείγματος.

Ουσιαστικά λοιπόν και παρά τις αντίθετες απόψεις, έχουμε πληθωρισμό και απειλούμαστε με υπερπληθωρισμό – ο οποίος δεν επηρεάζει (ακόμη) την πραγματική οικονομία, αλλά την «κερδοσκοπική» (αν και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες έχει προκληθεί ήδη επισιτιστική κρίση, λόγω της δυσανάλογης αύξησης των τιμών των εμπορευμάτων, στα αντίστοιχα χρηματιστήρια).   

(γ)  Περαιτέρω εάν, μετά την αύξηση της ποσότητας χρήματος, καθώς επίσης τη μείωση της ταχύτητας κυκλοφορίας του, μειωθεί η παραγωγή (ενδεχόμενο πολύ πιθανόν), τότε ο πληθωρισμός θα αυξηθεί και στην πραγματική οικονομία – ήτοι θα είναι: ET = (200 x 5) / 5 = 200. Στην περίπτωση αυτή, τα αποτελέσματα θα είναι εξαιρετικά οδυνηρά για την πλειοψηφία των ανθρώπων – αφού η αγοραστική αξία των υφισταμένων εισοδημάτων θα περιορίζεται συνεχώς, λόγω της αύξησης των τιμών των προϊόντων.

(δ)  Για να διατηρηθεί τώρα ο πληθωρισμός στα ίδια επίπεδα, εάν περιορισθεί η παραγωγή, θα πρέπει οι κεντρικές τράπεζες να μειώσουν την ποσότητα χρήματος στα 100 – οπότε η εξίσωση θα είναι: ΕΤ = (100 x 5) / 5 = 100. 

Με δεδομένο όμως το ότι, η ποσότητα χρήματος μειώνεται, μεταξύ άλλων, είτε με την αύξηση των βασικών επιτοκίων, είτε με την πώληση κρατικών ομολόγων εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας, η διαδικασία θα προκαλούσε άνοδο των επιτοκίων δανεισμού των διαφόρων χωρών – δυστυχώς, με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της ύφεσης, τις χρεοκοπίες κλπ.   

ΕΜΜΕΣΗ ΔΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ

Εάν επιλέξουμε τώρα τη «μονεταριστική λύση» του προβλήματος, θα πρέπει να βρούμε καινούργια «εργαλεία» - όπου, στην προκειμένη περίπτωση, οφείλει να αυξομειώνεται η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος, με τη βοήθεια του «παγώματος» και «ξεπαγώματος» μέρους των χρεών.

Ειδικότερα, αντί οι κεντρικές τράπεζες να αυξάνουν την ποσότητα χρήματος (με κινδύνους αφενός μεν να μην οδηγείται η νέα ρευστότητα στην πραγματική οικονομία και να δημιουργούνται φούσκες, αφετέρου να μην μπορούν να τη μειώσουν όταν ξεπεραστεί η κρίση), θα μπορούσαν να παγώσουν άτοκα ένα ορισμένο ποσοστό δημοσίων και ιδιωτικών χρεώνέτσι ώστε, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, να τα «ξεπαγώνουν» σταδιακά.

Με τον τρόπο αυτό θα κατευθυνόταν τα (παγωμένα) χρήματα απ’ ευθείας στην πραγματική οικονομία, αφού θα ελαφρυνόταν οι δανειακές επιβαρύνσεις (τοκοχρεολύσια) όλων των «συντελεστών παραγωγής» – οπότε δεν θα δημιουργούνταν φούσκες, δεν θα μειωνόταν η παραγωγή προϊόντων και δεν θα προκαλούνταν πληθωριστικές πιέσεις.

Η εξίσωση μας λοιπόν θα ήταν ET = (200 x 5) / 10 = 100 και στη συνέχεια ΕΤ = (200 x 10) / 20 = 100 – αφού θα αυξανόταν η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος στα προηγούμενα επίπεδα, μέσω του (ξε)παγώματος των χρεών, ανάλογα με το ρυθμό αύξησης ή μείωσης της παραγωγής (σύμφωνα με την εξέλιξη των εισοδημάτων των εργαζομένων, με την κερδοφορία των επιχειρήσεων κοκ.).

Εάν δεν επιθυμούσαμε την αύξηση της παραγωγής, θα επαναφέραμε την ποσότητα χρήματος στο 100 – οπότε η εξίσωση στο παράδειγμα μας θα ήταν ΕΤ = (100 x 10) / 10 = 100. Ουσιαστικά λοιπόν ο πληθωρισμός θα ρυθμιζόταν από το ύψος των χρεών, χωρίς τις επιπλοκές της ενδιάμεσης λειτουργίας των τραπεζών – ενώ δεν θα μεταφερόταν στην «κερδοσκοπική οικονομία».

Ολοκληρώνοντας, εάν επί πλέον οι τράπεζες δεν υποχρεώνονταν να «καλύψουν» τα, νόμιμα παγωμένα, χρέη των οφειλετών τους στους Ισολογισμούς τους, δεν θα υπήρχε ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης τους, στη σημερινή έκταση – με αποτέλεσμα να εξασφαλίζεται και από εδώ η ομαλότερη λειτουργία της Οικονομίας.

Η ΕΛΛΑΔΑ

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, δεν μειώθηκε σημαντικά η ποσότητα χρήματος (προφανώς δεν αυξήθηκε), κυρίως λόγω του ειδικού δανεισμού (ELA) των τραπεζών από την ΤτΕ και την ΕΚΤ – ενώ ο περιορισμός της ταχύτητας κυκλοφορίας των χρημάτων αντισταθμίστηκε από τη σχετική μείωση της παραγωγής (υποθετικά στην εξίσωση μας ET = 90 x 7 / 6 = 105, ήτοι 5% αύξηση).   

Η εσωτερική υποτίμηση δε (μείωση μισθών κλπ.), η οποία θα προκαλούσε λογικά την (τεχνητή) αποκλιμάκωση των τιμών, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, επειδή υπερκαλύφθηκε από τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας (άμεσους και έμμεσους φόρους) – με αποτέλεσμα οι τιμές να παραμείνουν υψηλές, απέναντι σε συνεχώς χαμηλότερα εισοδήματα, οπότε να καταρρεύσει το βιοτικό μας επίπεδο.  

Το αργότερο όμως όταν μειωθεί σημαντικά η παραγωγή (προσφορά), κάτι που δεν θα αργήσει να συμβεί, εάν δεν μεσολαβήσει κάποια μεγάλη αλλαγή, οι περισσότερες τιμές (με την ίδια ή ελαφρώς χαμηλότερη ποσότητα και ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος) θα εκτοξευθούν στα ύψη (ΕΤ = 90 x 7 / 3 = 210), αφού η ζήτηση θα υπερκαλύπτει την προσφορά – κάτι που πολύ δύσκολο δεν θα προκαλέσει, μάλλον ξαφνικά, μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, εάν όχι αιματηρές εξεγέρσεις.     

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Με βάση την παραπάνω πρόχειρη ανάλυση, αλλά και την Ιστορία, η λύση που φαίνεται περισσότερο αποτελεσματική, χωρίς να διακινδυνεύσει το σύστημα (όπως θα μπορούσε να συμβεί εάν αποφασιζόταν η διαγραφή χρεών – η σεισάχθεια δηλαδή), είναι το άτοκο «πάγωμα» των υπερβολικών χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, σε όλη την έκταση της Δύσης– σε συνδυασμό με έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό, καθώς επίσης με την καταπολέμηση τόσο των ευρωπαϊκών, όσο και των παγκόσμιων ασυμμετριών, όπως τις έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα κείμενα μας.

Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη υπενθυμίζουμε ότι (άρθρο μας), θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα ειδικό «ευρωπαϊκό κεφάλαιο αποπληρωμής χρεών» («bad bank» ουσιαστικά), στο οποίο να «οδηγηθούν» εκείνα τα χρέη των χωρών της ΕΕ που υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους – έτσι ώστε να παγώσουν και να αποπληρωθούν σταδιακά, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν ή/και το επιβάλλουν, για να μην προκληθεί υπερπληθωρισμός (κάτι ανάλογο θα μπορούσε να δρομολογηθεί και για τα ιδιωτικά χρέη).    

Παράλληλα, η πολιτική λιτότητας οφείλει να γίνει πολύ πιο ήπια (με τα «χρόνια προσαρμογής» περισσότερα), έτσι ώστε να αποφευχθεί η ύφεση και τα τεράστια προβλήματα που προκαλεί - όπως διαπιστώθηκε κυρίως στην περίπτωση της Ελλάδας (ανεργία, χρεοκοπίες, κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, φτώχεια, αυξημένη εγκληματικότητα, κοινωνικές εξεγέρσεις, εθνικές αντιπαλότητες κοκ.).

Φυσικά πρέπει να συνοδευθεί με μέτρα ανάπτυξης όλων των χωρών της ΕΕ, αφού διαφορετικά είναι αδύνατη η μακροπρόθεσμη επίλυση της κρίσης χρέους – ενώ ο «επιτρεπόμενος» πληθωρισμός οφείλει να αναπροσαρμοσθεί στο 4%, από το 2% σήμερα. Επίσης, με μέτρα ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού κλάδου, όπου το κυριότερο όλων οφείλει να είναι ο διαχωρισμός των επενδυτικών από τις αμιγώς «εμπορικές» τράπεζες – στις οποίες πρέπει να απαγορεύεται η κερδοσκοπία με τις καταθέσεις των πελατών τους.  

Στη συνέχεια πρέπει να δρομολογηθεί ένα νέο δημοσιονομικό σύμφωνο σταθερότητας, το οποίο όμως να απαγορεύει τιςασυμμετρίες στα εξωτερικά ισοζύγια συναλλαγών των χωρών-μελών της Ευρωζώνης - με τα οποία κάποιες χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), αναπτύσσονται εις βάρος των υπολοίπων.

Τέλος, τονίζουμε ξανά ότι, το ESM θα ήταν σωστό να εξελιχθεί σε ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο, το οποίο να λειτουργεί όπως το ΔΝΤ από την ίδρυση του μέχρι τη δεκαετία του 1970 – με κύριο στόχο την συμμετρική ανάπτυξη των χωρών της ΕΕ. Πόσο μάλλον αφού, η μη ισορροπημένη εξέλιξη των κρατών, καθιστά αδύνατη την εφαρμογή μίας κοινής νομισματικής πολιτικής – για παράδειγμα, στη Γερμανία απαιτούνται υψηλά επιτόκια, ενώ στην Ιταλία χαμηλά.

Το «ταμείο» αυτό θα έπρεπε βέβαια να συνοδευθεί από την ίδρυση ευρωπαϊκών εταιρειών αξιολόγησης, έτσι ώστε να πάψει να υφίσταται το μονοπώλιο των τριών αδελφών (Fitch, S&P, Moody’s) – οι οποίες αξιολογούν ουσιαστικά την πιστοληπτική ικανότητα των διαφόρων χωρών, σύμφωνα με τις οικονομικές ανάγκες, την εξωτερική πολιτική (γεωπολιτική) και τα υπόλοιπα στρατηγικά σχέδια της υπερδύναμης.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 06. Ιανουαρίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Εφοριακοί: Διάτρητο το φορολογικό σύστημα — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Εφοριακοί: Διάτρητο το φορολογικό σύστημα — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Νίκη τραπεζών για τους κανόνες ρευστότητας της αναθεωρημένης Βασιλείας — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Νίκη τραπεζών για τους κανόνες ρευστότητας της αναθεωρημένης Βασιλείας — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Νίκη τραπεζών για τους κανόνες ρευστότητας της αναθεωρημένης Βασιλείας — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Νίκη τραπεζών για τους κανόνες ρευστότητας της αναθεωρημένης Βασιλείας — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Μικρή ανταπόκριση στο κάλεσμα ΥΠΟΙΚ προς τους 54.000 καταθέτες εξωτερικού — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Μικρή ανταπόκριση στο κάλεσμα ΥΠΟΙΚ προς τους 54.000 καταθέτες εξωτερικού — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Ιαπωνία: Αναπτυξιακή στρατηγική υπόσχεται ο Άμπε — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Ιαπωνία: Αναπτυξιακή στρατηγική υπόσχεται ο Άμπε — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Το όγδοο μεγαλύτερο ποσοστό παραοικονομίας κατέχει η Ελλάδα το 2012 — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Το όγδοο μεγαλύτερο ποσοστό παραοικονομίας κατέχει η Ελλάδα το 2012 — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Αμφισβητείται ο Φίλιπ Ρέσλερ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Αμφισβητείται ο Φίλιπ Ρέσλερ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Αμφισβητείται ο Φίλιπ Ρέσλερ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Αμφισβητείται ο Φίλιπ Ρέσλερ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Παραδιάς: Η βαριά φορολογία υπεύθυνη για το πάγωμα των ακινήτων — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Παραδιάς: Η βαριά φορολογία υπεύθυνη για το πάγωμα των ακινήτων — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Θεσσαλονίκη: Οι περιπέτειες ενός ξενοδοχείου | ΤΟΠΙΚΑ | Agelioforos.gr

Θεσσαλονίκη: Οι περιπέτειες ενός ξενοδοχείου | ΤΟΠΙΚΑ | Agelioforos.gr

Ινδία: Ο πατέρας της φοιτήτριας που πέθανε μετά από τον ομαδικό βιασμό, επιθυμεί να γίνει γνωστό το όνομα της, για να βοηθηθούν άλλες γυναίκες που έχουν πέσει θύματα

Ινδία: Ο πατέρας της φοιτήτριας που πέθανε μετά από τον ομαδικό βιασμό, επιθυμεί να γίνει γνωστό το όνομα της, για να βοηθηθούν άλλες γυναίκες που έχουν πέσει θύματα

"Δύσκολο" το 2013 επαναλαμβάνει ο Στουρνάρας

ΑΘΗΝΑ 06/01/2013

• 
• 
• 

Διαφημίσεις Google

Ξενοδοχεία σε Σαντάνσκι9 Ξενοδοχεία σε Σαντάνσκι
Σύγκρινε τιμές, Κάνε κράτηση τώρα!
www.TripAdvisor.com.gr

Δεν υπάρχει περιθώριο χαλάρωσης στην προσπάθεια για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων του 2013, δηλώνει ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάραςαφήνοντας "παράθυρο" για "στοχευμένες κοινωνικές παροχές" το 2014 αν υπερκαλυφθούν οι στόχοι, από το 70% της υπέρβασης.

Μιλώντας στο Mega o κ. Στουρνάρας αναφέρει ότι η Ελλάδα πρέπει να προσπαθήσει να διατηρήσει την αξιοπιστία της, την οποία με μεγάλη δυσκολία κέρδισε όπως λέει, έναντι των εταίρων της.

Υπογραμμίζει εκ νέου ότι το 2013 θα είναι μία δύσκολη χρονιά κατά την οποία πρέπει να υλοποιηθούν μέτρα ύψους 9,2 δισ. ευρώωστόσο κρίνει ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο, κρίνοντας από την εκτέλεση του προϋπολογισμού στα τέλη του 2012.

Ο κ. Στουρνάρας αναφέρει ότι το οικονομικό επιτελείο εκτιμά πως το πρωτογενές έλλειμμα θα κλείσει στο 1,2% με 1,3% και ότι οι πρώτες ενδείξεις ανάκαμψης θα φανούν από το δεύτερο εξάμηνο του 2013.

Προαναγγέλλει δε κοινωνικές παροχές "στοχευμένες και σε αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη" το 2014, εφόσον υπερκαλυφθούν οι στόχοι του 2013, πράγμα που θωρεί πολύ πιθανό.

Οι κοινωνικές παροχές θα δοθούν από το 70% της υπέρβασης των στόχων.

Στο μεταξύ, την ερχόμενη εβδομάδα έρχεται στη Βουλή το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που θα τεθεί σε ψηφοφορία την Παρασκευή σύμφωνα με όσα δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, μετά από συνάντηση που είχε στο Μέγαρο Μαξίμου με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά την Παρασκευή.

Ο κ. Στουρνάρας ανέφερε ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει εκπληρώσει αυτή την απαραίτητη προϋπόθεση πριν το Eurogroup της 16ης Ιανουαρίου, όπου θα αποφασιστεί η εκταμίευση της επόμενης δόσης.

Αμετάβλητα τα επιτόκια της ΕΚΤ και το 2013

Αμετάβλητα τα επιτόκια της ΕΚΤ και το 2013