ΜΑΡΙΟ ΜΟΝΤΙ

Υποψήφιος και με τις ευλογίες του Πάπα

Επειτα από μερικές εβδομάδες πολιτικής αβεβαιότητας επισκιασμένες από νεφελώδεις προθέσεις και αμφίσημες (είμαι και δεν είμαι υποψήφιος) διακηρύξεις, το προεκλογικό τοπίο πλέον ξεκαθάρισε στην Ιταλία.

Παρά τις παλαιότερες περί του αντιθέτου δηλώσεις του, ο απερχόμενος τεχνοκράτης πρωθυπουργός Μάριο Μόντι αποφάσισε τελικώς να εισέλθει κι αυτός επίσημα στην προεκλογική κούρσα ως ηγέτης ενός συνασπισμού κεντρώων κομμάτων, τα οποία πίνουν νερό στο όνομά του (ή μάλλον στο άκουσμα της μεταρρυθμιστικής ατζέντας που αυτός έδωσε προσφάτως στη δημοσιότητα).

Ως εκ τούτου, η πολυαναμενόμενη εκλογική μάχη της 24ης-25ης Φεβρουαρίου πρόκειται να κριθεί επί της ουσίας ανάμεσα σε τρεις δυνάμεις: το Κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (PD) του Πιερλουίτζι Μπερσάνι, το Δεξιό Λαό της Ελευθερίας (PDL) του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και το Κεντρώο Μέτωπο του Μάριο Μόντι, ένα μέτωπο με το οποίο έχουν μέχρι στιγμής συνταχθεί η χριστιανοδημοκρατική Ενωση Κέντρου UdC του Πιέρ Φερντινάντο Καζίνι, το κίνημα Μελλοντική Ιταλία του προέδρου της Ferrari, Λούκα Ντι Μοντετζέμολο, το κόμμα Μέλλον και Ελευθερία του προέδρου της Βουλής, Τζανφράνκο Φίνι, καθώς και πλήθος μεμονωμένων πολιτικών προερχόμενων τόσο από την Κεντροαριστερά όσο και από την Κεντροδεξιά, ενώ τη στήριξή της στον Μόντι έχει εκφράσει ανοιχτά και η Καθολική Εκκλησία.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις πολιτικών αναλυτών που επικαλείται η χθεσινή La Stampa, το ρεύμα Μόντι θα μπορούσε να συγκεντρώσει έως και το 20% της ψήφου «κλέβοντας» υποστηρικτές από τα Αριστερά, από τα Δεξιά, αλλά και από το μπλοκ των αναποφάσιστων.

Ο Μάριο Μόντι με τη σύζυγό του Ελσα και τον εγγονό του σε ιδιωτική επίσκεψη στη Βενετία. Ο Μόντι μπήκε και επισήμως στην κούρσα για τις ιταλικές εκλογές, αλλάζοντας τις πολιτικές ισορροπίες

Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε άλλωστε με δηλώσεις του την περασμένη Παρασκευή και ο ίδιος ο προφεσόρε, σύμφωνα με τον οποίο «η παραδοσιακή διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς μπορεί να έχει ιστορική και συμβολική αξία αλλά δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες μεταρρυθμιστικές ανάγκες της φιλοευρωπαϊκής Ιταλίας».

Σενάρια
Ενα ποσοστό της τάξεως του 20%, εάν βέβαια επαληθευθεί στην πράξη, πρόκειται να χαρίσει στους Κεντρώους τη δεύτερη θέση στις εκλογές, πάνω από τον μπερλουσκονικό Λαό της Ελευθερίας (PDL) και κάτω από το Δημοκρατικό Κόμμα (PD), ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ Κεντροαριστερών και Κεντρώων, δεδομένου ότι κανείς δεν προβλέπεται να εξασφαλίσει αυτοδυναμία.

Ενδεικτικά, δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στη χθεσινή Il Sole 24 Ore (σφυγμομέτρηση η οποία ωστόσο διενεργήθηκε πριν από την επίσημη σύσταση της Κεντρώας συμμαχίας υπό τον Μόντι), δίνει 34,6% στο PD, 19,7% στο PDL και μόλις 14,3% στο κίνημα των Πέντε Αστέρων του κωμικού Μπέπε Γκρίλο. Πιο συγκεκριμένα, το προπορευόμενο Κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα παρουσιάζεται έτοιμο να κυριαρχήσει «εύκολα» στην Κάτω Βουλή αλλά όχι και στη Γερουσία.

Οσο για τον πρωθυπουργό της επόμενης κυβέρνησης, ως φαβορί για τη θέση παρουσιάζεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, όχι ο τεχνοκράτης Μόντι αλλά ο Κεντροαριστερός Μπερσάνι. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με την προαναφερθείσα δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το ινστιτούτο CISE για λογαριασμό της Il Sole 24 Ore, το 36,2% των Ιταλών θα ήθελε για επόμενο πρωθυπουργό της χώρας τον Μπερσάνι, έναντι 23,3% που θα προτιμούσε τον Μόντι, ενώ ο Μπερλουσκόνι ακολουθεί τρίτος στις προτιμήσεις με 21,8%.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΓΚΑΛΟΠ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
Με ατζέντα συνεργασίας ο Μπερσάνι

Αν και σταθερά μπροστά στις δημοσκοπήσεις, ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι και η Κεντροαριστερά γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν πρόκειται να εξασφαλίσουν αυτοδυναμία στις εκλογές του Φεβρουαρίου.

Στην πράξη, τούτο σημαίνει πως θα χρειαστεί να συνεργαστούν με κάποιον άλλο πολιτικό χώρο, κατά προτίμηση με κάποιον με τον οποίο θα έχουν κοινά σημεία, και τα περισσότερα κοινά τα έχουν φυσικά με το Κέντρο. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Μπερσάνι προσπαθεί από τη μία να διαφοροποιηθεί από τον Μόντι προκειμένου να περιορίσει τη φυγή ψήφων προς το Κέντρο («στα ψηφοδέλτιά μας δεν θα εντάξουμε κανέναν τεχνοκράτη υπουργό», δήλωσε αυτός χαρακτηριστικά, ενώ χθες κάλεσε τον 69χρονο προφεσόρε να αποσαφηνίσει πού στέκεται μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς).

Ταυτόχρονα ωστόσο, από την άλλη, δεσμεύεται πως θα συνεχίσει να εφαρμόζει μεγάλο μέρος των μεταρρυθμίσεων του Μόντι, τον οποίο μάλιστα χαρακτηρίζει «αξιοσέβαστο», ενώ αφήνει ανοιχτό και το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας μαζί του.

Για την πλειονότητα των αναλυτών, ωστόσο, το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα μοιραστούν τα κυβερνητικά πόστα μετεκλογικά. Κοινώς, σε ποια θέση θα βρεθεί ο Μόντι και σε ποια ο Μπερσάνι; Σε ακριβώς αντίθετη τροχιά κινείται ο 76χρονος Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος, βλέποντας το όνειρο μιας νέας πρωθυπουργίας να απομακρύνεται (καθώς δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη στήριξη ούτε της ξενοφοβικής Λέγκας του Βορρά, άλλοτε εταίρου του στην κυβέρνηση), πλέον εντείνει την επίθεσή του ενάντια στον Μόντι. Πιο συγκεκριμένα, το Σάββατο τον κατηγόρησε πως «έχει συνάψει κρυφή συμφωνία με την Κεντροαριστερά», χαρακτηρίζοντάς τον μάλιστα... «ρεζέρβα» του Δημοκρατικού κόμματος.

Δημοφιλέστερος για Πρωθυπουργός ο Μπερσάνι, δεύτερος ο Μόντι

Δημοφιλέστερος για Πρωθυπουργός ο Μπερσάνι, δεύτερος ο Μόντι

Πολιτική

Στόχος ο συμβιβασμός πριν την εκπνοή του '12

Λίγες ώρες πριν το 2013, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να βρουν μία συναινετική λύση προς αποφυγή του «δημοσιονομικού γκρεμού». Το χάσμα απόψεων ωστόσο φαντάζει ακόμη αγεφύρωτο.

Στο κενό βρίσκονταν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες οι προσπάθειες να αποφευχθεί ο λεγόμενος «δημοσιονομικός γκρεμός» για την αμερικανική οικονομία, καθώς παρά τις δραματικές εκκλήσεις του προέδρου Ομπάμα και τις εκατέρωθεν επισημάνσεις για το τι διακυβεύεται, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι επέμεναν στις αντικρουόμενες θέσεις τους με αποτέλεσμα να διαφαίνεται πολύ πιθανή η αύξηση των φόρων για όλους τους Αμερικανούς από αύριο.

Αν και κάποια στιγμή διεφάνη η προοπτική συμβιβαστικής συμφωνίας, η πρόταση των Ρεπουμπλικάνων, το βράδυ του Σαββάτου, για διαφορετικό τρόπο υπολογισμού του πληθωρισμού έτσι ώστε να υπάρξει επιβράδυνση στην τιμαριθμική προσαρμογή των επιδομάτων κοινωνικής ασφάλισης για τους συνταξιούχους δημιούργησε νέο αδιέξοδο, καθώς οι Δημοκρατικοί επιμένουν πως η κοινωνική ασφάλιση δεν πρέπει να πειραχτεί.

Χάσμα απόψεων μεταξύ Ρεπουμπλικάνων - Δημοκρατικών

Δραματικές εκκλήσεις Ομπάμα προς αμφότερα τα πολιτικά στρατόπεδα

Μία άλλη σημαντική διαφωνία αφορά την αύξηση των φόρων για τους εύπορους, την οποία επιδιώκει ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα αλλά βρίσκει αντίθετους τους Ρεπουμπλικάνους. Τις προηγούμενες ημέρες υπήρξε μια μετακίνηση του Δημοκρατικού προέδρου ο οποίος ενώ αρχικά επιθυμούσε οι αυξήσεις να αφορούν όσους έχουν ετήσιο οικογενειακό εισόδημα άνω των 250 χιλιάδων δολαρίων, διεμήνυσε ότι στο πλαίσιο μιας συνολικής συμφωνίας θα μπορούσε να αποδεχθεί η αύξηση του φορολογικού συντελεστή να αφορά τους έχοντες άνω των 400 χιλιάδων. Αλλά και εδώ, προς το παρόν, δεν έχει γεφυρωθεί το χάσμα. Οι Ρεπουμπλικάνοι θέλουν να συνδυάσουν οποιεσδήποτε αυξήσεις φόρων με μειώσεις δαπανών σε κοινωνικά επιδόματα καθώς αυτά αναμένεται να επιβαρύνουν όλο και περισσότερο τον προϋπολογισμό λόγω της γήρανσης του πληθυσμού τις επόμενες δεκαετίες.

Καθόλη τη διάρκεια των διαβουλεύσεων, που θα συνεχισθούν μέχρι την ύστατη ώρα, το ζητούμενο είναι ένας συμβιβασμός που θα αποτρέψει την απότομη και αυτόματη αύξηση φόρων και τη ραγδαία μείωση των δαπανών από την 1η Ιανουαρίου, με αποτέλεσμα να αφαιρεθούν 600 δισ. δολάρια από την οικονομία, να αυξηθεί η ανεργία και να πληγεί η οικονομική δραστηριότητα. Οι εξελίξεις αυτές εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου σε ύφεση, εξέλιξη που θα επηρεάσει αρνητικά και την παγκόσμια οικονομία.

Eπείγουσες ψηφοφορίες την τελευταία στιγμή

Ο Μιτς Μακόνελ σε διαρκείς διαβουλεύσεις στην Γερουσία

Μπροστά στο αδιέξοδο ο πρόεδρος Ομπάμα πιέζει ακόμη και για την επίτευξη μια προσωρινής λύσης που θα αναβάλλει την αύξηση των φόρων στη μεσαία τάξη και θα δίνει μια χρονική ανάσα για συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Πάντως, όποια συμφωνία κι αν επιτευχθεί θα πρέπει να τεθεί προς συζήτηση και ψηφοφορία με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και στα δύο σώματα του Κογκρέσου πριν από τα μεσάνυχτα.

Με τις διαπραγματεύσεις να βρίσκονται σε αδιέξοδο, ο ηγέτης των Ρεπουμπλικάνων στη Γερουσία, Μιτς Μακόνελ, κάλεσε σε διαβουλεύσεις τον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος λόγω της τριακονταετούς θητείας του στη Γερουσία διατηρεί προσωπικές φιλίες με πολλούς νομοθέτες και των δυο κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Μακόνελ. Ερωτηθείς, χθες το βράδυ, για τη δυνατότητα συμβιβασμού, ο ηγέτης των Δημοκρατικών, Χάρι Ριντ, παρέπεμψε στον νέο δίαυλο επικοινωνίας, λέγοντας χαρακτηριστικά «ρωτήστε τον Τζο Μπάιντεν και τον Μακόνελ».

Αθανάσιος Ελλις, Ουάσιγκτον

Υπεύθ. σύνταξης: Δήμητρα Κυρανούδη

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Πρωτοσέλιδα

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Πρωτοσέλιδα

Μας έκανε την καρδιά περιβόλι η Μέρκελ: «Πιο δύσκολο το 2013»!

Μας έκανε την καρδιά περιβόλι η Μέρκελ: «Πιο δύσκολο το 2013»!

Νέες επιπλοκές στην υγεία του Ούγκο Τσάβεζ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Νέες επιπλοκές στην υγεία του Ούγκο Τσάβεζ — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Για «χοντροκομμένη σκευωρία» κάνει λόγο ο Παπακωνσταντίνου - Πολιτική

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Για «χοντροκομμένη σκευωρία» κάνει λόγο ο Παπακωνσταντίνου - Πολιτική

Κλοπιμαία αξίας 300.000 ευρώ βρέθηκαν σε ενεχυροδανειστήριο στο Ηράκλειο — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Κλοπιμαία αξίας 300.000 ευρώ βρέθηκαν σε ενεχυροδανειστήριο στο Ηράκλειο — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

Μέρκελ: Δυσκολότερο το 2013 από το 2012

Η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προειδοποιεί τους συμπατριώτες της πως το οικονομικό περιβάλλον θα είναι «πιο δύσκολο» το 2013 απ΄ό,τι το 2012, καλώντας τους να δείξουν «υπομονή» και «κουράγιο» στο διάγγελμά της για το νέο έτος. "Το οικονομικό περιβάλλον δεν θα είναι πιο εύκολο αλλά πιο δύσκολο το επόμενο έτος. Αυτό δεν πρέπει να μας αποθαρρύνει, αλλά αντίθετα να μας παρακινεί», δηλώνει η Μέρκελ στην ομιλία της που αναμένεται να μεταδοθεί από την τηλεόραση το βράδυ της Δευτέρας. Επικαλούμενη την οικονομική κρίση στην Ευρώπη, η επικεφαλής της πιο ισχυρής ευρωπαϊκής οικονομίας έκανε έκκληση για υπομονή στο διάγγελμα αυτό, το κείμενο της οποίας διανεμήθηκε στα μέσα ενημέρωσης το βράδυ της Κυριακής. "Οι μεταρρυθμίσεις που αποφασίσαμε (στην Ευρώπη) αρχίζουν να παράγουν αποτελέσματα. Αλλά έχουμε ακόμα ανάγκη από πολλή υπομονή. Η κρίση βρίσκεται ακόμα μακριά από το να έχει ξεπεραστεί», εκτίμησε η καγκελάριος, σύμφωνα με το κείμενο που διένειμε η υπηρεσία τύπου του γραφείου της. Αν και οι Γερμανία επωφελείται από έναν καλύτερο συνδυασμό οικονομικών περιστάσεων απ' ό,τι η πλειονότητα των ευρωπαίων εταίρων της, η οικονομία της έχει επιβραδυνθεί καθ΄όλη τη διάρκεια του 2012. Έτσι η χώρα έχει καταγράψει μια αύξηση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) κατά 0,2% το τρίτο τρίμηνο έπειτα από αύξηση 0,3% το δεύτερο τρίμηνο και 0,5% το πρώτο. Πολλοί οικονομολόγοι προβλέπουν μια υποχώρηση του ΑΕΠ στο τρίτο τρίμηνο. Σύμφωνα με την Bundesbank, η πιο ισχυρή ευρωπαϊκή οικονομία αντιμετωπίζει μια επιβράδυνση που μπορεί να την οδηγήσει ακόμη και σε μία σύντομη ύφεση. Η γερμανική κεντρική τράπεζα προβλέπει εξάλλου σχεδόν στασιμότητα της γερμανικής οικονομίας το 2013 με μία άνοδο του ΑΕΠ μόνο κατά 0,4%.

Προανακριτική για τον Παπακωνσταντίνου

Προανακριτική για τον Παπακωνσταντίνου

Σε κλινική της Νέας Υόρκης η Χίλαρι Κλίντον εξαιτίας θρόμβου αίματος

Στα μέσα Δεκεμβρίου η Αμερικανίδα ΥΠΕΞ υπέστη διάσειση καθώς λιποθύμησε

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07:37

1

emailεκτύπωση  

Σε κλινική της Νέας Υόρκης νοσηλεύεται η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, εξαιτίας θρόμβου αίματος που ανέπτυξε μετά τον τραυματισμό που υπέστη στις αρχές Δεκεμβρίου.

Εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε ότι η Κλίντον παρακολουθείται στενά από τους γιατρούς του νοσοκομείου.

«Κατά τη διάρκεια εξετάσεων που πραγματοποιήθηκαν, οι γιατροί της υπουργού Κλίντον ανακάλυψαν ότι είχε σχηματιστεί θρόμβος εξαιτίας τραύματος που είχε υποστεί πριν μερικές εβδομάδες. Της έχει χορηγηθεί αγωγή με αντιπηκτικά. Οι γιατροί θα παρακολουθούν τη φαρμακευτική αγωγή κατά τη διάρκεια των επόμενων 48 ωρών» δήλωσε ο εκπρόσωπος της Κλιντον, Φελίπε Ρέινες.

Οι γιατροί θα συνεχίσουν να παρακολουθούν την κατάσταση της υπουργού και θα καθορίσουν εάν απαιτείται περαιτέρω αγωγή.

Στα μέσα Δεκεμβρίου η Αμερικανίδα ΥΠΕΞ υπέστη διάσειση, καθώς λιποθύμησε και έπεσε ενώ ήταν άρρωστη. Η Κλίντον υπέφερε από γαστρεντερικές διαταραχές με αποτέλεσμα να αφυδατωθεί και να λιποθυμήσει.

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Απ' τo αφτί σε Ειδικό και Κορυδαλλό - Πολιτική

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Απ' τo αφτί σε Ειδικό και Κορυδαλλό - Πολιτική

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Για ένα πιο δύσκολο 2013 προειδοποιεί η Μέρκελ - Κόσμος

Πρώτο ΘΕΜΑ online : Για ένα πιο δύσκολο 2013 προειδοποιεί η Μέρκελ - Κόσμος

La France est-elle prête à affronter le choc économique que risque bien d'être 2013 ?

Alors que le gouvernement maintient son objectif de 3% de déficit en 2013, le FMI a d'ores et déjà estimé que la France ne pourrait pas tenir cet engagement. La France est-elle suffisamment armée pour faire face à 2013 ?

Moment décisif

Publié le 30 décembre 2012

• RSS
 
• 13228128
  

 
 
• 

 

Le chomâge sera le plus grand défi qu'aura à relever la France en 2013

• 1
 
• 2
 
• suivant ›

Atlantico : L'économiste Christian Saint-Etienne a déclaré que "2013 [allait] être un choc d'une violence telle que les couleurs politiques [allaient] disparaître" [¹]. Dans le même temps, le Fonds monétaire international appelle la France à "rediscuter" l'objectif des 3% de déficit en 2013 parce qu'il l'estime inatteignable. François Hollande a lui-même reconnu que l'année allait être difficile. Quels sont les grands défis qui nous attendent en 2013 ?

Christian de Boissieu : Le principal défi est celui du chômage. Les dernières prévisions du Fonds monétaire international (FMI) pour 2013 prévoient 0,4% de croissance, contre 0,8% selon le gouvernement. Or, il faut être à peu près au-dessus de 1,5% pour commencer à le réduire. La situation de l'emploi est donc le principal enjeu économique, social et socio-politique des prochains mois dans un contexte où l'Europe sera une zone en ralentissement par rapport au reste du monde.

Pour y faire face, il faut prendre des mesures pour relancer la croissance et ne pas se satisfaire des ces prévisions. Au plan national, les mesures prises en faveur de l'emploi -que se soient les emplois d'avenir, les contrats de génération - jusqu'à présent ne seront pas suffisantes pour contrer la hausse du chômage. Il faut également des mesures supplémentaires en faveur des PME qui constituent la principale source d'emplois et d'activités. Il faut les aider à survivre et à se développer.

Thomas Guénolé : Les grands défis qui attendent la France et donc François Hollande ne sont pas particuliers à 2013 puisqu'il s'agit de défis structurels arrivés à maturité. Il existe plusieurs dettes : la dette de l'Etat, celle des collectivités locales, des fonctions publiques, la dette sociale, la dette environnementale et la dette intergénérationnelle (celle que les actuels trentenaires vont hériter des générations au-dessus).

François Hollande a donc plusieurs options :

• une politique de relance mais qui requiert des moyens financiers que la France n'a plus puisqu'il faudrait accepter d'augmenter significativement notre dette sans gage de succès puisque la dernière relance - au début des années 1980 sous Pierre Mauroy - avait aggravé la situation en augmentant les importations ;

• une politique de relance par une croissance endogène en investissant dans les transports, les infrastructures, l'information... mais ce type de croissance, au delà des moyens financiers, ne produit ses effets qu'à moyen terme ;

• une politique d'austérité afin de réduire massivement la dépense publique ce qui laisse entendre une baisse du nombre de fonctionnaires, voire du périmètre de l'action publique.

Pour le moment, le gouvernement donne surtout l'impression de tâtonner le terrain. Seule chose qui semble certaine : la fiscalité augmentera pour tous.

Dans ces conditions, la France est-elle suffisamment armée pour affronter 2013 ?

Christian de Boissieu : Au delà des mesures budgétaires, il existe une marge de manœuvre considérable : l'épargne importante. En France, la taux d'épargne est en moyenne légèrement supérieur à 16% du revenu disponible. Alors que les banques risquent de freiner le financement de l'économie et que les finances publiques sont sous contraintes, il faut mobiliser cette épargne en faveur de l'investissement, du financement des PME et des dépenses d'avenir. Il faut une politique de l'épargne afin de générer de la croissance.

Au niveau européen, les mesures adoptées lors du sommet du mois de juin ont été insuffisantes. Le premier semestre 2013 doit être totalement consacré au problème de la croissance en Europe ce qui passera nécessairement par des mesures nationales en sus des initiatives européennes : il faut jouer sur les deux piliers. La crise n'est pas terminée mais est en bonne voie de résolution : la zone euro restera à 17 pays, la monnaie unique a été secourue... même s'il convient d'être vigilent.

Il y a un an, il aurait fallu que les Européens décident ensemble de décaler l'objectif des 3% de déficit à 2014 plutôt que 2013 afin de donner plus de temps au "noyau dur" des économies européennes dont la France fait partie. Sans cet accord, la France est tenue de respecter cet engagement. Cette révision du calendrier aurait permis d'éviter que la rigueur budgétaire ne pèse sur l'activité... Désormais, si la France ne respecte pas cet objectif, elle le paiera sur les marchés financiers par des taux d'intérêt plus élevés sur sa dette.

Thomas Guénolé : Sur le plan politique, les divisions à l'UMP ne sont qu'un problème secondaire pour la France car ce qui compte pour gouverner c'est d'avoir une majorité à l'Assemblée, ce qu'à François Hollande d'autant plus que celle-ci reste assez solide à ce stade même si nous constatons déjà quelques tensions, notamment au sein de la "gauche populaire". Mais ces fractures restent d'une ampleur normale. Il est encore impossible de pronostiquer réellement un éclatement de la majorité actuelle.

Jean-Luc Mélenchon incarne une opposition sur la gauche au pouvoir. Il a dit et répété que son objectif est la création d'une majorité alternative incluant le Front de gauche, l'aile gauche du PS et les écologistes qui sont plutôt sur une ligne "Les Verts" que sur une ligne "Europe-Ecologie". Il est alors important de rappeler que dans les dix jours qui ont précédé le premier tour de la présidentielle de 2012, seuls dix points de pourcentage séparaient les électeurs qui hésitaient à voter entre Hollande et  Mélenchon. Leur vote d'adhésion se portait sur Mélenchon mais leur "vote utile" les a conduit a glissé leurs bulletins sur Hollande. Conclusion : la frontière qui sépare le vote Hollande du vote Mélenchon est un mur en papier qui se franchit très facilement et l'espace potentiel de Mélenchon est largement supérieur à son espace politique effectif. Les élections européennes de 2014 seront déterminantes en termes de fragilité politique du gouvernement et de sa majorité.

En savoir plus sur http://www.atlantico.fr/decryptage/france-est-elle-prete-affronter-choc-economique-que-risque-bien-etre-2013-thomas-guenole-christian-boissieu-589915.html#rWSYqfyWOq08HMTE.99 

François Hollande a-t-il trouvé une carte secrète pour échapper au désastre annoncé en 2013 ?

Pour sortir la France de la crise économique, François Hollande pourrait bien avoir recours à une réponse politique : un remaniement du gouvernement et plus particulièrement un changement de Premier ministre. Parmi les favoris se trouvent Jean-Claude Trichet, Pascal Lamy et surtout Louis Gallois.

Remaniement ?

Publié le 29 décembre 2012

• RSS
 
• 37648265
  

 
 
• 

 

L’année qui s’ouvre sera catastrophique pour l’économie française. Crédit Reuters

• 1
 
• 2
 
• 3
 
• 4
 
• suivant ›

François Hollande n’a pas dit son dernier mot. Tous ceux qui le connaissent bien et notamment ceux, de ses condisciples de la promotion Voltaire à l’ENA, qui lui sont restés proches affirment que le président de la République est suffisamment machiavélique pour avoir déjà réfléchi à une réponse politique qu'il faudra mettre en œuvre lors de cette année 2013 qui s’annonce désastreuse.

La solution politique choisie est le remaniement du gouvernement, mais ce remaniement n’aura de sens que s’il remplace Jean-Marc Ayrault par un homme qui lui permettra de faire sauter tous les verrous qui bloquent les réformes pourtant nécessaires. Jusqu’à cette semaine, il n’avait pas trouvé l’homme miracle. Aujourd hui, c’est fait. François Hollande a trouvé l’homme providentiel. Reste à le convaincre. Reste à le vendre au premier cercle du Parti socialiste qui au final n’aura pas le choix.

L’année qui s’ouvre sera catastrophique pour l’économie française. Tous les économistes sont au diapason. Marc de Scitivaux affirme que le monde va sortir de la crise, les Etats-Unis ont retrouvé la croissance. La Chine et le Brésil aussi. Sans parler de l’Afrique qui décolle avec des taux de croissance à deux chiffres. Le monde entier se reprend sauf l’Europe, où l’Espagne, l’Italie et la France se traînent comme des boulets dans la roue des Allemands. Cela dit, l’Italie va profiter des réformes de structures et se relever dans le courant de l’année "si elle résiste à la tentation de céder aux bêtises d’un Berlusconi". Quant à L’Espagne, elle pourrait purger les restes de la bulle immobilière à la fin de 2013 et ainsi redémarrer très fort. Reste la France, qui est complètement enlisée dans la stagnation, abîmée par un chômage de masse (plus de 10%), avec des entreprises publiques (l’hôpital) et des collectivités locales qui vont crier misère alors que le gouvernement a refusé la moindre économie de dépenses. Le gouvernement se refusera encore cette année à faire les réductions de dépenses publiques qu'il a promis de faire, par crainte d’aggraver le malaise social. Bref, on va maintenir le pays sous perfusion pour éviter qu'il ne s’effondre comme en 2009 sauf qu'en 2009 on avait de l’argent pour le faire, alors que cette année l’Etat n’a plus un sou et va encore devoir emprunter des tonnes d’argent sur les marchés (plus de 200 milliards avant l’été).

Du coup, la direction du Trésor est paniquée à l’idée de voir les taux d’intérêt augmenter (1% d’augmentation sur les taux ce qui est plausible, c’est 10 milliards de dépenses supplémentaires). Or, c’est pourtant ce qui risque d’arriver dans la mesure où les engagements ne seront pas tenus. On ne pourra pas tenir les 3% de déficit public à fin 2013 parce que la croissance est absente et que l’Etat n’aura pas fait les économies demandées.

Dans ce cas-là, que peut-il se passer ? Théoriquement, la France va droit dans le mur.Olivier Pastré, professeur d’économie et spécialiste des banques dit "qu'il ne faut pas exclure un risque de Crédit Crunch, c’est-à-dire un  blocage du marché monétaire et par conséquence un blocage du marché du crédit (comme en octobre 2008)". Personne ne se fait plus confiance et tout s’arrête. Dans une version noire du scénario Pastré, il existe un risque de bank-run, c’est-à-dire une précipitation des déposants aux guichets des banques pour récupérer l’argent qu'ils ont placé sur leurs comptes bancaires avec évidemment l’impossibilité du système de rembourser tous les clients. D’où les files d’attente et la panique.

En savoir plus sur http://www.atlantico.fr/decryptage/francois-hollande-t-trouve-carte-secrete-pour-echapper-au-desastre-annonce-en-2013-jean-marc-sylvestre-590739.html#0jiKpCQjqVIoiLdR.99 

Ce que l’affaire Depardieu nous a appris sur les absurdités du financement du cinéma français

Avec l'avènement de l'ère numérique, l'économie de l'exploitation cinématographique française, fondée sur la mutualisation des pertes et la privatisation des bénéfices, sera complètement bouleversée. Et c'est tant mieux !

septième art

Publié le 30 décembre 2012

• RSS
 
• 115120228
  

 
 
• 

 

• 1
 
• 2
 
• suivant ›

L’affaire Depardieu aura eu le grand mérite non seulement de susciter le débat fiscal mais aussi, de façon plus inattendue, de porter la lumière sur l’inefficacité et l’obsolescence de notre système de financement du cinéma. La tribune de Vincent Maraval[1] a stigmatisé avec raison les montants exagérés des cachets des acteurs français par rapport à leurs collègues étrangers. Il s’agit en réalité d’une des manifestations les plus choquantes d’un dysfonctionnement général du système qui est encore aujourd’hui tabous.

Rappelons-le, les films français sont aujourd’hui presque tous produits grâce à un préfinancement à 100% des frais. Autrement dit, le producteur ne prend aucun risque lorsqu’il produit un film, mais engrange en revanche les bénéfices en cas de succès. Une étude[2] réalisée en 2005 montrait que, sur les 162 films produits cette année-là, seuls 15 films avaient recouvré leurs dépenses de production et de distribution sur l’ensemble des premières exploitations. Le déficit des dépenses engagées (45% de leur montant) était financé d’une part par les acteurs privés (notamment les chaînes de télévision via leurs obligations d’investissement), d’autre part par les contribuables via la redevance, le crédit d’impôt, les aides régionales et les outils de défiscalisation (SOFICA). Le système est ainsi profondément déresponsabilisant et pervers puisque les producteurs sont couverts contre le risque d’échec mais bénéficient en revanche des succès.  Mutualisation des pertes et privatisation des bénéfices… cela rappel précisément ce que l’on a beaucoup reproché aux banques au plus fort de la crise financière !

Comme la montré une remarquable thèse de doctorat[3], un tel système qui paye tout par avance génère une multitude de dérives : gonflement des devis moyens qui sont essentiellement situés dans les extrêmes (très gros d’un côté, petits de l’autre, et absence presque totale de films de taille moyenne), concentration des producteurs et quasi monopole d’un très petit nombre d’acteurs. Finalement, les buts poursuivis par la politique culturelle en faveur du cinéma ne semblent guère atteints : manque de diversité des films produits, accès populaire limité aux œuvres "ambitieuses" et rayonnement assez faible de notre industrie par les exportations.

Le système français de soutien au cinéma est fondé sur une assomption qui nous semble de plus en plus discutable : celle selon laquelle le cinéma étant un produit "culturel", il n’est par nature pas capable dans la plupart des cas d’être économiquement rentable, ce qui justifie la prise en charge publique du financement (puisque la création culturelle a des externalités positives auprès de ce même public). Or l’industrie du cinéma doit se rendre compte que l’ère numérique dans laquelle nous entrons va totalement bouleverser l’économie de l’exploitation cinématographique. La place relative de la salle dans les recettes va diminuer au profit des multiples formes de consommation en vidéo à la demande. La fenêtre d’exploitation du film va devenir virtuellement infinie, ouvrant des opportunités de rentabilisation et de diffusion des œuvres beaucoup plus diversifiées. Il va devenir possible de sortir d’un système dévoyé et inefficace, le film redevenant, horresco referens, un produit comme un autre faisant appel à la prise de risque d’investisseurs, parmi lesquels les investisseurs particuliers via uncrowdfunding en plein essor. Mais pour que les films français puissent bénéficier du nouvel ordre numérique et trouver un équilibre plus sain, le système actuel de financement doit être totalement refondé et les offres de VàD rendues plus accessibles et attractives (c’est-à-dire moins chères et les catalogues plus diversifiés). Dans la prolongement des travaux en cours de la mission Lescure sur l’avenir de la politique culturelle à l’ère du numérique, les pouvoirs publics devront enfin cesser de justifier par "l’exception culturelle" ce qui n’est au fond qu’une abdication face à des lobbies défendant leurs rentes.

En savoir plus sur http://www.atlantico.fr/decryptage/que-affaire-depardieu-appris-absurdites-financement-cinema-francais-olivier-babeau-591848.html#tVcd3s46C3OXxWP6.99 

Τα πρώτα θύματα της λίστας Λαγκάρντ

Τα πρώτα θύματα της λίστας Λαγκάρντ

Διάσταση στις θέσεις Δημοκρατικών-Ρεπουμπλικανών για τον «δημοσιονομικό γκρεμό»

Διάσταση στις θέσεις Δημοκρατικών-Ρεπουμπλικανών για τον «δημοσιονομικό γκρεμό»

Γερμανία: Έντονη κριτική δέχτηκε ο Πέερ Στάινμπρουκ

Γερμανία: Έντονη κριτική δέχτηκε ο Πέερ Στάινμπρουκ

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η... βιολογική κότα έχει το ζουμί - κοινωνία

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η... βιολογική κότα έχει το ζουμί - κοινωνία

ΤΟ ΒΗΜΑ - «Εγκλωβίζονται» για δύο έτη όλοι οι ασφαλισμένοι - oικονομία

ΤΟ ΒΗΜΑ - «Εγκλωβίζονται» για δύο έτη όλοι οι ασφαλισμένοι - oικονομία

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η ζαριά του Σαμαρά - πολιτική

ΤΟ ΒΗΜΑ - Η ζαριά του Σαμαρά - πολιτική

ΗΠΑ: Συγκρατημένα αισιόδοξος ο Ομπάμα για την αποφυγή του «δημοσιονομικού γκρεμού» — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)

ΗΠΑ: Συγκρατημένα αισιόδοξος ο Ομπάμα για την αποφυγή του «δημοσιονομικού γκρεμού» — ΣΚΑΪ (www.skai.gr)