Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012
Κυριακή 22 Ιουλίου 2012
Σάββατο 21 Ιουλίου 2012
Σόιμπλε: Ηράκλεια η προσπάθεια του Σαμαρά
Σόιμπλε: Ηράκλεια η προσπάθεια του Σαμαρά: Είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε την Ελλάδα, αλλά δεν μπορεί να αποφύγει τις δομικές μεταρρυθμίσεις, επανέλαβε ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ, υπογραμμίζοντας πως δεν υπάρχει εύκολη λύση
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012
ΔΡΑΣΗ¨:Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012 ΔΕΛΤΙΟΤΥΠΟΥ Το κράτος εξευτελίζεται στην Χαλυβουργική
Αφού διανύθηκαν 45 ημέρες από την έκδοση της δικαστικής απόφασης που κήρυσσε παράνομη την απεργία της Χαλυβουργικής χωρίς να γίνει η παραμικρή παρέμβαση των δημοσίων αρχών για να απομακρυνθούν τα «τάγματα εφόδου» του ΠΑΜΕ και της κας Παπαρρήγα που έκλειναν τις πύλες των εγκαταστάσεων και παρεμπόδιζαν τους εργαζόμενους να εργαστούν, επί τέλους, σήμερα, μετά από εντολή της εισαγγελίας επενέβη η αστυνομία για να ανοίξει το εργοστάσιο. Παρ’ όλα αυτά ο ανθρωποφάγος «συνδικαλισμός» των κομματικά εγκάθετων συνεχίζει τη μάχη χαρακωμάτων εξακολουθώντας να παρεμποδίζει με βία τους εργαζόμενους που προσπαθούν να προσέλθουν στο χώρο απασχόλησής τους και βυθίζοντας σε κυκλοφοριακό χάος όλη την δυτική Αττική.
Επί τέλους, το κράτος πρέπει να καταλάβει ότι η ολοκληρωτική υποδούλωσή του στον κομματικοποιημένο συνδικαλισμό δεν οδηγεί παρά στην εξαχρείωση όσων επιμένουν να προσβάλλουν τα συνταγματικά δικαιώματα της εργασίας και της επιχειρηματικής ελευθερίας. Πρέπει άμεσα να ληφθούν μέτρα. Οι καιροί ου μενετοί.
www.drassi.gr
Επί τέλους, το κράτος πρέπει να καταλάβει ότι η ολοκληρωτική υποδούλωσή του στον κομματικοποιημένο συνδικαλισμό δεν οδηγεί παρά στην εξαχρείωση όσων επιμένουν να προσβάλλουν τα συνταγματικά δικαιώματα της εργασίας και της επιχειρηματικής ελευθερίας. Πρέπει άμεσα να ληφθούν μέτρα. Οι καιροί ου μενετοί.
www.drassi.gr
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ «Πας συνωμότης- επίδοξος τύραννος εστί.»
- Αφού έχεις διαβάσει τόσα περί των συνωμοσιών, Διόστρατε, τι κωλύεσαι λοιπόν;
- Χαιρετώ τον Σωκράτη, ο οποίος αεί, όταν έχω την ανάγκη του φωτός, πάντα βρίσκεται κοντά μου.
- Σε χαιρετώ Διόστρατε.
Πρέπει να ομολογήσω, ότι μετά από τόσους διαλόγους, που είχαμε κάνει, γίναμε καλοί φίλοι.
Τώρα λοιπόν μου είναι αδύνατον να σε αφήσω αβοήθητο, επιθυμώ πάρα πολύ την εξέλιξή σου, ώστε στην επόμενη ενσάρκωσή σου επί Γης να είσαι σοφότερος.
- Είθε, Σωκράτη, τα λεγόμενά σου, δίκην ευλογίας προς με, να λάβουν σάρκα και οστά στην μελλοντική μου ενσάρκωση στην Γη.
Τώρα όμως ας μιλήσουμε περί των συνωμοσιών.
Θέλω να μάθω- γιατί πάντα υπάρχει αυτό το φαινόμενο στους ανθρώπους όλων των εποχών;
- Η αιτία της πάσης συνωμοσίας Διόστρατε, βρίσκεται στην ασθένεια της ψυχής.
Η ψυχή λοιπόν, ορεγόμενη το κυριαρχείν επί ψυχών ετέρων, σθένος μη έχουσα να δρα υπό τον ήλιο, φόβου ένεκα, με άλλα λόγια - ασθενείας ένεκα- τις όμοιες προς αυτήν ψυχές πελάζουσα- συνωμοτεί.
Διότι των αδυνάμων ψυχικώς , δηλαδή ασθενών ψυχών το ιδίωμα- είναι η ισχύς εν τη ενώσει και εν κρυπτώ.
- Πες μου, Σωκράτη, με ποιόν τρόπο οι συνωμότες πείθουν τους μη έχοντες σχέση με την συνωμοσία ανθρώπους να μετέχουν στην συνωμοσία;
- Με την βοήθεια της μερικής αλήθειας, Διόστρατε.
Διότι η μερική αλήθεια, επιστρατευθείσα για κάποιο σκοπό, μπορεί να καλύψει το πελώριο ψέμα.
Σε όλα τα επικίνδυνα λάθη υπάρχει μια κοινή συγκαλυμμένη μερική αλήθεια.
Άνευ της κοινής μερικής αλήθειας επί των λανθασμένων αρχών- δεν θα υπήρχε το φαινόμενο των οπαδών.
- Σωκράτη, μου έχεις πει προηγουμένως περί της ασθενούσης ψυχής των συνωμοτών, θέλω να μου μιλήσεις γι' αυτό το πράγμα πλέον σαφέστερα.
- Διόστρατε, η ασθενούσα ψυχή μισεί, ενώ εκείνη, η χαίρουσα άκρας υγείας- αγαπά το Παν.
Το μίσος- είναι το πρώτο σύμπτωμα της ασθενούσης ψυχής, όπως η Αγάπη- είναι ο δείκτης της υγείας μιας ψυχής.
Όπως η Αγάπη και το μίσος αποτελούν τα ενάντια του Ενός, έτσι η υγεία και η ασθένεια του Ενός είναι ενάντια.
Η κινητήρια δύναμη παντός συνωμότου είναι το μίσος κατά του υγιούς συνανθρώπου.
Με άλλα λόγια- πάσα ασθενούσα ψυχή μισεί την υγειά, ανυποψίαστη ψυχή, διότι εν αυτή βλέπει την δική της κατάντια- ασθένεια.
Μη δυνάμενη λοιπόν θεραπεύεσθαι δια της Αγάπης, ένεκα αγνοίας του Συμπαντικού Νόμου- βρίσκει καταφύγιο στις συνωμοσίες, δηλαδή στις συνασθενούσες ψυχές.
Όμως, ότι δώσεις- τούτον και θα λάβεις, διότι εκ του τινός- το ανάλογον τι παράγεται, έτσι λοιπόν των μισούντων ψυχών συνάθροιση, δια της απλής αριθμητικής πολλαπλασιάζει το μίσος.
Η ασθενούσα από του μίσους ψυχή, με την ελπίδα να βρει στους ομοίους της την σωτηρία- πετυχαίνει το αντίθετο- αυξάνει την ασθένεια της ίδιας και των ετέρων.
Διότι με το άθροισμα των συνωμοτών- άθροισμα του μίσους γίνεται με την συμμετοχή του εκάστου.
- Πες μου, Σωκράτη, πως λοιπόν υπάρχει η μεταξύ των συνωμοτούντων συντροφικότης;
Τούτο βεβαιωμένο είναι από πολλά παραδείγματα.
- Διόστρατε, η συντροφικότητα από μόνη της ουδέν μου λέγει.
Η συντροφικότητα μας δείχνει ένα μόνο πράγμα- το συντρέφεσθαι, δηλαδή το τρέφεσθαι με τους άλλους από την ίδια πηγή.
Συντρέφεσθαι δύναται τις από του μίσους και από της αγάπης, από του ψεύδους και από της αληθείας.
Η ουσία δεν βρίσκεται εις το συντρέφεσθαι, αλλά στην επιλογή της ψυχής πόθεν συντρέφεσθαι μέλλει.
Διότι το συντρέφεσθαι εν τη αγάπη- μόνο την αγάπη και την σωτηρία φέρνει επί πάντων των συντρεφόμενων εν αυτή.
Το συντρέφεσθαι εν τω μίσει- μόνο το μίσος και την απώλεια φέρνει επί των πάντων των συντρεφόμενων εν αυτώ.
Το συντρέφεσθαι στο μίσος- μόνο στην έξαρση του μίσους οδηγεί.
Είναι κυριολεκτικώς αδύνατον στον άνθρωπο να υπερβεί τον Νόμον, δηλαδή να μισεί τους έξω και να αγαπά τους έσω.
Η ψεύτικη αγάπη προς τους έσω, δηλαδή το συγκαλυμμένο μίσος θα οδηγήσει τον μισούντα να μισήσει για το παραμικρό και ευθέως και τους έσω, διότι εκ του μίσους- μόνον το μίσος παράγεται.
- Εδώ πρέπει να μου πεις, Σωκράτη, πως λοιπόν οι τους έξω μισούντες, καταλήγουν να μισούν τους έσω εβρισκόμενους, δηλαδή να μισούν το Παν, μάλλον και τους εαυτούς τους στο τέλος;
- Ιδού, Διόστρατε, σου δίνεται η ευκαιρία να δεις την πορεία προς το τέλος της μιας άρρωστης από το μίσος ψυχής.
Είχαμε πει προηγουμένως, ότι το μίσος είναι σύμπτωμα της άρρωστης ψυχής.
Η αιτία του φαινομένου βρίσκεται στην αμαρτία.
Και αμαρτία είναι ένα μόνο πράγμα- άρνηση της Αγάπης και τίποτε άλλο.
Διότι από την άρνηση της Αγάπης ξεκινούν όλες ανεξαιρέτως οι βρωμιές.
Η αμαρτία των συνωμοτούντων - είναι η εν κρυπτώ βούληση να κυριαρχήσουν επί των άλλων.
Δηλαδή να μετατρέψουν τους άλλους από ελεύθερους - σε δούλους των άρρωστων ψυχών.
Επειδή αυτό με ανοικτό τρόπο είναι αδύνατον να γίνει, διότι ουδείς ιδία αυτού βουλήσει δεν πρόκειται να υποταχθεί- η δυσαρέσκεια από της αδυναμίας μετατρέπεται σε μίσος.
Στο εσωτερικό των συνωμοτών οι συγκρούσεις μεταξύ των επιδόξων να κυριαρχούν επί των άλλων, ένεκα του μίσους - στην αλληλοεξόντωση μοιραία τους οδηγεί.
Οι συνωμότες με τα ωραία τους λόγια καλύπτουν το σχέδιο υποδούλωσης των άλλων ανθρωποψυχών, και βεβαίως σε καμιά περίπτωση δεν εννοούν και την δική τους με την σειρά υποδούλωση, εν κρυπτώ ΚΑΙ έναντι των συνομοίων ελπίζουν να κυριαρχήσουν.
Το τραγικό τέλος όλων των συνωμοτών - είναι ο θάνατός τους, πολλές φορές προκληθείς από τους ομοίους τους, ένεκα του ανομολόγητου φόβου της ανατροπής των δεδομένων.
Έτσι, έρχεται συν τω χρόνω η σειρά του καθενός.
Ο ένας θα εξοντώσει ανελέητα τον άλλον, ωθούμενος από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Εδώ επικρατεί ο νόμος του ισχυροτέρου δι' αρνητικής επιλογής.
Σε μια οργάνωση, πάνω στο μίσος βασισμένη- θα επικρατήσει ο πανουργότερος των πάντων.
- Πες μου, Σωκράτη- ποια είναι η αιτία των αιώνιων ταραχών στο ανθρώπινο βίο;
- Η αιτία, Διόστρατε, βρίσκεται στην δοξασία περί ισότητας.
Αυτή τα πάντα κινεί και τους πάντες συνεγείρει.
Η ουσία της συνωμοσίας- είναι στην επίτευξη της κυριαρχίας δια του εκμεταλλεύεσθαι τις αυταπάτες και τους βασάνους των αμόρφωτων φιλοσοφικώς, δηλαδή των αμόρφωτων ψυχικώς.
Για την ισότητα θα σου μιλήσω αργότερα.
Οι έξω, οι ψυχικώς, δηλαδή οι φιλοσοφικώς αμόρφωτοι, αγνοίας τους ένεκα, μόνο ως υλική κινητήρια δύναμη χρησιμεύουν- οδηγούνται λοιπόν μετά των ψευδών προφάσεων, το απόκρυφο σχέδιο παντελώς αγνοούντες, γίνονται όργανα της καταστροφής στα χέρια των επιδόξων.
Οι βαθύτεροι στόχοι και δη- η υποδούλωση τους ψυχή και σώματι- για ευνόητους λόγους δεν αποκαλύπτονται.
Το καθεαυτό πρόγραμμα μένει μυστικό, κοινοποιηθέν μόνο στους μυημένους.
Η δύναμη προς δράση, που θα κινήσει τους έξω, τους άσχετους, - είναι η δοξασία της ισότητας, αυτή η παντοδύναμη ψευδαίσθηση, που διεγείρει τα συμφέροντα και την απληστία.
Η γοητεία της δωρεάν ισότητας και της ψυχής η ενδογενής απληστία - προμηθεύει στους συνωμότες τις άφθονες λαϊκές μάζες.
Παίζοντας επιδέξια πάνω στα πάθη και τα χαμηλά ένστικτα της αρπαγής, οι συνωμότες υπόσχονται στον λαό την λεία, κρύβουν την αληθινή τους πρόθεση να ιδιοποιηθούν τα πάντα μόνοι τους, κηρύσσοντας, ότι οι περιουσίες των εχόντων και κατεχόντων θα μοιρασθούν στον λαό.
Ο αγράμματος λαός με την έννοια της ισότητας καταλαβαίνει μόνο το μοίρασμα των υλικών αγαθών- τα άλλα ζητήματα δεν τον ενδιαφέρουν, η διότι δεν τα καταλαβαίνει λόγω αμορφωσιάς, η διότι δεν τον ενδιαφέρουν, λόγο της απληστίας.
- Απορώ, Σωκράτη, πως η βία ανέκαθεν εύρισκε και βρίσκει πρόσφορο έδαφος στους ανθρώπους;
- Η βία, Διόστρατε, ανέκαθεν βρίσκει πρόσφορο έδαφος στις άγριες και καθυστερημένες ψυχές.
Έτσι, με το κάλεσμα της βίας, εισαεί μία ηχώ ανταπόκρισης στους καρδιές των απελπισμένων βρίσκεται, οι οποίοι λόγω της ψυχικής τους κατωτερότητας, με το μίσος κορεσμένοι - είναι έτοιμοι το μίσος να εξωτερικεύσουν προς πάσαν κατεύθυνση.
Εις ουδέν τούτο σημαίνει, ότι οι άρχοντες είναι καλοί και οι αρχόμενοι κακοί.
Κακοί είναι οι πλείστοι των αμφοτέρων, όπως καλοί είναι οι ελάχιστοι των αμφοτέρων.
Πρόκειται περί του αενάου πολέμου μεταξύ των βρωμερών ψυχών, που ενσαρκώνουν τους πλούσιους και τους φτωχούς, εναντίον των άλλων ψυχών, που ενσαρκώνουν τους πλούσιους και τους φτωχούς.
- Αυτό τότε σημαίνει, ότι και με την απομόνωση των πλουσίων και των φτωχών- ο πόλεμος εντός του ανθρώπινου είδους, λόγω βρωμιάς της ψυχής- δεν πρόκειται να λάβει τέλος.
- Ο πόλεμος θα συνεχισθεί αενάως, ο πλούσιος θα πολεμήσει εναντίον πλουσίου και φτωχού και ο φτωχός θα πολεμήσει εναντίον φτωχού και πλουσίου, διότι η αιτία δεν βρίσκεται στον πλούτο η την φτώχεια, αλλά στην φύση της ψυχής, η οποία είναι γεμάτη από μίσος και κακία.
Η αιτία, Διόστρατε, βρίσκεται στο διαφθαρμένο Εγώ του εκάστου.
Η σωτηρία των Εγώ δεν βρίσκεται στις απατηλές θεωρίες, που περαιτέρω διαφθείρουν τους ανθρώπους, στοχεύοντας παντί τρόπω στην αναδιανομή του υλικού πλούτου, που δεν πρόκειται να λάβει τέλος στον αιώνα τον άπαντα, όσες αναδιανομές αν υπάρξουν- αλλά στον προσωπικό μόχθο του εκάστου Εγώ προς την εξύψωση.
- Θέλεις να πεις, Σωκράτη, ότι όσες θεωρίες στοχεύουν στην αναδιανομή του υλικού πλούτου- διαφθείρουν τους ανθρώπους;
- Ναι, Διόστρατε.
Διότι ο υλικός πλούτος αποτελεί ήδη σημείο διαφθοράς της ψυχής και η αναδιανομή αυτού συντελεί στην διαφθορά και των άλλων ψυχών.
Με την πάσα αναδιανομή- προκύπτει πάσα αναδιαφθορά.
Διότι είναι αδύνατον να συμβαδίσει ο πλούτος με την ηθική.
Αν ο πλούτος συγκεντρωθεί στην άρχουσα τάξη- αυτή θα βρωμίσει ηθικά συθέμελα.
Αν ο πλούτος συγκεντρωθεί στις μάζες- αυτές θα βρωμίσουν ηθικά συθέμελα επίσης, διότι ο υλικός πλούτος είναι δηλητήριο για την ατελή ψυχή.
Ο υλικός πλούτος- είναι η κραυγαλέα απόδειξη της απουσίας των ηθικών φραγμών.
Οι συνωμότες για να προσελκύσουν οπαδούς- μόνο διεφθαρμένους κατά βάθος μπορούν να προσελκύσουν, υποσχόμενοι σ' αυτούς τον υλικό πλούτο.
Διότι μόνο τους εσωτερικά η φανερά διεφθαρμένους, έλκει ο υλικός πλούτος και κανέναν άλλον.
Στον λαό, που υλικά και ψυχικά είναι εξαθλιωμένος- δίνεται πάντα, ως απαράβατος κανόνας, η υπόσχεση της λείας.
Δίνεται η υπόσχεση των υλικών αγαθών και όχι η υπόσχεση τελειοποίησης της διεφθαρμένης ψυχής.
Με άλλα λόγια - διαιωνίζεται η κατάσταση της ψυχικής διαφθοράς των πάντων.
- Μένω άναυδος, Σωκράτη… μα τόσο αχρείο κατάντησε το γένος των ανθρώπων;
- Η μελέτη της Ιστορίας θα σου δείξει του λόγου το αληθές.
Μόνο με την γνώση του εαυτού- μπορείς να καταλάβεις όλα αυτά τα πράγματα.
- Άρα η Σωτηρία δεν είναι σε όλους συνολικά, αλλά στον καθένα από μας χωριστά δια του Γνώθι Σεαυτόν…
- Ακριβώς, Διόστρατε. Να σκάβεις συνεχώς ένδον, για να ξεριζώσεις από μέσα σου την κακία με τον προσωπικό μόχθο.
- Και τώρα πες μου, Σωκράτη, για την ισότητα, για την οποία υποσχέθηκες να μου μιλήσεις ανωτέρω.
- Θα σου μιλήσω γι' αυτήν, η οποία διέφθειρε τους ήδη διεφθαρμένους ανθρώπους.
- Γιατί το λες αυτό;
Μήπως είναι κακό οι άνθρωποι να είναι ίσοι μεταξύ τους;
- Ναι, Διόστρατε.
Διότι εδώ πρόκειται για το μεγαλύτερο και συγκαλυμμένο κακό, δηλαδή για το αναιδές ψέμα.
Για να γίνουμε ίσοι μεταξύ μας, Διόστρατε, πρέπει προηγουμένως να μοιάσουμε πλήρως στις ψυχές.
Και οι ψυχές μας φύσει είναι ανόμοιες, ένεκα βαθμού της εξέλιξης της καθεμιάς, ένεκα των σκοπών και ροπών της καθεμιάς.
Συνεπώς η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων με ανόμοιες ψυχές είναι ψέμα και δόλος.
Η ισότητα διεγείρει τα πάθη, τα ήδη μεγάλα και αξεπέραστα πάθη και συνεχώς τρέφει την επιθετικότητα.
Π.χ. ο ένας, λόγω των προτερημάτων του, κατόρθωσε να ποιήσει κάτι το ανώτερο.
Σε ποιόν δικαιωματικά πρέπει να ανήκει αυτό;
- Μα στον δημιουργό αυτού, Σωκράτη.
- Σωστά. Ο έτερος δε, προτερήματα μη διαθέτων, κάτι ανώτερο να ποιήσει δεν πέτυχε.
Συνεπώς, κάτι ανώτερο αυτός δεν κατέχει.
Άλλο το δύναμαι ποιείν ανώτερο και εξ αυτού να το κατέχω και άλλο το αδυνατώ ποιείν τούτο, αλλά θέλω να το κατέχω τούτο αναξίως.
Επί δικαιοσύνης τα του δημιουργού - στον δημιουργό ανήκουν και επί της ισότητας, δηλαδή επί της αδικίας- τα του δημιουργού στους μη δημιουργούντες, προσεταιριστές ανήκουν.
Γι’ αυτόν τον λόγο η ισότητα εισαεί συγκινεί και παρακινεί τους ανίκανους να δημιουργούν, ικανούς να προσεταιρίζονται τα των άλλων, άξιοι μη όντες.
Η ικανότητα σε κάποιο πράγμα- είναι της ψυχής προτέρημα.
Η ανικανότητα σε κάποιο πράγμα- είναι της ψυχής ελάττωμα.
Και η καθυστερημένη ψυχή, μη δυνάμενη στην παρούσα της εξελικτική φάση κάτι να δημιουργήσει- προβάλλει την ανύπαρκτη ισότητα με σκοπό να ιδιοποιηθεί άνευ κόπου - τον κόπο των άλλων.
Δηλαδή ακολουθεί την αρχή του παρασιτισμού.
Συνεπώς οι φιλόσοφοι, προβάλλοντες την ισότητα, δηλαδή την ίση αξία των ψυχών- ψεύδονται ασυστόλως, τις καθυστερημένες ψυχές καταστρέφοντας περαιτέρω.
Η αληθινή φιλοσοφία είναι εκείνη, η οποία προβάλλει την αλήθεια, προκαλεί και καλεί τις καθυστερημένες ψυχές εις το Γνώθι σεαυτόν, τους καλεί εις το εξελίσσεσθαι δια της Αρετής- ικανοτήτων.
Οι φιλόσοφοι της ισότητας όλων των εποχών και οι οπαδοί αυτών- οι κοσμοδιορθωτές – είναι οι χείριστοι συνωμότες κατά της αληθούς εξέλιξης του ανθρώπινου γένους.
Αυτοί βούλονται, οι αναιδείς, να γίνουν θεοί- προφήτες, τη επικουρία των αφρόνων και καθυστερημένων ψυχών της Γης.
Διότι ο Αληθής Νόμος του Θεού ούτως όρισε τα πράγματα: η ύλη είναι το μεγάλο δοκιμαστήριο των ψυχών.
Για να νοήσει η άφρωνη ψυχή , ότι η ύλη δεν είναι το Παν, αλλά το Παν είναι αυτή η ίδια- εστάλη εδώ με σκοπό να νοήσει αυτό το πράγμα και να τελειοποιηθεί, για να επιστρέψει στον Ουρανό καθαρή και από της τοξικής ύλης απεξαρτημένη, δηλαδή απαλλαγμένη από πάσης κακίας.
Διότι εν Ουρανώ- είναι το βασίλειο των τέλειων ανθρώπων και επί της Γης = ύλης- των καθυστερημένων εν ψυχή, δηλαδή ατελών ανθρώπων.
Μόνο μεταξύ των τέλειων και ενάρετων, δηλαδή μεταξύ των ομοίων είναι δυνατή η φύσει ισότητα, η αληθινή ισότητα.
Όλα τα άλλα είναι οικτρό ψεύδος, παγίδα για την ψυχή και η καταδίκη της.
Η φύσει ανύπαρκτη ισότητα στην ύλη οδήγησε τους ανθρώπους στην πλέον απάνθρωπη τυραννία εν ονόματι του ανθρωπισμού.
Εξ αιτίας της ισότητας, θεωρητικά μόνο αποδεκτής τοις πάσιν, εμφανίστηκαν στην Γη καταστάσεις, που δημιούργησαν τους πλούσιους και τους φτωχούς, που στην ουσία οι αμφότεροι είναι θύματα του μεγαλύτερου ψεύδους.
- Συνεπώς όλα τα ανωτέρω αποτελούν δημιουργήματα μιας απόκρυφης και αρχαιότατης Συνωμοσίας.
- Η οποία, Διόστρατε, λόγω της ανταρσίας αυτής εξορίστηκε από τον Ουρανό και εστάλη στην ύλη, όπου συνεχίζει το έργο της- της καταστροφής των ψυχών.
- Για ποιο σκοπό, Σωκράτη;
- Με σκοπό να επιβιώσει.
Το Κακό, για να συνεχίσει να είναι Κακό- έχει την ανάγκη να αναπαράγεται δια του τρέφεσθαι.
Εκεί βρίσκεται το μυστικό του.
Οι καθυστερημένες ψυχές, δηλαδή οι κακές- αναπαράγουν και τρέφουν το Κακό.
Μόνον η Αρετή και η Εξέλιξη βαθμιαίως περιορίζουν το Κακό, ώστε στο τέλος να τον αφανίσουν και από την ύλη.
Με το τέλος του Κακού- θα έρθει το τέλος και της ύλης.
Μαθείν την Αρετή- είναι το δυσκολότερο πράγμα στους ανθρώπους.
Για πολλούς ο θάνατος είναι ευκολότερος από την Αρετή του Ευ Ζην και επιτυγχάνεται κατόπιν των πολλών βασανιστικών ενσαρκώσεων μέχρι της πλήρους εξάλειψης του Κακού.
Αυτός, που πετυχαίνει αυτό το πράγμα- απαλλάσσεται δια παντός από το φορτίο της ύλης.
Τότε μόνο η ψυχή πράγματι απελευθερώνεται και συνέρχεται.
Ουδόλως τυχαίως δεν ειπώθη, ότι πρώτα φεύγει από δω η ψυχή και μετά η συνήθεια.
Διότι η φεύγουσα προσωρινά από δω ψυχή μένει δέσμια των κακών της παθών και των ελαττωμάτων της.
Και θα επανέρχεται στην ύλη, όσες φορές θα χρειασθεί, για να βρει την δύναμη να αποβάλλει αυτό, που οι συνωμότες κατακτητές και βιαστές της - της το επέβαλλαν.
- Χαιρετώ τον Σωκράτη, ο οποίος αεί, όταν έχω την ανάγκη του φωτός, πάντα βρίσκεται κοντά μου.
- Σε χαιρετώ Διόστρατε.
Πρέπει να ομολογήσω, ότι μετά από τόσους διαλόγους, που είχαμε κάνει, γίναμε καλοί φίλοι.
Τώρα λοιπόν μου είναι αδύνατον να σε αφήσω αβοήθητο, επιθυμώ πάρα πολύ την εξέλιξή σου, ώστε στην επόμενη ενσάρκωσή σου επί Γης να είσαι σοφότερος.
- Είθε, Σωκράτη, τα λεγόμενά σου, δίκην ευλογίας προς με, να λάβουν σάρκα και οστά στην μελλοντική μου ενσάρκωση στην Γη.
Τώρα όμως ας μιλήσουμε περί των συνωμοσιών.
Θέλω να μάθω- γιατί πάντα υπάρχει αυτό το φαινόμενο στους ανθρώπους όλων των εποχών;
- Η αιτία της πάσης συνωμοσίας Διόστρατε, βρίσκεται στην ασθένεια της ψυχής.
Η ψυχή λοιπόν, ορεγόμενη το κυριαρχείν επί ψυχών ετέρων, σθένος μη έχουσα να δρα υπό τον ήλιο, φόβου ένεκα, με άλλα λόγια - ασθενείας ένεκα- τις όμοιες προς αυτήν ψυχές πελάζουσα- συνωμοτεί.
Διότι των αδυνάμων ψυχικώς , δηλαδή ασθενών ψυχών το ιδίωμα- είναι η ισχύς εν τη ενώσει και εν κρυπτώ.
- Πες μου, Σωκράτη, με ποιόν τρόπο οι συνωμότες πείθουν τους μη έχοντες σχέση με την συνωμοσία ανθρώπους να μετέχουν στην συνωμοσία;
- Με την βοήθεια της μερικής αλήθειας, Διόστρατε.
Διότι η μερική αλήθεια, επιστρατευθείσα για κάποιο σκοπό, μπορεί να καλύψει το πελώριο ψέμα.
Σε όλα τα επικίνδυνα λάθη υπάρχει μια κοινή συγκαλυμμένη μερική αλήθεια.
Άνευ της κοινής μερικής αλήθειας επί των λανθασμένων αρχών- δεν θα υπήρχε το φαινόμενο των οπαδών.
- Σωκράτη, μου έχεις πει προηγουμένως περί της ασθενούσης ψυχής των συνωμοτών, θέλω να μου μιλήσεις γι' αυτό το πράγμα πλέον σαφέστερα.
- Διόστρατε, η ασθενούσα ψυχή μισεί, ενώ εκείνη, η χαίρουσα άκρας υγείας- αγαπά το Παν.
Το μίσος- είναι το πρώτο σύμπτωμα της ασθενούσης ψυχής, όπως η Αγάπη- είναι ο δείκτης της υγείας μιας ψυχής.
Όπως η Αγάπη και το μίσος αποτελούν τα ενάντια του Ενός, έτσι η υγεία και η ασθένεια του Ενός είναι ενάντια.
Η κινητήρια δύναμη παντός συνωμότου είναι το μίσος κατά του υγιούς συνανθρώπου.
Με άλλα λόγια- πάσα ασθενούσα ψυχή μισεί την υγειά, ανυποψίαστη ψυχή, διότι εν αυτή βλέπει την δική της κατάντια- ασθένεια.
Μη δυνάμενη λοιπόν θεραπεύεσθαι δια της Αγάπης, ένεκα αγνοίας του Συμπαντικού Νόμου- βρίσκει καταφύγιο στις συνωμοσίες, δηλαδή στις συνασθενούσες ψυχές.
Όμως, ότι δώσεις- τούτον και θα λάβεις, διότι εκ του τινός- το ανάλογον τι παράγεται, έτσι λοιπόν των μισούντων ψυχών συνάθροιση, δια της απλής αριθμητικής πολλαπλασιάζει το μίσος.
Η ασθενούσα από του μίσους ψυχή, με την ελπίδα να βρει στους ομοίους της την σωτηρία- πετυχαίνει το αντίθετο- αυξάνει την ασθένεια της ίδιας και των ετέρων.
Διότι με το άθροισμα των συνωμοτών- άθροισμα του μίσους γίνεται με την συμμετοχή του εκάστου.
- Πες μου, Σωκράτη, πως λοιπόν υπάρχει η μεταξύ των συνωμοτούντων συντροφικότης;
Τούτο βεβαιωμένο είναι από πολλά παραδείγματα.
- Διόστρατε, η συντροφικότητα από μόνη της ουδέν μου λέγει.
Η συντροφικότητα μας δείχνει ένα μόνο πράγμα- το συντρέφεσθαι, δηλαδή το τρέφεσθαι με τους άλλους από την ίδια πηγή.
Συντρέφεσθαι δύναται τις από του μίσους και από της αγάπης, από του ψεύδους και από της αληθείας.
Η ουσία δεν βρίσκεται εις το συντρέφεσθαι, αλλά στην επιλογή της ψυχής πόθεν συντρέφεσθαι μέλλει.
Διότι το συντρέφεσθαι εν τη αγάπη- μόνο την αγάπη και την σωτηρία φέρνει επί πάντων των συντρεφόμενων εν αυτή.
Το συντρέφεσθαι εν τω μίσει- μόνο το μίσος και την απώλεια φέρνει επί των πάντων των συντρεφόμενων εν αυτώ.
Το συντρέφεσθαι στο μίσος- μόνο στην έξαρση του μίσους οδηγεί.
Είναι κυριολεκτικώς αδύνατον στον άνθρωπο να υπερβεί τον Νόμον, δηλαδή να μισεί τους έξω και να αγαπά τους έσω.
Η ψεύτικη αγάπη προς τους έσω, δηλαδή το συγκαλυμμένο μίσος θα οδηγήσει τον μισούντα να μισήσει για το παραμικρό και ευθέως και τους έσω, διότι εκ του μίσους- μόνον το μίσος παράγεται.
- Εδώ πρέπει να μου πεις, Σωκράτη, πως λοιπόν οι τους έξω μισούντες, καταλήγουν να μισούν τους έσω εβρισκόμενους, δηλαδή να μισούν το Παν, μάλλον και τους εαυτούς τους στο τέλος;
- Ιδού, Διόστρατε, σου δίνεται η ευκαιρία να δεις την πορεία προς το τέλος της μιας άρρωστης από το μίσος ψυχής.
Είχαμε πει προηγουμένως, ότι το μίσος είναι σύμπτωμα της άρρωστης ψυχής.
Η αιτία του φαινομένου βρίσκεται στην αμαρτία.
Και αμαρτία είναι ένα μόνο πράγμα- άρνηση της Αγάπης και τίποτε άλλο.
Διότι από την άρνηση της Αγάπης ξεκινούν όλες ανεξαιρέτως οι βρωμιές.
Η αμαρτία των συνωμοτούντων - είναι η εν κρυπτώ βούληση να κυριαρχήσουν επί των άλλων.
Δηλαδή να μετατρέψουν τους άλλους από ελεύθερους - σε δούλους των άρρωστων ψυχών.
Επειδή αυτό με ανοικτό τρόπο είναι αδύνατον να γίνει, διότι ουδείς ιδία αυτού βουλήσει δεν πρόκειται να υποταχθεί- η δυσαρέσκεια από της αδυναμίας μετατρέπεται σε μίσος.
Στο εσωτερικό των συνωμοτών οι συγκρούσεις μεταξύ των επιδόξων να κυριαρχούν επί των άλλων, ένεκα του μίσους - στην αλληλοεξόντωση μοιραία τους οδηγεί.
Οι συνωμότες με τα ωραία τους λόγια καλύπτουν το σχέδιο υποδούλωσης των άλλων ανθρωποψυχών, και βεβαίως σε καμιά περίπτωση δεν εννοούν και την δική τους με την σειρά υποδούλωση, εν κρυπτώ ΚΑΙ έναντι των συνομοίων ελπίζουν να κυριαρχήσουν.
Το τραγικό τέλος όλων των συνωμοτών - είναι ο θάνατός τους, πολλές φορές προκληθείς από τους ομοίους τους, ένεκα του ανομολόγητου φόβου της ανατροπής των δεδομένων.
Έτσι, έρχεται συν τω χρόνω η σειρά του καθενός.
Ο ένας θα εξοντώσει ανελέητα τον άλλον, ωθούμενος από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Εδώ επικρατεί ο νόμος του ισχυροτέρου δι' αρνητικής επιλογής.
Σε μια οργάνωση, πάνω στο μίσος βασισμένη- θα επικρατήσει ο πανουργότερος των πάντων.
- Πες μου, Σωκράτη- ποια είναι η αιτία των αιώνιων ταραχών στο ανθρώπινο βίο;
- Η αιτία, Διόστρατε, βρίσκεται στην δοξασία περί ισότητας.
Αυτή τα πάντα κινεί και τους πάντες συνεγείρει.
Η ουσία της συνωμοσίας- είναι στην επίτευξη της κυριαρχίας δια του εκμεταλλεύεσθαι τις αυταπάτες και τους βασάνους των αμόρφωτων φιλοσοφικώς, δηλαδή των αμόρφωτων ψυχικώς.
Για την ισότητα θα σου μιλήσω αργότερα.
Οι έξω, οι ψυχικώς, δηλαδή οι φιλοσοφικώς αμόρφωτοι, αγνοίας τους ένεκα, μόνο ως υλική κινητήρια δύναμη χρησιμεύουν- οδηγούνται λοιπόν μετά των ψευδών προφάσεων, το απόκρυφο σχέδιο παντελώς αγνοούντες, γίνονται όργανα της καταστροφής στα χέρια των επιδόξων.
Οι βαθύτεροι στόχοι και δη- η υποδούλωση τους ψυχή και σώματι- για ευνόητους λόγους δεν αποκαλύπτονται.
Το καθεαυτό πρόγραμμα μένει μυστικό, κοινοποιηθέν μόνο στους μυημένους.
Η δύναμη προς δράση, που θα κινήσει τους έξω, τους άσχετους, - είναι η δοξασία της ισότητας, αυτή η παντοδύναμη ψευδαίσθηση, που διεγείρει τα συμφέροντα και την απληστία.
Η γοητεία της δωρεάν ισότητας και της ψυχής η ενδογενής απληστία - προμηθεύει στους συνωμότες τις άφθονες λαϊκές μάζες.
Παίζοντας επιδέξια πάνω στα πάθη και τα χαμηλά ένστικτα της αρπαγής, οι συνωμότες υπόσχονται στον λαό την λεία, κρύβουν την αληθινή τους πρόθεση να ιδιοποιηθούν τα πάντα μόνοι τους, κηρύσσοντας, ότι οι περιουσίες των εχόντων και κατεχόντων θα μοιρασθούν στον λαό.
Ο αγράμματος λαός με την έννοια της ισότητας καταλαβαίνει μόνο το μοίρασμα των υλικών αγαθών- τα άλλα ζητήματα δεν τον ενδιαφέρουν, η διότι δεν τα καταλαβαίνει λόγω αμορφωσιάς, η διότι δεν τον ενδιαφέρουν, λόγο της απληστίας.
- Απορώ, Σωκράτη, πως η βία ανέκαθεν εύρισκε και βρίσκει πρόσφορο έδαφος στους ανθρώπους;
- Η βία, Διόστρατε, ανέκαθεν βρίσκει πρόσφορο έδαφος στις άγριες και καθυστερημένες ψυχές.
Έτσι, με το κάλεσμα της βίας, εισαεί μία ηχώ ανταπόκρισης στους καρδιές των απελπισμένων βρίσκεται, οι οποίοι λόγω της ψυχικής τους κατωτερότητας, με το μίσος κορεσμένοι - είναι έτοιμοι το μίσος να εξωτερικεύσουν προς πάσαν κατεύθυνση.
Εις ουδέν τούτο σημαίνει, ότι οι άρχοντες είναι καλοί και οι αρχόμενοι κακοί.
Κακοί είναι οι πλείστοι των αμφοτέρων, όπως καλοί είναι οι ελάχιστοι των αμφοτέρων.
Πρόκειται περί του αενάου πολέμου μεταξύ των βρωμερών ψυχών, που ενσαρκώνουν τους πλούσιους και τους φτωχούς, εναντίον των άλλων ψυχών, που ενσαρκώνουν τους πλούσιους και τους φτωχούς.
- Αυτό τότε σημαίνει, ότι και με την απομόνωση των πλουσίων και των φτωχών- ο πόλεμος εντός του ανθρώπινου είδους, λόγω βρωμιάς της ψυχής- δεν πρόκειται να λάβει τέλος.
- Ο πόλεμος θα συνεχισθεί αενάως, ο πλούσιος θα πολεμήσει εναντίον πλουσίου και φτωχού και ο φτωχός θα πολεμήσει εναντίον φτωχού και πλουσίου, διότι η αιτία δεν βρίσκεται στον πλούτο η την φτώχεια, αλλά στην φύση της ψυχής, η οποία είναι γεμάτη από μίσος και κακία.
Η αιτία, Διόστρατε, βρίσκεται στο διαφθαρμένο Εγώ του εκάστου.
Η σωτηρία των Εγώ δεν βρίσκεται στις απατηλές θεωρίες, που περαιτέρω διαφθείρουν τους ανθρώπους, στοχεύοντας παντί τρόπω στην αναδιανομή του υλικού πλούτου, που δεν πρόκειται να λάβει τέλος στον αιώνα τον άπαντα, όσες αναδιανομές αν υπάρξουν- αλλά στον προσωπικό μόχθο του εκάστου Εγώ προς την εξύψωση.
- Θέλεις να πεις, Σωκράτη, ότι όσες θεωρίες στοχεύουν στην αναδιανομή του υλικού πλούτου- διαφθείρουν τους ανθρώπους;
- Ναι, Διόστρατε.
Διότι ο υλικός πλούτος αποτελεί ήδη σημείο διαφθοράς της ψυχής και η αναδιανομή αυτού συντελεί στην διαφθορά και των άλλων ψυχών.
Με την πάσα αναδιανομή- προκύπτει πάσα αναδιαφθορά.
Διότι είναι αδύνατον να συμβαδίσει ο πλούτος με την ηθική.
Αν ο πλούτος συγκεντρωθεί στην άρχουσα τάξη- αυτή θα βρωμίσει ηθικά συθέμελα.
Αν ο πλούτος συγκεντρωθεί στις μάζες- αυτές θα βρωμίσουν ηθικά συθέμελα επίσης, διότι ο υλικός πλούτος είναι δηλητήριο για την ατελή ψυχή.
Ο υλικός πλούτος- είναι η κραυγαλέα απόδειξη της απουσίας των ηθικών φραγμών.
Οι συνωμότες για να προσελκύσουν οπαδούς- μόνο διεφθαρμένους κατά βάθος μπορούν να προσελκύσουν, υποσχόμενοι σ' αυτούς τον υλικό πλούτο.
Διότι μόνο τους εσωτερικά η φανερά διεφθαρμένους, έλκει ο υλικός πλούτος και κανέναν άλλον.
Στον λαό, που υλικά και ψυχικά είναι εξαθλιωμένος- δίνεται πάντα, ως απαράβατος κανόνας, η υπόσχεση της λείας.
Δίνεται η υπόσχεση των υλικών αγαθών και όχι η υπόσχεση τελειοποίησης της διεφθαρμένης ψυχής.
Με άλλα λόγια - διαιωνίζεται η κατάσταση της ψυχικής διαφθοράς των πάντων.
- Μένω άναυδος, Σωκράτη… μα τόσο αχρείο κατάντησε το γένος των ανθρώπων;
- Η μελέτη της Ιστορίας θα σου δείξει του λόγου το αληθές.
Μόνο με την γνώση του εαυτού- μπορείς να καταλάβεις όλα αυτά τα πράγματα.
- Άρα η Σωτηρία δεν είναι σε όλους συνολικά, αλλά στον καθένα από μας χωριστά δια του Γνώθι Σεαυτόν…
- Ακριβώς, Διόστρατε. Να σκάβεις συνεχώς ένδον, για να ξεριζώσεις από μέσα σου την κακία με τον προσωπικό μόχθο.
- Και τώρα πες μου, Σωκράτη, για την ισότητα, για την οποία υποσχέθηκες να μου μιλήσεις ανωτέρω.
- Θα σου μιλήσω γι' αυτήν, η οποία διέφθειρε τους ήδη διεφθαρμένους ανθρώπους.
- Γιατί το λες αυτό;
Μήπως είναι κακό οι άνθρωποι να είναι ίσοι μεταξύ τους;
- Ναι, Διόστρατε.
Διότι εδώ πρόκειται για το μεγαλύτερο και συγκαλυμμένο κακό, δηλαδή για το αναιδές ψέμα.
Για να γίνουμε ίσοι μεταξύ μας, Διόστρατε, πρέπει προηγουμένως να μοιάσουμε πλήρως στις ψυχές.
Και οι ψυχές μας φύσει είναι ανόμοιες, ένεκα βαθμού της εξέλιξης της καθεμιάς, ένεκα των σκοπών και ροπών της καθεμιάς.
Συνεπώς η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων με ανόμοιες ψυχές είναι ψέμα και δόλος.
Η ισότητα διεγείρει τα πάθη, τα ήδη μεγάλα και αξεπέραστα πάθη και συνεχώς τρέφει την επιθετικότητα.
Π.χ. ο ένας, λόγω των προτερημάτων του, κατόρθωσε να ποιήσει κάτι το ανώτερο.
Σε ποιόν δικαιωματικά πρέπει να ανήκει αυτό;
- Μα στον δημιουργό αυτού, Σωκράτη.
- Σωστά. Ο έτερος δε, προτερήματα μη διαθέτων, κάτι ανώτερο να ποιήσει δεν πέτυχε.
Συνεπώς, κάτι ανώτερο αυτός δεν κατέχει.
Άλλο το δύναμαι ποιείν ανώτερο και εξ αυτού να το κατέχω και άλλο το αδυνατώ ποιείν τούτο, αλλά θέλω να το κατέχω τούτο αναξίως.
Επί δικαιοσύνης τα του δημιουργού - στον δημιουργό ανήκουν και επί της ισότητας, δηλαδή επί της αδικίας- τα του δημιουργού στους μη δημιουργούντες, προσεταιριστές ανήκουν.
Γι’ αυτόν τον λόγο η ισότητα εισαεί συγκινεί και παρακινεί τους ανίκανους να δημιουργούν, ικανούς να προσεταιρίζονται τα των άλλων, άξιοι μη όντες.
Η ικανότητα σε κάποιο πράγμα- είναι της ψυχής προτέρημα.
Η ανικανότητα σε κάποιο πράγμα- είναι της ψυχής ελάττωμα.
Και η καθυστερημένη ψυχή, μη δυνάμενη στην παρούσα της εξελικτική φάση κάτι να δημιουργήσει- προβάλλει την ανύπαρκτη ισότητα με σκοπό να ιδιοποιηθεί άνευ κόπου - τον κόπο των άλλων.
Δηλαδή ακολουθεί την αρχή του παρασιτισμού.
Συνεπώς οι φιλόσοφοι, προβάλλοντες την ισότητα, δηλαδή την ίση αξία των ψυχών- ψεύδονται ασυστόλως, τις καθυστερημένες ψυχές καταστρέφοντας περαιτέρω.
Η αληθινή φιλοσοφία είναι εκείνη, η οποία προβάλλει την αλήθεια, προκαλεί και καλεί τις καθυστερημένες ψυχές εις το Γνώθι σεαυτόν, τους καλεί εις το εξελίσσεσθαι δια της Αρετής- ικανοτήτων.
Οι φιλόσοφοι της ισότητας όλων των εποχών και οι οπαδοί αυτών- οι κοσμοδιορθωτές – είναι οι χείριστοι συνωμότες κατά της αληθούς εξέλιξης του ανθρώπινου γένους.
Αυτοί βούλονται, οι αναιδείς, να γίνουν θεοί- προφήτες, τη επικουρία των αφρόνων και καθυστερημένων ψυχών της Γης.
Διότι ο Αληθής Νόμος του Θεού ούτως όρισε τα πράγματα: η ύλη είναι το μεγάλο δοκιμαστήριο των ψυχών.
Για να νοήσει η άφρωνη ψυχή , ότι η ύλη δεν είναι το Παν, αλλά το Παν είναι αυτή η ίδια- εστάλη εδώ με σκοπό να νοήσει αυτό το πράγμα και να τελειοποιηθεί, για να επιστρέψει στον Ουρανό καθαρή και από της τοξικής ύλης απεξαρτημένη, δηλαδή απαλλαγμένη από πάσης κακίας.
Διότι εν Ουρανώ- είναι το βασίλειο των τέλειων ανθρώπων και επί της Γης = ύλης- των καθυστερημένων εν ψυχή, δηλαδή ατελών ανθρώπων.
Μόνο μεταξύ των τέλειων και ενάρετων, δηλαδή μεταξύ των ομοίων είναι δυνατή η φύσει ισότητα, η αληθινή ισότητα.
Όλα τα άλλα είναι οικτρό ψεύδος, παγίδα για την ψυχή και η καταδίκη της.
Η φύσει ανύπαρκτη ισότητα στην ύλη οδήγησε τους ανθρώπους στην πλέον απάνθρωπη τυραννία εν ονόματι του ανθρωπισμού.
Εξ αιτίας της ισότητας, θεωρητικά μόνο αποδεκτής τοις πάσιν, εμφανίστηκαν στην Γη καταστάσεις, που δημιούργησαν τους πλούσιους και τους φτωχούς, που στην ουσία οι αμφότεροι είναι θύματα του μεγαλύτερου ψεύδους.
- Συνεπώς όλα τα ανωτέρω αποτελούν δημιουργήματα μιας απόκρυφης και αρχαιότατης Συνωμοσίας.
- Η οποία, Διόστρατε, λόγω της ανταρσίας αυτής εξορίστηκε από τον Ουρανό και εστάλη στην ύλη, όπου συνεχίζει το έργο της- της καταστροφής των ψυχών.
- Για ποιο σκοπό, Σωκράτη;
- Με σκοπό να επιβιώσει.
Το Κακό, για να συνεχίσει να είναι Κακό- έχει την ανάγκη να αναπαράγεται δια του τρέφεσθαι.
Εκεί βρίσκεται το μυστικό του.
Οι καθυστερημένες ψυχές, δηλαδή οι κακές- αναπαράγουν και τρέφουν το Κακό.
Μόνον η Αρετή και η Εξέλιξη βαθμιαίως περιορίζουν το Κακό, ώστε στο τέλος να τον αφανίσουν και από την ύλη.
Με το τέλος του Κακού- θα έρθει το τέλος και της ύλης.
Μαθείν την Αρετή- είναι το δυσκολότερο πράγμα στους ανθρώπους.
Για πολλούς ο θάνατος είναι ευκολότερος από την Αρετή του Ευ Ζην και επιτυγχάνεται κατόπιν των πολλών βασανιστικών ενσαρκώσεων μέχρι της πλήρους εξάλειψης του Κακού.
Αυτός, που πετυχαίνει αυτό το πράγμα- απαλλάσσεται δια παντός από το φορτίο της ύλης.
Τότε μόνο η ψυχή πράγματι απελευθερώνεται και συνέρχεται.
Ουδόλως τυχαίως δεν ειπώθη, ότι πρώτα φεύγει από δω η ψυχή και μετά η συνήθεια.
Διότι η φεύγουσα προσωρινά από δω ψυχή μένει δέσμια των κακών της παθών και των ελαττωμάτων της.
Και θα επανέρχεται στην ύλη, όσες φορές θα χρειασθεί, για να βρει την δύναμη να αποβάλλει αυτό, που οι συνωμότες κατακτητές και βιαστές της - της το επέβαλλαν.
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012
Κουβέλης: Ο κίνδυνος της χρεωκοπίας είναι ακόμη εδώ
19.07.2012 09:49 0 Σχόλια
-A+A
Τις αποφάσεις της χθεσινής σύσκεψης των κυβερνητικών εταίρων εξειδίκευσε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, σήμερα το πρωί, ομολογώντας ταυτόχρονα ότι ο κίνδυνος της χρεωκοπίας δεν έχει απομακρυνθεί από την Ελλάδα που λόγω της παρατεταμένης ύφεσης.
Ο κ. Κουβέλης μιλώντας στην τηλεόραση του Σκάι, επισήμανε ότι ο ορίζοντας της κυβέρνησης είναι η εξάντληση της τετραετίας και απέκλεισε κατηγορηματικά τόσο τις απολύσεις στο δημόσιο όσο και το καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας. Σημείωσε ότι το μόνο που μπορεί και πρέπει να γίνει είναι συγχώνευση φορέων και υπηρεσιών που θα φέρει και μετατάξεις προσωπικού.
Σε ότι αφορά τα μέτρα που θα ληφθούν, ο κ. Κουβέλης σημείωσε ότι θα εξαιρεθούν από το χαράτσι των ακινήτων όσοι εντάσσονται στο κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ και ότι λόγω της εξίσωσης του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης θα δοθούν επιδόματα με κριτήρια εισοδηματικά αλλά και γεωγραφικά.
Ο κ. Κουβέλης προανήγγειλε «σαφάρι» για την πάταξη της λαθρεμπορίας καυσίμων και παράλληλα, επισήμανε ότι παραμένει η υποχρέωση για διπλασιασμό του χρόνου παροχής του επιδόματος ανεργίας.
-A+A
Τις αποφάσεις της χθεσινής σύσκεψης των κυβερνητικών εταίρων εξειδίκευσε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, σήμερα το πρωί, ομολογώντας ταυτόχρονα ότι ο κίνδυνος της χρεωκοπίας δεν έχει απομακρυνθεί από την Ελλάδα που λόγω της παρατεταμένης ύφεσης.
Ο κ. Κουβέλης μιλώντας στην τηλεόραση του Σκάι, επισήμανε ότι ο ορίζοντας της κυβέρνησης είναι η εξάντληση της τετραετίας και απέκλεισε κατηγορηματικά τόσο τις απολύσεις στο δημόσιο όσο και το καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας. Σημείωσε ότι το μόνο που μπορεί και πρέπει να γίνει είναι συγχώνευση φορέων και υπηρεσιών που θα φέρει και μετατάξεις προσωπικού.
Σε ότι αφορά τα μέτρα που θα ληφθούν, ο κ. Κουβέλης σημείωσε ότι θα εξαιρεθούν από το χαράτσι των ακινήτων όσοι εντάσσονται στο κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ και ότι λόγω της εξίσωσης του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης θα δοθούν επιδόματα με κριτήρια εισοδηματικά αλλά και γεωγραφικά.
Ο κ. Κουβέλης προανήγγειλε «σαφάρι» για την πάταξη της λαθρεμπορίας καυσίμων και παράλληλα, επισήμανε ότι παραμένει η υποχρέωση για διπλασιασμό του χρόνου παροχής του επιδόματος ανεργίας.
Μπέτσκας Blog για την Καστοριά και οχι μόνο...: Ολη η λίστα με τα επιδόματα που κόβονται
Μπέτσκας Blog για την Καστοριά και οχι μόνο...: Ολη η λίστα με τα επιδόματα που κόβονται: Από τις συμπληγάδες του προγράμματος μείωσης των δαπανών περνούν τα κοινωνικά επιδόματα. Οι περικοπές που προωθούνται είναι κλιμακωτές. Φτά...
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 6 σχόλια Αναρτήθηκε από τον/την doureios στο Δεκεμβρίου 11, 2010 Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
Η χρεωκοπία της Ελλάδας και η έλευση του μηχανισμού της Τρόϊκας οδήγησαν αναγκαστικά σε αποκάλυψη πληθώρας στατιστικών στοιχείων σχετικά με το εύρος,την δομή και την ποιότητα του δημόσιου τομέα.Σήμερα διαθέτουμε πληρέστερη εικόνα,και επομένως μπορούμε να εξαγάγουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα.
Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι η δομή της πολιτικής,της οικονομίας, της κοινωνίας και συνολικά του κράτους της Μεταπολίτευσης παρουσιάζει τεράστιες ομοιότητες με το σοβιετικό μοντέλο,και μάλιστα αυτό της ύστερης περιόδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Ποιά είναι τα στοιχεία σοβιετικού χαρακτήρα του κράτους της Μεταπολίτευσης;
1.Ο πρωτοφανής αριθμός δημοσίων υπαλλήλων του στενού και του ευρύτερου δημοσίου τομέα.Η πρόσφατη απογραφή κατέγραψε 768.000 υπαλλήλους της γενικής διακυβέρνησης και άγνωστον ακόμα αριθμό υπαλλήλων των ΔΕΚΟ (προφανώς η μη καταγραφή τους έχει σημασία).Συνολικά ο αριθμός, σύμφωνα με τις πιο έγκυρες εκτιμήσεις, πρέπει να υπερβαίνει το 1.000.000.Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της χώρας(περίπου 5.ΟΟΟ.ΟΟΟ),αναλογία τεράστια σε σχέση με τις σύγχρονες ευρωπαϊκές οικονομίες.Το εύρος αυτό δεν εξυπηρετεί απολύτως καμμία λειτουργική ανάγκη και στην ουσία αποτελεί έναν σοβιετικού τύπου κρατικό τομέα.Σ’αυτόν κυριαρχεί ο ανθρωπολογικός τύπος του αυταρχικού έναντι του πολίτη,προστατευόμενου από κάποιον κομματικό μηχανισμό,ανεύθυνου,αντιπαραγωγικού,αναποτελεσματικού και εν πολλοίς διεφθαρμένου,αλλά και μη λογοδοτούντος και μη απολύσιμου δημοσίου υπαλλήλου.Η κυριαρχία της γραφειοκρατίας επισημάνθηκε από όλους τους αναλυτές του σοβιετικού φαινομένου ως κύριο συστατικό του,που τελικώς κατίσχυσε των σοβιέτ,του «κόκκινου στρατού» και των άλλων μηχανισμών της πρωτογενούς σοβιετικής εξουσίας. Στην Ελλάδα,ο τεράστιος κρατικός τομέας ναι μεν προέκυψε από την πελατειακή και λαϊκιστική δομή των κομμάτων της Μεταπολίτευσης,αλλά δεν συνάντησε κάποια σοβαρή πολιτική ή ιδεολογική αντίσταση,κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία.Και πάντως το αποτέλεσμα ήταν μία δομή προσεγγίζουσα το σοβιετικό μοντέλο κράτους.
2.Η ύπαρξη σοβιετικού τύπου νομενκλατούρας,δηλαδή στρατιάς προνομιούχων κομματικών στελεχών(στις ΔΕΚΟ,αλλά και άλλων διεσπαρμένων σε όλον τον δημόσιο τομέα),με μισθούς διπλάσιους ή τριπλάσιους από αυτούς των υπολοίπων δημοσίων υπαλλήλων και πολλαπλάσιων αυτών του ιδιωτικού τομέα(βλ. ακριβή μεγέθη στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-12-2010).Η μισθολογική συντριβή του ιδιωτικού τομέα μπροστά στις μυθώδεις αμοιβές της νομενκλατούρας αποτελεί στοιχείο σοβιετικής αντίληψης και δομής.
3.Ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός,που δεν αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα την πλειοψηφία των εργαζομένων,και διευθύνεται από κρατικοδίαιτα κομματικά στελέχη,τα οποία ελέγχονται πλήρως από τους κομματικούς μηχανισμούς και μετά από πολυετή πορεία κομματικής αφοσίωσης αμείβονται με βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα.Δεν υπάρχει καμμία ουσιώδης διαφορά από το σοβιετικό συνδικαλιστικό σύστημα,ελεγχόμενο από το κράτος και το κόμμα.
4.Η ολιγαρχική δομή διακυβέρνησης και η ύπαρξη στην πραγματικότητα ενός ενιαίου κομματικού οργανισμού,με αυτοαναφορικότητα,ελεγχόμενη κλειστή αναπαραγωγή με νεποτιστικά και ευνοιοκρατικά κριτήρια,υψηλό βαθμό διαφθοράς και ταυτόχρονα διοικητική αναποτελεσματικότητα.Η ύπαρξη διαφορετικών κομμάτων και οι ρητορικού επιπέδου διαφωνίες μεταξύ τους στην Μεταπολίτευση δημιουργούν επίφαση δημοκρατικού ανταγωνισμού και πολιτικού πλουραλισμού,ενώ στην πραγματικότητα τα στελέχη των κομμάτων αυτών συνεργάζονται στενά σε πελατειακό και επαγγελματικό επίπεδο (π.χ. ψηφίζουν πάντοτε από κοινού τις μισθολογικές τους αυξήσεις και όλα τα προνόμιά τους,καθώς και την ποινική τους ασυλία).Επίσης μοιράζονται τις ίδιες ακριβώς πελατειακές και διαχειριστικές πρακτικές,και ακολουθούν κοινά ήθη στην σχέση τους με τα ιδιωτικά συμφέροντα.
Αλλά και τα μικρά κόμματα παίζουν ρόλο απολύτως παραπληρωματικό στον δικομματικό άξονα εξουσίας,συμμετέχουν στα προνόμια και λειτουργούν ως άλλοθι.Υπάρχει δε και «καταμερισμός εργασίας»,π.χ. μικρά κόμματα που λειτουργούν ως ψηφοδόχοι των δυσαρεστημένων από τα κόμματα εξουσίας,άλλα που επωμίζονται τον ιδεολογικό έλεγχο των πανεπιστημίων ή των αντιεξουσιαστικών-αναρχικών ομάδων κλπ. Αυτή η δομή δεν διαφέρει παρά μόνον επιφανειακά από το σοβιετικό πολιτικό σύστημα,το οποίο είχε ενσωματώσει σε μία μονολιθική δομή εξουσίας όλες τις τάσεις και τις αντίθετές τους.
Την διαφύλαξη του μονοπωλίου της εκπροσώπησης του εκλογικού σώματος το κράτος της Μεταπολίτευσης εμπιστεύθηκε σε εκλογικούς νόμους και εκλογικούς μηχανισμούς που αλλοιώνουν την λαϊκή προτίμηση και αποκλείουν κάθε περίπτωση ανάδειξης αντισυστημικών πολιτικών κινήσεων και προσωπικοτήτων.
5.Η απουσία διαχωρισμού των εξουσιών,κεντρικό χαρακτηριστικό του σοβιετικού συστήματος και βασική διαφορά του από τα δυτικά κράτη.Το κομματικό σύστημα επηρεάζει όλους τους επίσημους θεσμούς,την δικαιοσύνη μέσω του διορισμού της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων,την βουλή μέσω της κομματικής πειθαρχίας,αλλά και τους ανεπίσημους,όπως τα ΜΜΕ, ,ιδίως τα πιο ευπαθή ,τα οποία επηρεάζει με κρατικές διαφημίσεις ή με άλλους αθέμιτους τρόπους.
6.Τα πανεπιστήμια της Μεταπολίτευσης δεν είναι ανεξάρτητοι οργανισμοί,όπως στην Ευρώπη,αλλά προέκταση του πολιτικού συστήματος.Στελεχώνονται με κομματικά στελέχη,αποκλείουν πρόσωπα μη ελεγχόμενα, αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία και αποτελούν φυτώρια κομματικών και συνδικαλιστικών στελεχών και γραφειοκρατών κακής ποιότητας,διαμορφώνοντας το ανάλογο ιδεολογικό και ηθικό κλίμα.Σε όλα αυτά δεν υπάρχει απολύτως καμμία διαφορά με το σοβιετικό μοντέλο ανώτατης εκπαίδευσης.Υπάρχει όμως μία βασική διαφορά:ότι στα κομμουνιστικά πανεπιστήμια το «άσυλο»,η βία και οι εμπρησμοί,οι ξυλοδαρμοί καθηγητών,η σταθερά επαναλαμβανόμενη καταστροφή της υποδομής,η πλήρης απουσία ιεραρχίας,ήταν αδιανόητα.Υπήρχε πειθαρχία και σκληρή μελέτη.Η αναπαραγωγή της σοβιετικής κυρίαρχης ιδεολογίας γινόταν στα πλαίσια κάποιας τυπικής τουλάχιστον ευρυθμίας και στοιχειώδους ακαδημαϊκής σοβαρότητας.Αυτή η ουσιώδης διαφορά οφείλεται στον πειθαρχημένο χαρακτήρα του ρωσσικού λαού και στον σεβασμό που επιδεικνύει προς την επιστήμη.
7.Η ποινικοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας αποτελεί κοινό σημείο του σοβιετικού με το ελληνικό μεταπολιτευτικό μοντέλο.Με την λεπτή διαφορά ότι στην Ελλάδα η επιχειρηματικότητα δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο ιδεολογικής απέχθειας (ενάντια στα αφεντικά,τον ιμπεριαλισμό και τα εγχώρια όργανά του,τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κλπ.).Αλλά συνοδεύεται και από χλεύη έναντι των κορόϊδων που εργάζονται σκληρά και προκόβουν στον ανταγωνιστικό κόσμο της ελεύθερης αγοράς,ενώ θα μπορούσαν να τακτοποιηθούν και να σιτίζονται σε κάποιο κρατικό πρυτανείο καλλιεργώντας τις κατάλληλες διασυνδέσεις(και βεβαίως με τις απαιτούμενες αντιπαροχές και δεσμεύσεις υποτέλειας). Αλλά και ο συρρικνωμένος και προβληματικός ιδιωτικός τομέας της Ελληνικής οικονομίας βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης-ομηρείας από το κράτος,μέσω των μηχανισμών της γραφειοκρατίας-διαφθοράς, των κρατικών προμηθειών, της μη πληρωμής των κρατικών προμηθευτών κλπ.Στην ουσία η ιδιωτική οικονομία περνάει από το κράτος-πολιτικό σύστημα-κομματικό σύστημα-κομματικό συνδικαλισμό.
8.Η ιδεολογική κυριαρχία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού,σε διάφορες παραλλαγές,που λειτούργησε σε όλη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης ως πραγματική επίσημη ιδεολογία. Όχι μόνον η πληθώρα μαρξιστικών ή μαρξιστογενών κομμάτων,γκρουπούσκουλων και παρεών αναπαρήγαγε μία μαρξιστική vulgata,αλλά και τα λεγόμενα αστικοφιλελεύθερα κόμματα διακατέχονταν από τον τρόμο των ίδιων τους των θέσεων και λειτουργούσαν σε ιδεολογικό επίπεδο απολογητικά έναντι της μαρξιστικής ρητορικής.
9.Τα γκουλάγκ συνιστούν ασφαλώς μία σοβαρή διαφορά ανάμεσα στο κράτος της Μεταπολίτευσης και την Σοβιετική Ένωση.Χωρίς να υπάρχουν κυριολεκτικά τα γκουλάγκ,οι εξουσιαστές της Μεταπολίτευσης εφηύραν έναν άλλον τρόπο εξουδετέρωσης των αντισυστημικών στοιχείων(διανοουμένων,πολιτικών,επιστημόνων,ηθικών στοιχείων κλπ.):αυτό που ο Χριστιανισμός αποκαλεί,με άλλη έννοια βέβαια,εγκόσμια εξορία. Οι αντιφρονούντες της Μεταπολίτευσης μπορούσαν να εκφράζονται ελεύθερα,να γράφουν ελεύθερα,να οργανώνονται ελεύθερα.Αλλά η δραστηριότητά τους περιβαλλόταν από μία υγιειονομική ζώνη σιωπής,με ολοκληρωτικό αποκλεισμό τους από τα συστημικά(κρατικά και διαπλεκόμενα ιδιωτικά) ΜΜΕ,τα κρατικά πανεπιστήμια,τον δημόσιο βίο γενικώτερα,ώστε η φωνή τους να εκπέμπεται σε κενό.Ταυτόχρονα,οι αντιφρονούντες λοιδωρούνταν ως γραφικοί,αντικοινωνικοί,μη συνεργάσιμοι,ακραίοι,εθνικιστές,ουτοπιστές κλπ.(βλ. το πρόσφατο βιβλίο μου ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ,εκδόσεις Παπαζήση,Αθήνα 2010). Έτσι το κράτος της Μεταπολίτευσης απέφυγε την θυματοποίηση και ηρωοποίηση των θυμάτων των γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης,καθώς και την μομφή του ολοκληρωτισμού.
10. Υπάρχουν πολλές αιτίες της χρεωκοπίας του κράτους της Μεταπολίτευσης.Η αποτυχία εγκαθίδρυσης σύγχρονου κράτους και κοινωνίας ευρωπαϊκού τύπου έχει σχέση ασφαλώς με τα κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας,που εγκλώβισε τον Ελληνισμό σε μία δομή ασιατικού δεσποτισμού και την απέκοψε από την Αναγέννηση(η οποία είχε ήδη αρχίσει να συντελείται στο Ύστερο Βυζάντιο),τον Διαφωτισμό και την Βιομηχανική Επανάσταση.Επίσης σχετίζεται με το πελατειακό σύστημα,τις δομές υπανάπτυξης και την νοσηρή και εν πολλοίς εκούσια(διότι ήταν πιο εύκολο άλλοι να μας τρέφουν και να μας προστατεύουν από το να αναλάβουμε τις ευθύνες μας….) εξάρτηση του νεοελληνικού κράτους από τις Μεγάλες Δυνάμεις.Όπως επίσης σχετίζεται με τις αποτυχία των μεταπολεμικών κυβερνήσεων να εκσυγχρονίσουν την χώρα.Υπάρχει όμως και μία πιο πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα ερμηνεία,συμπληρωματική των προηγουμένων:η ιδεολογική επίδραση του μαρξισμού σε μεγάλο μέρος της ιθύνουσας τάξης.
Ήδη από την εποχή του στρατάρχη Παπάγου και της καραμανλικής ΕΡΕ, οι σημαντικώτεροι εκ των ιδεολογικών καθοδηγητών της μεταπολεμικής Δεξιάς προέρχονταν από το ΚΚΕ ή άλλα ακροαριστερά-τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα του Μεσοπολέμου(Σάββας Κωνσταντόπουλος,Γεώργιος Γεωργαλάς,Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου κλπ.).Η Δικτατορία των Συνταγματαρχών χρησιμοποίησε επίσης πρώην κομμουνιστές σε υπουργικά αξιώματα.
Κατά την Μεταπολίτευση,όπως έχει αποδείξει ο Χρήστος Πασαλάρης σε σχετική μελέτη του («Oι βαρώνοι των MEDIA- χθεσινοί και σημερινοί»,εκδόσεις Λιβάνη) ,οι σημαντικώτεροι εκδότες είχαν υπάρξει στην νεότητά τους μέλη του ΕΑΜ ή του ΚΚΕ.Η γενιά του Πολυτεχνείου,το ΠΑΣΟΚ,ο Συνασπισμός,ο κόσμος των media,το πανεπιστημιακό κατεστημένο της Μεταπολίτευσης συγκροτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από πρόσωπα που είχαν υπάρξει μέλη του ΚΚΕ,του ΚΚΕ εσωτερικού ή άλλων αριστερών οργανώσεων.Η κοινωνικοποίησή τους και η πολιτικοποίησή τους εξελίχθηκε στο πλαίσιο της νεανικής τους στράτευσης σε οργανώσεις που υμνούσαν τον Λένιν,τον Στάλιν,την Οκτωβριανή Επανάσταση,τον Φιντέλ Κάστρο κλπ.Ακόμη και αυτοί που εξελίχθηκαν στους πιό διεφθαρμένους και αυταρχικούς εξουσιαστές της Μεταπολίτευσης,που μετεστράφησαν στην πράξη σε ταγούς του ληστρικού,ολιγαρχικού ψευδοκαπιταλισμού τριτοκοσμοικού τύπου,διατηρούσαν την ιδεολογική επίφαση του μαρξισμού,για να εξαπατούν τις μάζες και ίσως και τον εαυτό τους.
Κορυφαίο σημείο αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας του μαρξισμού υπήρξε η δικαίωση της κομμουνιστικής ανταρσίας της περιόδου 1944-1949.Τα ξερονήσια,η εξορία,οι φυλακές,το αντάρτικο κατέστησαν τίτλος τιμής.Η απόπειρα δηλαδή να επιβληθεί στην Ελλάδα διά της βίας,από μία οπλισμένη μειοψηφία ελεγχόμενη από την Σοβιετική Ένωση, κομμουνιστική δικτατορία, υμνήθηκε,οι ηγέτες της ανταρσίας αγιοποιήθηκαν,δημιουργήθηκε μαρτυρολόγιο θυμάτων της αστικής καταστολής,συγγράφηκαν αγιογραφικές βιογραφίες και επιστημονικοφανείς μελέτες,και φυσικά εξοβελίσθηκε κάθε αντίθετη φωνή ως αντιδραστική,φασιστική κλπ. Οι μη μαρξιστές λειτουργούσαν απολογητικά και αμυντικά έναντι του μαρξισμού.Η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς έφθασε στο σημείο ώστε ο Κώστας Καραμανλής να υποχρεωθεί το 2004 να επισκεφθεί και να προσκυνήσει την Μακρόνησο ώστε να κερδίσει τις εκλογές χωρίς ιδεολογικές εντάσεις και επικίνδυνες αντιπαραθέσεις.
Η δικαίωση της ένοπλης κομμουνιστικής ανταρσίας και η εξύμνηση της προσπάθειας να καταλυθεί το αστικό κράτος και να καταστεί η Ελλάδα κομμουνιστική δικτατορία όπως η Βουλγαρία ή η Αλβανία,είναι φυσικό να αντιφάσκει,να υπονομεύει,να ακυρώνει ιδεολογικά και ηθικά,κάθε προσπάθεια συγκρότησης ευρωπαϊκού τύπου κράτους στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης.Δικαίωση των ηττημένων κομμουνιστών σημαίνει δικαίωση του σοβιετικού μοντέλου το οποίο αυτοί επεδίωκαν να επιβάλουν στην χώρα μας.Ή εν πάση περιπτώσει σημαίνει απέχθεια προς την εξέλιξη της χώρας σε σύγχρονη αστική δημοκρατία δυτικού τύπου.
Αυτή η ιδεολογική υπονόμευση διεπλάκη με οθωμανικές επιβιώσεις,πελατειακές δομές,τριτοκοσμικές κληρονομικές ολιγαρχίες και βαθύτατη ιδιοτέλεια και διαφθορά και παρήγαγε το χρεωκοπημένο κρατικιστικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης,όπου στόχος όλων ήταν ο διορισμός στο πρυτανείο του Δημοσίου ή ακόμα χειρότερα η διαπλοκή με το δημόσιο,στην τελευταία του εκδοχή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων και επιδοτήσεων,με εξαπάτηση της «αφελούς» ΕυρωπαΪκής Ένωσης.
Έτσι η Ελλάδα παρήγαγε τα αρνητικά του καπιταλισμού ληστρικού τύπου(διαπλοκή,διαφθορά,υπερκαταναλωτισμός,χρηματιστηριακός τζόγος κλπ.),χωρίς τα θετικά του καπιταλισμού δυτικού τύπου (υψηλό βιοτικό επίπεδο υποστηριζόμενο από αντίστοιχα υψηλή παραγωγικότητα, λειτουργικό κράτος,υγιής υπέρ του καταναλωτή ανταγωνισμός,καινοτομία,έρευνα).
Επίσης παρήγαγε τα αρνητικά του σοβιετικού μοντέλου,όπως τα προαναφέραμε,χωρίς όμως και τα όποια θετικά(ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου,ισχυρές ένοπλες δυνάμεις,αποτελεσματική διπλωματία).
Το σοβιετικό μοντέλο αποδείχθηκε ότι όχι μόνον είχε ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά αλλά και δεν ήταν οικονομικά βιώσιμο,διότι η κρατικοποιημένη οικονομία ήταν ανίκανη να καλύψει τις ανάγκες του σοβιετικού πληθυσμού(αυτό ίσχυσε σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες όπου επεβλήθη ο κομμουνισμός).Απουσίαζε η επιχειρηματικότητα,η καινοτομία,το ρίσκο,η φαντασία,οι ανοιχτοί ορίζοντες,καθώς και το κίνητρο του κέρδους.Την χρεωκοπία του σοβιετικού μοντέλου το 1989 ακολούθησε η ραγδαία και συνολική κατάρρευση όλων των κομμουνιστικών καθεστώτων,πλην της Βόρειας Κορέας,ενώ η Κούβα και η Κίνα ακολούθησαν έναν ομαλότερο δρόμο προς τον καπιταλισμό,διότι οι ισχυρές ηγεσίες τους απέτρεψαν το χάος.
Το Ελληνικό μοντέλο,ένα υβρίδιο σοβιετικών αντιλήψεων, μεσαιωνικών επιβιώσεων και ληστρικού ψευδοκαπιταλισμού,χρεωκόπησε είκοσι χρόνια αργότερα,απλώς και μόνον διότι είχε την βαλκανική ευφυία να ενταχθεί οικονομικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση ,χωρίς όμως ποτέ να προσαρμοστεί στον ευρωπαϊκό τρόπο του σκέπτεσθαι και του οικονομείν.Η αυταπάτη του,προϊόν αλαζονείας, ήταν ότι το παιχνίδι αυτό θα διαρκούσε εσαεί.Αλλά τέτοιου είδους φαυλοκρατικές ισορροπίες δεν διαρκούν αιωνίως,όπως γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας ευρωπαϊκού πανεπιστημίου.
Και,οπωςδήποτε,μία ιθύνουσα τάξη που διαμόρφωσε την ιδεολογική της συνείδηση με άξονα την απόρριψη της αστικής κοινωνίας και την καταγγελία του καπιταλισμού,είναι εντελώς-μα εντελώς-αδύνατον να συγκροτήσει σύγχρονο κράτος,στην θέση των ερειπίων της Μεταπολίτευσης.
*Διδάκτωρ Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών Πανεμιστημίου Γενέυης
Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι η δομή της πολιτικής,της οικονομίας, της κοινωνίας και συνολικά του κράτους της Μεταπολίτευσης παρουσιάζει τεράστιες ομοιότητες με το σοβιετικό μοντέλο,και μάλιστα αυτό της ύστερης περιόδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Ποιά είναι τα στοιχεία σοβιετικού χαρακτήρα του κράτους της Μεταπολίτευσης;
1.Ο πρωτοφανής αριθμός δημοσίων υπαλλήλων του στενού και του ευρύτερου δημοσίου τομέα.Η πρόσφατη απογραφή κατέγραψε 768.000 υπαλλήλους της γενικής διακυβέρνησης και άγνωστον ακόμα αριθμό υπαλλήλων των ΔΕΚΟ (προφανώς η μη καταγραφή τους έχει σημασία).Συνολικά ο αριθμός, σύμφωνα με τις πιο έγκυρες εκτιμήσεις, πρέπει να υπερβαίνει το 1.000.000.Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της χώρας(περίπου 5.ΟΟΟ.ΟΟΟ),αναλογία τεράστια σε σχέση με τις σύγχρονες ευρωπαϊκές οικονομίες.Το εύρος αυτό δεν εξυπηρετεί απολύτως καμμία λειτουργική ανάγκη και στην ουσία αποτελεί έναν σοβιετικού τύπου κρατικό τομέα.Σ’αυτόν κυριαρχεί ο ανθρωπολογικός τύπος του αυταρχικού έναντι του πολίτη,προστατευόμενου από κάποιον κομματικό μηχανισμό,ανεύθυνου,αντιπαραγωγικού,αναποτελεσματικού και εν πολλοίς διεφθαρμένου,αλλά και μη λογοδοτούντος και μη απολύσιμου δημοσίου υπαλλήλου.Η κυριαρχία της γραφειοκρατίας επισημάνθηκε από όλους τους αναλυτές του σοβιετικού φαινομένου ως κύριο συστατικό του,που τελικώς κατίσχυσε των σοβιέτ,του «κόκκινου στρατού» και των άλλων μηχανισμών της πρωτογενούς σοβιετικής εξουσίας. Στην Ελλάδα,ο τεράστιος κρατικός τομέας ναι μεν προέκυψε από την πελατειακή και λαϊκιστική δομή των κομμάτων της Μεταπολίτευσης,αλλά δεν συνάντησε κάποια σοβαρή πολιτική ή ιδεολογική αντίσταση,κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία.Και πάντως το αποτέλεσμα ήταν μία δομή προσεγγίζουσα το σοβιετικό μοντέλο κράτους.
2.Η ύπαρξη σοβιετικού τύπου νομενκλατούρας,δηλαδή στρατιάς προνομιούχων κομματικών στελεχών(στις ΔΕΚΟ,αλλά και άλλων διεσπαρμένων σε όλον τον δημόσιο τομέα),με μισθούς διπλάσιους ή τριπλάσιους από αυτούς των υπολοίπων δημοσίων υπαλλήλων και πολλαπλάσιων αυτών του ιδιωτικού τομέα(βλ. ακριβή μεγέθη στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-12-2010).Η μισθολογική συντριβή του ιδιωτικού τομέα μπροστά στις μυθώδεις αμοιβές της νομενκλατούρας αποτελεί στοιχείο σοβιετικής αντίληψης και δομής.
3.Ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός,που δεν αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα την πλειοψηφία των εργαζομένων,και διευθύνεται από κρατικοδίαιτα κομματικά στελέχη,τα οποία ελέγχονται πλήρως από τους κομματικούς μηχανισμούς και μετά από πολυετή πορεία κομματικής αφοσίωσης αμείβονται με βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα.Δεν υπάρχει καμμία ουσιώδης διαφορά από το σοβιετικό συνδικαλιστικό σύστημα,ελεγχόμενο από το κράτος και το κόμμα.
4.Η ολιγαρχική δομή διακυβέρνησης και η ύπαρξη στην πραγματικότητα ενός ενιαίου κομματικού οργανισμού,με αυτοαναφορικότητα,ελεγχόμενη κλειστή αναπαραγωγή με νεποτιστικά και ευνοιοκρατικά κριτήρια,υψηλό βαθμό διαφθοράς και ταυτόχρονα διοικητική αναποτελεσματικότητα.Η ύπαρξη διαφορετικών κομμάτων και οι ρητορικού επιπέδου διαφωνίες μεταξύ τους στην Μεταπολίτευση δημιουργούν επίφαση δημοκρατικού ανταγωνισμού και πολιτικού πλουραλισμού,ενώ στην πραγματικότητα τα στελέχη των κομμάτων αυτών συνεργάζονται στενά σε πελατειακό και επαγγελματικό επίπεδο (π.χ. ψηφίζουν πάντοτε από κοινού τις μισθολογικές τους αυξήσεις και όλα τα προνόμιά τους,καθώς και την ποινική τους ασυλία).Επίσης μοιράζονται τις ίδιες ακριβώς πελατειακές και διαχειριστικές πρακτικές,και ακολουθούν κοινά ήθη στην σχέση τους με τα ιδιωτικά συμφέροντα.
Αλλά και τα μικρά κόμματα παίζουν ρόλο απολύτως παραπληρωματικό στον δικομματικό άξονα εξουσίας,συμμετέχουν στα προνόμια και λειτουργούν ως άλλοθι.Υπάρχει δε και «καταμερισμός εργασίας»,π.χ. μικρά κόμματα που λειτουργούν ως ψηφοδόχοι των δυσαρεστημένων από τα κόμματα εξουσίας,άλλα που επωμίζονται τον ιδεολογικό έλεγχο των πανεπιστημίων ή των αντιεξουσιαστικών-αναρχικών ομάδων κλπ. Αυτή η δομή δεν διαφέρει παρά μόνον επιφανειακά από το σοβιετικό πολιτικό σύστημα,το οποίο είχε ενσωματώσει σε μία μονολιθική δομή εξουσίας όλες τις τάσεις και τις αντίθετές τους.
Την διαφύλαξη του μονοπωλίου της εκπροσώπησης του εκλογικού σώματος το κράτος της Μεταπολίτευσης εμπιστεύθηκε σε εκλογικούς νόμους και εκλογικούς μηχανισμούς που αλλοιώνουν την λαϊκή προτίμηση και αποκλείουν κάθε περίπτωση ανάδειξης αντισυστημικών πολιτικών κινήσεων και προσωπικοτήτων.
5.Η απουσία διαχωρισμού των εξουσιών,κεντρικό χαρακτηριστικό του σοβιετικού συστήματος και βασική διαφορά του από τα δυτικά κράτη.Το κομματικό σύστημα επηρεάζει όλους τους επίσημους θεσμούς,την δικαιοσύνη μέσω του διορισμού της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων,την βουλή μέσω της κομματικής πειθαρχίας,αλλά και τους ανεπίσημους,όπως τα ΜΜΕ, ,ιδίως τα πιο ευπαθή ,τα οποία επηρεάζει με κρατικές διαφημίσεις ή με άλλους αθέμιτους τρόπους.
6.Τα πανεπιστήμια της Μεταπολίτευσης δεν είναι ανεξάρτητοι οργανισμοί,όπως στην Ευρώπη,αλλά προέκταση του πολιτικού συστήματος.Στελεχώνονται με κομματικά στελέχη,αποκλείουν πρόσωπα μη ελεγχόμενα, αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία και αποτελούν φυτώρια κομματικών και συνδικαλιστικών στελεχών και γραφειοκρατών κακής ποιότητας,διαμορφώνοντας το ανάλογο ιδεολογικό και ηθικό κλίμα.Σε όλα αυτά δεν υπάρχει απολύτως καμμία διαφορά με το σοβιετικό μοντέλο ανώτατης εκπαίδευσης.Υπάρχει όμως μία βασική διαφορά:ότι στα κομμουνιστικά πανεπιστήμια το «άσυλο»,η βία και οι εμπρησμοί,οι ξυλοδαρμοί καθηγητών,η σταθερά επαναλαμβανόμενη καταστροφή της υποδομής,η πλήρης απουσία ιεραρχίας,ήταν αδιανόητα.Υπήρχε πειθαρχία και σκληρή μελέτη.Η αναπαραγωγή της σοβιετικής κυρίαρχης ιδεολογίας γινόταν στα πλαίσια κάποιας τυπικής τουλάχιστον ευρυθμίας και στοιχειώδους ακαδημαϊκής σοβαρότητας.Αυτή η ουσιώδης διαφορά οφείλεται στον πειθαρχημένο χαρακτήρα του ρωσσικού λαού και στον σεβασμό που επιδεικνύει προς την επιστήμη.
7.Η ποινικοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας αποτελεί κοινό σημείο του σοβιετικού με το ελληνικό μεταπολιτευτικό μοντέλο.Με την λεπτή διαφορά ότι στην Ελλάδα η επιχειρηματικότητα δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο ιδεολογικής απέχθειας (ενάντια στα αφεντικά,τον ιμπεριαλισμό και τα εγχώρια όργανά του,τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κλπ.).Αλλά συνοδεύεται και από χλεύη έναντι των κορόϊδων που εργάζονται σκληρά και προκόβουν στον ανταγωνιστικό κόσμο της ελεύθερης αγοράς,ενώ θα μπορούσαν να τακτοποιηθούν και να σιτίζονται σε κάποιο κρατικό πρυτανείο καλλιεργώντας τις κατάλληλες διασυνδέσεις(και βεβαίως με τις απαιτούμενες αντιπαροχές και δεσμεύσεις υποτέλειας). Αλλά και ο συρρικνωμένος και προβληματικός ιδιωτικός τομέας της Ελληνικής οικονομίας βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης-ομηρείας από το κράτος,μέσω των μηχανισμών της γραφειοκρατίας-διαφθοράς, των κρατικών προμηθειών, της μη πληρωμής των κρατικών προμηθευτών κλπ.Στην ουσία η ιδιωτική οικονομία περνάει από το κράτος-πολιτικό σύστημα-κομματικό σύστημα-κομματικό συνδικαλισμό.
8.Η ιδεολογική κυριαρχία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού,σε διάφορες παραλλαγές,που λειτούργησε σε όλη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης ως πραγματική επίσημη ιδεολογία. Όχι μόνον η πληθώρα μαρξιστικών ή μαρξιστογενών κομμάτων,γκρουπούσκουλων και παρεών αναπαρήγαγε μία μαρξιστική vulgata,αλλά και τα λεγόμενα αστικοφιλελεύθερα κόμματα διακατέχονταν από τον τρόμο των ίδιων τους των θέσεων και λειτουργούσαν σε ιδεολογικό επίπεδο απολογητικά έναντι της μαρξιστικής ρητορικής.
9.Τα γκουλάγκ συνιστούν ασφαλώς μία σοβαρή διαφορά ανάμεσα στο κράτος της Μεταπολίτευσης και την Σοβιετική Ένωση.Χωρίς να υπάρχουν κυριολεκτικά τα γκουλάγκ,οι εξουσιαστές της Μεταπολίτευσης εφηύραν έναν άλλον τρόπο εξουδετέρωσης των αντισυστημικών στοιχείων(διανοουμένων,πολιτικών,επιστημόνων,ηθικών στοιχείων κλπ.):αυτό που ο Χριστιανισμός αποκαλεί,με άλλη έννοια βέβαια,εγκόσμια εξορία. Οι αντιφρονούντες της Μεταπολίτευσης μπορούσαν να εκφράζονται ελεύθερα,να γράφουν ελεύθερα,να οργανώνονται ελεύθερα.Αλλά η δραστηριότητά τους περιβαλλόταν από μία υγιειονομική ζώνη σιωπής,με ολοκληρωτικό αποκλεισμό τους από τα συστημικά(κρατικά και διαπλεκόμενα ιδιωτικά) ΜΜΕ,τα κρατικά πανεπιστήμια,τον δημόσιο βίο γενικώτερα,ώστε η φωνή τους να εκπέμπεται σε κενό.Ταυτόχρονα,οι αντιφρονούντες λοιδωρούνταν ως γραφικοί,αντικοινωνικοί,μη συνεργάσιμοι,ακραίοι,εθνικιστές,ουτοπιστές κλπ.(βλ. το πρόσφατο βιβλίο μου ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ,εκδόσεις Παπαζήση,Αθήνα 2010). Έτσι το κράτος της Μεταπολίτευσης απέφυγε την θυματοποίηση και ηρωοποίηση των θυμάτων των γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης,καθώς και την μομφή του ολοκληρωτισμού.
10. Υπάρχουν πολλές αιτίες της χρεωκοπίας του κράτους της Μεταπολίτευσης.Η αποτυχία εγκαθίδρυσης σύγχρονου κράτους και κοινωνίας ευρωπαϊκού τύπου έχει σχέση ασφαλώς με τα κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας,που εγκλώβισε τον Ελληνισμό σε μία δομή ασιατικού δεσποτισμού και την απέκοψε από την Αναγέννηση(η οποία είχε ήδη αρχίσει να συντελείται στο Ύστερο Βυζάντιο),τον Διαφωτισμό και την Βιομηχανική Επανάσταση.Επίσης σχετίζεται με το πελατειακό σύστημα,τις δομές υπανάπτυξης και την νοσηρή και εν πολλοίς εκούσια(διότι ήταν πιο εύκολο άλλοι να μας τρέφουν και να μας προστατεύουν από το να αναλάβουμε τις ευθύνες μας….) εξάρτηση του νεοελληνικού κράτους από τις Μεγάλες Δυνάμεις.Όπως επίσης σχετίζεται με τις αποτυχία των μεταπολεμικών κυβερνήσεων να εκσυγχρονίσουν την χώρα.Υπάρχει όμως και μία πιο πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα ερμηνεία,συμπληρωματική των προηγουμένων:η ιδεολογική επίδραση του μαρξισμού σε μεγάλο μέρος της ιθύνουσας τάξης.
Ήδη από την εποχή του στρατάρχη Παπάγου και της καραμανλικής ΕΡΕ, οι σημαντικώτεροι εκ των ιδεολογικών καθοδηγητών της μεταπολεμικής Δεξιάς προέρχονταν από το ΚΚΕ ή άλλα ακροαριστερά-τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα του Μεσοπολέμου(Σάββας Κωνσταντόπουλος,Γεώργιος Γεωργαλάς,Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου κλπ.).Η Δικτατορία των Συνταγματαρχών χρησιμοποίησε επίσης πρώην κομμουνιστές σε υπουργικά αξιώματα.
Κατά την Μεταπολίτευση,όπως έχει αποδείξει ο Χρήστος Πασαλάρης σε σχετική μελέτη του («Oι βαρώνοι των MEDIA- χθεσινοί και σημερινοί»,εκδόσεις Λιβάνη) ,οι σημαντικώτεροι εκδότες είχαν υπάρξει στην νεότητά τους μέλη του ΕΑΜ ή του ΚΚΕ.Η γενιά του Πολυτεχνείου,το ΠΑΣΟΚ,ο Συνασπισμός,ο κόσμος των media,το πανεπιστημιακό κατεστημένο της Μεταπολίτευσης συγκροτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από πρόσωπα που είχαν υπάρξει μέλη του ΚΚΕ,του ΚΚΕ εσωτερικού ή άλλων αριστερών οργανώσεων.Η κοινωνικοποίησή τους και η πολιτικοποίησή τους εξελίχθηκε στο πλαίσιο της νεανικής τους στράτευσης σε οργανώσεις που υμνούσαν τον Λένιν,τον Στάλιν,την Οκτωβριανή Επανάσταση,τον Φιντέλ Κάστρο κλπ.Ακόμη και αυτοί που εξελίχθηκαν στους πιό διεφθαρμένους και αυταρχικούς εξουσιαστές της Μεταπολίτευσης,που μετεστράφησαν στην πράξη σε ταγούς του ληστρικού,ολιγαρχικού ψευδοκαπιταλισμού τριτοκοσμοικού τύπου,διατηρούσαν την ιδεολογική επίφαση του μαρξισμού,για να εξαπατούν τις μάζες και ίσως και τον εαυτό τους.
Κορυφαίο σημείο αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας του μαρξισμού υπήρξε η δικαίωση της κομμουνιστικής ανταρσίας της περιόδου 1944-1949.Τα ξερονήσια,η εξορία,οι φυλακές,το αντάρτικο κατέστησαν τίτλος τιμής.Η απόπειρα δηλαδή να επιβληθεί στην Ελλάδα διά της βίας,από μία οπλισμένη μειοψηφία ελεγχόμενη από την Σοβιετική Ένωση, κομμουνιστική δικτατορία, υμνήθηκε,οι ηγέτες της ανταρσίας αγιοποιήθηκαν,δημιουργήθηκε μαρτυρολόγιο θυμάτων της αστικής καταστολής,συγγράφηκαν αγιογραφικές βιογραφίες και επιστημονικοφανείς μελέτες,και φυσικά εξοβελίσθηκε κάθε αντίθετη φωνή ως αντιδραστική,φασιστική κλπ. Οι μη μαρξιστές λειτουργούσαν απολογητικά και αμυντικά έναντι του μαρξισμού.Η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς έφθασε στο σημείο ώστε ο Κώστας Καραμανλής να υποχρεωθεί το 2004 να επισκεφθεί και να προσκυνήσει την Μακρόνησο ώστε να κερδίσει τις εκλογές χωρίς ιδεολογικές εντάσεις και επικίνδυνες αντιπαραθέσεις.
Η δικαίωση της ένοπλης κομμουνιστικής ανταρσίας και η εξύμνηση της προσπάθειας να καταλυθεί το αστικό κράτος και να καταστεί η Ελλάδα κομμουνιστική δικτατορία όπως η Βουλγαρία ή η Αλβανία,είναι φυσικό να αντιφάσκει,να υπονομεύει,να ακυρώνει ιδεολογικά και ηθικά,κάθε προσπάθεια συγκρότησης ευρωπαϊκού τύπου κράτους στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης.Δικαίωση των ηττημένων κομμουνιστών σημαίνει δικαίωση του σοβιετικού μοντέλου το οποίο αυτοί επεδίωκαν να επιβάλουν στην χώρα μας.Ή εν πάση περιπτώσει σημαίνει απέχθεια προς την εξέλιξη της χώρας σε σύγχρονη αστική δημοκρατία δυτικού τύπου.
Αυτή η ιδεολογική υπονόμευση διεπλάκη με οθωμανικές επιβιώσεις,πελατειακές δομές,τριτοκοσμικές κληρονομικές ολιγαρχίες και βαθύτατη ιδιοτέλεια και διαφθορά και παρήγαγε το χρεωκοπημένο κρατικιστικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης,όπου στόχος όλων ήταν ο διορισμός στο πρυτανείο του Δημοσίου ή ακόμα χειρότερα η διαπλοκή με το δημόσιο,στην τελευταία του εκδοχή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων και επιδοτήσεων,με εξαπάτηση της «αφελούς» ΕυρωπαΪκής Ένωσης.
Έτσι η Ελλάδα παρήγαγε τα αρνητικά του καπιταλισμού ληστρικού τύπου(διαπλοκή,διαφθορά,υπερκαταναλωτισμός,χρηματιστηριακός τζόγος κλπ.),χωρίς τα θετικά του καπιταλισμού δυτικού τύπου (υψηλό βιοτικό επίπεδο υποστηριζόμενο από αντίστοιχα υψηλή παραγωγικότητα, λειτουργικό κράτος,υγιής υπέρ του καταναλωτή ανταγωνισμός,καινοτομία,έρευνα).
Επίσης παρήγαγε τα αρνητικά του σοβιετικού μοντέλου,όπως τα προαναφέραμε,χωρίς όμως και τα όποια θετικά(ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου,ισχυρές ένοπλες δυνάμεις,αποτελεσματική διπλωματία).
Το σοβιετικό μοντέλο αποδείχθηκε ότι όχι μόνον είχε ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά αλλά και δεν ήταν οικονομικά βιώσιμο,διότι η κρατικοποιημένη οικονομία ήταν ανίκανη να καλύψει τις ανάγκες του σοβιετικού πληθυσμού(αυτό ίσχυσε σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες όπου επεβλήθη ο κομμουνισμός).Απουσίαζε η επιχειρηματικότητα,η καινοτομία,το ρίσκο,η φαντασία,οι ανοιχτοί ορίζοντες,καθώς και το κίνητρο του κέρδους.Την χρεωκοπία του σοβιετικού μοντέλου το 1989 ακολούθησε η ραγδαία και συνολική κατάρρευση όλων των κομμουνιστικών καθεστώτων,πλην της Βόρειας Κορέας,ενώ η Κούβα και η Κίνα ακολούθησαν έναν ομαλότερο δρόμο προς τον καπιταλισμό,διότι οι ισχυρές ηγεσίες τους απέτρεψαν το χάος.
Το Ελληνικό μοντέλο,ένα υβρίδιο σοβιετικών αντιλήψεων, μεσαιωνικών επιβιώσεων και ληστρικού ψευδοκαπιταλισμού,χρεωκόπησε είκοσι χρόνια αργότερα,απλώς και μόνον διότι είχε την βαλκανική ευφυία να ενταχθεί οικονομικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση ,χωρίς όμως ποτέ να προσαρμοστεί στον ευρωπαϊκό τρόπο του σκέπτεσθαι και του οικονομείν.Η αυταπάτη του,προϊόν αλαζονείας, ήταν ότι το παιχνίδι αυτό θα διαρκούσε εσαεί.Αλλά τέτοιου είδους φαυλοκρατικές ισορροπίες δεν διαρκούν αιωνίως,όπως γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας ευρωπαϊκού πανεπιστημίου.
Και,οπωςδήποτε,μία ιθύνουσα τάξη που διαμόρφωσε την ιδεολογική της συνείδηση με άξονα την απόρριψη της αστικής κοινωνίας και την καταγγελία του καπιταλισμού,είναι εντελώς-μα εντελώς-αδύνατον να συγκροτήσει σύγχρονο κράτος,στην θέση των ερειπίων της Μεταπολίτευσης.
*Διδάκτωρ Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών Πανεμιστημίου Γενέυης
Diary of a cyclist: Thessaloniki......Then & Now
Diary of a cyclist: Thessaloniki......Then & Now: Οδός Ερμού, γύρω στα 1930 Ermou Street, about 1930 To άνω μερος της οδού Εθνικής Αμύνης και το σιντριβάνι (στη σημερινή πλατεία Σιντριβανίο...
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)