grec à « se réparer »
Dans un pays miné par la corruption et qui peine à se réformer, un groupe de hauts fonctionnaires créé par la Commission européenne doit aider à accélérer les changements.
ALEXANDRE DARMON
Avec cet article
Réformes
La Grèce engage de nouveaux moyens contre la fraude fiscale
Ce jeudi du mois de mars n’échappe pas à la règle. Une fois encore, la conférence de presse de Horst Reichenbach à Athènes, à quelques enjambées de l’ancien temple de Zeus, fait salle comble. Les flashs des photographes crépitent et les caméras tournent. Ce soir-là, le visage de ce haut fonctionnaire de nationalité allemande, venu de la Banque européenne pour le développement (Berd), fera le tour des journaux télévisés et, le lendemain, les gros titres des quotidiens. Pas de doute, Horst Reichenbach fait désormais partie des personnalités les plus connues des Grecs.
À ses côtés, Georgette Lalis, son bras droit. À eux deux, ils incarnent et pilotent la « task force », ce groupe de hauts fonctionnaires européens créé à l’été 2011 par le président de la Commission, José Manuel Barroso, à la demande du premier ministre d’alors, Georges Papandréou. Leur mission : accélérer l’utilisation des fonds structurels européens et soutenir la Grèce dans ses réformes structurelles.
Il y a du pain sur la planche. « Pendant un an et demi, les Grecs ont fait semblant de faire, mais en réalité ils n’ont rien fait, assène, sans concession, Gikas Hardouvelis, conseiller économique de l’actuel premier ministre, Lucas Papadémos. Ou plutôt, ils se sont arrêtés en route. De nombreuses lois ont été adoptées en 2010, mais 20 % seulement ont fait l’objet de décrets d’application. »
Or, le deuxième plan de sauvetage de la Grèce fixe les mêmes exigences que le premier, avec une surveillance accrue. « Il est temps de reprendre les choses en main et de réparer enfin notre État ! », presse Gikas Hardouvelis, derrière les murs roses du Palais Maximou, le « Matignon » grec. Faute de résoudre les problèmes de fond, abonde un expert européen à Athènes, « la dette publique va continuer à augmenter ».
Comment « réparer » la Grèce, son État, son administration et son économie, minés par la corruption et le clientélisme ? Comment créer un cadastre, faire enfin rentrer l’impôt dans les caisses, moderniser le système judiciaire ou mettre fin à une bureaucratie étouffante ? La tâche a des allures de travaux d’Hercule.
Le premier outil de la task force, c’est son équipe de 15 hauts fonctionnaires européens. Leur quartier général, établi rue Louizis-Riankour, dans le centre d’Athènes, est le lieu névralgique de la machine à réformer. C’est là que convergent toutes les demandes d’assistance technique formulées par les Grecs – la task force ne s’auto-saisit jamais – et là aussi que sont répartis les chantiers à mener, entre les Européens et les institutions internationales qui le souhaitent. Le tout avec l’appui de 35 autres hauts fonctionnaires, qui assurent depuis Bruxelles le relais avec la Commission.
La task force a ainsi désigné la France comme « chef de file » pour, entre autres, la réforme de l’administration centrale grecque. Loin d’être anodin, le besoin en la matière explique, en creux, pourquoi bon nombre de réformes sont tombées dans un trou noir. « La France a découvert , confie à La Croix une source proche du dossier, que chaque ministre travaille dans son coin, sans concertation avec ses collègues et, surtout, sans en référer au premier ministre. Du coup, ce dernier n’a aucune autorité sur son gouvernement. Les Français planchent donc, avec leurs interlocuteurs grecs, sur la création d’un secrétariat général du gouvernement pour coordonner un travail intergouvernemental qui donnera au premier ministre de solides outils d’arbitrage. »
Depuis septembre, Paris envoie à Athènes une petite dizaine d’END, des « experts nationaux détachés ». Ceux-ci sont issus du Conseil d’État, de la Cour des comptes et de Bercy, qui supervise le dispositif. Deux fois par mois, ils se rendent quelques jours sur place pour rencontrer les équipes grecques, établir un diagnostic commun et une feuille de route. Entre chaque séjour, des vidéoconférences leur permettent de suivre les avancées. « Paris et Athènes viennent de signer un accord visant à auditer ensemble tous les ministères grecs, pour leur proposer un modèle commun d’organisation ainsi qu’une méthode d’évaluation des agents publics », explique Horst Reichenbach.
Les experts étrangers se disent bien accueillis, même si « les apparences peuvent masquer de profondes résistances » , relativise Dimitris Pefanis, du quotidien Ta Nea. Les capitales impliquées perçoivent cet enjeu. « Les Grecs doivent absolument s’approprier les réformes, martèle un diplomate, car on ne peut pas mettre un surveillant derrière chaque fonctionnaire. »
Une autre source diplomatique reconnaît « deux types de blocage. Celui de la bureaucratie, dont la raison d’être est de produire des réglementations, et qui ne va pas accepter facilement de se saborder. D’autre part, chaque réforme touche des intérêts contradictoires. Ainsi, le projet de création d’un cadastre a réjoui les géomètres, mais a désolé les professions juridiques, qui vivent grâce aux multiples litiges de propriétés. Comme ces professions ne dépendent pas du même ministère, des conflits surgissent entre Grecs ! » Les Pays-Bas, chargés du dossier « cadastre », en savent quelque chose.
« Le plus dur, confirme une autre source, c’est de réunir les Grecs autour d’une table pour qu’ils se parlent. » C’est une des tâches de la task force et en particulier de Georgette Lalis, dépêchée permanente par la Commission européenne à Athènes, où elle représente Horst Reichenbach. Ce dernier vient une semaine par mois, pour les arbitrages au plus haut niveau. Attentif à ménager la sensibilité de ses interlocuteurs, il a su se faire accepter. Sans garde du corps attitré, il est protégé par la police grecque lorsqu’il vient à Athènes.
« Ma nationalité allemande n’a pas nécessairement aidé au début, reconnaissait-il récemment devant quelques journalistes européens, réunis à Athènes par la Commission de Bruxelles. Mais cet aspect a perdu de l’importance au fil du temps. » Il y a quelques jours, la presse grecque a même souligné qu’il voyageait toujours en classe économique, un signal fort dans un pays en crise.
Aux yeux de certains Grecs, la task force est en réalité au service des Européens, qui chercheraient à s’assurer que le pays finira par payer sa dette. « Les changements vont prendre dix ans au moins, et leurs premiers effets positifs pour la population ne seront pas visibles de sitôt, répond un diplomate à Athènes. Dans les semaines qui viennent, la task force va devoir vite passer de l’étape des préconisations à leur mise en œuvre. C’est à ce moment-là seulement qu’elle gagnera sa crédibilité. »
____________________________
Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012
Κυριακή 25 Μαρτίου 2012
Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα / ειδική παθολόγος. Τι Πρέπει να Τρώμε για να Έχουμε Καλή Υγεία;
Θρέφονται δι’ αλφίτων, αλεύρων, όψου, ελαιών, τυρού, βολβών, λαχάνων και τραγημάτων, σύκων, ερεβύνθων και κυάμων και ούτω διάγοντες βίον εν ειρήνη μετά υγείας, ως εικός, γηραιοί τελευτώντες άλλον τοιούτον βίον τοις εγγονείς παραδόσουσι.
Πλατων
Τι Πρέπει να Τρώμε για να Έχουμε Καλή Υγεία;
Το ερώτημα από τι προκαλείται η ασθένεια απασχολούσε τον άνθρωπο από τις απαρχές της ιστορίας του και οι απαντήσεις που δινόταν ποίκιλαν ανάλογα με την ιστορική περίοδο. Για αιώνες οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι ασθένειες είχαν θεϊκή προέλευση και η θεραπεία τους βασίζονταν στους μάγους-θεραπευτές που με θυσίες και εξορκισμούς στα πνεύματα προσπαθούσαν να τις αποτρέψουν. Με τη χρήση βοτάνων, νηστείας και άλλων θεραπευτικών μέσων προσπαθούσαν να παρέμβουν για ν΄ ανατρέψουν την αρρώστια και να επιτύχουν την ίαση του πάσχοντος.
Τον 5ο π.χ. αιώνα, με την Αθηναϊκή Δημοκρατία, είχαμε μια ανατροπή στην αντίληψη περί υγείας και αρρώστιας, εξαιτίας της –ιστορικά μοναδικής– ρήξης που σημειώθηκε στο δημόσιο επίπεδο σε σχέση με τα βασικά ερωτήματα πώς οργανώνεται, πώς νομοθετείται, πώς διοικείται η κοινωνία και ποιος θεσπίζει τους νόμους της.
Αυτή την περίοδο εμφανίζεται ο Ιπποκράτης, που έβαλε τον θεμέλιο λίθο για μια άλλη αντίληψη που έχει σχέση με την πρόκληση των νοσημάτων και παθήσεων στον άνθρωπο. Στο ερώτημα γιατί οι άνθρωποι αρρωσταίνουν απαντάει με τρόπο απλό και καταλυτικό: Αρρωσταίνουμε από αυτά που τρώμε. Η τροφή είναι το φάρμακο και το φαρμάκι μας.
Έτσι διαμορφώθηκαν οι κανόνες διατροφής που πρέπει να εφαρμόζονται για να είναι ο άνθρωπος υγιής. Οι παράγοντες που αφορούν τις εργασιακές συνθήκες και τις συνθήκες ζωής, το κλίμα, την ανάπαυση και τη διατροφή, αποτελούν την βάση για την πρόκληση των παθήσεων και την ανατροπή της υγείας αλλά και είναι οι προϋποθέσεις για την ανασύνταξη της υγείας στον άνθρωπο.
Οι κανόνες αυτοί ακολουθήθηκαν για πολλούς αιώνες μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, όπου άρχισαν να διατυπώνονται καινούργιες θεωρίες για την εμφάνιση των παθήσεων και την παρέμβαση για την θεραπεία τους.
Η ανακάλυψη των μικροβίων αρχικά και των ιών αργότερα είχε ως αποτέλεσμα να θεωρηθούν ως η βασική αιτία της δημιουργίας των νοσημάτων. Τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται έχουν ως στόχο την εξαφάνιση των μικροβίων και ιών από το ζωντανό οργανισμό.
Τον 19ο αιώνα, που είναι και αιώνας μεγάλων εφευρέσεων, κατακτήθηκε από τον άνθρωπο η δυνατότητα της παραγωγής ενέργειας με τις μηχανές εσωτερικής καύσεως. Η μηχανική μιμήθηκε την ανθρώπινη μηχανή, μέσω της οποίας η ύλη μετασχηματίζονταν σε ενέργεια που σήμαινε δυνατότητα κίνησης, θέρμανσης, ψύξης, κλπ. Η ποιότητα, το είδος και η ποσότητα της τροφής, του στοιχείου που όριζε ο Ιπποκράτης ως βασικό για την εύρυθμη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, θεωρήθηκε βασική για τις μηχανές αλλά όχι για τον άνθρωπο.
Ενδιαφερόμαστε για τη βενζίνη που θα βάλουμε στην μηχανή του αυτοκινήτου μας και δεν βάζουμε καμένα λάδια στο αυτοκίνητο μας. Αλλά, αντιθέτως, τηγανίζουμε τα λάδια που χρησιμοποιούμε για τη «μηχανή» του σώματός μας και τρέφουμε τα παιδιά μας με τηγανιτές πατάτες.
Στην εποχή μας, είμαστε φορείς μιας σχιζοφρενικής συμπεριφοράς: Από τη μια γνωρίζουμε πολλά για την λειτουργία του σώματός μας και από την άλλη δεν κάνουμε τίποτα για την υγεία μας.
Ποιες Είναι οι Κατάλληλες Τροφές για τον Άνθρωπο;
Η πρώτη ερώτηση είναι ποια τροφή είναι κατάλληλη για τον ανθρώπινο οργανισμό. Ο άνθρωπος είναι βασικά καρποφάγος, δεν βόσκει χόρτα ούτε τρώει θηράματα. Ο «Κήπος της Εδέμ» τον θέλει καρποφάγο. Η εκδίωξη του από τον «Παράδεισο» τον εξαναγκάζει να γίνει παμφάγος να μάθει να συντηρεί τις τροφές, όμως και παράλληλα ν΄ αρρωσταίνει σωματικά και ψυχικά.
Η βασική τροφή του ανθρώπου είναι τα φρούτα, οι καρποί και οι βλαστοί. Η τροφή πρέπει επίσης να είναι σχετική με τις κλιματολογικές συνθήκες, γιατί η τροφή θερμαίνει, ψύχει το σώμα μας και γενικά πρέπει να το βοηθάει να αντιμετωπίσει τις καιρικές συνθήκες στις οποίες επιβιώνει.
Το καλοκαίρι, που σημειώνονται ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, εάν εξακολουθούμε να τρώμε τα βαριά λιπαρά γεύματα του χειμώνα, αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο της θερμοπληξίας, γιατί μπουκώνουν οι αρτηρίες με καμένο λίπος και το σώμα δεν μπορεί ν ΄αποβάλλει την παραγόμενη θερμοκρασία.
Το χειμώνα, με τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, εάν καταναλώνουμε κατεψυγμένα ζαρζαβατικά του καλοκαιριού, θα έχουμε πρόβλημα με την θέρμανση του σώματος, γιατί τα ζαρζαβατικά του καλοκαιριού περιέχουν μεγάλες ποσότητες νερού που συντελεί στη μείωση της θερμοκρασίας του αίματος τον χειμώνα. Το καταψυγμένο καλαμπόκι είναι επιζήμια τροφή τον χειμώνα, σ’ αντίθεση με το αποξηραμένο ή το αλεύρι του που είναι εξαιρετικά ωφέλιμο.
Την άνοιξη, τα άγρια χόρτα και τα λαχανικά, οι αγκινάρες, οι καρδιές από μαρούλια, τα γαϊδουράγκαθα (βλαστοί) αποτελούν ιδανική τροφή για τον καθαρισμό και την κάθαρση του σώματός μας.
Ο Ρόλος της Διατροφής στο Ανοσοποιητικό Σύστημα
Κάθε έμβιος οργανισμός διαθέτει έναν ελεγκτικό μηχανισμό μέσω του οποίου αναλύει τα διάφορα στοιχεία που εισάγονται σ’ αυτόν. Ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται ανοσοποιητικό σύστημα και αρχίζει να διαμορφώνεται από την νεογνική ηλικία, μέσω ενός συνεχούς ελέγχου που ασκείται από τον οργανισμό στην πολλαπλή επικοινωνία του με το περιβάλλον.
Η επιφάνεια του βλεννογόνου του γαστρεντερολογικού συστήματος συντίθεται από ένα εξαιρετικά πολυδύναμο πληθυσμό από επιθηλιακά κύτταρα τα οποία έχουν υψηλή εξειδίκευση στην ικανότητα τους για διαμεμβράνια απορρόφηση και έκκριση ουσιών. Αυτές οι απεκκριτικές και απορροφητικές ικανότητες διευκολύνουν την ουσιώδη λειτουργία του πεπτικού συστήματος στην πέψη και στην πρόσληψη θρεπτικών ουσιών και υποστηρίζουν τον φραγμό μεταξύ του ξενιστή και των πιθανών παθογόνων παραγόντων καθώς και των μεταλλαγμένων που βρίσκονται στον εντερικό σωλήνα. Αυτό επιτυγχάνεται με τη φυσική ακεραιότητα των βλεννογόνων και τον μεγάλο αριθμό των κυττάρων της ανοσοποίησης.
Η δομή της εσωτερικής επιφάνειας του εντέρου περιέχει τα εξειδικευμένα Μ-κύτταρα που είναι υπεύθυνα για τον έλεγχο των δειγμάτων του αντιγονικού περιεχομένου του εντερικού σωλήνα. Η κυρίαρχη παρουσία των κατασταλτικών λεμφοκυττάρων στα επιθηλιακά κύτταρα (ενδοεπιθηλιακά λεμφοκύτταρα) υποθέτει ότι καταστέλλεται η ανταπόκριση του σώματος στα άπειρα δυνητικά αντιγόνα και είναι απαραίτητα για τη σταθερή και απρόσκοπτη δραστηριότητα του ανοσοβιολογικού και αμυντικού μηχανισμού. Κατ΄ επέκταση, η παρουσία ενός μεγάλου αριθμού helper λεμφοκυττάρων καθώς και άλλων κυτταρικών διεγερτών του αμυντικού συστήματος που αφορούν τον βλεννογόνο και το υποβλεννογόνιο τμήμα, συντείνουν στον σχηματισμό ενός στρατού έτοιμου να ανταποκριθεί, όταν οι επιφανειακές δυνάμεις αδυνατίσουν.
Η μεγάλη ποικιλία των πολλών κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος, που αντιδρούν όταν διαταραχθεί το σύστημα, αποτελεί το λόγο της εμφάνισης πολλών νοσημάτων του γαστρεντερικού συστήματος. Ο επιθηλιακός βλεννογόνος του γαστρεντερικού συστήματος διακρίνεται για την ταχεία ανανέωση των επιθηλιακών κυττάρων του (θεωρείται ότι το επιθήλιο ανανεώνεται ολόκληρο κάθε 24 έως 72 ώρες). Αυτό επιτρέπει αφενός την ταχεία αποκατάσταση ενός λειτουργικά ικανού κυτταρικού πληθυσμού όταν έχουμε εισβολή τοξικών παραγόντων και αφετέρου την παρεμπόδιση της ανάπτυξης κακοήθειας λόγω της ταχείας ανανέωσης των κυττάρων. Συνεπώς, το γαστρεντερικό σύστημα έχει τεράστια σπουδαιότητα για την σωστή ανάπτυξη και την καλή υγεία του οργανισμού.
Με βάση τη νεο-ιπποκρατική αντίληψη, όλες οι αρρώστιες (εκτός από τις μολυσματικές) οφείλονται σε χρόνιες δηλητηριάσεις του οργανισμού από διάφορα στοιχεία που προσλαμβάνονται με τις τροφές, τον αέρα, το νερό ή τη λήψη διαφόρων φαρμακευτικών ουσιών.
Σημαντικότερος νοσογόνος παράγοντας είναι ο αφύσικος τρόπος διατροφής (και, κυρίως, η κατανάλωση ζωικών τροφών, όπως, κρέας, ψάρια, κτλ.), που προκαλεί σοβαρές διαταραχές, δυσλειτουργίες και βλάβες στον οργανισμό.
Για να προστατευθεί απέναντι σ’ αυτές, ο οργανισμός κινητοποιεί διάφορους έμφυτους αμυντικούς μηχανισμούς, με αποτέλεσμα να επιτελούνται και να εκδηλώνονται διάφορες αντιδράσεις (συμπτώματα).
Η χρόνια δηλητηρίαση του οργανισμού από τις ζωικές τροφές, σε συνδυασμό με την καθιστική ζωή, προκαλεί ένα πλήθος διαταραχών, ανάμεσα στις οποίες ο αρθριτισμός, οι ρευματισμοί και ο σακχαρώδης διαβήτης.
Συνεπώς, στόχος του γιατρού πρέπει να είναι το θεραπευτικό αποτέλεσμα που απορρέει από την εξάλειψη αυτών των νοσογόνων παραγόντων με κατάλληλα μέτρα, όπως η αυστηρά υγιεινή διατροφή σε συνδυασμό με υδροθεραπεία, γυμναστική, ηλιόλουτρα και βελτίωση των συνθηκών διαμονής.
Προτιμάτε Φρούτα και Λαχανικά και Όχι Ζωικές Τροφές
Η τροφή αποτελεί βασικό παράγοντα της συντήρησης της ζωής και της διατήρησης της υγείας. Ο άνθρωπος είναι καρποφάγος και όχι σαρκοβόρος ή μηρυκαστικό. Συνεπώς, ιδανική τροφή για αυτόν είναι τα φρούτα (καρποί), οι σπόροι (σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, κ.α.), τα λαχανικά, οι βολβοί και οι βλαστοί και όχι οι ζωικές τροφές (όπως το κρέας, πουλερικά, τα ψάρια, τα θαλασσινά, τα γαλακτοκομικά, κ.α.)
Τις τελευταίες δεκαετίες συντελέστηκε μια σημαντική διαφοροποίηση στον τρόπο με τον οποίο νοσεί ο άνθρωπος με τη βιομηχανοποίηση και τις μεταλλάξεις της τροφής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της συχνότητας της εμφάνισης νοσημάτων όπως ο διαβήτης (ακόμα και σε βρέφη), ο καρκίνος, η κατά πλάκας σκλήρυνση, κ.α.
Σε συνδυασμό με αυτό, ο τρόπος διαβίωσης και η μόλυνση του περιβάλλοντος (μόλυνση της ατμόσφαιρας, του εδάφους και του νερού και η ανθυγιεινή κατοικία), συμβάλλουν στην εμφάνιση νοσημάτων σε όλο και μικρότερη ηλικία και με δραματικό τρόπο.
Συνεπώς, η αναθεώρηση των σημερινών συνηθειών μας αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη συντήρηση της σωματικής και ψυχικής υγείας σε καλή κατάσταση.
Πλατων
Τι Πρέπει να Τρώμε για να Έχουμε Καλή Υγεία;
Το ερώτημα από τι προκαλείται η ασθένεια απασχολούσε τον άνθρωπο από τις απαρχές της ιστορίας του και οι απαντήσεις που δινόταν ποίκιλαν ανάλογα με την ιστορική περίοδο. Για αιώνες οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι ασθένειες είχαν θεϊκή προέλευση και η θεραπεία τους βασίζονταν στους μάγους-θεραπευτές που με θυσίες και εξορκισμούς στα πνεύματα προσπαθούσαν να τις αποτρέψουν. Με τη χρήση βοτάνων, νηστείας και άλλων θεραπευτικών μέσων προσπαθούσαν να παρέμβουν για ν΄ ανατρέψουν την αρρώστια και να επιτύχουν την ίαση του πάσχοντος.
Τον 5ο π.χ. αιώνα, με την Αθηναϊκή Δημοκρατία, είχαμε μια ανατροπή στην αντίληψη περί υγείας και αρρώστιας, εξαιτίας της –ιστορικά μοναδικής– ρήξης που σημειώθηκε στο δημόσιο επίπεδο σε σχέση με τα βασικά ερωτήματα πώς οργανώνεται, πώς νομοθετείται, πώς διοικείται η κοινωνία και ποιος θεσπίζει τους νόμους της.
Αυτή την περίοδο εμφανίζεται ο Ιπποκράτης, που έβαλε τον θεμέλιο λίθο για μια άλλη αντίληψη που έχει σχέση με την πρόκληση των νοσημάτων και παθήσεων στον άνθρωπο. Στο ερώτημα γιατί οι άνθρωποι αρρωσταίνουν απαντάει με τρόπο απλό και καταλυτικό: Αρρωσταίνουμε από αυτά που τρώμε. Η τροφή είναι το φάρμακο και το φαρμάκι μας.
Έτσι διαμορφώθηκαν οι κανόνες διατροφής που πρέπει να εφαρμόζονται για να είναι ο άνθρωπος υγιής. Οι παράγοντες που αφορούν τις εργασιακές συνθήκες και τις συνθήκες ζωής, το κλίμα, την ανάπαυση και τη διατροφή, αποτελούν την βάση για την πρόκληση των παθήσεων και την ανατροπή της υγείας αλλά και είναι οι προϋποθέσεις για την ανασύνταξη της υγείας στον άνθρωπο.
Οι κανόνες αυτοί ακολουθήθηκαν για πολλούς αιώνες μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, όπου άρχισαν να διατυπώνονται καινούργιες θεωρίες για την εμφάνιση των παθήσεων και την παρέμβαση για την θεραπεία τους.
Η ανακάλυψη των μικροβίων αρχικά και των ιών αργότερα είχε ως αποτέλεσμα να θεωρηθούν ως η βασική αιτία της δημιουργίας των νοσημάτων. Τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται έχουν ως στόχο την εξαφάνιση των μικροβίων και ιών από το ζωντανό οργανισμό.
Τον 19ο αιώνα, που είναι και αιώνας μεγάλων εφευρέσεων, κατακτήθηκε από τον άνθρωπο η δυνατότητα της παραγωγής ενέργειας με τις μηχανές εσωτερικής καύσεως. Η μηχανική μιμήθηκε την ανθρώπινη μηχανή, μέσω της οποίας η ύλη μετασχηματίζονταν σε ενέργεια που σήμαινε δυνατότητα κίνησης, θέρμανσης, ψύξης, κλπ. Η ποιότητα, το είδος και η ποσότητα της τροφής, του στοιχείου που όριζε ο Ιπποκράτης ως βασικό για την εύρυθμη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, θεωρήθηκε βασική για τις μηχανές αλλά όχι για τον άνθρωπο.
Ενδιαφερόμαστε για τη βενζίνη που θα βάλουμε στην μηχανή του αυτοκινήτου μας και δεν βάζουμε καμένα λάδια στο αυτοκίνητο μας. Αλλά, αντιθέτως, τηγανίζουμε τα λάδια που χρησιμοποιούμε για τη «μηχανή» του σώματός μας και τρέφουμε τα παιδιά μας με τηγανιτές πατάτες.
Στην εποχή μας, είμαστε φορείς μιας σχιζοφρενικής συμπεριφοράς: Από τη μια γνωρίζουμε πολλά για την λειτουργία του σώματός μας και από την άλλη δεν κάνουμε τίποτα για την υγεία μας.
Ποιες Είναι οι Κατάλληλες Τροφές για τον Άνθρωπο;
Η πρώτη ερώτηση είναι ποια τροφή είναι κατάλληλη για τον ανθρώπινο οργανισμό. Ο άνθρωπος είναι βασικά καρποφάγος, δεν βόσκει χόρτα ούτε τρώει θηράματα. Ο «Κήπος της Εδέμ» τον θέλει καρποφάγο. Η εκδίωξη του από τον «Παράδεισο» τον εξαναγκάζει να γίνει παμφάγος να μάθει να συντηρεί τις τροφές, όμως και παράλληλα ν΄ αρρωσταίνει σωματικά και ψυχικά.
Η βασική τροφή του ανθρώπου είναι τα φρούτα, οι καρποί και οι βλαστοί. Η τροφή πρέπει επίσης να είναι σχετική με τις κλιματολογικές συνθήκες, γιατί η τροφή θερμαίνει, ψύχει το σώμα μας και γενικά πρέπει να το βοηθάει να αντιμετωπίσει τις καιρικές συνθήκες στις οποίες επιβιώνει.
Το καλοκαίρι, που σημειώνονται ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, εάν εξακολουθούμε να τρώμε τα βαριά λιπαρά γεύματα του χειμώνα, αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο της θερμοπληξίας, γιατί μπουκώνουν οι αρτηρίες με καμένο λίπος και το σώμα δεν μπορεί ν ΄αποβάλλει την παραγόμενη θερμοκρασία.
Το χειμώνα, με τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, εάν καταναλώνουμε κατεψυγμένα ζαρζαβατικά του καλοκαιριού, θα έχουμε πρόβλημα με την θέρμανση του σώματος, γιατί τα ζαρζαβατικά του καλοκαιριού περιέχουν μεγάλες ποσότητες νερού που συντελεί στη μείωση της θερμοκρασίας του αίματος τον χειμώνα. Το καταψυγμένο καλαμπόκι είναι επιζήμια τροφή τον χειμώνα, σ’ αντίθεση με το αποξηραμένο ή το αλεύρι του που είναι εξαιρετικά ωφέλιμο.
Την άνοιξη, τα άγρια χόρτα και τα λαχανικά, οι αγκινάρες, οι καρδιές από μαρούλια, τα γαϊδουράγκαθα (βλαστοί) αποτελούν ιδανική τροφή για τον καθαρισμό και την κάθαρση του σώματός μας.
Ο Ρόλος της Διατροφής στο Ανοσοποιητικό Σύστημα
Κάθε έμβιος οργανισμός διαθέτει έναν ελεγκτικό μηχανισμό μέσω του οποίου αναλύει τα διάφορα στοιχεία που εισάγονται σ’ αυτόν. Ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται ανοσοποιητικό σύστημα και αρχίζει να διαμορφώνεται από την νεογνική ηλικία, μέσω ενός συνεχούς ελέγχου που ασκείται από τον οργανισμό στην πολλαπλή επικοινωνία του με το περιβάλλον.
Η επιφάνεια του βλεννογόνου του γαστρεντερολογικού συστήματος συντίθεται από ένα εξαιρετικά πολυδύναμο πληθυσμό από επιθηλιακά κύτταρα τα οποία έχουν υψηλή εξειδίκευση στην ικανότητα τους για διαμεμβράνια απορρόφηση και έκκριση ουσιών. Αυτές οι απεκκριτικές και απορροφητικές ικανότητες διευκολύνουν την ουσιώδη λειτουργία του πεπτικού συστήματος στην πέψη και στην πρόσληψη θρεπτικών ουσιών και υποστηρίζουν τον φραγμό μεταξύ του ξενιστή και των πιθανών παθογόνων παραγόντων καθώς και των μεταλλαγμένων που βρίσκονται στον εντερικό σωλήνα. Αυτό επιτυγχάνεται με τη φυσική ακεραιότητα των βλεννογόνων και τον μεγάλο αριθμό των κυττάρων της ανοσοποίησης.
Η δομή της εσωτερικής επιφάνειας του εντέρου περιέχει τα εξειδικευμένα Μ-κύτταρα που είναι υπεύθυνα για τον έλεγχο των δειγμάτων του αντιγονικού περιεχομένου του εντερικού σωλήνα. Η κυρίαρχη παρουσία των κατασταλτικών λεμφοκυττάρων στα επιθηλιακά κύτταρα (ενδοεπιθηλιακά λεμφοκύτταρα) υποθέτει ότι καταστέλλεται η ανταπόκριση του σώματος στα άπειρα δυνητικά αντιγόνα και είναι απαραίτητα για τη σταθερή και απρόσκοπτη δραστηριότητα του ανοσοβιολογικού και αμυντικού μηχανισμού. Κατ΄ επέκταση, η παρουσία ενός μεγάλου αριθμού helper λεμφοκυττάρων καθώς και άλλων κυτταρικών διεγερτών του αμυντικού συστήματος που αφορούν τον βλεννογόνο και το υποβλεννογόνιο τμήμα, συντείνουν στον σχηματισμό ενός στρατού έτοιμου να ανταποκριθεί, όταν οι επιφανειακές δυνάμεις αδυνατίσουν.
Η μεγάλη ποικιλία των πολλών κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος, που αντιδρούν όταν διαταραχθεί το σύστημα, αποτελεί το λόγο της εμφάνισης πολλών νοσημάτων του γαστρεντερικού συστήματος. Ο επιθηλιακός βλεννογόνος του γαστρεντερικού συστήματος διακρίνεται για την ταχεία ανανέωση των επιθηλιακών κυττάρων του (θεωρείται ότι το επιθήλιο ανανεώνεται ολόκληρο κάθε 24 έως 72 ώρες). Αυτό επιτρέπει αφενός την ταχεία αποκατάσταση ενός λειτουργικά ικανού κυτταρικού πληθυσμού όταν έχουμε εισβολή τοξικών παραγόντων και αφετέρου την παρεμπόδιση της ανάπτυξης κακοήθειας λόγω της ταχείας ανανέωσης των κυττάρων. Συνεπώς, το γαστρεντερικό σύστημα έχει τεράστια σπουδαιότητα για την σωστή ανάπτυξη και την καλή υγεία του οργανισμού.
Με βάση τη νεο-ιπποκρατική αντίληψη, όλες οι αρρώστιες (εκτός από τις μολυσματικές) οφείλονται σε χρόνιες δηλητηριάσεις του οργανισμού από διάφορα στοιχεία που προσλαμβάνονται με τις τροφές, τον αέρα, το νερό ή τη λήψη διαφόρων φαρμακευτικών ουσιών.
Σημαντικότερος νοσογόνος παράγοντας είναι ο αφύσικος τρόπος διατροφής (και, κυρίως, η κατανάλωση ζωικών τροφών, όπως, κρέας, ψάρια, κτλ.), που προκαλεί σοβαρές διαταραχές, δυσλειτουργίες και βλάβες στον οργανισμό.
Για να προστατευθεί απέναντι σ’ αυτές, ο οργανισμός κινητοποιεί διάφορους έμφυτους αμυντικούς μηχανισμούς, με αποτέλεσμα να επιτελούνται και να εκδηλώνονται διάφορες αντιδράσεις (συμπτώματα).
Η χρόνια δηλητηρίαση του οργανισμού από τις ζωικές τροφές, σε συνδυασμό με την καθιστική ζωή, προκαλεί ένα πλήθος διαταραχών, ανάμεσα στις οποίες ο αρθριτισμός, οι ρευματισμοί και ο σακχαρώδης διαβήτης.
Συνεπώς, στόχος του γιατρού πρέπει να είναι το θεραπευτικό αποτέλεσμα που απορρέει από την εξάλειψη αυτών των νοσογόνων παραγόντων με κατάλληλα μέτρα, όπως η αυστηρά υγιεινή διατροφή σε συνδυασμό με υδροθεραπεία, γυμναστική, ηλιόλουτρα και βελτίωση των συνθηκών διαμονής.
Προτιμάτε Φρούτα και Λαχανικά και Όχι Ζωικές Τροφές
Η τροφή αποτελεί βασικό παράγοντα της συντήρησης της ζωής και της διατήρησης της υγείας. Ο άνθρωπος είναι καρποφάγος και όχι σαρκοβόρος ή μηρυκαστικό. Συνεπώς, ιδανική τροφή για αυτόν είναι τα φρούτα (καρποί), οι σπόροι (σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, κ.α.), τα λαχανικά, οι βολβοί και οι βλαστοί και όχι οι ζωικές τροφές (όπως το κρέας, πουλερικά, τα ψάρια, τα θαλασσινά, τα γαλακτοκομικά, κ.α.)
Τις τελευταίες δεκαετίες συντελέστηκε μια σημαντική διαφοροποίηση στον τρόπο με τον οποίο νοσεί ο άνθρωπος με τη βιομηχανοποίηση και τις μεταλλάξεις της τροφής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της συχνότητας της εμφάνισης νοσημάτων όπως ο διαβήτης (ακόμα και σε βρέφη), ο καρκίνος, η κατά πλάκας σκλήρυνση, κ.α.
Σε συνδυασμό με αυτό, ο τρόπος διαβίωσης και η μόλυνση του περιβάλλοντος (μόλυνση της ατμόσφαιρας, του εδάφους και του νερού και η ανθυγιεινή κατοικία), συμβάλλουν στην εμφάνιση νοσημάτων σε όλο και μικρότερη ηλικία και με δραματικό τρόπο.
Συνεπώς, η αναθεώρηση των σημερινών συνηθειών μας αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη συντήρηση της σωματικής και ψυχικής υγείας σε καλή κατάσταση.
Το CDU κέρδισε τις εκλογές στο κρατίδιο του Σάαρ στη Γερμανία, με ποσοστό 35,2%
25.03.2012
22:17
0
Share
-A+A
Με ποσοστό 35,2%, αυξημένο κατά 0,7% από τις εκλογές του 2009, οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) κέρδισαν την αναμέτρηση στο ομόσπονδο κρατίδιο του Σάαρ, σύμφωνα με τα προσωρινά επίσημα αποτελέσματα που εξέδωσε πριν από λίγο η Εφορευτική Επιτροπή.
Η CDU ωστόσο θα υποχρεωθεί κατά πάσα πιθανότατα να συγκυβερνήσει και πάλι με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD), οι οποίοι συγκέντρωσαν το 30,6% των ψήφων, σημειώνοντας άνοδο κατά 6%, καθώς οι κυβερνητικοί εταίροι της 'Ανγκελα Μέρκελ στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), συγκέντρωσαν μόλις το 1,2% των ψήφων - 8% λιγότερο από ό,τι στις εκλογές του 2009 - και αποκλείστηκαν από την τοπική Βουλή.
Οι Πράσινοι φαίνεται ότι τελικά καταφέρνουν να παραμείνουν στην Βουλή, εξασφαλίζοντας οριακά το απαραίτητο 5%, με πτώση 0,9% από τα ποσοστά του 2009, ενώ η Αριστερά χάνει 5,1% των δυνάμεών της και περιορίζεται στο 16,1%. Αξιοσημείωτο είναι το ποσοστό του πρωτοεμφανιζόμενου Κόμματος των Πειρατών, το οποίο συγκέντρωσε το 7,4% των ψήφων.
(ΑΠΕ - ΜΠΕ)
22:17
0
Share
-A+A
Με ποσοστό 35,2%, αυξημένο κατά 0,7% από τις εκλογές του 2009, οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) κέρδισαν την αναμέτρηση στο ομόσπονδο κρατίδιο του Σάαρ, σύμφωνα με τα προσωρινά επίσημα αποτελέσματα που εξέδωσε πριν από λίγο η Εφορευτική Επιτροπή.
Η CDU ωστόσο θα υποχρεωθεί κατά πάσα πιθανότατα να συγκυβερνήσει και πάλι με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD), οι οποίοι συγκέντρωσαν το 30,6% των ψήφων, σημειώνοντας άνοδο κατά 6%, καθώς οι κυβερνητικοί εταίροι της 'Ανγκελα Μέρκελ στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), συγκέντρωσαν μόλις το 1,2% των ψήφων - 8% λιγότερο από ό,τι στις εκλογές του 2009 - και αποκλείστηκαν από την τοπική Βουλή.
Οι Πράσινοι φαίνεται ότι τελικά καταφέρνουν να παραμείνουν στην Βουλή, εξασφαλίζοντας οριακά το απαραίτητο 5%, με πτώση 0,9% από τα ποσοστά του 2009, ενώ η Αριστερά χάνει 5,1% των δυνάμεών της και περιορίζεται στο 16,1%. Αξιοσημείωτο είναι το ποσοστό του πρωτοεμφανιζόμενου Κόμματος των Πειρατών, το οποίο συγκέντρωσε το 7,4% των ψήφων.
(ΑΠΕ - ΜΠΕ)
Marche républicaine à Paris contre le terrorisme La manifestation contre le racisme et le terrorisme ce dimanche à Paris. (photo Joel Saget. AFP)
-
A
+
Tweeter
Envoyer
Abonnez-vous
à partir de 1€
Plusieurs milliers de personnes ont participé dimanche après-midi à Paris à une marche silencieuse "contre le racisme, l'antisémitisme et le terrorisme", pour rendre hommage aux sept victimes du "tueur au scooter", Mohamed Merah.
Sous un soleil au beau fixe, les manifestants ont marché de la place de la Bastille à celle de la Nation derrière une banderole où l'on pouvait lire "République unie contre le racisme, l'antisémitisme et le terrorisme".
Ils étaient plus de 20.000, selon les organisateurs, 2.800, selon la police, et se sont dispersés sans incident vers 17H00.
Certains avaient déployé un grand étendard bleu blanc rouge, d'autres portaient de petits drapeaux tricolores ou une main jaune, symbole de SOS racisme, à l'origine de cet événement avec l'Union des étudiants juifs de France (UEJF), la Licra et l'association française des victimes du terrorisme. Le PS, le MRAP et le Scoutisme français s'étaient joints à l'appel.
Des personnalités sont venues se mêler au cortège : les artistes Yannick Noah et Jane Birkin, l'écrivain-réalisateur Yann Moix, la réalisatrice Yamina Benguigui, ainsi que des élus, parmi lesquels le maire socialiste de Paris, Bertrand Delanoë, le numéro deux du PS, Harlem Désir, le sénateur Jean-Vincent Placé (Europe Ecologie-Les Verts), ou encore le conseiller (Front de gauche) de Paris, Alexis Corbière.
Yannick Noah a souligné la nécessité de "rassembler au-delà des clivages politiques" autour de cette marche.
Harlem Désir a pour sa part a insisté sur le besoin de "marquer l'unité de la nation face au terrorisme et de se rassembler autour de valeurs républicaines". Il a tenu à "mettre en garde contre toute exploitation de la terreur par l'extrême droite".
Pour Dominique Sopo, président de SOS Racisme, les actes de Mohamed Merah représentent un "attentat contre le vivre ensemble". Selon lui, avec cette marche, il était important de réaffirmer la dangerosité d'une idéologie fondée sur la haine" et que le pays "montre une capacité de réaction".
L'importance d'une "cohésion nationale" a été également soulignée par l'architecte Roland Castro, pour qui la campagne présidentielle devrait être axée sur "la notion de vivre ensemble".
L'ancien président de SOS Racisme, Fodé Sylla, a salué à travers cette manifestation "une belle preuve de fraternité et de générosité".
Croisé dans le cortège, Patrick, un enseignant de 63 ans qui portait un drapeau tricolore, a aussi souligné la nécessité de "montrer une réaction laïque, solidaire et républicaine". "Il faut dénoncer ces crimes, le racisme et la récupération qui peut être faite de cet événement (NDLR: la tuerie commise par Mohamed Merah), et mettre l'accent sur le vivre ensemble", a-t-il affirmé.
"Cet acte de barbarie qui a pris pour cible des juifs et des militaires et se basait notamment sur une transposition du conflit israélo-palestinien, nécessitait une réaction nationale", a pour sa part affirmé dans un communiqué le président de l'UEJF, Jonathan Hayoun.
A
+
Tweeter
Envoyer
Abonnez-vous
à partir de 1€
Plusieurs milliers de personnes ont participé dimanche après-midi à Paris à une marche silencieuse "contre le racisme, l'antisémitisme et le terrorisme", pour rendre hommage aux sept victimes du "tueur au scooter", Mohamed Merah.
Sous un soleil au beau fixe, les manifestants ont marché de la place de la Bastille à celle de la Nation derrière une banderole où l'on pouvait lire "République unie contre le racisme, l'antisémitisme et le terrorisme".
Ils étaient plus de 20.000, selon les organisateurs, 2.800, selon la police, et se sont dispersés sans incident vers 17H00.
Certains avaient déployé un grand étendard bleu blanc rouge, d'autres portaient de petits drapeaux tricolores ou une main jaune, symbole de SOS racisme, à l'origine de cet événement avec l'Union des étudiants juifs de France (UEJF), la Licra et l'association française des victimes du terrorisme. Le PS, le MRAP et le Scoutisme français s'étaient joints à l'appel.
Des personnalités sont venues se mêler au cortège : les artistes Yannick Noah et Jane Birkin, l'écrivain-réalisateur Yann Moix, la réalisatrice Yamina Benguigui, ainsi que des élus, parmi lesquels le maire socialiste de Paris, Bertrand Delanoë, le numéro deux du PS, Harlem Désir, le sénateur Jean-Vincent Placé (Europe Ecologie-Les Verts), ou encore le conseiller (Front de gauche) de Paris, Alexis Corbière.
Yannick Noah a souligné la nécessité de "rassembler au-delà des clivages politiques" autour de cette marche.
Harlem Désir a pour sa part a insisté sur le besoin de "marquer l'unité de la nation face au terrorisme et de se rassembler autour de valeurs républicaines". Il a tenu à "mettre en garde contre toute exploitation de la terreur par l'extrême droite".
Pour Dominique Sopo, président de SOS Racisme, les actes de Mohamed Merah représentent un "attentat contre le vivre ensemble". Selon lui, avec cette marche, il était important de réaffirmer la dangerosité d'une idéologie fondée sur la haine" et que le pays "montre une capacité de réaction".
L'importance d'une "cohésion nationale" a été également soulignée par l'architecte Roland Castro, pour qui la campagne présidentielle devrait être axée sur "la notion de vivre ensemble".
L'ancien président de SOS Racisme, Fodé Sylla, a salué à travers cette manifestation "une belle preuve de fraternité et de générosité".
Croisé dans le cortège, Patrick, un enseignant de 63 ans qui portait un drapeau tricolore, a aussi souligné la nécessité de "montrer une réaction laïque, solidaire et républicaine". "Il faut dénoncer ces crimes, le racisme et la récupération qui peut être faite de cet événement (NDLR: la tuerie commise par Mohamed Merah), et mettre l'accent sur le vivre ensemble", a-t-il affirmé.
"Cet acte de barbarie qui a pris pour cible des juifs et des militaires et se basait notamment sur une transposition du conflit israélo-palestinien, nécessitait une réaction nationale", a pour sa part affirmé dans un communiqué le président de l'UEJF, Jonathan Hayoun.
Ν.Δ.: Πολιτικές μειοψηφίες σήμερα, επέδειξαν ασέβεια
25.03.2012
20:06
0
8
Share
-A+A
«Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα όλων, η ασέβεια είναι χαρακτηριστικό πολιτικών μειοψηφιών», τονίζει στην ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. με αφορμή τα όσα συνέβησαν σήμερα κατά τη διάρκεια των παρελάσεων.
Συγκεκριμένα, στη δήλωσή του αναφέρει πως «οι μειοψηφίες, που θέλησαν να αμαυρώσουν ακόμη και τις εκδηλώσεις για την επέτειο της Εθνεγερσίας απέδειξαν - άλλη μια φορά - ότι δεν διστάζουν να κακοποιούν την εικόνα της χώρας, να προσβάλλουν την πλειονότητα των Ελλήνων και να καλλιεργούν συνθήκες διχασμού.Εμπορεύονται τις δυσκολίες που περνά ο λαός, σε βάρος τη Ιστορίας, της Δημοκρατίας και των πραγματικών συμφερόντων της Πατρίδας μας».
Επίσης, υπενθύμισε πως «οι παρελάσεις και οι εκδηλώσεις μνήμης και τιμής προς εκείνους που πάλεψαν για την ελευθερία και την εθνική μας κυριαρχία, αποτελούν τμήμα της παράδοσής μας και οφειλόμενο εθνικό χρέος».
Διαβάστε περισσότερα:Πολιτική Mιχελάκης Γιάννης αγώνες ασέβεια δημοκρατία διαμαρτυρία εθνεγερσία εθνική κυριαρχία εκπρόσωπος Τύπου Ν.Δ. Έλληνες ιστορία Ν.Δ. Νέα Δημοκρατία παρέλαση πατρίδ
20:06
0
8
Share
-A+A
«Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα όλων, η ασέβεια είναι χαρακτηριστικό πολιτικών μειοψηφιών», τονίζει στην ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. με αφορμή τα όσα συνέβησαν σήμερα κατά τη διάρκεια των παρελάσεων.
Συγκεκριμένα, στη δήλωσή του αναφέρει πως «οι μειοψηφίες, που θέλησαν να αμαυρώσουν ακόμη και τις εκδηλώσεις για την επέτειο της Εθνεγερσίας απέδειξαν - άλλη μια φορά - ότι δεν διστάζουν να κακοποιούν την εικόνα της χώρας, να προσβάλλουν την πλειονότητα των Ελλήνων και να καλλιεργούν συνθήκες διχασμού.Εμπορεύονται τις δυσκολίες που περνά ο λαός, σε βάρος τη Ιστορίας, της Δημοκρατίας και των πραγματικών συμφερόντων της Πατρίδας μας».
Επίσης, υπενθύμισε πως «οι παρελάσεις και οι εκδηλώσεις μνήμης και τιμής προς εκείνους που πάλεψαν για την ελευθερία και την εθνική μας κυριαρχία, αποτελούν τμήμα της παράδοσής μας και οφειλόμενο εθνικό χρέος».
Διαβάστε περισσότερα:Πολιτική Mιχελάκης Γιάννης αγώνες ασέβεια δημοκρατία διαμαρτυρία εθνεγερσία εθνική κυριαρχία εκπρόσωπος Τύπου Ν.Δ. Έλληνες ιστορία Ν.Δ. Νέα Δημοκρατία παρέλαση πατρίδ
Νίκη Χριστιανοδημοκρατών στο κρατίδιο Σάαρ της Γερμανίας
Οι εταίροι της Γερμανίδας καγκελαρίου, Άγκελα Μέρκελ, στην κυβέρνηση συνασπισμού, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), αποκλείστηκαν από το κοινοβούλιο του κρατιδίου Σάαρ, αφού κέρδισαν μόλις το 1,5% των ψήφων, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις κατά την έξοδο από τα εκλογικά τμήματα.
Οι συντηρητικοί Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της Μέρκελ κέρδισαν το μεγαλύτερο μερίδιο της ψήφου στο δυτικό κρατίδιο του ενός εκατομμυρίου, συγκεντρώνοντας το 34,5%, όσο και στις προηγούμενες εκλογές του κρατιδίου, μπροστά από τους κύριους αντιπάλους τους, τους Σοσιαλδημοκράτες, που συγκεντρώνουν το 31%, σύμφωνα με τηλεοπτικές δημοσκοπήσεις κατά την έξοδο από τα εκλογικά τμήματα μετά τη λήξη της ψηφοφορίας στις 6 μ.μ. (τοπική ώρα, 19:00 ώρα Ελλάδας).
Οι Πράσινοι συγκεντρώνουν το 5%, ελαφρώς πιο κάτω από τις προηγούμενες εκλογές του 2009, το αριστερό κόμμα Linke το 16%, από 21,3%, και οι Πειρατές εισέρχονται στη Βουλή για πρώτη φορά με ποσοστό που φθάνει έως και το 8%.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ
Οι συντηρητικοί Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της Μέρκελ κέρδισαν το μεγαλύτερο μερίδιο της ψήφου στο δυτικό κρατίδιο του ενός εκατομμυρίου, συγκεντρώνοντας το 34,5%, όσο και στις προηγούμενες εκλογές του κρατιδίου, μπροστά από τους κύριους αντιπάλους τους, τους Σοσιαλδημοκράτες, που συγκεντρώνουν το 31%, σύμφωνα με τηλεοπτικές δημοσκοπήσεις κατά την έξοδο από τα εκλογικά τμήματα μετά τη λήξη της ψηφοφορίας στις 6 μ.μ. (τοπική ώρα, 19:00 ώρα Ελλάδας).
Οι Πράσινοι συγκεντρώνουν το 5%, ελαφρώς πιο κάτω από τις προηγούμενες εκλογές του 2009, το αριστερό κόμμα Linke το 16%, από 21,3%, και οι Πειρατές εισέρχονται στη Βουλή για πρώτη φορά με ποσοστό που φθάνει έως και το 8%.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ
Η Κομισιόν αδειάζει το νομοσχέδιο Βορίδη για τα ταξί
23.03.2012
14:53
0
26
Share
-A+A
Σοβαρότατες επιφυλάξεις εξέφρασε ο εκπρόσωπος του επιτρόπου Ολι Ρεν. Αμαντέου Αλταφάζ, σχολιάζοντας το νομοσχέδιο του κ. Μάκη Βορίδη για την απελευθέρωση των ταξί.
Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα δημοσιογράφων είπε, όπως μεταδίδει ο ραδιοφωνικός σταθμός Real Fm ότι «η Ελλάδα πάει σε εκλογές και θα δούμε πολλά περίεργα».
Στη συνέχεια ο κ. Αλταφάζ διευκρίνισε ότι «αν η προτεινόμενη νομοθεσία για την απελευθέρωση ου επαγγέλματος των ταξί δεν διασφαλίζει ότι θα δοθούν νέες άδειες και ότι θα μειωθεί σημαντικά το κόστος των υπηρεσιών που φθάνει στον τελικό καταναλωτή, τότε το νομοσχέδιο δεν συνάδει με το μνημόνιο και ως εκ τούτου θα πρέπει να αναζητηθεί άλλη λύση».
Πρακτικά δηλαδή, η Κομισιόν διατηρεί σοβαρότατες ενστάσεις για τη νέα ρύθμιση που εγκρίθηκε χθες από το υπουργικό Συμβούλιο.
Ο τέως υπουργός Μεταφορών Γιάννης Ραγκούσης που διαφώνησε στο υπουργικό Συμβούλιο και δήλωσε ότι δεν προτίθεται να ψηφίσει τις ρυθμίσεις του κ. Βορίδη, σχολιάζοντας την εξέλιξη στο θέμα των ταξί, είπε: «Εφόσον αυτά ισχύουν στο ακέραιο επιβεβαιώνεται η άποψη ότι δεν θα έπρεπε να εγκριθεί ένα τέτοιο νομοσχέδιο».
Και συμπλήρωσε: «Αυτό που πρέπει να κάνει η χώρα μας και για τα ταξί περιγράφεται στο μνημόνιο, αλλά η γνώμη μου είπε είναι ότι δεν μπορεί η ελληνική πολιτεία να κάνει εξαίρεση σε μία συντεχνία» είπε ο υπουργός και τόνισε ότι το νομοσχέδιο «δεν είναι μόνο εκτός τόπου και χρόνου αλλά και εκτός κοινωνική δικαιοσύνης και πολιτικής ηθικής».
Από την πλευρά του ο κ. Βορίδης, αρκέστηκε να δηλώσει: «Θα υπάρξει επίσημη απάντηση όταν θα με ενημερώσει επίσημα η Κομισιόν για το νομοσχέδιο».
14:53
0
26
Share
-A+A
Σοβαρότατες επιφυλάξεις εξέφρασε ο εκπρόσωπος του επιτρόπου Ολι Ρεν. Αμαντέου Αλταφάζ, σχολιάζοντας το νομοσχέδιο του κ. Μάκη Βορίδη για την απελευθέρωση των ταξί.
Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα δημοσιογράφων είπε, όπως μεταδίδει ο ραδιοφωνικός σταθμός Real Fm ότι «η Ελλάδα πάει σε εκλογές και θα δούμε πολλά περίεργα».
Στη συνέχεια ο κ. Αλταφάζ διευκρίνισε ότι «αν η προτεινόμενη νομοθεσία για την απελευθέρωση ου επαγγέλματος των ταξί δεν διασφαλίζει ότι θα δοθούν νέες άδειες και ότι θα μειωθεί σημαντικά το κόστος των υπηρεσιών που φθάνει στον τελικό καταναλωτή, τότε το νομοσχέδιο δεν συνάδει με το μνημόνιο και ως εκ τούτου θα πρέπει να αναζητηθεί άλλη λύση».
Πρακτικά δηλαδή, η Κομισιόν διατηρεί σοβαρότατες ενστάσεις για τη νέα ρύθμιση που εγκρίθηκε χθες από το υπουργικό Συμβούλιο.
Ο τέως υπουργός Μεταφορών Γιάννης Ραγκούσης που διαφώνησε στο υπουργικό Συμβούλιο και δήλωσε ότι δεν προτίθεται να ψηφίσει τις ρυθμίσεις του κ. Βορίδη, σχολιάζοντας την εξέλιξη στο θέμα των ταξί, είπε: «Εφόσον αυτά ισχύουν στο ακέραιο επιβεβαιώνεται η άποψη ότι δεν θα έπρεπε να εγκριθεί ένα τέτοιο νομοσχέδιο».
Και συμπλήρωσε: «Αυτό που πρέπει να κάνει η χώρα μας και για τα ταξί περιγράφεται στο μνημόνιο, αλλά η γνώμη μου είπε είναι ότι δεν μπορεί η ελληνική πολιτεία να κάνει εξαίρεση σε μία συντεχνία» είπε ο υπουργός και τόνισε ότι το νομοσχέδιο «δεν είναι μόνο εκτός τόπου και χρόνου αλλά και εκτός κοινωνική δικαιοσύνης και πολιτικής ηθικής».
Από την πλευρά του ο κ. Βορίδης, αρκέστηκε να δηλώσει: «Θα υπάρξει επίσημη απάντηση όταν θα με ενημερώσει επίσημα η Κομισιόν για το νομοσχέδιο».
Στο στόχαστρο της τρόικας οι περικοπές των δαπανών Πηγή: Express.gr 24/03/12-07:00
ΞΕΚΙΝΑ την επόμενη εβδομάδα η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα με στόχο να τεθούν οι βάσεις για το μεσοπρόθεσμο σχέδιο δράσης που θα περιλαμβάνει μετρά ύψους 11,4 δισ. ευρώ (5,5% του ΑΕΠ) τα οποία πρέπει να εξειδικευτούν για την περίοδο 2013-2014.
Τεχνικά κλιμάκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα βρίσκονται τη Δευτέρα στην Αθήνα προκειμένου να εξετάσουν το νέο πακέτο μέτρων. Η διαβούλευση θα εξαντληθεί στο τεχνικό επίπεδο, αφού τις πολιτικές αποφάσεις θα τις λάβει η επόμενη κυβέρνηση. Τα νέα μέτρα θα αφορούν κυρίως τη μείωση των κρατικών δαπανών και δευτερευόντως την αύξηση των εσόδων.
Η κυβέρνηση έχει ήδη ανακοινώσει ότι αναζητούνται περικοπές στις δημόσιες δαπάνες της τάξης του 3% του ΑΕΠ (περίπου 6 δισ. ευρώ) και για το θέμα αυτό αναμένει τις προτάσεις του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ).
Ο υπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης με επιτολή προς τους συναδέλφους του στην κυβέρνηση επισημαίνει πως «σε ό,τι αφορά την επισκόπηση των δαπανών της γενικής κυβέρνησης, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, σε συνεργασία με το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), έχει ήδη δρομολογήσει τη λεπτομερή καταγραφή και αξιολόγηση της δομής των δημοσίων δαπανών ανά υπουργείο και φορέα της γενικής κυβέρνησης, με ορίζοντα ολοκλήρωσης της πρώτης φάσης περίπου στο τέλος Μαρτίου».
Αν και βάσει του μνημονίου πρέπει να εξειδικευτούν μέτρα ύψους 11,4 δισ. ευρώ, το τελικό πακέτο μπορεί να ξεπεράσει τα 16 δισ. ευρώ (λόγω και της αδυναμίας πρόβλεψης της ύφεσης) , μέγεθος που προκύπτει και από τις εκτιμήσεις που διατυπώνουν στις εκθέσεις τους τόσο η ΕΕ όσο και το ΔΝΤ.
Οι συζητήσεις για το νέο πακέτο μέτρων θα στηριχτούν σε 3 μελέτες, τις οποίες θα πρέπει να δρομολογήσει η κυβέρνηση και θα αφορούν τα εξής:
1. Επισκόπηση των δαπανών της γενικής κυβέρνησης με στόχο εξοικονόμηση 3 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ (μελέτη ΚΕΠΕ).
2. Αναδιάρθρωση των διοικητικών δομών στο πλαίσιο της διοικητικής μεταρρύθμισης, με στόχο εξοικονόμηση 1 ποσοστιαίας μονάδας του ΑΕΠ.
3. Επισκόπηση των κοινωνικών προγραμμάτων, με στόχο εξοικονόμηση 1½ ποσοστιαίας μονάδας του ΑΕΠ.
Το πρώτο ορόσημο είναι η επόμενη Παρασκευή 30 Μαρτίου. Τότε το ΚΕΠΕ θα πρέπει να παραδώσει στην κυβέρνηση μια πρώτη καταγραφή των δαπανών και κατηγοριοποίησή τους. Δηλαδή, το πού υπάρχει σπατάλη, κακή διαχείριση ή αναποτελεσματική χρήση των πόρων του κράτους.
Θα πρέπει να οριοθετηθούν οι λειτουργίες του κράτους και των φορέων που είναι σημαντικές και πρέπει να διατηρηθούν (με περικοπές) αλλά και οι λειτουργίες που είναι μικρότερης σημασίας.
Του Στέλιου Κράλογλου
Τεχνικά κλιμάκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα βρίσκονται τη Δευτέρα στην Αθήνα προκειμένου να εξετάσουν το νέο πακέτο μέτρων. Η διαβούλευση θα εξαντληθεί στο τεχνικό επίπεδο, αφού τις πολιτικές αποφάσεις θα τις λάβει η επόμενη κυβέρνηση. Τα νέα μέτρα θα αφορούν κυρίως τη μείωση των κρατικών δαπανών και δευτερευόντως την αύξηση των εσόδων.
Η κυβέρνηση έχει ήδη ανακοινώσει ότι αναζητούνται περικοπές στις δημόσιες δαπάνες της τάξης του 3% του ΑΕΠ (περίπου 6 δισ. ευρώ) και για το θέμα αυτό αναμένει τις προτάσεις του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ).
Ο υπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης με επιτολή προς τους συναδέλφους του στην κυβέρνηση επισημαίνει πως «σε ό,τι αφορά την επισκόπηση των δαπανών της γενικής κυβέρνησης, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, σε συνεργασία με το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), έχει ήδη δρομολογήσει τη λεπτομερή καταγραφή και αξιολόγηση της δομής των δημοσίων δαπανών ανά υπουργείο και φορέα της γενικής κυβέρνησης, με ορίζοντα ολοκλήρωσης της πρώτης φάσης περίπου στο τέλος Μαρτίου».
Αν και βάσει του μνημονίου πρέπει να εξειδικευτούν μέτρα ύψους 11,4 δισ. ευρώ, το τελικό πακέτο μπορεί να ξεπεράσει τα 16 δισ. ευρώ (λόγω και της αδυναμίας πρόβλεψης της ύφεσης) , μέγεθος που προκύπτει και από τις εκτιμήσεις που διατυπώνουν στις εκθέσεις τους τόσο η ΕΕ όσο και το ΔΝΤ.
Οι συζητήσεις για το νέο πακέτο μέτρων θα στηριχτούν σε 3 μελέτες, τις οποίες θα πρέπει να δρομολογήσει η κυβέρνηση και θα αφορούν τα εξής:
1. Επισκόπηση των δαπανών της γενικής κυβέρνησης με στόχο εξοικονόμηση 3 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ (μελέτη ΚΕΠΕ).
2. Αναδιάρθρωση των διοικητικών δομών στο πλαίσιο της διοικητικής μεταρρύθμισης, με στόχο εξοικονόμηση 1 ποσοστιαίας μονάδας του ΑΕΠ.
3. Επισκόπηση των κοινωνικών προγραμμάτων, με στόχο εξοικονόμηση 1½ ποσοστιαίας μονάδας του ΑΕΠ.
Το πρώτο ορόσημο είναι η επόμενη Παρασκευή 30 Μαρτίου. Τότε το ΚΕΠΕ θα πρέπει να παραδώσει στην κυβέρνηση μια πρώτη καταγραφή των δαπανών και κατηγοριοποίησή τους. Δηλαδή, το πού υπάρχει σπατάλη, κακή διαχείριση ή αναποτελεσματική χρήση των πόρων του κράτους.
Θα πρέπει να οριοθετηθούν οι λειτουργίες του κράτους και των φορέων που είναι σημαντικές και πρέπει να διατηρηθούν (με περικοπές) αλλά και οι λειτουργίες που είναι μικρότερης σημασίας.
Του Στέλιου Κράλογλου
"Ταρίφα" τα 3.000 ευρώ για τα "μαϊμού" επιδόματα
Την περίοδο 2009-2010 καταγράφεται πανδημία αναπήρων σε ολόκληρες περιοχές ενόψει των εκλογών για τις περιφέρειες κι αφού στο μεταξύ (από το 1994) η αρμοδιότητα των υπηρεσιών πρόνοιας έχει μεταβιβαστεί στους αιρετούς άρχοντες.
"Η" 23/3
Της Ελένης Πετροπούλου
Δύο... εισόδους φαίνεται να είχαν οι «εταιρείες παραγωγής αναπήρων» για την εξασφάλιση προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων στη χώρα μας. Οι υποψήφιοι «δικαιούχοι» είχαν τη δυνατότητα είτε να... εξαγοράσουν με την ψήφο τους ένα πιστοποιητικό είτε να αγοράσουν -καταβάλλοντας από 1.500-3.000 ευρώ- τα πολυπόθητα δικαιολογητικά. Σε κάθε περίπτωση χρειαζόταν συνέργεια γιατρών και επιτροπών, αλλά και πολιτικών προσώπων.
Για το μεγάλο κόλπο στην Πρόνοια -που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις έχει επιβαρύνει τα κρατικά ταμεία με 110 εκατ. ευρώ μόνο για το 2011- έχει ήδη ενημερωθεί λεπτομερώς ο υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μάρκος Μπόλαρης, ο οποίος έχει στη διάθεσή του πλήθος καταγγελιών για πλαστά έγγραφα, «μαϊμού» αναπήρους και επίορκους λειτουργούς. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, δύο είναι οι βασικοί τρόποι εξασφάλισης πιστοποιητικών που οδηγούν σε χορήγηση προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων:
Γιατροί σε ρόλο... ψαρά! Όπως αποκαλύπτει ο κ. Μπόλαρης, μιλώντας στην «ΗτΣ», σε κάποιες περιπτώσεις το παιχνίδι είχε στηθεί από γιατρούς, οι οποίοι «ψάρευαν» στα ιατρεία τους, τους υποψήφιους «δικαιούχους». Πιο συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τις καταγγελίες, κάποιοι γιατροί κατά την επίσκεψη πολιτών στο ιατρείο τους πρότειναν ένα σταθερό εισόδημα, έναντι μιας μικρής αμοιβής. Η «ταρίφα», ανάλογα με τα περιστατικά, είχε διαμορφωθεί από 1.500 ευρώ έως και 3.000 ευρώ. Όσο πιο υψηλό ήταν το επίδομα που εξασφάλιζε ο γιατρός τόσο πιο υψηλή ήταν και η... αμοιβή. Με τον τρόπο αυτό, πολίτες «έχαναν το φως τους» και αποκτούσαν βαριά αναπηρία.
Τα λεφτά είναι πολλά, σημειώνει ο υφυπουργός, προσθέτοντας ότι ένας γιατρός που, για παράδειγμα, έχει εκδώσει 500 πλαστά πιστοποιητικά έχει «κερδίσει» από 750.000 έως και 1.500.000 ευρώ! Από τις ίδιες καταγγελίες, φαίνεται ότι γιατροί λάμβαναν «φακελάκι» ακόμη και αν ο πολίτης νόμιμα έπρεπε να λάβει σχετική γνωμάτευση, ώστε να λάβει προνοιακό επίδομα. Ενδεικτική είναι η περίπτωση μίας κατοίκου της Ζακύνθου, η οποία κατήγγειλε γιατρό, που της ζητούσε μίζα, προκειμένου να της υπογράψει πιστοποιητικό για βοήθημα που δικαιούνταν η τυφλή μητέρα της από την πρόνοια. Η Αν. Τσ. κατήγγειλε ότι γιατρός, το 2000, της ζήτησε χρήματα, τα οποία και έδωσε προκειμένου να πάρει επίδομα η μητέρα της, η οποία ήταν όντως τυφλή, λέγοντάς της ότι εάν δεν έδινε το φακελάκι, δεν θα έπαιρνε το πιστοποιητικό.
Θητεία
Αιρετοί των ΟΤΑ, κυρίως νομάρχες που εξασφάλιζαν την εκλογική τους θητεία! Σύμφωνα με τον υφυπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, η ιστορία ξεκινά από το 1994 με την αποκέντρωση των λειτουργιών και υπηρεσιών του κράτους. Τότε μεταβιβάστηκαν από το υπουργείο Υγείας στις νομαρχίες, οι διευθύνσεις πρόνοιας και ουσιαστικά σταμάτησε ο έλεγχος από τα υπουργεία. Οι διευθύνσεις πρόνοιας απαρτίζονταν από «υπαλλήλους» του νομάρχη, σημειώνει ο κ. Μπόλαρης, και είχαν επαφές με ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. «Έτσι μια εξαιρετική παρέμβαση για την ανακούφιση του πληθυσμού που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, στα χέρια αδίστακτων έγιναν εργαλεία ψηφοθηρίας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο υφυπουργός.
Τα στοιχεία άλλωστε είναι αποκαλυπτικά: τις χρονιές δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, ο αριθμός δικαιούχων προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων παρουσίαζε κατακόρυφη αύξηση. Η πρόσφατη απογραφή επιβεβαιώνει τον κ. Μπόλαρη, καθώς την περίοδο 2009-2010 -εν όψει περιφερειακών εκλογών- οι ανάπηροι και οι τυφλοί «βούλιαξαν» ολόκληρες περιοχές με τα μεγαλύτερη ποσοστά να εμφανίζονται στις μονοεδρικές περιφέρειες. Όπως αναφέρει ο υφυπουργός, «ανάλογα με τις αναστολές που είχε ο εκάστοτε αιρετός, ή το πόσο ανήθικος ή αδίστακτος ήταν, έστηνε τη μηχανή».
Για παράδειγμα, κάποιος που είχε ποσοστό αναπηρίας 60%, με παρέμβαση του νομάρχη, «ανέβαινε» στο 67% εξασφαλίζοντας υψηλό επίδομα. Τα ασύνδετα αρχεία που υπήρχαν -λόγω έλλειψης Εθνικού Μητρώου Δικαιούχων- επέτρεπαν στα κυκλώματα να δρουν ανεξέλεγκτα. Οι κοινωνικοί λογαριασμοί αυξάνονταν, οι νομαρχίες και οι δήμοι χρέωναν στο κράτος και το κράτος πλήρωνε τις... ψήφους. Οι αιρετοί μάλιστα είχαν στη διάθεσή τους και σχετική εγκύκλιο που επέτρεπε κατά προτεραιότητα να πληρώνουν τους κοινωνικούς λογαριασμούς. «Γιατί να κάνουν δρόμους και έργα, αφού μπορούσαν να εξασφαλίζουν την εκλογή τους με τα επιδόματα;», τονίζει, προσθέτοντας ότι έτσι στήθηκε μια ατέλειωτη συναλλαγή!
Κραυγαλέες καταγγελίες
Ατομο με νοητική υστέρηση συμπληρώνει μόνος του τη φόρμα απογραφής.
«Τυφλός» υποδεικνύει στον υπάλληλο τα στοιχεία στη δήλωση που πιστοποιούν την πάθησή του.
«Τυφλός» αμέσως μετά την απογραφή του, οδηγεί το πολυτελέστατο αυτοκίνητό του.
Επίδομα τυφλού λάμβανε... ταξιτζής, ο οποίος μετά την πιστοποίηση έπαιρνε το ταξί του κι έφευγε.
Παιδιά εισπράττουν επιδόματα για λογαριασμό των γονέων τους που έχουν αποδημήσει εις Κύριον.
Δικαιούχος έκανε αίτηση διαγραφής, αλλά το επίδομα εξακολουθούσε να καταβάλλεται και να εισπράττεται από άλλον, λες και είχε μεταβιβαστεί.
Υπέργηρη λάμβανε 17 επιδόματα.
Ιατρός πνευμονολόγος διέγνωσε... ψυχική ασθένεια και γυναικολόγος... κινητικά προβλήματα.
Ο ΕΛΓΑ πλούτιζε αγρότες
Φύλλο και φτερό συνεχίζουν να κάνουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί τα... κιτάπια του ΕΛΓΑ, προκειμένου να εντοπίσουν το ακριβές μέγεθος της ζημίας που τυχόν έχει υποστεί από το προκλητικό «πάρτι» που είχαν στήσει επιτήδειοι τα προηγούμενα χρόνια, εκτοξεύοντας το έλλειμμα του φορέα από τα 800 εκατ. ευρώ, το 2004, στα 4,5 δισ. ευρώ.
Οι καταγγελίες εργαζομένων στον ΕΛΓΑ, περί της ύπαρξης κυκλώματος ημετέρων, που ενδεχομένως και με τις... πλάτες πολιτικών, απομυζούσε αποζημιώσεις -έστω και αν πολλές φορές το έπραττε με νομότυπο τρόπο- έχουν, ήδη, προκαλέσει την παρέμβαση της Δικαιοσύνης.
Προς το παρόν, στα χέρια του εισαγγελέα έχει περιέλθει φάκελος με ύποπτη υπόθεση σε νομό της Κεντρικής Μακεδονίας, η οποία αφορά σε παροχή αποζημίωσης 100 χιλ. ευρώ, σε επίπεδο τριετίας.
Η πιο τρανταχτή περίπτωση σύμφωνα με πληροφορίες της «ΗτΣ», αφορά μια οικογένεια σε νομό της Ηπείρου, η οποία σε διάστημα τριών χρόνων έλαβε, κατ' εξαίρεση, αποζημιώσεις 752 χιλ. ευρώ.
Το σκάνδαλο, πάντως, φαίνεται να έχει βαθιές ρίζες, καθώς στα χέρια του αρμόδιου υπουργείου υπάρχει σχετική λίστα με περίπου 1.000 ονόματα, τα οποία έλαβαν κατά τη διάρκεια της «γαλάζιας» διακυβέρνησης του τόπου, με τη μορφή κατ' εξαίρεση αποζημιώσεων, ποσά που ξεκινούν από 30.000 ευρώ έως 150.000 ευρώ σε ένα έτος κι έως και 752.000 ευρώ, σε μια τριετία.
Λ. Λιάμης
"Η" 23/3
Της Ελένης Πετροπούλου
Δύο... εισόδους φαίνεται να είχαν οι «εταιρείες παραγωγής αναπήρων» για την εξασφάλιση προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων στη χώρα μας. Οι υποψήφιοι «δικαιούχοι» είχαν τη δυνατότητα είτε να... εξαγοράσουν με την ψήφο τους ένα πιστοποιητικό είτε να αγοράσουν -καταβάλλοντας από 1.500-3.000 ευρώ- τα πολυπόθητα δικαιολογητικά. Σε κάθε περίπτωση χρειαζόταν συνέργεια γιατρών και επιτροπών, αλλά και πολιτικών προσώπων.
Για το μεγάλο κόλπο στην Πρόνοια -που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις έχει επιβαρύνει τα κρατικά ταμεία με 110 εκατ. ευρώ μόνο για το 2011- έχει ήδη ενημερωθεί λεπτομερώς ο υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μάρκος Μπόλαρης, ο οποίος έχει στη διάθεσή του πλήθος καταγγελιών για πλαστά έγγραφα, «μαϊμού» αναπήρους και επίορκους λειτουργούς. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, δύο είναι οι βασικοί τρόποι εξασφάλισης πιστοποιητικών που οδηγούν σε χορήγηση προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων:
Γιατροί σε ρόλο... ψαρά! Όπως αποκαλύπτει ο κ. Μπόλαρης, μιλώντας στην «ΗτΣ», σε κάποιες περιπτώσεις το παιχνίδι είχε στηθεί από γιατρούς, οι οποίοι «ψάρευαν» στα ιατρεία τους, τους υποψήφιους «δικαιούχους». Πιο συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τις καταγγελίες, κάποιοι γιατροί κατά την επίσκεψη πολιτών στο ιατρείο τους πρότειναν ένα σταθερό εισόδημα, έναντι μιας μικρής αμοιβής. Η «ταρίφα», ανάλογα με τα περιστατικά, είχε διαμορφωθεί από 1.500 ευρώ έως και 3.000 ευρώ. Όσο πιο υψηλό ήταν το επίδομα που εξασφάλιζε ο γιατρός τόσο πιο υψηλή ήταν και η... αμοιβή. Με τον τρόπο αυτό, πολίτες «έχαναν το φως τους» και αποκτούσαν βαριά αναπηρία.
Τα λεφτά είναι πολλά, σημειώνει ο υφυπουργός, προσθέτοντας ότι ένας γιατρός που, για παράδειγμα, έχει εκδώσει 500 πλαστά πιστοποιητικά έχει «κερδίσει» από 750.000 έως και 1.500.000 ευρώ! Από τις ίδιες καταγγελίες, φαίνεται ότι γιατροί λάμβαναν «φακελάκι» ακόμη και αν ο πολίτης νόμιμα έπρεπε να λάβει σχετική γνωμάτευση, ώστε να λάβει προνοιακό επίδομα. Ενδεικτική είναι η περίπτωση μίας κατοίκου της Ζακύνθου, η οποία κατήγγειλε γιατρό, που της ζητούσε μίζα, προκειμένου να της υπογράψει πιστοποιητικό για βοήθημα που δικαιούνταν η τυφλή μητέρα της από την πρόνοια. Η Αν. Τσ. κατήγγειλε ότι γιατρός, το 2000, της ζήτησε χρήματα, τα οποία και έδωσε προκειμένου να πάρει επίδομα η μητέρα της, η οποία ήταν όντως τυφλή, λέγοντάς της ότι εάν δεν έδινε το φακελάκι, δεν θα έπαιρνε το πιστοποιητικό.
Θητεία
Αιρετοί των ΟΤΑ, κυρίως νομάρχες που εξασφάλιζαν την εκλογική τους θητεία! Σύμφωνα με τον υφυπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, η ιστορία ξεκινά από το 1994 με την αποκέντρωση των λειτουργιών και υπηρεσιών του κράτους. Τότε μεταβιβάστηκαν από το υπουργείο Υγείας στις νομαρχίες, οι διευθύνσεις πρόνοιας και ουσιαστικά σταμάτησε ο έλεγχος από τα υπουργεία. Οι διευθύνσεις πρόνοιας απαρτίζονταν από «υπαλλήλους» του νομάρχη, σημειώνει ο κ. Μπόλαρης, και είχαν επαφές με ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. «Έτσι μια εξαιρετική παρέμβαση για την ανακούφιση του πληθυσμού που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, στα χέρια αδίστακτων έγιναν εργαλεία ψηφοθηρίας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο υφυπουργός.
Τα στοιχεία άλλωστε είναι αποκαλυπτικά: τις χρονιές δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, ο αριθμός δικαιούχων προνοιακών και κοινωνικών επιδομάτων παρουσίαζε κατακόρυφη αύξηση. Η πρόσφατη απογραφή επιβεβαιώνει τον κ. Μπόλαρη, καθώς την περίοδο 2009-2010 -εν όψει περιφερειακών εκλογών- οι ανάπηροι και οι τυφλοί «βούλιαξαν» ολόκληρες περιοχές με τα μεγαλύτερη ποσοστά να εμφανίζονται στις μονοεδρικές περιφέρειες. Όπως αναφέρει ο υφυπουργός, «ανάλογα με τις αναστολές που είχε ο εκάστοτε αιρετός, ή το πόσο ανήθικος ή αδίστακτος ήταν, έστηνε τη μηχανή».
Για παράδειγμα, κάποιος που είχε ποσοστό αναπηρίας 60%, με παρέμβαση του νομάρχη, «ανέβαινε» στο 67% εξασφαλίζοντας υψηλό επίδομα. Τα ασύνδετα αρχεία που υπήρχαν -λόγω έλλειψης Εθνικού Μητρώου Δικαιούχων- επέτρεπαν στα κυκλώματα να δρουν ανεξέλεγκτα. Οι κοινωνικοί λογαριασμοί αυξάνονταν, οι νομαρχίες και οι δήμοι χρέωναν στο κράτος και το κράτος πλήρωνε τις... ψήφους. Οι αιρετοί μάλιστα είχαν στη διάθεσή τους και σχετική εγκύκλιο που επέτρεπε κατά προτεραιότητα να πληρώνουν τους κοινωνικούς λογαριασμούς. «Γιατί να κάνουν δρόμους και έργα, αφού μπορούσαν να εξασφαλίζουν την εκλογή τους με τα επιδόματα;», τονίζει, προσθέτοντας ότι έτσι στήθηκε μια ατέλειωτη συναλλαγή!
Κραυγαλέες καταγγελίες
Ατομο με νοητική υστέρηση συμπληρώνει μόνος του τη φόρμα απογραφής.
«Τυφλός» υποδεικνύει στον υπάλληλο τα στοιχεία στη δήλωση που πιστοποιούν την πάθησή του.
«Τυφλός» αμέσως μετά την απογραφή του, οδηγεί το πολυτελέστατο αυτοκίνητό του.
Επίδομα τυφλού λάμβανε... ταξιτζής, ο οποίος μετά την πιστοποίηση έπαιρνε το ταξί του κι έφευγε.
Παιδιά εισπράττουν επιδόματα για λογαριασμό των γονέων τους που έχουν αποδημήσει εις Κύριον.
Δικαιούχος έκανε αίτηση διαγραφής, αλλά το επίδομα εξακολουθούσε να καταβάλλεται και να εισπράττεται από άλλον, λες και είχε μεταβιβαστεί.
Υπέργηρη λάμβανε 17 επιδόματα.
Ιατρός πνευμονολόγος διέγνωσε... ψυχική ασθένεια και γυναικολόγος... κινητικά προβλήματα.
Ο ΕΛΓΑ πλούτιζε αγρότες
Φύλλο και φτερό συνεχίζουν να κάνουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί τα... κιτάπια του ΕΛΓΑ, προκειμένου να εντοπίσουν το ακριβές μέγεθος της ζημίας που τυχόν έχει υποστεί από το προκλητικό «πάρτι» που είχαν στήσει επιτήδειοι τα προηγούμενα χρόνια, εκτοξεύοντας το έλλειμμα του φορέα από τα 800 εκατ. ευρώ, το 2004, στα 4,5 δισ. ευρώ.
Οι καταγγελίες εργαζομένων στον ΕΛΓΑ, περί της ύπαρξης κυκλώματος ημετέρων, που ενδεχομένως και με τις... πλάτες πολιτικών, απομυζούσε αποζημιώσεις -έστω και αν πολλές φορές το έπραττε με νομότυπο τρόπο- έχουν, ήδη, προκαλέσει την παρέμβαση της Δικαιοσύνης.
Προς το παρόν, στα χέρια του εισαγγελέα έχει περιέλθει φάκελος με ύποπτη υπόθεση σε νομό της Κεντρικής Μακεδονίας, η οποία αφορά σε παροχή αποζημίωσης 100 χιλ. ευρώ, σε επίπεδο τριετίας.
Η πιο τρανταχτή περίπτωση σύμφωνα με πληροφορίες της «ΗτΣ», αφορά μια οικογένεια σε νομό της Ηπείρου, η οποία σε διάστημα τριών χρόνων έλαβε, κατ' εξαίρεση, αποζημιώσεις 752 χιλ. ευρώ.
Το σκάνδαλο, πάντως, φαίνεται να έχει βαθιές ρίζες, καθώς στα χέρια του αρμόδιου υπουργείου υπάρχει σχετική λίστα με περίπου 1.000 ονόματα, τα οποία έλαβαν κατά τη διάρκεια της «γαλάζιας» διακυβέρνησης του τόπου, με τη μορφή κατ' εξαίρεση αποζημιώσεων, ποσά που ξεκινούν από 30.000 ευρώ έως 150.000 ευρώ σε ένα έτος κι έως και 752.000 ευρώ, σε μια τριετία.
Λ. Λιάμης
Πάρτι διαφθοράς με τις δαπάνες του κράτους
Η Λιβαδειά φαίνεται πως... ζήλεψε τη «δόξα» της Ζακύνθου, της περιοχής με τους περισσότερους τυφλούς-μαϊμού και με τα «κατορθώματα» επιτροπών και άλλων αρμοδίων για τα προνοιακά επιδόματα, και παίρνει κεφάλι σε πανελλαδικό επίπεδο, ως η πόλη με τους περισσότερους ασθματικούς...
"Η" Online 24/3 10:47
Πάρτι παράνομων δαπανών από τις υπηρεσίες του κεντρικού κράτους για το 2009 καταγράφει η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, οι οποίες εμφανίζονται δεκαπλάσιες από τις αντίστοιχες του 2008.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το πόρισμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον έλεγχο των εσόδων - εξόδων του κράτους για την εκλογική χρονιά του 2009, οι μη νόμιμες δαπάνες από τα υπουργεία και τα ΝΠΔΔ ανήλθαν στα 618 εκατ. ευρώ, όταν τα αντίστοιχα ποσά το 2008 αφορούσαν έξοδα 66 εκατ. ευρώ.
Συνολικά δεκαπλασιάστηκαν τα παράνομα ποσά το 2009 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Το 2008 καταγράφηκαν συνολικές μη νόμιμες δαπάνες ύψους 106,4 εκατ. ευρώ εκ των οποίων 40 εκατ. ευρώ σε ΟΤΑ και 60 εκατ. ευρώ σε ΝΠΔΔ.
Το 2009 το αντίστοιχο ποσό ανήλθε σε 657,7 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 505,5 από τις υπηρεσίες του κεντρικού κράτους, 113 εκατ. ευρώ από τα ΝΠΔΔ -σχεδόν διπλάσια από το 2008- ενώ οι ΟΤΑ παρέμειναν «σταθεροί» στα 38 εκατ. ευρώ.
Πολλές από τις μη νόμιμες δαπάνες -όπως αναφέρει η έκθεση- αφορούν μισθούς, επιδόματα και πρόσθετες αμοιβές που επιδιώχτηκε να αποδοθούν παράτυπα σε υπαλλήλους.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο σημειώνει ότι το πραγματικό ύψος των παράνομων δαπανών ξεπερνά το ποσό των 657 εκατ. ευρώ, αφού σύμφωνα με την τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση της ΝΔ μεταφέρθηκαν αρκετές υποχρεώσεις στον προϋπολογισμό του επόμενου έτους.
Προμήθειες υλικών
Μέρος των ελέγχων για ποσά εκατομμυρίων ευρώ αφορούν προμήθειες υλικών και υλοποίηση συμβάσεων. Στις τελευταίες καταγράφηκαν κατατμήσεις ποσών για διαγωνισμούς ομοειδών αντικειμένων ή σε άλλες περιπτώσεις απευθείας αναθέσεις για ποσά άνω των 45.000 ευρώ όπου ο νόμος προβλέπει τη διενέργεια τακτικού διαγωνισμού.
Τιμολόγια εκατομμυρίων ευρώ για προμήθειες υλικών νοσοκομείων και υγειονομικών μονάδων του ΙΚΑ επιστράφηκαν από το Ελεγκτικό Συνέδριο ως μη νόμιμα.
Σημειώνεται ότι τον Ιούνιο του 2010 ψηφίστηκε νόμος (3867/2010), ο οποίος θεωρούσε νόμιμες τις παραπάνω δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν μέχρι τον Ιούνιο του 2010, με απευθείας αναθέσεις σε ποσά άνω των 45.000 ευρώ, λόγω επειγουσών αναγκών ή παρατάσεων συμβάσεων με προμηθευτές.
Τι είδε ο...πάρεδρος
Οι πάρεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου επέστρεψαν στα υπουργεία και στα ΝΠΔΔ αθεώρητα χιλιάδες εντάλματα πληρωμής που δεν ήταν σύννομα. Στην πρώτη θέση των ελεγχόμενων δαπανών βρίσκονται τα υπουργεία Εθνικής Αμυνας και Υγείας. Συγκεκριμένα:
Επεστράφησαν στο υπ. Εθνικής Αμυνας χρηματικά εντάλματα ύψους 5.804.253 ευρώ γιατί από την απόφαση που τα συνόδευε δεν προέκυπτε επείγουσα υπηρεσιακή ανάγκη αλλά αφορούσαν μελλοντικά έξοδα τα οποία δεν ήταν ούτε σαφή ούτε βέβαιο ότι θα υλοποιούνταν. Τα τιμολόγια είχαν να κάνουν, για παράδειγμα, με πληρωμές διδάκτρων εκπαίδευσης (350.000 ευρώ) ή απόρρητες δαπάνες κτλ. Να σημειωθεί ότι μετά την επιστροφή τους από το ΕΣ, οι ίδιες δαπάνες δεν υποβλήθηκαν εκ νέου για έγκριση, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.
Δεν εγκρίθηκε συμπληρωματικό τιμολόγιο 575.000 ευρώ που εκδόθηκε από το υπ. Εθνικής Αμυνας για προμήθεια καυσίμων. Στο αιτιολογικό της απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου αναφέρεται ότι δεν έγινε διαγωνισμός όπως προβλέπει ο νόμος και ότι το εν λόγω ποσό αφορούσε σύμβαση προμήθειας καυσίμων ύψους 2,4 εκατ. ευρώ, η οποία δεν είχε υποβληθεί σε έλεγχο νομιμότητας. Για τον ίδιο λόγο δεν εγκρίθηκαν εντάλματα πληρωμής 813.000 ευρώ για την καταβολή εξόδων ναυπήγησης πετρελαιοφόρου συνολικής αξίας 116 εκατ. ευρώ που δεν υπεβλήθη σε προσυμβατικό έλεγχο. Αξίζει να σημειωθεί ότι δαπάνες για έργο συνολικού κόστους άνω του 1 εκατ. ευρώ πρέπει να ελέγχονται από το ΕΣ πριν από την υπογραφή της σχετικής σύμβασης.
Εντάλματα πληρωμής ύψους 460.000 € που αφορούσαν προμήθεια υλικών υποστήριξης μηχανών δεν εγκρίθηκαν γιατί κατοχυρώθηκαν στη μοναδική εταιρεία που συμμετείχε στον αρχικό διαγωνισμό, υπερβαίνοντας τον αρχικό προϋπολογισμό κατά 82,2%.
Δεν εγκρίθηκαν επίσης εντάλματα πληρωμής για προμήθειες υλικών για τα σώματα στρατού και ναυτικού καθώς και ιατρικών υλικών για τα στρατιωτικά νοσοκομεία ύψους 1,5 εκατ. ευρώ με αιτιολογία ότι δεν ήταν νόμιμη η ανάθεσή τους αφού θα έπρεπε να γίνει δημόσιος ανοιχτός διαγωνισμός.
Σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας δεν εγκρίθηκαν συνολικά τιμολόγια ύψους 16.261.081 ευρώ τα οποία αφορούσαν προμήθεια νοσοκομειακών ή ιατρικών υλικών είτε γιατί δεν είχαν γίνει οι προβλεπόμενες διαδιακασίες είτε γιατί δεν είχαν πραγματοποιηθεί διαγωνισμοί ακόμα και για ελλιπή κατάθεση δικαιολογητικών.
Στο υπουργείο Μεταφορών δεν επετράπη η πληρωμή 230.159 ευρώ για καταχώριση κειμένου σε εκδοτικές επιχειρήσεις σχετικά με την αναγκαιότητα αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής Αεροπορίας γιατί -όπως έκρινε το Ελεγχτικό Συμβούλιο- η δαπάνη δεν ήταν σύννομη αφού δεν συνιστούσε διαφήμιση για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παρέχει το υπουργείο στους πολίτες, όπως αναφέρει ο νόμος για τα σχετικά διαφημιστικά μηνύματα.
Στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έκαναν... λάθος και ζήτησαν να εγκριθεί ένταλμα πληρωμής 300.000 ευρώ για τεχνικό έργο στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου το οποίο όμως είχε εξοφληθεί.
Δεν εγκρίθηκαν δαπάνες 17.328 ευρώ για αγορά εφημερίδων στο υπουργείο Οικονομικών.
Επίσης δεν εγκρίθηκαν εφημερίες και αποζημιώσεις για γιατρούς του ΕΣΥ στα Γρεβενά ύψους 76.328 ευρώ, αφού αρκετοί εξ αυτών ξεπερνούσαν το ανώτατο όριο αποδοχών που αντιστοιχούσε σε αρεοπαγίτη με υπηρεσία 29 έτη (5.190 ευρώ τον μήνα).
«Κόπηκαν» εντάλματα 27.300 ευρώ στο ΙΚΑ Κυπαρισσίας σε αμοιβές γιατρών για εξετάσεις ασφαλισμένων γιατί αφορούσαν παρελθόντα έτη και δεν είχαν υποβληθεί εντός ενός μηνός.
Δημοσιονομικός εκτροχιασμός
Αύξηση του δανεισμού και των εξόδων του κράτους
Αύξηση του δανεισμού του ελληνικού κράτους για το 2009 κατά 51,1% σε σχέση με το 2008 και μειωμένα έσοδα κατά 47,4% , επισημαίνει το Ελεγκτικό Συνέδριο στις γενικές παρατηρήσεις για τις δαπάνες του κράτους και των ΟΤΑ.
Ενδεικτικό στοιχείο του δημοσιονομικού εκτροχιασμού που προμήνυε τα δεινά που επακολούθησαν με την εμφά- νιση της οικονομικής κρίσης είναι η γεωμετρική αύξηση του δανεισμού της χώρας.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου είχαν προϋπολογιστεί δάνεια για το 2009 ύψους 64,5 δισ. ευρώ. Τελικά τα δάνεια της χώρας έφτασαν το 2009 στο αστρονομικό ποσό των 105,5 δισ. ευρώ.
Ο δανεισμός στον οποίο προχώρησε η κυβέρνηση της ΝΔ κατά τη διάρκεια εκλογικού έτους, αυξήθηκε σε σχέση με το 2008 κατά 35,5 δισ. ευρώ. Στην έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου επιση- μαίνεται ότι η αύξηση του δανεισμού του κράτους για την κάλυψη των πάσης φύσεως αναγκών «καταδει- κνύει την επιτακτική ανάγκη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των εισπρακτικών μηχανισμών, με έμφαση στις ΔΟΥ που εμφανίζουν τα μικρότερα ποσοστά εισπρά- ξεων έναντι των βεβαιω- θέντων εσόδων».
Λίγους μήνες αργότερα, το ΔΝΤ, η τρόικα και η Ομάδα Δράσης της ΕΕ έκαναν τις ίδιες επισημάνσεις για την ελληνική οικονομία στα κείμενά τους.Αντίστοιχα τα έξοδα που είχαν προϋπολογιστεί για το 2009 ήταν 99,3 δισ. ευρώ και εκτοξεύτηκαν στα 146,5 δισ. ευρώ καταγράφοντας αύξηση 47,7%.
Η αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά 50 δισ. ευρώ περίπου σε μία χρονιά, επιδείνωσε το πρόβλημα της «μαύρης τρύπας» στα οικονομικά της χώρας σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο.
Η έκθεση σημειώνει ότι τα φορολογικά έσοδα αποτέλεσαν το 28,7% των συνολι- κών εσόδων του κράτους, παρουσιάζοντας μείωση έναντι του 2008 κατά 2,6 δισ. ευρώ (-5,59%). Τέλος υπογραμμίζεται ότι υπήρξε υστέρηση όσον αφορά τα προβλεπόμενα φορολογικά έσοδα που υπολογίστηκαν στον προϋπολογισμό του 2009 κατά 12,8 δισ. ευρώ.
Στα επιδόματα - μαϊμού
Η «ασθματική» Λιβαδειά διεκδικεί την πρωτιά από την «τυφλή» Ζάκυνθο
Η Λιβαδειά φαίνεται πως... ζήλεψε τη «δόξα» της Ζακύνθου, της περιοχής με τους περισσότερους τυφλούς-μαϊμού και με τα «κατορθώματα» επιτροπών και άλλων αρμοδίων για τα προνοιακά επιδόματα, και παίρνει κεφάλι σε πανελλαδικό επίπεδο, ως η πόλη με τους περισσότερους ασθματικούς...
Σε σύνολο 2.972 ατόμων που παίρνουν επίδομα, από δέκα διαφορετικές κατηγορίες, βρέθηκαν οι μισοί σχεδόν, δηλαδή 1.891, βαριά ανάπηροι(!) και πολλοί απ' αυτούς με άσθμα!
Αγνωστο παραμένει, μέχρι στιγμής, πόσοι είναι οι πραγματικοί ανάπηροι και πόσοι οι επιτήδειοι.
Η Λιβαδειά, ήδη, έχει εξασφαλίσει και ένα, ενδεχομένως... παγκόσμιο ρεκόρ! Ο έλεγχος εντόπισε πολύτεκνη οικογένεια, όπου οι γονείς αλλά και τα 6 παιδιά τους εισπράττουν όλοι επιδόματα-μαϊμού, βαριά αναπήρου ως ασθματικοί, αλλά το απίστευτο, που κάνει την περίπτωσή τους μοναδική, είναι ότι το ίδιο επίδομα εισπράττει και ολόκληρη η οικογένεια του... συμπέθερου!
Ο ένας γιος παντρεύτηκε πρόσφατα και βρέθηκαν τόσο η νύφη όσο και οι γονείς της, αλλά και τα αδέλφια της, επίσης να εισπράττουν όλοι το επίδομα βαριά ανάπηρου!
Αυτό σημαίνει ότι πέρασαν όλοι απο τις υγειονομικές επιτροπές που τους βρήκε κατόπιν εξετάσεων ότι έχουν βαριάς μορφής άσθμα, ασθένεια η οποία τους εντάσσει στους δικαιούχους επιδομάτων με 67% αναπηρία.
Ερευνα
Σύμφωνα με πληροφορίες, η συγκεκριμένη περίπτωση εξόργισε τον αρμόδιο υφυπουργό Πρόνοιας Μάρκο Μπόλαρη, που έδωσε εντολή να γίνει αμέσως έρευνα και να καταλογισθούν ευθύνες, σε όσους εμπλέκονται, όχι μόνο στις υποθέσεις της Λιβαδειάς αλλά και σε όλες τις περιπτώσεις ψευδών βεβαιώσεων ανά τη χώρα.
Οι ευθύνες φαίνεται ότι επιμερίζονται τόσο σε υπηρεσιακούς παράγοντες και γιατρούς, που έδιναν με τις υπογραφές τους τις ψευδείς βεβαιώσεις, όσο και σ' εκείνους που εισέπρατταν τα επιδόματα, χωρίς να τα δικαιούνται.
Οι 2.972 ανάπηροι της Λιβαδειάς κατανέμονται κατά κατηγορία σε 301 τυφλούς, 45 κωφάλαλους, 30 με επίδομα ομογενούς, 29 τετραπληγικούς, 96 ακρωτηριασμένους- τετραπληγικούς, 1.891 βαριά ανάπηρους, 140 με νοητικά προβλήματα, 123 με αιματολογικά προβλήματα και 317 απροστάτευτα παιδιά.
Η γιαγιά... απάτη
Εισέπραξε 713.794 ευρώ για επίδομα αναπηρίας
Μια γιαγιά... 100 χρονών(!) φέρεται αναμειγμένη στη μεγαλύτερη και πιο πρωτότυπη απάτη, ροκανίσματος δημόσιου χρήματος, από προνοιακά επιδόματα, που στήθηκε ποτέ στη χώρα - έργο του αγαπημένου ανιψιού της!
Σύμφωνα με την έκθεση των Ελεγκτών Δημόσιας Υγείας, η «δικαιούχος» εισέπραξε ως επίδομα αναπηρίας, συνολικά 713.794,32 ευρώ, με 326 επιταγές, το διάστημα από τον Σεπτέμβρη του 2001 μέχρι και τον Δεκέμβρη του 2010.
Σε «θέση κλειδί»
Ο Γιώργος Ζ., ο «ανιψιός - απάτη», είχε για πάνω από 10 χρόνια «θέση κλειδί» στην οικονομική διεύθυνση της Περιφέρειας Αττικής.
Ηταν ο άνθρωπος που εξέδιδε ηλεκτρονικά τις καταστάσεις δικαιούχων επιδομάτων, αλλά και τις επιταγές για τους ανάπηρους. Μόνο, που μαζί με τις νόμιμες επιταγές, πρόσθετε κάθε φορά και μερικές για την υπέργηρη θεία του και έναν ακόμα δικό του άνθρωπο.
Ετσι, η κυρά Μαρία Βρ., που γεννήθηκε το 1912, εισέπραττε, μέσω εξουσιοδοτήσεων, σχεδόν κάθε μήνα περίπου 2.000 ευρώ και κάποιες φορές μαζεμένα πολλές χιλιάδες, από διαφορετικά υποκαταστήματα της Εμπορικής Τράπεζας, την ίδια μέρα!
Συγκεκριμένα έχει εισπράξει ποσά από τα υποκαταστήματα Πλ. Αττικής, Ν. Ψυχικού, Χαλανδρίου, Ελληνορώσων, Χολαργού, Πλ. Συντάγματος, Πλ. Βάθη και Γαλατσίου. Μάλιστα ο Γιώργος Ζ. είχε συγχρόνως καταχωρίσει τη θεία του στους δικαιούχους και στους 4 τομείς Πρόνοιας της τ. Νομαρχίας Αθηνών!
Τέλος, ο Αριστείδης Τσ. το δίμηνο Αυγούστου -Σεπτέμβρη του 2010 εισέπραξε 18.000 ευρώ, με επιταγές, που εξασφάλιζε ο «ανιψιός - απάτη», χωρίς φυσικά να είναι δικαιούχος κάποιου επιδόματος.
Από το Εθνος της Κυριακής
"Η" Online 24/3 10:47
Πάρτι παράνομων δαπανών από τις υπηρεσίες του κεντρικού κράτους για το 2009 καταγράφει η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, οι οποίες εμφανίζονται δεκαπλάσιες από τις αντίστοιχες του 2008.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το πόρισμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον έλεγχο των εσόδων - εξόδων του κράτους για την εκλογική χρονιά του 2009, οι μη νόμιμες δαπάνες από τα υπουργεία και τα ΝΠΔΔ ανήλθαν στα 618 εκατ. ευρώ, όταν τα αντίστοιχα ποσά το 2008 αφορούσαν έξοδα 66 εκατ. ευρώ.
Συνολικά δεκαπλασιάστηκαν τα παράνομα ποσά το 2009 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Το 2008 καταγράφηκαν συνολικές μη νόμιμες δαπάνες ύψους 106,4 εκατ. ευρώ εκ των οποίων 40 εκατ. ευρώ σε ΟΤΑ και 60 εκατ. ευρώ σε ΝΠΔΔ.
Το 2009 το αντίστοιχο ποσό ανήλθε σε 657,7 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 505,5 από τις υπηρεσίες του κεντρικού κράτους, 113 εκατ. ευρώ από τα ΝΠΔΔ -σχεδόν διπλάσια από το 2008- ενώ οι ΟΤΑ παρέμειναν «σταθεροί» στα 38 εκατ. ευρώ.
Πολλές από τις μη νόμιμες δαπάνες -όπως αναφέρει η έκθεση- αφορούν μισθούς, επιδόματα και πρόσθετες αμοιβές που επιδιώχτηκε να αποδοθούν παράτυπα σε υπαλλήλους.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο σημειώνει ότι το πραγματικό ύψος των παράνομων δαπανών ξεπερνά το ποσό των 657 εκατ. ευρώ, αφού σύμφωνα με την τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση της ΝΔ μεταφέρθηκαν αρκετές υποχρεώσεις στον προϋπολογισμό του επόμενου έτους.
Προμήθειες υλικών
Μέρος των ελέγχων για ποσά εκατομμυρίων ευρώ αφορούν προμήθειες υλικών και υλοποίηση συμβάσεων. Στις τελευταίες καταγράφηκαν κατατμήσεις ποσών για διαγωνισμούς ομοειδών αντικειμένων ή σε άλλες περιπτώσεις απευθείας αναθέσεις για ποσά άνω των 45.000 ευρώ όπου ο νόμος προβλέπει τη διενέργεια τακτικού διαγωνισμού.
Τιμολόγια εκατομμυρίων ευρώ για προμήθειες υλικών νοσοκομείων και υγειονομικών μονάδων του ΙΚΑ επιστράφηκαν από το Ελεγκτικό Συνέδριο ως μη νόμιμα.
Σημειώνεται ότι τον Ιούνιο του 2010 ψηφίστηκε νόμος (3867/2010), ο οποίος θεωρούσε νόμιμες τις παραπάνω δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν μέχρι τον Ιούνιο του 2010, με απευθείας αναθέσεις σε ποσά άνω των 45.000 ευρώ, λόγω επειγουσών αναγκών ή παρατάσεων συμβάσεων με προμηθευτές.
Τι είδε ο...πάρεδρος
Οι πάρεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου επέστρεψαν στα υπουργεία και στα ΝΠΔΔ αθεώρητα χιλιάδες εντάλματα πληρωμής που δεν ήταν σύννομα. Στην πρώτη θέση των ελεγχόμενων δαπανών βρίσκονται τα υπουργεία Εθνικής Αμυνας και Υγείας. Συγκεκριμένα:
Επεστράφησαν στο υπ. Εθνικής Αμυνας χρηματικά εντάλματα ύψους 5.804.253 ευρώ γιατί από την απόφαση που τα συνόδευε δεν προέκυπτε επείγουσα υπηρεσιακή ανάγκη αλλά αφορούσαν μελλοντικά έξοδα τα οποία δεν ήταν ούτε σαφή ούτε βέβαιο ότι θα υλοποιούνταν. Τα τιμολόγια είχαν να κάνουν, για παράδειγμα, με πληρωμές διδάκτρων εκπαίδευσης (350.000 ευρώ) ή απόρρητες δαπάνες κτλ. Να σημειωθεί ότι μετά την επιστροφή τους από το ΕΣ, οι ίδιες δαπάνες δεν υποβλήθηκαν εκ νέου για έγκριση, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.
Δεν εγκρίθηκε συμπληρωματικό τιμολόγιο 575.000 ευρώ που εκδόθηκε από το υπ. Εθνικής Αμυνας για προμήθεια καυσίμων. Στο αιτιολογικό της απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου αναφέρεται ότι δεν έγινε διαγωνισμός όπως προβλέπει ο νόμος και ότι το εν λόγω ποσό αφορούσε σύμβαση προμήθειας καυσίμων ύψους 2,4 εκατ. ευρώ, η οποία δεν είχε υποβληθεί σε έλεγχο νομιμότητας. Για τον ίδιο λόγο δεν εγκρίθηκαν εντάλματα πληρωμής 813.000 ευρώ για την καταβολή εξόδων ναυπήγησης πετρελαιοφόρου συνολικής αξίας 116 εκατ. ευρώ που δεν υπεβλήθη σε προσυμβατικό έλεγχο. Αξίζει να σημειωθεί ότι δαπάνες για έργο συνολικού κόστους άνω του 1 εκατ. ευρώ πρέπει να ελέγχονται από το ΕΣ πριν από την υπογραφή της σχετικής σύμβασης.
Εντάλματα πληρωμής ύψους 460.000 € που αφορούσαν προμήθεια υλικών υποστήριξης μηχανών δεν εγκρίθηκαν γιατί κατοχυρώθηκαν στη μοναδική εταιρεία που συμμετείχε στον αρχικό διαγωνισμό, υπερβαίνοντας τον αρχικό προϋπολογισμό κατά 82,2%.
Δεν εγκρίθηκαν επίσης εντάλματα πληρωμής για προμήθειες υλικών για τα σώματα στρατού και ναυτικού καθώς και ιατρικών υλικών για τα στρατιωτικά νοσοκομεία ύψους 1,5 εκατ. ευρώ με αιτιολογία ότι δεν ήταν νόμιμη η ανάθεσή τους αφού θα έπρεπε να γίνει δημόσιος ανοιχτός διαγωνισμός.
Σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας δεν εγκρίθηκαν συνολικά τιμολόγια ύψους 16.261.081 ευρώ τα οποία αφορούσαν προμήθεια νοσοκομειακών ή ιατρικών υλικών είτε γιατί δεν είχαν γίνει οι προβλεπόμενες διαδιακασίες είτε γιατί δεν είχαν πραγματοποιηθεί διαγωνισμοί ακόμα και για ελλιπή κατάθεση δικαιολογητικών.
Στο υπουργείο Μεταφορών δεν επετράπη η πληρωμή 230.159 ευρώ για καταχώριση κειμένου σε εκδοτικές επιχειρήσεις σχετικά με την αναγκαιότητα αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής Αεροπορίας γιατί -όπως έκρινε το Ελεγχτικό Συμβούλιο- η δαπάνη δεν ήταν σύννομη αφού δεν συνιστούσε διαφήμιση για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παρέχει το υπουργείο στους πολίτες, όπως αναφέρει ο νόμος για τα σχετικά διαφημιστικά μηνύματα.
Στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έκαναν... λάθος και ζήτησαν να εγκριθεί ένταλμα πληρωμής 300.000 ευρώ για τεχνικό έργο στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου το οποίο όμως είχε εξοφληθεί.
Δεν εγκρίθηκαν δαπάνες 17.328 ευρώ για αγορά εφημερίδων στο υπουργείο Οικονομικών.
Επίσης δεν εγκρίθηκαν εφημερίες και αποζημιώσεις για γιατρούς του ΕΣΥ στα Γρεβενά ύψους 76.328 ευρώ, αφού αρκετοί εξ αυτών ξεπερνούσαν το ανώτατο όριο αποδοχών που αντιστοιχούσε σε αρεοπαγίτη με υπηρεσία 29 έτη (5.190 ευρώ τον μήνα).
«Κόπηκαν» εντάλματα 27.300 ευρώ στο ΙΚΑ Κυπαρισσίας σε αμοιβές γιατρών για εξετάσεις ασφαλισμένων γιατί αφορούσαν παρελθόντα έτη και δεν είχαν υποβληθεί εντός ενός μηνός.
Δημοσιονομικός εκτροχιασμός
Αύξηση του δανεισμού και των εξόδων του κράτους
Αύξηση του δανεισμού του ελληνικού κράτους για το 2009 κατά 51,1% σε σχέση με το 2008 και μειωμένα έσοδα κατά 47,4% , επισημαίνει το Ελεγκτικό Συνέδριο στις γενικές παρατηρήσεις για τις δαπάνες του κράτους και των ΟΤΑ.
Ενδεικτικό στοιχείο του δημοσιονομικού εκτροχιασμού που προμήνυε τα δεινά που επακολούθησαν με την εμφά- νιση της οικονομικής κρίσης είναι η γεωμετρική αύξηση του δανεισμού της χώρας.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου είχαν προϋπολογιστεί δάνεια για το 2009 ύψους 64,5 δισ. ευρώ. Τελικά τα δάνεια της χώρας έφτασαν το 2009 στο αστρονομικό ποσό των 105,5 δισ. ευρώ.
Ο δανεισμός στον οποίο προχώρησε η κυβέρνηση της ΝΔ κατά τη διάρκεια εκλογικού έτους, αυξήθηκε σε σχέση με το 2008 κατά 35,5 δισ. ευρώ. Στην έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου επιση- μαίνεται ότι η αύξηση του δανεισμού του κράτους για την κάλυψη των πάσης φύσεως αναγκών «καταδει- κνύει την επιτακτική ανάγκη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των εισπρακτικών μηχανισμών, με έμφαση στις ΔΟΥ που εμφανίζουν τα μικρότερα ποσοστά εισπρά- ξεων έναντι των βεβαιω- θέντων εσόδων».
Λίγους μήνες αργότερα, το ΔΝΤ, η τρόικα και η Ομάδα Δράσης της ΕΕ έκαναν τις ίδιες επισημάνσεις για την ελληνική οικονομία στα κείμενά τους.Αντίστοιχα τα έξοδα που είχαν προϋπολογιστεί για το 2009 ήταν 99,3 δισ. ευρώ και εκτοξεύτηκαν στα 146,5 δισ. ευρώ καταγράφοντας αύξηση 47,7%.
Η αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά 50 δισ. ευρώ περίπου σε μία χρονιά, επιδείνωσε το πρόβλημα της «μαύρης τρύπας» στα οικονομικά της χώρας σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο.
Η έκθεση σημειώνει ότι τα φορολογικά έσοδα αποτέλεσαν το 28,7% των συνολι- κών εσόδων του κράτους, παρουσιάζοντας μείωση έναντι του 2008 κατά 2,6 δισ. ευρώ (-5,59%). Τέλος υπογραμμίζεται ότι υπήρξε υστέρηση όσον αφορά τα προβλεπόμενα φορολογικά έσοδα που υπολογίστηκαν στον προϋπολογισμό του 2009 κατά 12,8 δισ. ευρώ.
Στα επιδόματα - μαϊμού
Η «ασθματική» Λιβαδειά διεκδικεί την πρωτιά από την «τυφλή» Ζάκυνθο
Η Λιβαδειά φαίνεται πως... ζήλεψε τη «δόξα» της Ζακύνθου, της περιοχής με τους περισσότερους τυφλούς-μαϊμού και με τα «κατορθώματα» επιτροπών και άλλων αρμοδίων για τα προνοιακά επιδόματα, και παίρνει κεφάλι σε πανελλαδικό επίπεδο, ως η πόλη με τους περισσότερους ασθματικούς...
Σε σύνολο 2.972 ατόμων που παίρνουν επίδομα, από δέκα διαφορετικές κατηγορίες, βρέθηκαν οι μισοί σχεδόν, δηλαδή 1.891, βαριά ανάπηροι(!) και πολλοί απ' αυτούς με άσθμα!
Αγνωστο παραμένει, μέχρι στιγμής, πόσοι είναι οι πραγματικοί ανάπηροι και πόσοι οι επιτήδειοι.
Η Λιβαδειά, ήδη, έχει εξασφαλίσει και ένα, ενδεχομένως... παγκόσμιο ρεκόρ! Ο έλεγχος εντόπισε πολύτεκνη οικογένεια, όπου οι γονείς αλλά και τα 6 παιδιά τους εισπράττουν όλοι επιδόματα-μαϊμού, βαριά αναπήρου ως ασθματικοί, αλλά το απίστευτο, που κάνει την περίπτωσή τους μοναδική, είναι ότι το ίδιο επίδομα εισπράττει και ολόκληρη η οικογένεια του... συμπέθερου!
Ο ένας γιος παντρεύτηκε πρόσφατα και βρέθηκαν τόσο η νύφη όσο και οι γονείς της, αλλά και τα αδέλφια της, επίσης να εισπράττουν όλοι το επίδομα βαριά ανάπηρου!
Αυτό σημαίνει ότι πέρασαν όλοι απο τις υγειονομικές επιτροπές που τους βρήκε κατόπιν εξετάσεων ότι έχουν βαριάς μορφής άσθμα, ασθένεια η οποία τους εντάσσει στους δικαιούχους επιδομάτων με 67% αναπηρία.
Ερευνα
Σύμφωνα με πληροφορίες, η συγκεκριμένη περίπτωση εξόργισε τον αρμόδιο υφυπουργό Πρόνοιας Μάρκο Μπόλαρη, που έδωσε εντολή να γίνει αμέσως έρευνα και να καταλογισθούν ευθύνες, σε όσους εμπλέκονται, όχι μόνο στις υποθέσεις της Λιβαδειάς αλλά και σε όλες τις περιπτώσεις ψευδών βεβαιώσεων ανά τη χώρα.
Οι ευθύνες φαίνεται ότι επιμερίζονται τόσο σε υπηρεσιακούς παράγοντες και γιατρούς, που έδιναν με τις υπογραφές τους τις ψευδείς βεβαιώσεις, όσο και σ' εκείνους που εισέπρατταν τα επιδόματα, χωρίς να τα δικαιούνται.
Οι 2.972 ανάπηροι της Λιβαδειάς κατανέμονται κατά κατηγορία σε 301 τυφλούς, 45 κωφάλαλους, 30 με επίδομα ομογενούς, 29 τετραπληγικούς, 96 ακρωτηριασμένους- τετραπληγικούς, 1.891 βαριά ανάπηρους, 140 με νοητικά προβλήματα, 123 με αιματολογικά προβλήματα και 317 απροστάτευτα παιδιά.
Η γιαγιά... απάτη
Εισέπραξε 713.794 ευρώ για επίδομα αναπηρίας
Μια γιαγιά... 100 χρονών(!) φέρεται αναμειγμένη στη μεγαλύτερη και πιο πρωτότυπη απάτη, ροκανίσματος δημόσιου χρήματος, από προνοιακά επιδόματα, που στήθηκε ποτέ στη χώρα - έργο του αγαπημένου ανιψιού της!
Σύμφωνα με την έκθεση των Ελεγκτών Δημόσιας Υγείας, η «δικαιούχος» εισέπραξε ως επίδομα αναπηρίας, συνολικά 713.794,32 ευρώ, με 326 επιταγές, το διάστημα από τον Σεπτέμβρη του 2001 μέχρι και τον Δεκέμβρη του 2010.
Σε «θέση κλειδί»
Ο Γιώργος Ζ., ο «ανιψιός - απάτη», είχε για πάνω από 10 χρόνια «θέση κλειδί» στην οικονομική διεύθυνση της Περιφέρειας Αττικής.
Ηταν ο άνθρωπος που εξέδιδε ηλεκτρονικά τις καταστάσεις δικαιούχων επιδομάτων, αλλά και τις επιταγές για τους ανάπηρους. Μόνο, που μαζί με τις νόμιμες επιταγές, πρόσθετε κάθε φορά και μερικές για την υπέργηρη θεία του και έναν ακόμα δικό του άνθρωπο.
Ετσι, η κυρά Μαρία Βρ., που γεννήθηκε το 1912, εισέπραττε, μέσω εξουσιοδοτήσεων, σχεδόν κάθε μήνα περίπου 2.000 ευρώ και κάποιες φορές μαζεμένα πολλές χιλιάδες, από διαφορετικά υποκαταστήματα της Εμπορικής Τράπεζας, την ίδια μέρα!
Συγκεκριμένα έχει εισπράξει ποσά από τα υποκαταστήματα Πλ. Αττικής, Ν. Ψυχικού, Χαλανδρίου, Ελληνορώσων, Χολαργού, Πλ. Συντάγματος, Πλ. Βάθη και Γαλατσίου. Μάλιστα ο Γιώργος Ζ. είχε συγχρόνως καταχωρίσει τη θεία του στους δικαιούχους και στους 4 τομείς Πρόνοιας της τ. Νομαρχίας Αθηνών!
Τέλος, ο Αριστείδης Τσ. το δίμηνο Αυγούστου -Σεπτέμβρη του 2010 εισέπραξε 18.000 ευρώ, με επιταγές, που εξασφάλιζε ο «ανιψιός - απάτη», χωρίς φυσικά να είναι δικαιούχος κάποιου επιδόματος.
Από το Εθνος της Κυριακής
BlogginGreece: Το 141 του ΟΤΕ: ώρα διαπλοκής 14844, 14814 ή 14841...
BlogginGreece: Το 141 του ΟΤΕ: ώρα διαπλοκής 14844, 14814 ή 14841...: Ανέκαθεν ο OTE είχε τη φήμη του βασίλειου της διαπλοκής και της μίζας, ειδικά στις προμήθειές του. (Siemens, Intracom, επενδύσεις στην Αρμεν...
Μνημόνιο συνεργασίας για την ενέργεια Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ
25.03.2012
08:47
0
Share
-A+A
Μνημόνιο συνεργασίας θα υπογράψουν την ερχόμενη Τετάρτη στη Βουλιαγμένη οι υπουργοί Ενέργειας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ στο πλαίσιο διεθνούς συνεδρίου του Economist.
Η Τουρκία διαπιστώνει ότι στο ενεργειακό παιχνίδι που όλο και «χοντραίνει» στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο κινδυνεύει να μείνει εκτός.
Ίσως εκεί να οφείλεται και ο «εκνευρισμός» της Άγκυρας τον τελευταλιο καιρό. Εκνευρισμός που οδήγησε το Πίρι Ρέϊς να περιφέρεται ασκόπως στο Αιγαίο.
08:47
0
Share
-A+A
Μνημόνιο συνεργασίας θα υπογράψουν την ερχόμενη Τετάρτη στη Βουλιαγμένη οι υπουργοί Ενέργειας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ στο πλαίσιο διεθνούς συνεδρίου του Economist.
Η Τουρκία διαπιστώνει ότι στο ενεργειακό παιχνίδι που όλο και «χοντραίνει» στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο κινδυνεύει να μείνει εκτός.
Ίσως εκεί να οφείλεται και ο «εκνευρισμός» της Άγκυρας τον τελευταλιο καιρό. Εκνευρισμός που οδήγησε το Πίρι Ρέϊς να περιφέρεται ασκόπως στο Αιγαίο.
Σάββατο 24 Μαρτίου 2012
Βαρύγδουπες κενολογίες ως πολιτική πρόταση
Η Αριστερά, ας πούμε από το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ μέχρι και τον ΣΥΝ, έχει συνειδητοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που δεν αρκείται στη στείρα συνθηματολογία. Επιλέγει λοιπόν να βάλει λούστρο στον αντιμνημονιασμό της, καταθέτοντας προτάσεις οι οποίες υποτίθεται θα έλυναν το πρόβλημα της ελληνικής κρίσης. Τις προτάσεις αυτές, βέβαια, δεν μπορεί ή δεν θέλει να δει, κατ’ αυτούς, η συντηρητική Ευρώπη. Έτσι, οι σύντροφοι έχουν και την πίτα ακέραιη και το σκύλο χορτάτο. Προβάλλουν εικόνα σοβαρότητας και με άνεση πια μπορούν να επιδίδονται σε αντιμνημονιακή ρητορεία, χωρίς να απαιτείται να αρθρώσουν ούτε λέξη για τις πραγματικές προοπτικές εξόδου από την κρίση. Θα συζητήσουμε μερικές απ’ αυτές.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Βαρύγδουπες κενολογίες ως πολιτική πρόταση
Η Αριστερά, ας πούμε από το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ μέχρι και τον ΣΥΝ, έχει συνειδητοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που δεν αρκείται στη στείρα συνθηματολογία. Επιλέγει λοιπόν να βάλει λούστρο στον αντιμνημονιασμό της, καταθέτοντας προτάσεις οι οποίες υποτίθεται θα έλυναν το πρόβλημα της ελληνικής κρίσης. Τις προτάσεις αυτές, βέβαια, δεν μπορεί ή δεν θέλει να δει, κατ’ αυτούς, η συντηρητική Ευρώπη. Έτσι, οι σύντροφοι έχουν και την πίτα ακέραιη και το σκύλο χορτάτο. Προβάλλουν εικόνα σοβαρότητας και με άνεση πια μπορούν να επιδίδονται σε αντιμνημονιακή ρητορεία, χωρίς να απαιτείται να αρθρώσουν ούτε λέξη για τις πραγματικές προοπτικές εξόδου από την κρίση. Θα συζητήσουμε μερικές απ’ αυτές.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Βαρύγδουπες κενολογίες ως πολιτική πρόταση
Η Αριστερά, ας πούμε από το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ μέχρι και τον ΣΥΝ, έχει συνειδητοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό ότι υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που δεν αρκείται στη στείρα συνθηματολογία. Επιλέγει λοιπόν να βάλει λούστρο στον αντιμνημονιασμό της, καταθέτοντας προτάσεις οι οποίες υποτίθεται θα έλυναν το πρόβλημα της ελληνικής κρίσης. Τις προτάσεις αυτές, βέβαια, δεν μπορεί ή δεν θέλει να δει, κατ’ αυτούς, η συντηρητική Ευρώπη. Έτσι, οι σύντροφοι έχουν και την πίτα ακέραιη και το σκύλο χορτάτο. Προβάλλουν εικόνα σοβαρότητας και με άνεση πια μπορούν να επιδίδονται σε αντιμνημονιακή ρητορεία, χωρίς να απαιτείται να αρθρώσουν ούτε λέξη για τις πραγματικές προοπτικές εξόδου από την κρίση. Θα συζητήσουμε μερικές απ’ αυτές.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Το κακοσχεδιασμένο Μνημόνιο
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης από το Βερολίνο κήρυξε το σοβαροφανή αντιμνημονιασμό με τη διαπίστωση ενός ελλείμματος στο Μνημόνιο του 2010: Έπρεπε να υπάρχουν προβλέψεις ώστε η ικανοποίηση των στόχων να αναστέλλεται, όταν εμφανίζονται υφεσιακές καταστάσεις. Ωραίο ως ευχή, ας δούμε όμως τι σημαίνει.
Το Μνημόνιο ήταν ένα project με προϋπολογισμό € 183,2 δις (110 δάνεια, 8,2 αποκρατικοποιήσεις, 65 από την έξοδο στις αγορές). Οποιαδήποτε πρόβλεψη για καθυστέρηση εκτέλεσης των στόχων τη στιγμή της υπογραφής του σήμαινε απλούστατα project με ανοιχτό προϋπολογισμό. Το είδαμε καθαρά: το Μνημόνιο τελεύτησε με το τέλος του 2010, όταν έγινε σαφές πως η έξοδος στις αγορές δεν ήταν εφικτή. Η τρύπα των € 65 δις επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις αποκρατικοποιήσεις που δεν προεβλέποντο στο Μνημόνιο (€ 50 δις) και την επιμήκυνση των δανείων με μείωση του επιτοκίου του Μαρτίου 2011 (άλλα € 8,3 δις). Οι εναλλακτικές ήταν δύο: χρεοκοπία ή Μνημόνιο 2, με φυσικό επακόλουθο την κόλαση που ζούμε από την άνοιξη 2011.
Το ευχολόγιο Σημίτη, λοιπόν, απαιτούσε τη δέσμευση αγνώστου ύψους βοήθειας ώστε (α) να καλύπτονται ελλείμματα και (β) να αναχρηματοδοτείται το χρέος. Το πρωτογενές έλλειμμα την άνοιξη 2010 έτρεχε με ρυθμό € 24 δις ετησίως. Διετής αναστολή επίτευξης των στόχων (εύλογο, μιας και ζούμε τον πέμπτο χρόνο ύφεσης), ας πούμε 2012-2013, σήμαινε πρόβλεψη διαθεσιμότητας πρόσθετων κονδυλίων πάνω από € 120 δις (€ 58 δις αναχρηματοδότηση χρέους + δύο χρόνια πρωτογενή ελλείμματα + δύο χρόνια τόκων).
Μήπως θα ήταν σκόπιμο, η κοινοτοπία «όταν έχουμε ύφεση χαλαρώνουμε τα δημοσιονομικά», να συνοδευθεί από τις προτάσεις καλλιέργειας των πολιτικών όρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο; Δηλαδή, με ποιο τρόπο θα στέρξουν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης την Ελλάδα και θα επιτρέψουν στις κυβερνήσεις τους να υπογράψουν λευκή επιταγή με δικαιούχο την ελληνική;
Το ευχολόγιο Σημίτη είναι απλώς κενός λόγος. Τον διευκολύνει όμως να είναι ταυτόχρονα αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής – η εξόφληση γραμματίων από την εποχή του προσωπικού του φιάσκο του 2004 με τον αποτυχημένο εκσυγχρονισμό και τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ είναι bonus για την υστεροφημία του και τους συνεργάτες του.
Το moratorium
Ο ΣΥΝ, κυρίως με την «τεχνική υποστήριξη» των κ.κ. Δραγασάκη και Μηλιού, υποστήριξε την πολιτική του moratorium με τους πιστωτές. Εν συντομία: Αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων επί τρία χρόνια. Κατά την τριετία θα εκπονηθεί πρόγραμμα ανάταξης και οριστικής λύσης, θα προσδιορισθεί το βάθος του κουρέματος των πιστωτών και με το πέρας της τριετίας θα εφαρμοσθεί η λύση. Πολύ ελκυστικό και πολύ λογικό φαίνεται. Ας το δούμε για την τριετία 2012-2014.
Στην τριετία θα έχει συσσωρευθεί νέο χρέος πάνω από € 70 δις (τόκοι και πρωτογενές έλλειμμα, ύψους –αρχές 2012– € 18 δις και € 5,5 δις, αντιστοίχως). Αυτό είναι η μετάφραση σε οικονομικούς όρους του moratorium – εκτός εάν προϋπόθεση για να μας παράσχουν τη διευκόλυνση για την εκπόνηση του προγράμματος εξόδου από την κρίση είναι το a priori κούρεμα. Στην τριετία έληγαν ομόλογα ύψους πάνω από € 80 δις. Ο ΣΥΝ λοιπόν πρότεινε την ακόλουθη πολιτική: Λέμε στους ομολογιούχους που έχουν στα χέρια τους ομόλογα αξίας € 80 δις κάτι πολύ απλό, «έχουμε πρόβλημα να διαχειρισθούμε χρέος € 368 δις, περιμένετε τρία χρόνια να γίνει € 440 δις και τότε θα σας κουρέψουμε». Συνωστισμός θα γίνει από την προσέλευση εθελοντών!
Λόγω της βέβαιης απροθυμίας των ιδιωτών πιστωτών, ο ΣΥΝ ουσιαστικά ζητά από τους εταίρους μας να αναλάβουν πλήρως χρέος και ελλείμματα επί μια τριετία και μετά να αποφασίσουμε από κοινού, εμείς και οι εταίροι, πόσο θα κουρευθεί το εναπομείναν ιδιωτικό χρέος αλλά και πόσο θα κουρευθεί το θεσμικό χρέος, δηλαδή ο προϋπολογισμός κάθε μιας χώρας της Ευρωζώνης.
Η πρόταση για moratorium του ΣΥΝ μόνο από τρελούς θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόκειται για πρόταση εσωτερικής κατανάλωσης. Μια κενολογία που εμφανίζει τον ΣΥΝ να ανταποκρίνεται στις περιστάσεις – δυστυχώς με κάτι που δεν λέει απολύτως τίποτε. Το χαριτωμένο είναι ότι γίνεται αναφορά σε πρακτική που έχει ακολουθηθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αληθές βεβαίως, πλην όμως τα προς διακανονισμό ποσά σε άλλες περιπτώσεις ήταν της τάξεως μιας λήξης ενός ελληνικού ομολόγου. Η δε πιο διάσημη περίπτωση είναι η διαδικασία της Βιέννης, με την οποία μετατέθηκε χρονικά το χρέος χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με την κρίση του 2008 –στη διαδικασία μετέσχον και ελληνικές τράπεζες ως πιστωτές– και παραλλαγή της οποίας επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2011 για την Ελλάδα με την αλήστου μνήμης «γαλλική φόρμουλα». Ο ΣΥΝ, προφανώς, δεν είχε ανακαλύψει το moratorium ακόμη.
Η θετική αναδιάρθρωση
Ο κ. Κουβέλης διεκδικεί τα πρωτεία στις λύσεις θετικού διεξόδου. Τον Μάιο 2011 πρότεινε τη θετική αναδιάρθρωση. Τελευταία φορά την επανέφερε ως πραγματική συνολική λύση στις 6/11/2011, μόλις οι Παπανδρέου και Σαμαράς είχαν συμφωνήσει στη δημιουργία της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Από την απόφαση της ΕΓ της ΔΗΜΑΡ της 31/5/2011 εξάγουμε τις προδιαγραφές της μαγικής λύσης: (α) οι πιστωτές δεν θα χάσουν χρήματα (β) η αποπληρωμή θα παραταθεί στα 30 με 40 χρόνια (γ) η αποπληρωμή του κεφαλαίου θα γίνει με ισοκατανεμημένες δόσεις μετά από μια περίοδο χάριτος (δ) η περίοδος χάριτος να είναι τρία με πέντε χρόνια (ε) το επιτόκιο να είναι κοντά στο γερμανικό. Το τελευταίο βέβαια μπορεί να είναι σε αντίφαση με την πρόβλεψη να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές και την επιμήκυνση. Πολύ αξιοπρεπής, απλή, καθαρή και δίκαιη λύση. Αξίζει να τη δούμε.
Δίνουμε λοιπόν τη μέγιστη περίοδο χάριτος των πέντε ετών και συνολικά 40 χρόνια εξόφλησης του χρέους. Το επιτόκιο για να ικανοποιεί την απαίτηση «να μη χάσουν χρήματα οι πιστωτές» προκύπτει περίπου μια μονάδα κάτω από το μέσο επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων, κοντά στο γερμανικό. Το 2017, πρώτο χρόνο μετά την περίοδο χάριτος, για την εξυπηρέτηση του θετικώς αναδιαρθρωμένου χρέους απαιτείται το ευτελές ποσόν των € 24,6 δις, ή 12% του σημερινού ΑΕΠ. Το επάρατο 2ο πακέτο στήριξης προβλέπει κόστος εξυπηρέτησης δανεισμού για τον ίδιο χρόνο περίπου € 11 δις! Η διαφορά, μόνο για το 2017, είναι 30% μεγαλύτερη του συνόλου των επαχθών μέτρων που αναμένεται να ληφθούν από σήμερα μέχρι το 2015.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η επαχθέστερη δυνατή λύση πλασάρεται ως θετική αντιπρόταση στη «γερμανική ύβρι». Μια επικοινωνιακή κενολογία επιχειρείται να παρουσιασθεί ως εναλλακτική πολιτική πρόταση.
Με τις επικοινωνιακές κενολογίες, η συγκεκριμένη Aριστερά γράφει ιστορία. Στη συζήτηση για το Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012 ζητάει πρόσθετα δάνεια € 30 δις για να προσέλθει και να αναδιαπραγματευθεί το PSI! Αν δεν κάνω λάθος, τα πρόσθετα δάνεια σημαίνουν και επιβάρυνση του προϋπολογισμού, δηλαδή είσοδο στο φαύλο κύκλο των πρόσθετων μέτρων. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ζητάει η ίδια αυτή Aριστερά, που καταψήφισε κάθε μέτρο του Μνημονίου 2, τα ανανεωτικά δάνεια να δίνονται ως bonus πιστής εκτέλεσης των προβλέψεων του απεχθούς και επαχθούς Μνημονίου 2, το οποίο διαλύει την κοινωνία! Η επικοινωνιακή κενολογία επιστρατεύεται για να χαϊδέψει τα αυτιά όσων ζητούν υπεύθυνες τοποθετήσεις από την πολιτική.
Η προοδευτική ευρωπαϊκή λύση
Επικειμένων των γαλλικών (τον Απρίλιο) και γερμανικών (το 2013) εκλογών, η περί ης ο λόγος Αριστερά παρουσιάζει ως λύση του ελληνικού προβλήματος την ευρωπαϊκή λύση την οποία έχει στα σκαριά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία προς εφαρμογήν, μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί. Θαυμάσια!
Το γκανιάν των γαλλικών εκλογών, Φ. Ολάντ, λέει τέσσερα πράγματα: (α) αναδιαπραγμάτευση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Γερμανία (β) βραχυπρόθεσμα για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να βουρλίζεται στο φαύλο κύκλο χρέους-ύφεσης (γ) δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα από το να εξαλείψει τα ελλείμματά της (δ) μακροπρόθεσμα η κατάσταση θα βελτιωθεί με τη βοήθεια της Ευρώπης να γυρίσει η χώρα σε παραγωγή. Ο Στάινμπρουκ, ο μόνος από το γερμανικό SPD που θεωρείται ότι έχει τύχη απέναντι στη Μέρκελ και αποκαλεί αφελή τον Ολάντ που φαντάζεται ότι θα επαναδιαπραγματευθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, ήταν από μιας αρχής φανατικός υποστηρικτής των αναπόφευκτων βαθύτατων κουρεμάτων και –τι έκπληξη!– των μηδενικών ελλειμμάτων. Βεβαίως και αυτός βλέπει την ανάταξη της Ελλάδας, όταν με το καλό γίνει ξανά παραγωγική χώρα.
Το μόνο που δεν διακρίνεται είναι η λύση που ευαγγελίζονται οι δικοί μας ιδρυματικοί αριστεροί. Πιθανόν θα αναφέρονται στο ευρωομόλογο και στη λειτουργία της ΕΚΤ ως κεντρικής τράπεζας «ενιαίου κράτους». Πλην όμως, η ΕΚΤ ήδη τυπώνει αβέρτα χρήμα (€ 1 τρις το τελευταίο δίμηνο), το δε ευρωομόλογο φαίνεται να παίρνει τη σειρά του ως εργαλείο μετά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την (προσωρινή έστω) ελληνική λύση.
Το ευρωομόλογο είναι μια μεταφυσική διαχωριστική γραμμή προοδευτικών-συντηρητικών. Μεταφυσική γιατί δεν προσφέρει τίποτε στην πορεία προς μια ελληνική λύση, πλην ίσως του δανεισμού των εταίρων για να μας δανείζουν! Δεν έχει κατατεθεί πρόταση ευρωομολόγου, από κανένα, η οποία να συνεισφέρει σε μια ελληνική λύση: (α) το ομόλογο Γιούνκερ-Τρεμόντι προβλέπει –σωστά– υψηλότατο κόστος ανταλλαγής όταν τα ομόλογα είναι πιεσμένα (β) το μπλε ομόλογο Bruegel αποκλείει εξ ορισμού την Ελλάδα (γ) οι προτάσεις της Κομισιόν προβλέπουν εμπράγματες εγγυήσεις των κρατών μελών για το ποσόν δανεισμού τους – casus belli για την καθ’ ημάς Αριστερά (δ) ο Πρόντι ζητάει εγγυήσεις κρατικού χρυσού και δικτύων υποδομών – άλλο casus belli.
Παραβλέπουμε βέβαια το απολύτως προφανές ότι ακόμη και στην περίπτωση ύπαρξης ευρωομολόγου από το οποίο να μπορεί να επωφεληθεί η Ελλάδα, τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά του είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην προαπαιτούμενη πολιτική διευθέτηση σχετικά με τη συμμετοχή και το ύψος των πόρων οι οποίοι μπορεί να κατευθυνθούν νότια. Οι τοποθετήσεις Ολάντ και Στάινμπρουκ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρεξηγήσεων.
Η καθ’ ημάς Κεντροαριστερά καταθέτει ως πολιτική μια πρόταση κενή περιεχομένου: τη λύση θα δώσει η αλλαγή των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών. Είναι ο πολύ βολικός τρόπος να αποφύγει να τοποθετηθεί στα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, να διεκδικήσει την κληρονομιά του ανδρεοπαπανδρεϊσμού κι από πάνω να είναι ευρωπαΐστρια.
Το κούρεμα που άργησε δυο χρόνια
Η καθ’ ημάς Αριστερά για να μπορέσει να αντιπολιτευθεί ανέξοδα και να ψαρέψει ψήφους υιοθετεί, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό, την άποψη ότι το κούρεμα έπρεπε να είχε γίνει από την άνοιξη του 2010. Μοιάζει ελκυστική ως άποψη, δεδομένου ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα είχαν περάσει τα σχεδόν δύο χρόνια των μέτρων του Μνημονίου και η όποια αναπροσαρμογή θα ήταν πιο εύκολα αφομοιώσιμη.
Η άποψη αυτή κάνει το λογικό άλμα να θεωρεί ότι οι όροι της όποιας συμφωνίας μείωσης χρέους μπορεί να προσδιορίζονται αυθαίρετα. Ο βασικός λόγος που το PSI στέφθηκε από επιτυχία είναι η καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων κατά το διάστημα Αυγούστου-Οκτωβρίου 2011 – περίοδο κατά την οποία όλα τα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ακόμη και τα ιταλικά που υπέστησαν φοβερή πίεση τον Αύγουστο, είχαν να επιδείξουν αξιοσημείωση βελτίωση. Με ονομαστική αξία το 100, από το 70 περίπου που διαπραγματεύονταν τον Ιούλιο, κατρακύλησαν στο 40 τον Οκτώβριο. Η περίφημη οικονομική διακυβέρνηση, καραμέλα στο στόμα της Αριστεράς, υποχρεώνει την καταγραφή των ζημιών σε τιμές αγορών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η προθυμία των δανειστών να μετάσχουν στο PSI με τους εξαιρετικούς για τον οφειλέτη-Ελλάδα όρους, οφείλεται στο ότι σημαντικές ζημίες είναι ήδη καταγεγραμμένες, η δε απόφαση της Ευρωζώνης για τη στήριξή τους είναι ήδη ειλημμένη (27/10/2012). Τι απ’ αυτά ίσχυε το 2010;
Ας θυμηθούμε τις συνθήκες την άνοιξη του 2010. Τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 75-80 και το πρωτογενές έλλειμμα «έτρεχε» με ρυθμό € 24 δις. Όποιος ισχυρίζεται ότι, πλην του εξαναγκασμού των πιστωτών, υπήρχε η δυνατότητα επιτυχίας μείωσης του χρέους σε ποσοστό ανάλογο του PSI+, είτε αγνοεί τα στοιχειώδη ή παραπλανά. Πολύ περισσότερο δε, εάν ο διακανονισμός δεν συνοδευόταν από ένα κάποιο Μνημόνιο στήριξης της Ελλάδας, η χώρα θα αναγκαζόταν στη βίαιη αφαίρεση ενός 10% του ΑΕΠ της σε μια νύχτα σχεδόν (το πρωτογενές έλλειμμα) με καταστροφικές συνέπειες, απείρως βαρύτερες απ’ αυτές που ζούμε σήμερα και θεωρούμε δυσβάσταχτες.
Αφού λοιπόν η καθ’ ημάς «επίσημη» Αριστερά προσφέρει τη μία κενή περιεχομένου πρόταση μετά την άλλη ως λύση στο πρόβλημα, έρχεται εκ των υστέρων να προσφέρει μια καταστροφική λύση ως τη γομολάστιχα που θα έσβηνε όλα τα μνημονιακά δεινά μας.
Και λοιπόν;
Από τα παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής Αριστεράς, από το πάλαι ποτέ ακκιζόμενο ως εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο) μέχρι το λογικό κομμάτι του ΣΥΝ (όσο υπάρχει κάτι τέτοιο), είναι η συστράτευση σε ένα α-πολιτικό αντιμνημονιακό μπλοκ. Για να μπορέσει να προβάλει ως αντίβαρο στον πνέοντα τα λοίσθια μεταπολιτευτικό δικομματισμό χρειάζεται να προσφέρει την παραμυθία των μαγικών λύσεων σε μια αποσβολωμένη κοινωνία, με σοβαροφάνεια και δήθεν υπευθυνότητα που δεν έχουν ο Καζάκης και ο Μίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το διαφαινόμενο μετεκλογικό σκηνικό φαντάζει εφιαλτικό.
Στον ένα ή άλλο βαθμό, η καθ’ ημάς Αριστερά, ζαλισμένη από τα δημοσκοπικά ευρήματα, υιοθετεί την επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Υποτίθεται με τις σοβαρές προτάσεις τις οποίες για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο κανείς άλλος δεν βάζει στο τραπέζι. Οι σοβαροφανείς κενολογίες, όμως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή: λευκή επιταγή στην ελληνική κυβέρνηση. Η Αριστερά μας ευαγγελίζεται την επιστροφή στο λαμπερό 2008 χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Αυτό το ευαγγέλιο είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο τόπος.
Υπάρχει καιρός μέχρι τις εκλογές η Κεντροαριστερά και το έλλογο κομμάτι της Αριστεράς να σταθούν υπεύθυνα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και στο τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης της κρίσης. Με προτάσεις και διεκδικήσεις οι οποίες να αφορούν πραγματικά τους δοκιμαζόμενους πολίτες, που θα αναγνωρίζουν το δύσκολο δρόμο που έχουμε μπροστά μας ως κοινωνία και θα επιχειρούν τη δίκαιη κατανομή των αναπόφευκτων βαρών, που θα χτυπούν το πελατειακό κράτος αντί να το κανακεύουν για να περάσει και επισήμως υπό την προστασία της Αριστεράς. Οι κενολογίες, όσο βαρύγδουπες και να είναι, δεν παύει να είναι κενολογίες. Απλώς σπρώχνουν προς το κενό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)