Παρασκευή 15 Απριλίου 2011
Πέμπτη 14 Απριλίου 2011
Τετάρτη 13 Απριλίου 2011
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
Ο άνθρωπος. Γιατί θυσιάζει την υγεία του για να βγάλει λεφτά. Ύστερα θυσιάζει τα χρήματά του για να ανακτήσει την υγεία του. Και τότε είναι τόσο ανήσυχος για το μέλλον ώστε δεν απολαμβάνει το παρόν και ως αποτέλεσμα αυτός δεν ζει ούτε στο παρόν, ούτε στο μέλλον. Και ζει σαν να μη πρόκειται ποτέ να πεθάνει. Και πεθαίνει χωρίς να έχει ζήσει ποτέ στην πραγματικότητα.»
ΠΡΟΣ ΔΑΛΑΙ ΛΑΜΑ : «Τι σας προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ανθρωπότητα;» «Ο άνθρωπος. Γιατί θυσιάζει την υγεία του για να βγάλει λεφτά.
Ερώτηση... - προς Δαλάι Λάμα: «Τι σας προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ανθρωπότητα;»
«Ο άνθρωπος. Γιατί θυσιάζει την υγεία του για να βγάλει λεφτά. Ύστερα θυσιάζει τα χρήματά του για να ανακτήσει την υγεία του. Και τότε είναι τόσο ανήσυχος για το μέλλον ώστε δεν απολαμβάνει το παρόν και ως αποτέλεσμα αυτός δεν ζει ούτε στο παρόν, ούτε στο μέλλον. Και ζει σαν να μη πρόκειται ποτέ να πεθάνει. Και πεθαίνει χωρίς να έχει ζήσει ποτέ στην πραγματικότητα.»
«Ο άνθρωπος. Γιατί θυσιάζει την υγεία του για να βγάλει λεφτά. Ύστερα θυσιάζει τα χρήματά του για να ανακτήσει την υγεία του. Και τότε είναι τόσο ανήσυχος για το μέλλον ώστε δεν απολαμβάνει το παρόν και ως αποτέλεσμα αυτός δεν ζει ούτε στο παρόν, ούτε στο μέλλον. Και ζει σαν να μη πρόκειται ποτέ να πεθάνει. Και πεθαίνει χωρίς να έχει ζήσει ποτέ στην πραγματικότητα.»
Δευτέρα 11 Απριλίου 2011
Κυριακή 10 Απριλίου 2011
Σάββατο 9 Απριλίου 2011
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ
"Η αναδιάρθρωση μπορεί να αποφευχθεί"
Άρθρο απάντηση του Στέφανου Μάνου σε δημοσίευμα του Economist που καλούσε την Ελλάδα να παραδεχτεί πως έχει χρεοκοπήσει. Αιχμές κατά Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, αλλά και στην κυβέρνηση Καραμανλή
8 σχόλια | Σχολιάστε
Δημοσιεύτηκε: Απρίλιος 07 2011 12:50 Ενημερώθηκε: Απρίλιος 07 2011 12:50
Απάντηση στο δημοσίευμα του Economist, το οποίο καλούσε την Ελλάδα να παραδεχτεί ότι έχει χρεοκοπήσει και να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της και το δημοσίευμα του Spiegel ότι το ΔΝΤ αμφιβάλλει πως η Ελλάδα θα μπορέσει να εξυγιάνει την οικονομία της, δίνει ο Στέφανος Μάνος, πρόεδρος της "Δράσης".
"Αν το ΔΝΤ αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα μπορεί να εξυγιανθεί οφείλεται στο γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει ό,τι οι περιστάσεις επιβάλλουν. Εδώ και 20 χρόνια υποστηρίζω την ανάγκη περιορισμού της κρατικής δαπάνης. Εις μάτην όμως. Η κυβέρνηση δεν διανοείται να θίξει «τα κεκτημένα» και «τα κατεστημένα». Όπως άλλωστε δεν διανοείτο και η προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Έστω και αν έτσι οδηγούμαστε στη βέβαιη χρεοκοπία", γράφει χαρακτηριστικά σε άρθρο του στην Εστία.
Το άρθρο του Στέφανου Μάνου
"Οι τίτλοι των άρθρων της ΕΣΤΙΑΣ του τελευταίου δεκαήμερου είναι χαρακτηριστικοί της εύλογης ανησυχίας που προκαλεί η συμπεριφορά της κυβέρνησης: «Οδηγούμεθα σε αδιέξοδο», «Δεν πείθει ο πρωθυπουργός», Μετεξεταστέοι οι κυβερνώντες», «Συνταγή καταστροφής», «Εισπρακτικό Βατερλώ», «Δεν υπάρχει εθνικό όραμα».
Την ανησυχία επέτεινε το άρθρο του τελευταίου Economist: «παραδεχτείτε το, η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη και πρέπει να αναδιαρθρώσει το χρέος της και οι δανειστές της να εισπράξουν λιγότερα από όσα δάνεισαν». Το Spiegel ισχυρίζεται ότι και το ΔΝΤ αμφιβάλλει πια ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να εξυγιάνει την οικονομία της.
Απαντώντας σε αυτό τον καταιγισμό απαισιόδοξων προβλέψεων ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου αρκέστηκαν να αποκλείσουν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας.
Και από τους δύο διαφεύγει ότι η αιτία των απαισιόδοξων προβλέψεων είναι οι ίδιοι. Αν το ΔΝΤ αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα μπορεί να εξυγιανθεί οφείλεται στο γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει ό,τι οι περιστάσεις επιβάλλουν.
Εδώ και 20 χρόνια υποστηρίζω την ανάγκη περιορισμού της κρατικής δαπάνης. Εις μάτην όμως. Η κυβέρνηση δεν διανοείται να θίξει «τα κεκτημένα» και «τα κατεστημένα». Όπως άλλωστε δεν διανοείτο και η προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Έστω και αν έτσι οδηγούμαστε στη βέβαιη χρεοκοπία.
Οι υπέρ τρίτων επιβαρύνσεις
Η αλήθεια είναι ότι κάθε περικοπή δαπάνης πλήττει τους ανθρώπους για τους οποίους η δαπάνη αυτή είναι έσοδο. Αυτοί θα διαμαρτύρονται. Είναι όμως οι λίγοι για τους οποίους θυσιάζονται οι πολλοί.
Η κυβέρνηση θα πρέπει να κλείσει τα αυτιά της και να προχωρήσει στις περικοπές εξηγώντας κάθε φορά γιατί κάθε συγκεκριμένη περικοπή είναι ηθικά δικαιολογημένη και κατά το δυνατό δίκαια κατανεμημένη. Μετά από κάθε περικοπή θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αν δεν κόψουμε τις δαπάνες, θα χρεοκοπήσουμε (υπάρχουν δυστυχώς πολλοί ανόητοι που αντιμετωπίζουν τη χρεοκοπία και το τρομερό τίμημα που θα κληθούμε να πληρώσουμε με ελαφρότητα).
Κάθε φορά που διαφημίζεται ένα προϊόν, το 21,5% της δαπάνης αποτελεί έσοδο του ταμείου των δημοσιογράφων. Δικαιολογείται ηθικά αυτή η δαπάνη; Είναι δίκαιη; Γιατί να μη φροντίζουν τη σύνταξή τους, μόνοι τους, οι δημοσιογράφοι και οι εργοδότες τους αντί να επιβαρύνουν τις τιμές που πληρώνουν οι καταναλωτές;
Κάθε πράξη στην οποία αναμειγνύεται δικηγόρος επιβαρύνεται με μια δαπάνη υπέρ του Ταμείου των νομικών. Γιατί δεν πληρώνουν το Ταμείο τους οι ίδιοι οι δικηγόροι από τα δικά τους εισοδήματα;
Το κράτος επιχορηγεί το Ταμείο των εργαζομένων στη ΔΕΗ με 700 εκ. ευρώ ετησίως με λεφτά που παίρνει από τους πολίτες του ιδιωτικού τομέα. Οι πολλοί πληρώνουν για τους λίγους. Σε ποια ηθική βάση στηρίζεται αυτή η επιβάρυνση; Είναι δίκαιη;
Το κράτος έχει εγγυηθεί στους φαρμακοποιούς υψηλά ποσοστό κέρδους που τους καταβάλλονται από τα Ταμεία με λεφτά των πολιτών. Σε ένα φάρμακο με χονδρική τιμή 1.000 ευρώ ο φαρμακοποιός κερδίζει 350 ευρώ, ενώ ο σουηδός φαρμακοποιός κερδίζει 15,5 ευρώ. Είναι ηθικό; είναι δίκαιο; Η καθιέρωση του σουηδικού συστήματος θα ελάφρυνε την επιβάρυνση των πολιτών κατά 1,5 δις ευρώ ετησίως.
Όλα τα παραπάνω παραδείγματα εντάσσονται στη γενική κατηγορία των υπέρ τρίτων επιβαρύνσεων. Εκατοντάδες τέτοιες επιβαρύνσεις υπέρ προνομιούχων τρίτων έχουν θεσπιστεί από το πολιτικό σύστημα. Κανείς δεν γνωρίζει το συνολικό ποσό της επιβάρυνσης, κυρίως διότι οι ωφελούμενοι δεν επιθυμούν να γίνει γνωστό. Χωρίς πάντως δυσκολία μπορεί να εντοπιστεί δαπάνη – μεγαλύτερη από 10 δις ετησίως – που βαρύνει τους πολλούς είτε αμέσως, είτε εμμέσως προς όφελος πολύ-πολύ λιγότερων. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να καταργηθούν όλες ανεξαιρέτως οι υπέρ τρίτων επιβαρύνσεις με μια απλή διάταξη νόμου. Αφού καταργηθούν όλες, αν υπάρχουν δυο τρεις που πρέπει να διατηρηθούν, ας θεσμοθετηθούν εκ νέου.
Η μισθολογική δαπάνη
Μια άλλη κατηγορία δαπανών αφορά τα εισοδήματα όσων εργάζονται στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Μετά τις πρόσφατες περικοπές – λόγω μνημονίου – η κατά κεφαλή δαπάνη μισθοδοσίας στις ΔΕΚΟ είναι περίπου τρεις φορές - και στο Δημόσιο δύο φορές - μεγαλύτερη από τη δαπάνη μισθοδοσίας στον ιδιωτικό τομέα. Τη μισθοδοσία στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ πληρώνουν, σε τελική ανάλυση, οι πολίτες του ιδιωτικού τομέα. Οι φτωχότεροι συντηρούν τους πλουσιότερους! Είναι η κατάσταση αυτή ηθική; Είναι δίκαιη;
Δεν είναι όμως μόνο η τεράστια διαφορά της μισθολογικής δαπάνης, είναι και το γεγονός ότι στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ – κατά μέσον όρο - για τη δουλειά ενός πληρώνονται δύο. Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρης, ο μόνος ίσως ειλικρινής, είπε ότι στο δήμο του αμείβονται 5.000 άνθρωποι ενώ θα μπορούσε θαυμάσια να γίνει η δουλειά με 2.000!
Κάντε τον λογαριασμό: Η μισθολογική δαπάνη είναι 2 με 3 φορές υψηλότερη από ό,τι στον ιδιωτικό τομέα και πληρώνονται δύο φορές περισσότεροι από ό,τι χρειάζονται. Οι πολίτες λοιπόν του ιδιωτικού τομέα πληρώνουν 4 έως 6 φορές περισσότερα από όσα θα έπρεπε. Είναι ηθικό; είναι δίκαιο; είναι αποτελεσματικό; Και σε αυτή την κατηγορία δαπανών, η συνολική περιττή δαπάνη που βαρύνει τους πολλούς και ωφελεί λίγους υπερβαίνει τα 10 δις ευρώ ετησίως.
Η ανοργανωσιά, το κλέψιμο και το λάδωμα
Η τρίτη κατηγορία δαπανών είναι οι δαπάνες που προκαλούνται από την έλλειψη του μετρήματος, από τις κλεψιές, τα λαδώματα και την απερίγραπτη πολυπλοκότητα και ηλιθιότητα της γραφειοκρατίας. Το οικονομικό χάος στα νοσοκομεία, οι υπερτιμολογήσεις στις προμήθειες του Δημοσίου είναι γνωστά παραδείγματα για τα οποία υπάρχουν και κάποιες εκτιμήσεις.
Πολύ λιγότερο έχει εκτιμηθεί η δαπάνη που βαρύνει όλη την κοινωνία εξ αιτίας της απώλειας χρόνου (ο χρόνος είναι χρήμα!) που προκαλείται από την πολυπλοκότητα της γραφειοκρατίας («περάστε για υπόθεσή σας») και από την προκλητική ανοχή της αστυνομίας απέναντι στην παράνομη στάθμευση, στις πορείες και στις καταλήψεις. Εκτιμώ ότι με στοιχειώδες νοικοκύρεμα μπορούν εύκολα να εξοικονομηθούν περισσότερα από 5 δις ευρώ ετησίως.
Η φοροδιαφυγή
Διαιρέστε τους φόρους που πληρώνετε σε τρεις ομάδες. Στην πρώτη περιλαμβάνονται οι φόροι που αντιστοιχούν στις δαπάνες που θα έκανε το κράτος αν πλήρωνε με όρους της ιδιωτικής οικονομίας αυστηρά μόνο όσους χρειάζεται για να κάνουν τη δουλειά. Στο δεύτερο πίνακα θα βάλετε τα ποσά που αντιστοιχούν στις πληρωμές που κάνει το κράτος στους υπεράριθμους που έχει προσλάβει και τα ποσά με τα οποία τους πληρώνει πάνω από τα επίπεδα του ιδιωτικού τομέα.
Τέλος στον τρίτο πίνακα βάλτε τα ποσά που πληρώνετε για να καλυφθούν οι υπερτιμολογήσεις, οι κλεψιές και το έλλειμμα στα έσοδα που δημιουργούν οι φοροφυγάδες (κάθε φορά που το κράτος κάνει φορολογικές ρυθμίσεις κυνηγάει αυτούς που συνήθως πληρώνουν και ευνοεί τους φοροφυγάδες).
Αν δηλαδή είστε φορολογούμενος θεωρείστε τη φοροδιαφυγή ως δική σας δαπάνη. Αν πληρώνατε 1.000 ευρώ ετησίως σε φόρους, πως θα κατανέματε το ποσό αυτό στους 3 πίνακες; Πρόχειρα θα έλεγα 450 ευρώ στον πρώτο πίνακα, 350 στον δεύτερο και 200 στον τρίτο. Κάθε φορολογούμενος του ιδιωτικού τομέα είναι ενδεχόμενο να κάνει τη σκέψη, έστω ασυναισθήτως, ότι το κράτος του παίρνει εκβιαστικά 1.000 ευρώ ενώ χρειάζεται κανονικά μόνο 450. Τον εξοντώνει φορολογικά με τα υπόλοιπα 550 προκειμένου να μη θίξει «τα κεκτημένα» και «τα κατεστημένα».
Υποστηρίζω ότι δεν θα υπάρξει μείωση της φοροδιαφυγής όσο διατηρείται η πολυπλοκότητα του συστήματος και κυρίως η πεποίθηση ότι το κράτος δαπανά ασύστολα χωρίς να υπάρχει ηθικό υπόβαθρο για τις δαπάνες του και χωρίς να τηρείται η αρχή της δίκαιης κατανομής των βαρών.
Πρωτογενές πλεόνασμα φέτος
Είμαστε στην αρχή του τέταρτου μήνα του 2011. Με μόλις 10 από τα 25 δις ευρώ που άνετα μπορούν να περικοπούν, η χρονιά θα μπορούσε να τελειώσει με πρωτογενές πλεόνασμα και να αλλάξει άρδην η ψυχολογία των αγορών.
Αν μάλιστα συνδυαστούν οι περικοπές των κρατικών δαπανών με γρήγορες και αποφασιστικές διαρθρωτικές αλλαγές (απλοποιήσεις, αποκρατικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, πώληση ακίνητης περιουσίας, απελευθέρωση επαγγελμάτων, περιορισμό της συνδικαλιστικής ασυδοσίας, άνοιγμα αγορών, μεγαλύτερη εργασιακή ευελιξία στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ, κ.λπ) η Ελλάδα θα μπορούσε μέχρι το τέλος του χρόνου να διαψεύσει όλες τις αρνητικές προσδοκίες.
Ο Economist σφάλλει όταν ισχυρίζεται ότι η κυβέρνησή μας έκανε ηρωικές περικοπές δαπανών. Οι περικοπές ήταν εν πολλοίς άδικες και καθόλου ηρωικές. Σφάλλει επίσης όταν ισχυρίζεται ότι μια και η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναπόφευκτη, ας γίνει μια ώρα αρχύτερα. Η αναδιάρθρωση θα καταστεί αναπόφευκτη μόνο αν η κυβέρνησή μας συνεχίσει ό,τι κάνει: να ξεζουμίζει τους ασθενέστερους για να συντηρεί τους πλουσιότερους.
Αντιλαμβάνομαι ότι το κόστος της πολιτικής που εισηγούμαι θα είναι μεγάλο. Θα έχει όμως θετικό αποτέλεσμα. Σε δύο μόλις χρόνια η Ελλάδα, έχοντας διαψεύσει όλες τις κακές προβλέψεις, θα βρίσκεται – ανανεωμένη και ζωντανή – σε τροχιά γρήγορης ανάπτυξης. Όσοι υποστούν σήμερα το κόστος θα πρέπει να θυμούνται ότι για πολλά χρόνια προεξοφλούσαν τα μελλοντικά εισοδήματα των πολιτών του ιδιωτικού τομέα που είναι ασθενέστεροι. Τώρα θα πρέπει να κάνουν υπομονή και θυσίες για να μπορέσουν να πάρουν το μερίδιό τους όταν η Ελλάδα συνέλθει", καταλήγει.
Άρθρο απάντηση του Στέφανου Μάνου σε δημοσίευμα του Economist που καλούσε την Ελλάδα να παραδεχτεί πως έχει χρεοκοπήσει. Αιχμές κατά Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, αλλά και στην κυβέρνηση Καραμανλή
8 σχόλια | Σχολιάστε
Δημοσιεύτηκε: Απρίλιος 07 2011 12:50 Ενημερώθηκε: Απρίλιος 07 2011 12:50
Απάντηση στο δημοσίευμα του Economist, το οποίο καλούσε την Ελλάδα να παραδεχτεί ότι έχει χρεοκοπήσει και να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της και το δημοσίευμα του Spiegel ότι το ΔΝΤ αμφιβάλλει πως η Ελλάδα θα μπορέσει να εξυγιάνει την οικονομία της, δίνει ο Στέφανος Μάνος, πρόεδρος της "Δράσης".
"Αν το ΔΝΤ αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα μπορεί να εξυγιανθεί οφείλεται στο γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει ό,τι οι περιστάσεις επιβάλλουν. Εδώ και 20 χρόνια υποστηρίζω την ανάγκη περιορισμού της κρατικής δαπάνης. Εις μάτην όμως. Η κυβέρνηση δεν διανοείται να θίξει «τα κεκτημένα» και «τα κατεστημένα». Όπως άλλωστε δεν διανοείτο και η προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Έστω και αν έτσι οδηγούμαστε στη βέβαιη χρεοκοπία", γράφει χαρακτηριστικά σε άρθρο του στην Εστία.
Το άρθρο του Στέφανου Μάνου
"Οι τίτλοι των άρθρων της ΕΣΤΙΑΣ του τελευταίου δεκαήμερου είναι χαρακτηριστικοί της εύλογης ανησυχίας που προκαλεί η συμπεριφορά της κυβέρνησης: «Οδηγούμεθα σε αδιέξοδο», «Δεν πείθει ο πρωθυπουργός», Μετεξεταστέοι οι κυβερνώντες», «Συνταγή καταστροφής», «Εισπρακτικό Βατερλώ», «Δεν υπάρχει εθνικό όραμα».
Την ανησυχία επέτεινε το άρθρο του τελευταίου Economist: «παραδεχτείτε το, η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη και πρέπει να αναδιαρθρώσει το χρέος της και οι δανειστές της να εισπράξουν λιγότερα από όσα δάνεισαν». Το Spiegel ισχυρίζεται ότι και το ΔΝΤ αμφιβάλλει πια ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να εξυγιάνει την οικονομία της.
Απαντώντας σε αυτό τον καταιγισμό απαισιόδοξων προβλέψεων ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου αρκέστηκαν να αποκλείσουν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας.
Και από τους δύο διαφεύγει ότι η αιτία των απαισιόδοξων προβλέψεων είναι οι ίδιοι. Αν το ΔΝΤ αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα μπορεί να εξυγιανθεί οφείλεται στο γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει ό,τι οι περιστάσεις επιβάλλουν.
Εδώ και 20 χρόνια υποστηρίζω την ανάγκη περιορισμού της κρατικής δαπάνης. Εις μάτην όμως. Η κυβέρνηση δεν διανοείται να θίξει «τα κεκτημένα» και «τα κατεστημένα». Όπως άλλωστε δεν διανοείτο και η προηγούμενη κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Έστω και αν έτσι οδηγούμαστε στη βέβαιη χρεοκοπία.
Οι υπέρ τρίτων επιβαρύνσεις
Η αλήθεια είναι ότι κάθε περικοπή δαπάνης πλήττει τους ανθρώπους για τους οποίους η δαπάνη αυτή είναι έσοδο. Αυτοί θα διαμαρτύρονται. Είναι όμως οι λίγοι για τους οποίους θυσιάζονται οι πολλοί.
Η κυβέρνηση θα πρέπει να κλείσει τα αυτιά της και να προχωρήσει στις περικοπές εξηγώντας κάθε φορά γιατί κάθε συγκεκριμένη περικοπή είναι ηθικά δικαιολογημένη και κατά το δυνατό δίκαια κατανεμημένη. Μετά από κάθε περικοπή θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αν δεν κόψουμε τις δαπάνες, θα χρεοκοπήσουμε (υπάρχουν δυστυχώς πολλοί ανόητοι που αντιμετωπίζουν τη χρεοκοπία και το τρομερό τίμημα που θα κληθούμε να πληρώσουμε με ελαφρότητα).
Κάθε φορά που διαφημίζεται ένα προϊόν, το 21,5% της δαπάνης αποτελεί έσοδο του ταμείου των δημοσιογράφων. Δικαιολογείται ηθικά αυτή η δαπάνη; Είναι δίκαιη; Γιατί να μη φροντίζουν τη σύνταξή τους, μόνοι τους, οι δημοσιογράφοι και οι εργοδότες τους αντί να επιβαρύνουν τις τιμές που πληρώνουν οι καταναλωτές;
Κάθε πράξη στην οποία αναμειγνύεται δικηγόρος επιβαρύνεται με μια δαπάνη υπέρ του Ταμείου των νομικών. Γιατί δεν πληρώνουν το Ταμείο τους οι ίδιοι οι δικηγόροι από τα δικά τους εισοδήματα;
Το κράτος επιχορηγεί το Ταμείο των εργαζομένων στη ΔΕΗ με 700 εκ. ευρώ ετησίως με λεφτά που παίρνει από τους πολίτες του ιδιωτικού τομέα. Οι πολλοί πληρώνουν για τους λίγους. Σε ποια ηθική βάση στηρίζεται αυτή η επιβάρυνση; Είναι δίκαιη;
Το κράτος έχει εγγυηθεί στους φαρμακοποιούς υψηλά ποσοστό κέρδους που τους καταβάλλονται από τα Ταμεία με λεφτά των πολιτών. Σε ένα φάρμακο με χονδρική τιμή 1.000 ευρώ ο φαρμακοποιός κερδίζει 350 ευρώ, ενώ ο σουηδός φαρμακοποιός κερδίζει 15,5 ευρώ. Είναι ηθικό; είναι δίκαιο; Η καθιέρωση του σουηδικού συστήματος θα ελάφρυνε την επιβάρυνση των πολιτών κατά 1,5 δις ευρώ ετησίως.
Όλα τα παραπάνω παραδείγματα εντάσσονται στη γενική κατηγορία των υπέρ τρίτων επιβαρύνσεων. Εκατοντάδες τέτοιες επιβαρύνσεις υπέρ προνομιούχων τρίτων έχουν θεσπιστεί από το πολιτικό σύστημα. Κανείς δεν γνωρίζει το συνολικό ποσό της επιβάρυνσης, κυρίως διότι οι ωφελούμενοι δεν επιθυμούν να γίνει γνωστό. Χωρίς πάντως δυσκολία μπορεί να εντοπιστεί δαπάνη – μεγαλύτερη από 10 δις ετησίως – που βαρύνει τους πολλούς είτε αμέσως, είτε εμμέσως προς όφελος πολύ-πολύ λιγότερων. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να καταργηθούν όλες ανεξαιρέτως οι υπέρ τρίτων επιβαρύνσεις με μια απλή διάταξη νόμου. Αφού καταργηθούν όλες, αν υπάρχουν δυο τρεις που πρέπει να διατηρηθούν, ας θεσμοθετηθούν εκ νέου.
Η μισθολογική δαπάνη
Μια άλλη κατηγορία δαπανών αφορά τα εισοδήματα όσων εργάζονται στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Μετά τις πρόσφατες περικοπές – λόγω μνημονίου – η κατά κεφαλή δαπάνη μισθοδοσίας στις ΔΕΚΟ είναι περίπου τρεις φορές - και στο Δημόσιο δύο φορές - μεγαλύτερη από τη δαπάνη μισθοδοσίας στον ιδιωτικό τομέα. Τη μισθοδοσία στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ πληρώνουν, σε τελική ανάλυση, οι πολίτες του ιδιωτικού τομέα. Οι φτωχότεροι συντηρούν τους πλουσιότερους! Είναι η κατάσταση αυτή ηθική; Είναι δίκαιη;
Δεν είναι όμως μόνο η τεράστια διαφορά της μισθολογικής δαπάνης, είναι και το γεγονός ότι στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ – κατά μέσον όρο - για τη δουλειά ενός πληρώνονται δύο. Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρης, ο μόνος ίσως ειλικρινής, είπε ότι στο δήμο του αμείβονται 5.000 άνθρωποι ενώ θα μπορούσε θαυμάσια να γίνει η δουλειά με 2.000!
Κάντε τον λογαριασμό: Η μισθολογική δαπάνη είναι 2 με 3 φορές υψηλότερη από ό,τι στον ιδιωτικό τομέα και πληρώνονται δύο φορές περισσότεροι από ό,τι χρειάζονται. Οι πολίτες λοιπόν του ιδιωτικού τομέα πληρώνουν 4 έως 6 φορές περισσότερα από όσα θα έπρεπε. Είναι ηθικό; είναι δίκαιο; είναι αποτελεσματικό; Και σε αυτή την κατηγορία δαπανών, η συνολική περιττή δαπάνη που βαρύνει τους πολλούς και ωφελεί λίγους υπερβαίνει τα 10 δις ευρώ ετησίως.
Η ανοργανωσιά, το κλέψιμο και το λάδωμα
Η τρίτη κατηγορία δαπανών είναι οι δαπάνες που προκαλούνται από την έλλειψη του μετρήματος, από τις κλεψιές, τα λαδώματα και την απερίγραπτη πολυπλοκότητα και ηλιθιότητα της γραφειοκρατίας. Το οικονομικό χάος στα νοσοκομεία, οι υπερτιμολογήσεις στις προμήθειες του Δημοσίου είναι γνωστά παραδείγματα για τα οποία υπάρχουν και κάποιες εκτιμήσεις.
Πολύ λιγότερο έχει εκτιμηθεί η δαπάνη που βαρύνει όλη την κοινωνία εξ αιτίας της απώλειας χρόνου (ο χρόνος είναι χρήμα!) που προκαλείται από την πολυπλοκότητα της γραφειοκρατίας («περάστε για υπόθεσή σας») και από την προκλητική ανοχή της αστυνομίας απέναντι στην παράνομη στάθμευση, στις πορείες και στις καταλήψεις. Εκτιμώ ότι με στοιχειώδες νοικοκύρεμα μπορούν εύκολα να εξοικονομηθούν περισσότερα από 5 δις ευρώ ετησίως.
Η φοροδιαφυγή
Διαιρέστε τους φόρους που πληρώνετε σε τρεις ομάδες. Στην πρώτη περιλαμβάνονται οι φόροι που αντιστοιχούν στις δαπάνες που θα έκανε το κράτος αν πλήρωνε με όρους της ιδιωτικής οικονομίας αυστηρά μόνο όσους χρειάζεται για να κάνουν τη δουλειά. Στο δεύτερο πίνακα θα βάλετε τα ποσά που αντιστοιχούν στις πληρωμές που κάνει το κράτος στους υπεράριθμους που έχει προσλάβει και τα ποσά με τα οποία τους πληρώνει πάνω από τα επίπεδα του ιδιωτικού τομέα.
Τέλος στον τρίτο πίνακα βάλτε τα ποσά που πληρώνετε για να καλυφθούν οι υπερτιμολογήσεις, οι κλεψιές και το έλλειμμα στα έσοδα που δημιουργούν οι φοροφυγάδες (κάθε φορά που το κράτος κάνει φορολογικές ρυθμίσεις κυνηγάει αυτούς που συνήθως πληρώνουν και ευνοεί τους φοροφυγάδες).
Αν δηλαδή είστε φορολογούμενος θεωρείστε τη φοροδιαφυγή ως δική σας δαπάνη. Αν πληρώνατε 1.000 ευρώ ετησίως σε φόρους, πως θα κατανέματε το ποσό αυτό στους 3 πίνακες; Πρόχειρα θα έλεγα 450 ευρώ στον πρώτο πίνακα, 350 στον δεύτερο και 200 στον τρίτο. Κάθε φορολογούμενος του ιδιωτικού τομέα είναι ενδεχόμενο να κάνει τη σκέψη, έστω ασυναισθήτως, ότι το κράτος του παίρνει εκβιαστικά 1.000 ευρώ ενώ χρειάζεται κανονικά μόνο 450. Τον εξοντώνει φορολογικά με τα υπόλοιπα 550 προκειμένου να μη θίξει «τα κεκτημένα» και «τα κατεστημένα».
Υποστηρίζω ότι δεν θα υπάρξει μείωση της φοροδιαφυγής όσο διατηρείται η πολυπλοκότητα του συστήματος και κυρίως η πεποίθηση ότι το κράτος δαπανά ασύστολα χωρίς να υπάρχει ηθικό υπόβαθρο για τις δαπάνες του και χωρίς να τηρείται η αρχή της δίκαιης κατανομής των βαρών.
Πρωτογενές πλεόνασμα φέτος
Είμαστε στην αρχή του τέταρτου μήνα του 2011. Με μόλις 10 από τα 25 δις ευρώ που άνετα μπορούν να περικοπούν, η χρονιά θα μπορούσε να τελειώσει με πρωτογενές πλεόνασμα και να αλλάξει άρδην η ψυχολογία των αγορών.
Αν μάλιστα συνδυαστούν οι περικοπές των κρατικών δαπανών με γρήγορες και αποφασιστικές διαρθρωτικές αλλαγές (απλοποιήσεις, αποκρατικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, πώληση ακίνητης περιουσίας, απελευθέρωση επαγγελμάτων, περιορισμό της συνδικαλιστικής ασυδοσίας, άνοιγμα αγορών, μεγαλύτερη εργασιακή ευελιξία στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ, κ.λπ) η Ελλάδα θα μπορούσε μέχρι το τέλος του χρόνου να διαψεύσει όλες τις αρνητικές προσδοκίες.
Ο Economist σφάλλει όταν ισχυρίζεται ότι η κυβέρνησή μας έκανε ηρωικές περικοπές δαπανών. Οι περικοπές ήταν εν πολλοίς άδικες και καθόλου ηρωικές. Σφάλλει επίσης όταν ισχυρίζεται ότι μια και η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναπόφευκτη, ας γίνει μια ώρα αρχύτερα. Η αναδιάρθρωση θα καταστεί αναπόφευκτη μόνο αν η κυβέρνησή μας συνεχίσει ό,τι κάνει: να ξεζουμίζει τους ασθενέστερους για να συντηρεί τους πλουσιότερους.
Αντιλαμβάνομαι ότι το κόστος της πολιτικής που εισηγούμαι θα είναι μεγάλο. Θα έχει όμως θετικό αποτέλεσμα. Σε δύο μόλις χρόνια η Ελλάδα, έχοντας διαψεύσει όλες τις κακές προβλέψεις, θα βρίσκεται – ανανεωμένη και ζωντανή – σε τροχιά γρήγορης ανάπτυξης. Όσοι υποστούν σήμερα το κόστος θα πρέπει να θυμούνται ότι για πολλά χρόνια προεξοφλούσαν τα μελλοντικά εισοδήματα των πολιτών του ιδιωτικού τομέα που είναι ασθενέστεροι. Τώρα θα πρέπει να κάνουν υπομονή και θυσίες για να μπορέσουν να πάρουν το μερίδιό τους όταν η Ελλάδα συνέλθει", καταλήγει.
Παρασκευή 8 Απριλίου 2011
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011
Contre les microbes, le retour du cuivre?
Contre les microbes, le retour du cuivre?
L'efficacité du cuivre contre les microbes est connue depuis longtemps mais il reste encore à démontrer qu'il pourrait être utilisé dans la lutte contre les maladies nosocomiales et les bactéries résistantes à l'hôpital. Un usage que certains souhaitent promouvoir.
Mots-clés : cuivre, résistances bactériennes, microbes
Agrandir la fonteRétrécir la fonte
Imprimer
Envoyer
Partager
Traduire
Réagir
Le dispositif de l'expérience menée à l'université de Southampton: chaque microscope est relié à un écran. A gauche l'acier, à droite le cuivre, où les bactéries ont commencé à régresser. (Eurocopper)
D’un côté, une petite plaque de cuivre avec une goutte contenant 10 millions de cellules de staphylocoque doré; de l’autre une plaque d’acier inoxydable avec la même quantité de cellules bactériennes connues pour leur résistance aux antibiotiques. Les deux sont placées sous un microscope. Grâce à une coloration verte fluorescente, la population bactérienne est visible. Dix minutes plus tard : la plaque de cuivre est presque redevenue noire, tandis que l’autre est toujours vert fluo. L’expérience (voir la vidéo) vaut mieux qu’un long discours pour comprendre que le cuivre est une surface antibactérienne très efficace.
Cette démonstration a été réalisée en direct à l’Université de Southampton, en Grande-Bretagne, dans le service du Pr Keevil, avec l’Institut européen du cuivre. A l’occasion de la Journée mondiale de la santé du 7 avril -dont le thème est cette année la lutte contre les résistances microbiennes- cet institut veut faire connaître les travaux récents sur les propriétés antibactériennes du cuivre.
Bactéries et virus meurent rapidement
A température ambiante, plus de 99% des bactéries meurent sur une surface de cuivre au bout de deux heures d’exposition, annonce l’IEC. Y compris des bactéries qui posent de graves problèmes de santé publique, comme le staphylocoque doré résistant à la méticilline (SARM). Idem pour le virus de la grippe A, d’après les travaux du Pr William Keevil : il perdure longtemps sur l’acier inoxydable (qui ne revendique aucune propriété antimicrobienne) mais meurt rapidement sur le cuivre.
Des mécanismes méconnus
Curieusement, cette propriété antimicrobienne du cuivre est connue depuis Mathusalem –comme pour l’argent- mais n’est pas encore totalement expliquée. Des hypothèses sont formulées : le cuivre parviendrait à faire des trous dans la membrane des bactéries, puis à submerger la cellule d’ions cuivre. Indispensable à la vie, ces ions de cuivre deviennent toxiques à hautes doses. «Il semblerait que les ions cuivre envahissent les cellules, les saturent et bloquent leurs mécanismes vitaux», explique Olivier Tissot, chimiste et directeur du Centre d'information du cuivre.
N’importe quelle enzyme de la bactérie est la cible de l’action du cuivre, ce qui expliquerait sa rapidité d’action. Dans le cas du virus du sida, le cuivre aurait la capacité de se lier avec une enzyme nécessaire à sa réplication et de l’inactiver.
Quoi qu’il en soit, même sans connaître encore tous les mécanismes antimicrobiens du cuivre, il pourrait être utilisé dans la lutte contre les infections nosocomiales, explique Olivier Tissot. En installant des poignées, des robinets ou des plaques de cuivre sur les portes des hôpitaux, afin de réduire la quantité de microbes dans l’environnement. Des études sont en cours dans différents hôpitaux pour essayer de quantifier son action sur le nombre d’infections nosocomiales.
L'hygiène des mains en priorité
«La démonstration sera difficile à faire», estime de son côté Jean-Winoc Decousser, praticien en hygiène à l’hôpital Antoine-Béclère, à Paris (Ap-Hp). «Il faut que le contexte et les pratiques soient les mêmes dans deux hôpitaux pour pouvoir comparer les résultats et conclure que c’est vraiment le cuivre qui a fait baisser le nombre d’infections nosocomiales», explique le microbiologiste. On ne sait pas non plus comment va vieillir le cuivre sous l'effet des nettoyages répétés aux détergents, souligne le spécialiste de l'hygiène hospitalière.
«L’étape cruciale pour la transmission des microbes c’est le contact entre le soignant et le patient : là il a été démontré qu’un lavage de mains avec une solution hydroalcoolique avant l’examen fait baisser le nombre d’infections», explique Jean-Winoc Decousser, qui reste sceptique face aux bienfaits du cuivre en milieu hospitalier, sans même parler du risque de vol.
«On sait qu’un bionettoyage débarrasse efficacement une surface des microbes mais aujourd’hui à l’hôpital on sous-traite ce nettoyage ! On se heurte à des problèmes de budget et de logistique. Il ne faut pas oublier les moyens simples et efficaces qui ont fait la preuve de leur efficacité. Et le plus important : le comportement du soignant, qui doit se laver les mains avant chaque contact avec un patient » rappelle-t-il.
L’utilisation du cuivre dans le milieu hospitalier a régressé à cause de son coût –même si dans les tuyauteries il pourrait éviter le développement de légionelles. Jean-Winoc Decousser croit davantage à une utilisation future du cuivre pour des dispositifs médicaux invasifs comme les cathéters ou les prothèses, pour lesquels de petites quantités suffisent.
Cécile Dumas
Sciences et Avenir.fr
07/04/11
L'efficacité du cuivre contre les microbes est connue depuis longtemps mais il reste encore à démontrer qu'il pourrait être utilisé dans la lutte contre les maladies nosocomiales et les bactéries résistantes à l'hôpital. Un usage que certains souhaitent promouvoir.
Mots-clés : cuivre, résistances bactériennes, microbes
Agrandir la fonteRétrécir la fonte
Imprimer
Envoyer
Partager
Traduire
Réagir
Le dispositif de l'expérience menée à l'université de Southampton: chaque microscope est relié à un écran. A gauche l'acier, à droite le cuivre, où les bactéries ont commencé à régresser. (Eurocopper)
D’un côté, une petite plaque de cuivre avec une goutte contenant 10 millions de cellules de staphylocoque doré; de l’autre une plaque d’acier inoxydable avec la même quantité de cellules bactériennes connues pour leur résistance aux antibiotiques. Les deux sont placées sous un microscope. Grâce à une coloration verte fluorescente, la population bactérienne est visible. Dix minutes plus tard : la plaque de cuivre est presque redevenue noire, tandis que l’autre est toujours vert fluo. L’expérience (voir la vidéo) vaut mieux qu’un long discours pour comprendre que le cuivre est une surface antibactérienne très efficace.
Cette démonstration a été réalisée en direct à l’Université de Southampton, en Grande-Bretagne, dans le service du Pr Keevil, avec l’Institut européen du cuivre. A l’occasion de la Journée mondiale de la santé du 7 avril -dont le thème est cette année la lutte contre les résistances microbiennes- cet institut veut faire connaître les travaux récents sur les propriétés antibactériennes du cuivre.
Bactéries et virus meurent rapidement
A température ambiante, plus de 99% des bactéries meurent sur une surface de cuivre au bout de deux heures d’exposition, annonce l’IEC. Y compris des bactéries qui posent de graves problèmes de santé publique, comme le staphylocoque doré résistant à la méticilline (SARM). Idem pour le virus de la grippe A, d’après les travaux du Pr William Keevil : il perdure longtemps sur l’acier inoxydable (qui ne revendique aucune propriété antimicrobienne) mais meurt rapidement sur le cuivre.
Des mécanismes méconnus
Curieusement, cette propriété antimicrobienne du cuivre est connue depuis Mathusalem –comme pour l’argent- mais n’est pas encore totalement expliquée. Des hypothèses sont formulées : le cuivre parviendrait à faire des trous dans la membrane des bactéries, puis à submerger la cellule d’ions cuivre. Indispensable à la vie, ces ions de cuivre deviennent toxiques à hautes doses. «Il semblerait que les ions cuivre envahissent les cellules, les saturent et bloquent leurs mécanismes vitaux», explique Olivier Tissot, chimiste et directeur du Centre d'information du cuivre.
N’importe quelle enzyme de la bactérie est la cible de l’action du cuivre, ce qui expliquerait sa rapidité d’action. Dans le cas du virus du sida, le cuivre aurait la capacité de se lier avec une enzyme nécessaire à sa réplication et de l’inactiver.
Quoi qu’il en soit, même sans connaître encore tous les mécanismes antimicrobiens du cuivre, il pourrait être utilisé dans la lutte contre les infections nosocomiales, explique Olivier Tissot. En installant des poignées, des robinets ou des plaques de cuivre sur les portes des hôpitaux, afin de réduire la quantité de microbes dans l’environnement. Des études sont en cours dans différents hôpitaux pour essayer de quantifier son action sur le nombre d’infections nosocomiales.
L'hygiène des mains en priorité
«La démonstration sera difficile à faire», estime de son côté Jean-Winoc Decousser, praticien en hygiène à l’hôpital Antoine-Béclère, à Paris (Ap-Hp). «Il faut que le contexte et les pratiques soient les mêmes dans deux hôpitaux pour pouvoir comparer les résultats et conclure que c’est vraiment le cuivre qui a fait baisser le nombre d’infections nosocomiales», explique le microbiologiste. On ne sait pas non plus comment va vieillir le cuivre sous l'effet des nettoyages répétés aux détergents, souligne le spécialiste de l'hygiène hospitalière.
«L’étape cruciale pour la transmission des microbes c’est le contact entre le soignant et le patient : là il a été démontré qu’un lavage de mains avec une solution hydroalcoolique avant l’examen fait baisser le nombre d’infections», explique Jean-Winoc Decousser, qui reste sceptique face aux bienfaits du cuivre en milieu hospitalier, sans même parler du risque de vol.
«On sait qu’un bionettoyage débarrasse efficacement une surface des microbes mais aujourd’hui à l’hôpital on sous-traite ce nettoyage ! On se heurte à des problèmes de budget et de logistique. Il ne faut pas oublier les moyens simples et efficaces qui ont fait la preuve de leur efficacité. Et le plus important : le comportement du soignant, qui doit se laver les mains avant chaque contact avec un patient » rappelle-t-il.
L’utilisation du cuivre dans le milieu hospitalier a régressé à cause de son coût –même si dans les tuyauteries il pourrait éviter le développement de légionelles. Jean-Winoc Decousser croit davantage à une utilisation future du cuivre pour des dispositifs médicaux invasifs comme les cathéters ou les prothèses, pour lesquels de petites quantités suffisent.
Cécile Dumas
Sciences et Avenir.fr
07/04/11
Τετάρτη 6 Απριλίου 2011
ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΙ.ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ.
Κύριε Θεοδωράκη με πολύ σεβασμό διάβασα τις δηλώσεις σας.
Το πρόβλημα του πολιτικού μας συστήματος είναι ότι κανένας πολιτικός από το 1945 και μετά δεν άσκησε ενωτική εθνική πολιτική σ'αυτόν τον τόπο.
Πάντοτε εφαρμόσθηκε η πολιτική του διαιρεί και βασίλευε.
Ο Ελληνικός Λαός καλόπιστα ψήφιζε τους εκπροσώπους του και αυτοί αντί ν'ασκούν ενωτικές πολιτικές αντί να στήνουν ένα κράτος το οποίο θα μπορούσε να λειτουργεί προς όφελος του Ελληνικού Λαού διέλυσαν το κράτος για να μπορέσουν να επιβιώσουν πολιτικά, επιβιώσαν δε πολιτικά χάρις στα δανεικά τα οποία βρήκαν άφθονα ειδικά μετά την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η μεγαλύτερη πολιτική απατη αυτής της περιόδου ήταν το δήθεν κοινωνικό κράτος που έστησε το πολιτικό σύστημα με την πρόσληψη στρατιών κομματικών οπαδών του στο Δημόσιο καταχρεώνοντας τον τόπο, δίνοντας μισθούς στους οπαδούς του πέραν και εκτός οικονομικής πραγματικότητας.
Αντί να στήσουν ένα Κράτος το διέλυσαν στην κυριολεξία με την αδιαφάνεια, με τον πολυνομία, με την γραφειοκρατία, με τους κομματικούς διορισμούς. Εξ άλλου το ότι 3 οικογένειες έπαιξαν καθοριστικό ρολό από το 1945 και παίζουν ακόμη και σήμερα είναι η βασικότερη παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος.
Οι άνθρωποι που κυβέρνησαν είχαν βάλει σε δεύτερη μοίρα το Εθνικό Συμφέρον και πάντοτε πρόταξαν το προσωπικό τους συμφέρον. Το ψαρί βρωμάει από το κεφάλι δυστυχώς. Από εκεί και πέρα πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας σαν Λαός μιας και καλόπιστα αφεθηκαμε και μας χρεοκόπησαν οι πολιτικοί μας αλλά και γιατί αφεθηκαμε και παρασυρθήκαμε σε ένα όργιο καταναλωτισμού πέρα πάσης λογικής.
Η θέση μου είναι ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη και όλες τις λύσεις μας πρέπει να τις βρούμε σε συνεργασία με όλους τους Ευρωπαϊκούς Λαούς. Όλοι οι Λαοί είναι καλοί κύριε Θεοδωράκη. Καλοί και Κακοί πολιτικοί υπάρχουν που ασκούν ανάλογες πολιτικες. Αλλο μίσος η Ευρώπη και ο κόσμος όλος δεν μπορεί αντέξει. Δυστυχώς και η αριστερά στην Ελλάδα παρέμεινε με λογικές και τρόπους σκέψεις που παραπέμπουν στα κομμουνιστικά καθεστώτα που καταρευσαν.
Αριστερή Πολιτική εφάρμοσε ο Κινεζικός Λαός, πολιτική συνεργιών της Ελεύθερης Οικονομίας και των εργαζομένων που είχε σαν αποτέλεσμα η Κίνα που δεν μπορούσε να θρέψει τον λαό της πριν από 20 χρόνια σήμερα να είναι η 2η παγκόσμια οικονομική δύναμη στον κόσμο.
Στην Ελλάδα δυστυχώς εφαρμόσαμε ακριβώς το αντίθετο σε όλα τα θέματα και γι'αυτο πτωχεύσαμε.
Με βαθεια εκτιμηση
Βικτωρ Μονσαν
Δικηγορος
Το πρόβλημα του πολιτικού μας συστήματος είναι ότι κανένας πολιτικός από το 1945 και μετά δεν άσκησε ενωτική εθνική πολιτική σ'αυτόν τον τόπο.
Πάντοτε εφαρμόσθηκε η πολιτική του διαιρεί και βασίλευε.
Ο Ελληνικός Λαός καλόπιστα ψήφιζε τους εκπροσώπους του και αυτοί αντί ν'ασκούν ενωτικές πολιτικές αντί να στήνουν ένα κράτος το οποίο θα μπορούσε να λειτουργεί προς όφελος του Ελληνικού Λαού διέλυσαν το κράτος για να μπορέσουν να επιβιώσουν πολιτικά, επιβιώσαν δε πολιτικά χάρις στα δανεικά τα οποία βρήκαν άφθονα ειδικά μετά την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η μεγαλύτερη πολιτική απατη αυτής της περιόδου ήταν το δήθεν κοινωνικό κράτος που έστησε το πολιτικό σύστημα με την πρόσληψη στρατιών κομματικών οπαδών του στο Δημόσιο καταχρεώνοντας τον τόπο, δίνοντας μισθούς στους οπαδούς του πέραν και εκτός οικονομικής πραγματικότητας.
Αντί να στήσουν ένα Κράτος το διέλυσαν στην κυριολεξία με την αδιαφάνεια, με τον πολυνομία, με την γραφειοκρατία, με τους κομματικούς διορισμούς. Εξ άλλου το ότι 3 οικογένειες έπαιξαν καθοριστικό ρολό από το 1945 και παίζουν ακόμη και σήμερα είναι η βασικότερη παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος.
Οι άνθρωποι που κυβέρνησαν είχαν βάλει σε δεύτερη μοίρα το Εθνικό Συμφέρον και πάντοτε πρόταξαν το προσωπικό τους συμφέρον. Το ψαρί βρωμάει από το κεφάλι δυστυχώς. Από εκεί και πέρα πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας σαν Λαός μιας και καλόπιστα αφεθηκαμε και μας χρεοκόπησαν οι πολιτικοί μας αλλά και γιατί αφεθηκαμε και παρασυρθήκαμε σε ένα όργιο καταναλωτισμού πέρα πάσης λογικής.
Η θέση μου είναι ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη και όλες τις λύσεις μας πρέπει να τις βρούμε σε συνεργασία με όλους τους Ευρωπαϊκούς Λαούς. Όλοι οι Λαοί είναι καλοί κύριε Θεοδωράκη. Καλοί και Κακοί πολιτικοί υπάρχουν που ασκούν ανάλογες πολιτικες. Αλλο μίσος η Ευρώπη και ο κόσμος όλος δεν μπορεί αντέξει. Δυστυχώς και η αριστερά στην Ελλάδα παρέμεινε με λογικές και τρόπους σκέψεις που παραπέμπουν στα κομμουνιστικά καθεστώτα που καταρευσαν.
Αριστερή Πολιτική εφάρμοσε ο Κινεζικός Λαός, πολιτική συνεργιών της Ελεύθερης Οικονομίας και των εργαζομένων που είχε σαν αποτέλεσμα η Κίνα που δεν μπορούσε να θρέψει τον λαό της πριν από 20 χρόνια σήμερα να είναι η 2η παγκόσμια οικονομική δύναμη στον κόσμο.
Στην Ελλάδα δυστυχώς εφαρμόσαμε ακριβώς το αντίθετο σε όλα τα θέματα και γι'αυτο πτωχεύσαμε.
Με βαθεια εκτιμηση
Βικτωρ Μονσαν
Δικηγορος
Τρίτη 5 Απριλίου 2011
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)